Τί ἔλεγαν οἱ Ἅγιοι Γέροντες Παΐσιος καί Πορφύριος γιά τούς ψυχολόγους καί τούς ψυχιάτρους;

Ἀπόσπασμα ἀπό ὁμιλία τοῦ π. Σάββα Ἁγιορείτη.

... Ὁ Ἅγιος Παΐσιος, ὁ Ἅγιος Πορφύριος καί ὅλοι οἱ σύγχρονοι Ἅγιοι, ἦταν ἐναντίον ὄχι τῶν ψυχιάτρων καί τῶν ψυχολόγων, γιατί ὡς ἀνθρώπους τούς ἀγαποῦσαν, ἀλλά ἐναντίον τῆς ψυχιατρικῆς καί τῆς ψυχολογίας.

Σᾶς τά λέω, γιατί μᾶς τά προβάλλουν ὡς ἐπιστήμη καί ὅταν ἀκοῦμε τήν λέξη ἐπιστήμη καί ἐπιστήμονας, στεκόμαστε προσοχή. Δέν πρέπει ὅμως νά στεκόμαστε προσοχή, γιατί δέν εἶναι ὅλα αὐτά ἐπιστῆμες. 

Εἶναι θεωρίες πού δέν μποροῦν νά σταθοῦν πουθενά ἤ εἶναι καί δαιμονικές διδασκαλίες, γιατί ὅσο ἐρευνοῦν τούς θεμελιωτές τῆς ψυχιατρικῆς, τόν Φρόυντ καί τόν Γιούνγκ, βρίσκουν ὅτι εἶχαν σχέση μέ ἀποκρυφισμό καί μέ μαγεία, μέ δαιμόνια δηλαδή. 

Συμβουλευόντουσαν μέντιουμ καί αὐτά πού τούς ἔλεγε ὁ διάβολος μέσω τῶν μέντιουμ τά ἔφτιαξαν θεωρίες καί ἔκαναν ἕνα ἀντι-εὐαγγέλιο. Αὐτά πού λένε εἶναι ἀντίθετα μέ αὐτά πού λέει τό Εὐαγγέλιο.

Νά ποῦμε ἕνα παράδειγμα. Τί λένε ὁ Φρόυντ κι αὐτοί ὅλοι;

Ἅγιος Ἰωάννης Χρυσόστομος: Ψυχή ἔχουμε μόνο μία!

  Αν χάσεις χρήματα, μπορείς να αποκτήσεις πάλι, το ίδιο, αν χάσεις το σπίτι σου, το ζώο σου, οτιδήποτε από τα υπάρχοντά σου. Αν όμως, χάσεις την ψυχή σου, άλλη ψυχή δεν θα μπορέσεις  ν’ αποκτήσεις. Κι αν όλος ο κόσμος είναι δικός σου, κι αν κυριαρχείς στην οικουμένη, δεν θα μπορέσεις, δίνοντας όσα έχεις και την οικουμένη ολόκληρη, ν’ αγοράσεις μια ψυχή.

Φοράς όχι ένα άλλα χίλια βασιλικά στέμματα; Αν το σώμα σου προσβληθεί από αγιάτρευτη αρρώστια, δεν θα μπορέσεις να αποκαταστήσεις την υγεία του, δίνοντας ακόμα και το βασίλειό σου ολόκληρο. Κι ας εξουσιάζεις τόσα και τόσα υγιή σώματα, τα σώματα των υπηκόων σου.

Ἀποφθέγματα Πατέρων περὶ ἀνεξικακίας.

Εἶπε ὁ ἀββᾶς Ζήνων:

«Ἐκεῖνος ποὺ θέλει ν᾿ ἀκούσει γρήγορα ὁ Θεὸς τὴν προσευχή του, μόλις σταθεῖ ὄρθιος καὶ ὑψώσει τὰ χέρια του γιὰ νὰ προσευχηθεῖ πρὸς τὸ Θεό, πρὶν ἀπ᾿ ὅλα καὶ προτοῦ ἀκόμα εὐχηθεῖ γιὰ τὴ δική του ψυχή, ἂς προσευχηθεῖ ἀπὸ τὰ κατάβαθα τῆς ψυχῆς του γιὰ τοὺς ἐχθρούς του. Καὶ μ᾿ αὐτή του τὴν πράξη, γιὰ ὅτι κι ἂν παρακαλέσει τὸ Θεό, θὰ εἰσακουστεῖ».

Ἐνῷ καθόταν κάποτε ὁ ἀββᾶς Ἰωάννης ὁ Κολοβὸς μπροστὰ ἀπὸ τὴν ἐκκλησία, τὸν περιτριγύρισαν οἱ ἀδελφοὶ καὶ τοῦ ἐμπιστεύονταν τοὺς λογισμούς τους. Τὸν εἶδε κάποιος ἀπ᾿ τοὺς Γέροντες καὶ ἐπειδὴ πολεμήθηκε ἀπὸ φθόνο, τοῦ εἶπε:

«Ποτέ δέν πρέπει νά ἀπελπιστεῖ κανείς, ἀκόμη καί ἄν ἁμάρτησε πολύ, ἀλλά μέ τή μετάνοια νά ἐλπίσει γιά τή σωτηρία του» μέρος β΄

«ΛΟΓΟΙ ΚΑΙ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ

ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ»

Ἕνας ἀδελφός ρώτησε κάποιον Γέροντα:

«Πάτερ, τί ἐννοεῖ ὁ Προφήτης ὅταν λέει:

“Δέν ὑπάρχει γι᾿ αὐτόν σωτηρία ἀπό τόν Θεό του”¹;»

Καί ὁ Γέροντας εἶπε:

«Ἐννοεῖ τούς λογισμούς τῆς ἀπελπισίας πού σπέρνονται ἀπό τούς δαίμονες σέ αὐτόν πού ἁμάρτησε καί τοῦ λένε· “Δέν ὑπάρχει πιά γιά σένα σωτηρία ἀπό τόν Θεό”, καί προσπαθοῦν νά τόν γκρεμίσουν στήν ἀπελπισία. Αὐτούς πρέπει κανείς νά τούς ἀντιμάχεται λέγοντας· “Καταφύγιό μου εἶναι ὁ Κύριος, καί αὐτός θά ἐλευθερώσει ἀπό τήν παγίδα τά πόδια μου”²».

Ψυχανάλυση καί σχιζοφρένεια : οἱ πατέρες καί ὁ Ἀϊνστάιν

ψ υ χ α ν ά λ υ σ η   κ α ι  σ χ ι ζ ο φ ρ έ ν ε ι α :

  ο ι   π α τ έ ρ ε ς  κ α ι   ο   Α ϊ ν σ τ ά ι ν

Σωτήρης Αδαμίδης

Απόσπασμα από το βιβλίο: "Θεραπευτική των πατέρων & ψυχανάλυση"

     Δανείζομαι από τη θαυμάσια σειρά του μητροπολίτη Ναυπάκτου και αγίου Βλασίου Ιεροθέου περί ορθοδόξου ψυχοθεραπείας το σχόλιό του:

  «Πολλοί σήμερα διδάσκουν ότι ο άνθρωπος μπορεί να έλθει σε γνώση του εαυτού του με την αυτοανάλυση και την ψυχανάλυση. Αλλά αυτό είναι πλάνη και μπορεί να οδηγήσει τον άνθρωπο σε φρικτά αποτελέσματα. Όταν κανείς αυτοαναλύεται, τότε το πιθανότερο είναι να καταλήξει στην σχιζοφρένεια.

  Η ασκητική μέθοδος είναι απλή. Επιδιώκουμε με την τήρηση του νου, με την κάθαρση και την επιστροφή του στην καρδιά δια της μετανοίας και της νοεράς προσευχής, με την τήρηση των εντολών του Χριστού, να τον ελευθερώσουμε από τις εικόνες και την αιχμαλωσία στα αισθητά πράγματα και έτσι, επιστρέφοντας στην καρδιά, να δει την ερήμωσή του την εσωτερική.

Μία ἁπλῆ ἑρμηνεία τῆς Κατάθλιψης μέ βάση τούς Ἁγίους Πατέρες

ΤΑ ΠΑΘΗ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΠΩΣ ΘΕΡΑΠΕΥΟΝΤΑΙ 

Σύμφωνα μέ αὐτά πού ἀναφέραμε στήν προηγούμενη ἑνότητα, ὁ ἄνθρωπος πού πάσχει ἀπό ὑπερηφάνεια-ἐγωισμό δέν δέχεται καθόλου στήν ψυχή του τή Θεία Χάρη. Ἡ ὑπερηφάνεια ἀπομονώνει τόν ἄνθρωπο ἀπό τόν Θεό^[17]. Ὁ νοῦς τοῦ καταθλιπτικοῦ δέν κοινωνεῖ μέ τόν Θεό, δέν προσεύχεται. Ἀσχολεῖται νοσηρά μέ τόν ἑαυτό του καί μάλιστα μέ τό σῶμα του, ἔχοντας αὐτήν τήν ἄρρωστη ἀγάπη πρός αὐτό, πού λέγεται φιλαυτία. Ἡ «μαραμένη», στερημένη ἀπό τή Θεία Χάρη ψυχή προσπαθεῖ νά «ζήσει» «ἀπομυζώντας» τό σῶμα. Τό ἀποτέλεσμα εἶναι ὁ ὅλος ἄνθρωπος νά «μαραζώνει», νά καταπίπτει.

Ἡ τροφή τῆς ψυχῆς δέν μπορεῖ νά ἀντληθεῖ ἀπό τά ὑλικά στοιχεῖα. Ὡς πνευματική πού εἶναι ἡ ψυχή-νοῦς ἀπαιτεῖ πνευματική τροφή. Τρέφεται μέ τήν Θεία Ἐνέργεια, μέ τήν Θεία Χάρη.

Τί εἶναι ἡ κατάθλιψη κατά τούς Ἁγίους Πατέρας;

ΛΥΠΗ ΚΑΤΑ ΘΕΟΝ ΚΑΙ ΛΥΠΗ ΔΑΙΜΟΝΙΚΗ(ΑΚΗΔΙΑ).

«Ἡ πορεία τοῦ ἐκπεσμένου ἀνθρώπου πρός τό καθ’ὁμοίωσιν τοῦ Θεοῦ εἶναι μιά θεραπευτική διαδικασία. Πρόκειται γιά μιά πραγματικά ὁλιστική θεραπεία, πού ἔχει σάν πρῶτο στάδιο τήν κάθαρση τῆς ψυχῆς ἀπό τά πάθη.

Μέ αὐτή τήν ἔννοια ἡ κατάθλιψη εἶναι ἕνα πάθος ἀπό τό ὁποῖο ἡ ψυχή πρέπει νά ἀπαλλαγεῖ. Αὐτό τό πάθος οἱ νηπτικοί πατέρες τό ὀνόμαζαν «ἀκηδία»»[1]. 

 Στο βίο τῆς ἁγίας Συγκλητικῆς διαβάζουμε ὅτι ἡ μακαρία Συγκλητικὴ ἔλεγε στις ἀδελφές, ποῦ εἶχαν συγκεντρωθεῖ κοντὰ της:

«Ὑπάρχει λύπη ὠφέλιμη καὶ λύπη βλαπτική. καὶ ὠφέλιμη εἶναι ἡ λύπη, ὅταν ὁ ἄνθρωπος θρηνεῖ για τὶς ἁμαρτίες του, ὅταν θλίβεται για τὴν (πνευματικὴ) ἄγνοια τοῦ πλησίον, ὅταν ἀνησυχεῖ μήπως ξεφύγει ἀπὸ τὸ σκοπὸ του καὶ ὅταν ἔχει (τήν καλή) ἀγωνία νά κατακτήσει τὴν τέλεια ἀρετή. Ὑπάρχει ὅμως καὶ ἡ λύπη πού ὑποβάλλει ὁ ἐχθρός, κι αὐτὴ εἶναι ἐντελῶς παραλόγη. Ἀπὸ μερικοὺς ὀνομάζεται καὶ ἀκηδία.