Κανεὶς ποτὲ δὲν πρέπει ν᾿ἀπελπίζεται (Μικρὸς Εὐεργετινός).

Πίνακας  Περιεχομένων

Α. Κανεὶς ποτὲ δὲν πρέπει ν᾿ ἀπελπίζεται Τοῦ ἀββᾶ Μάρκου Τοῦ ἀββᾶ Ἡσαΐα Τοῦ ἁγίου Ἐφραίμ Ἀπὸ τὸ βίο τῆς ἁγίας Συγκλητικῆς

---

Κανεὶς ποτὲ δὲν πρέπει ν᾿ἀπελπίζεται

Κανεὶς ποτὲ δὲν πρέπει ν᾿ ἀπελπίζεται, ἔστω κι ἂν ἔκανε πολλὲς ἁμαρτίες, ἀλλὰ νὰ ἐλπίζει ὅτι θὰ σωθεῖ μὲ τὴ μετάνοια.

Τοῦ ἀββᾶ Μάρκου

Ἁμαρτία θανάσιμη εἶναι ἐκείνη γιὰ τὴν ὁποία ὁ ἄνθρωπος μένει ἀμετανόητος. Κανένας δὲν εἶναι τόσο ἀγαθὸς καὶ σπλαγχνικὸς ὅσο ὁ Θεός. Τὸν ἀμετανόητο ὅμως οὔτε Αὐτὸς τὸν συγχωρεῖ.
Πολὺ λυπόμαστε ὅταν κάνουμε ἁμαρτίες. Τὶς αἰτίες τους ὅμως μὲ εὐχαρίστηση τὶς δεχόμαστε».

Τοῦ ἀββᾶ Ἡσαΐα

Πρόσεχε, ἀδελφέ, τὸ πονηρὸ πνεῦμα, ποὺ φέρνει τὴ λύπη στὸν ἄνθρωπο. Γιατὶ εἶναι φοβερὴ ἡ καταδίωξη ποὺ σοῦ κάνει, μέχρι νὰ σὲ ρίξει κάτω.

Ἡ κατὰ Θεὸν λύπη, ἀντίθετα, εἶναι χαρὰ γιὰ σένα, γιατὶ βλέπεις τὸν ἑαυτό σου νὰ στέκεται στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ.

«Χάθηκες, δέν μπορεῖς πιά νά σωθείς!» …

Πρόσεχε, αδελφέ, γιατί ο εχθρός πολεμάει με διάφορους τρόπους τους αγωνιστές. Και πριν μεν πραγματοποιηθεί η αμαρτία, ο εχθρός τη δείχνει στα μάτια τους πολύ μικρή. Προπαντός την επιθυμία της σαρκικής ηδονής τόση ασήμαντη την παρουσιάζει πριν γίνει πράξη, ώστε φαίνεται στον αδελφό ότι σχεδόν δεν διαφέρει καθόλου από το να του χυθεί στη γη ένα ποτήρι κρύο νερό. Μετά τη διάπραξη της αμαρτίας όμως, ο πονηρός την παρουσιάζει υπερβολικά βαριά στα μάτια εκείνου που αμάρτησε, σηκώνοντας εναντίον του μύρια κύματα λογισμών, έτσι ώστε, πνίγοντας μέσα σ αὐτὰ τη λογική σκέψη του αδελφού, να τον καταποντίσει στο βυθό της απελπισίας.

«Ποτέ δέν πρέπει νά ἀπελπιστεῖ κανείς, ἀκόμη καί ἄν ἁμάρτησε πολύ, ἀλλά μέ τή μετάνοια νά ἐλπίσει γιά τή σωτηρία του»,μέρος α΄

«ΛΟΓΟΙ ΚΑΙ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ

ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ»

Ἀπό τόν βίο τῆς ἁγίας Συγκλητικῆς

Ἔλεγε ἡ ἁγία Συγκλητική:

«Τίς ἀμελεῖς καί ὀκνηρές ψυχές, πού ἀπό χαλαρότητα δέν προοδεύουν στό καλό καί ἐπιπλέον εὔκολα κυριεύονται ἀπό τήν ἀπελπισία, πρέπει νά τίς ἐπαινοῦμε, καί ὅταν παρουσιάσουν κάποιο καλό, ἔστω καί μικρό, νά τό θαυμάζουμε καί νά τό μεγαλοποιοῦμε, ἐνῶ τά βαριά καί μεγάλα ἁμαρτήματά τους νά τά λέμε μικρά καί ἀνάξια λόγου. Γιατί ὁ διάβολος, καθώς θέλει ὅλα νά τά διαστρέφει, γιά νά μᾶς καταστρέψει, προσπαθεῖ νά κρύβει ἀπό τούς ἀγωνιστές καί ἀσκητικούς τά ἁμαρτήματα καί νά τούς κάνει νά τά ξεχνοῦν, γιά νά τούς ὁδηγήσει στήν ὑπερηφάνεια, ἐνῶ στίς ψυχές τῶν ἀρχάριων καί ἀστερέωτων δείχνει τεράστια τά ἁμαρτήματα, γιά νά τίς φέρει σέ ἀπογνωση. «

«Νά ὑπομένουμε καρτερικά τίς ἀρρώστιες καί νά ἀναπέμπουμε ὕμνους εὐχαριστίας στόν Θεό...»

 

Ἡ ἀντιμετώπιση τῶν θλίψεων

καί ἡμερολόγιο τοῦ 2007

Νουθεσίες τῆς ἁγίας Συγκλητικῆς

«Πολλές εἶναι οἱ ἐνέδρες πού στήνει ὁ διάβολος. Μέ τή φτώχεια δέν μπόρεσε νά κλονίσει τήν ψυχή; Παρουσιάζει τά πλούτη γιά νά τήν δελεάσει. Μέ τήν καταφρόνια καί τούς ἐμπαιγμούς δέν ἔφερε ἀποτέλεσμα; Προβάλλει τόν ἔπαινο καί τή δόξα. Μέ τήν ὑγεία νικήθηκε; Ἀρρωσταίνει τό σῶμα. Μή μπορώντας λοιπόν νά ἐξαπατήσει μέ τά εὐχάριστα μέσα, ἐπιχειρεῖ νά ἐκτροχιάσει τήν ψυχή μέ τίς ἀθέλητες δυσκολίες. Κατόπιν θείας παραχωρήσεως φέρνει στόν ἄνθρωπο βαρύτατες ἀρρώστιες μέ σκοπό νά μικροψυχήσει μέσα σ᾿ αὐτές τίς δοκιμασίες καί νά θολώσει ἡ ἀγάπη του γιά τόν Θεό...».

«Ἐάν μᾶς ἐνοχλεῖ ἀρρώστια, ἄς μή λυπόμαστε, ἐπειδή ἐξαιτίας τῆς ἀρρώστιας καί τῆς σωματικῆς κατάπτωσης δέν ἀντέχουμε νά σταθοῦμε ὀρθοί γιά προσευχή ἤ νά ψάλλουμε μέ ὑψωμένη φωνή.