ΟΜΟΡΦΗ ΘΕΑ....

ΠΗΓΗ: http://el.trekearth.com/

ΒΟΛΤΑ ΣΤΗΝ ΛΙΜΝΗ......

ΠΗΓΗ: http://wiki.worldflicks.org/ioannina.html

ΣΤΙΓΜΕΣ ΧΑΛΑΡΩΣΗΣ.........

ΠΗΓΗ: http://www.flickr.com

Φωτογραφίες από τα Γιάννενα εποχή της δεκαετίας του 50

Φωτογραφίες:

01. Το κτήριο του Ταχυδρομείου στο κέντρο της πόλης εποχή της δεκαετίας του 50

02. Στην πλατεία μπροστά στο ρολόι εποχή της δεκαετίας του 50

03. Στην πλατεία με χιόνια μπροστά στο ρολόι εποχή της δεκαετίας του 50

04. Στο μώλο με χιόνια εποχή της δεκαετίας του 50

05. Πανοραμική φωτογραφία του Ιτς Καλέ

06. Θεοφάνια στη Λίμνη

07. Τζαμί – Μώλος

08. Τζαμί – Μώλος-Λίμνη με Παγωνιά

09. Τζαμί – Μώλος – Λίμνη με τρικυμία

10. Μετανάστες εργάτες από την Πυρσόγιαννη Ιωαννίνων στην Αμερική, κατασκευάζουν το μετρό της Νέας Υόρκης

Από την ατομική συλλογή της Ιφιγένειας Χριστιάς Μπάη

ΠΗΓΗ: http://www.zosimaia.gr/?page=home

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΗΣ ΛΙΜΝΗΣ

Στο ” Χρονικό των Ιωαννίνων ” ( αρχές 15ου αιώνα και γνωστού μέχρι προ ολίγου ως ‘ Χρονικό των μοναχών Πρόκλου και Κομνηνού ‘ ) αναφέρεται μία ” ναυμαχία ” στη λίμνη. Στις 26/2/1379 ένα τμήμα από 200 περίπου Αλβανούς επιδρομείς κατόρθωσε, με τη βοήθεια ενός τοπικού βαρκάρη, να αποβιβαστεί νύχτα από το Νησί ή το χωριό Πέραμα στη βορειοανατολική ακτή της λίμνης και να καταλάβει τη βορειοανατολική ακρόπολη του Κάστρου ( τον “επάνω γουλάν ” , όπου η έδρα των Δεσποτών, όπου σήμερα το Δημοτικό Μουσείο ). Ένα άλλο τμήμα , πιο πολυάριθμο αυτό, από Αλβανούς και Βουλγάρους, που είχε αποβιβαστεί στο Νησί, ξεκίνησε με μονόξυλα και μία μεγάλη λέμβο, για να καταλάβει το υπόλοιπο Κάστρο. Οι αμυνόμενοι, πιο έμπειροι στη ναυτική τέχνη, έσπευσαν να εμποδίσουν την απόβαση. Τους επιτέθηκαν με δύο μεγάλες λέμβους και μονόξυλα και τους ανέτρεψαν. Τότε αυτοί που κατέλαβαν αιφνιδιαστικά το Γουλά αναγκάστηκαν να παραδοθούν.

Ένα άλλο περιστατικό, αν και ανεπιβεβαίωτο, διασώζει η προφορική παράδοση. Το 1434, τέσσερα χρόνια δηλαδή μετά την οριστική υποταγή των Ιωαννίνων στους Τούρκους, ο Ντουραχάν πασάς, Μπεϊλέρμπεης της Ρούμελης, διέσχισε χειμώνα την Πίνδο προερχόμενος από τη Θεσσαλία, για να καταστείλει μία τοπική ανταρσία στην Ήπειρο, και έφτασε στις ανατολικές όχθες της λίμνης. Ο Ντουραχάν πασάς, χωρίς να αντιληφθεί ότι βρισκόταν στη λίμνη που είχε παγώσει και είχε καλυφθεί, φαίνεται από το χιόνι, διάβηκε με όλο του το στρατό τη λίμνη και διαπεραιώθηκε στην απέναντι όχθη. Όταν πληροφορήθηκε τον κίνδυνο που διέτρεξε, απέδωσε τη σωτηρία του σε κάποιο εικονοστάσι της Παναγίας που βρισκόταν στο σημείο από όπου διαπεραιώθηκε και από ευγνωμοσύνη ίδρυσε στη θέση εκείνη την ομώνυμη μονή, την Παναγία Ντουραχάνη. Η παράδοση δεν είναι εντελώς απίθανη, αν και η διάβαση του Ζυγού το χειμώνα για τακτικό στρατό, και μάλιστα σε βαρυχειμωνιά, είναι δυσχερέστατη, αν όχι αδύνατη. Σε παλιότερες ενθυμήσεις αναφέρεται γενικό πάγωμα της λίμνης κατά τα έτη 1540, 1687, 1700, 1864, 1869 και τελευταία η λίμνη ξαναπάγωσε στα 1929 και 1959.

Με τη λίμνη συνδέεται και μια τραγική ιστορία, από τις πολλές στα χρόνια του Αλή, ο πνιγμός της όμορφης Κυρά-Φροσύνης. Αυτή η νεαρή καλλονή, ήταν ξακουστή στα Γιάννενα, όχι μόνο για τα θέλγητρά της, αλλά κυρίως για τους χαριτωμένους τρόπους της και για τη ζωντάνια του πνεύματος, που την έκαναν ψυχή της συντροφιάς. Με αυτή την τέλεια γυναίκα δημιούργησε ιδιαίτερο δεσμό ο Μουχτάρ, ο μεγαλύτερος γιος του Αλή Πασά, που προκάλεσε τη ζήλια της Γυναίκας του. Μια μέρα κάποιος χρυσοχόος πρόσφερε προς πώληση στα χαρέμια της αυλής ένα αδαμαντοκόλλητο δαχτυλίδι βαρύτιμο. Το δαχτυλίδι έφτασε στα χέρια της ζηλότυπης γυναίκας του Μουχτάρ, που αναγνώρισε το δικό της δαχτυλίδι, που το είχε δωρίσει στο Μουχτάρ, τη μέρα των γάμων της. Τα πειστήρια της συζυγικής απιστίας ήταν πρόδηλα. Η απατημένη σύζυγος κατέφυγε στον πεθερό της, ζητώντας ικανοποίηση. Και ο Αλής, που εκείνον τον καιρό χρωστούσε σ’αυτή και στην αδελφή της, γυναίκα του Βελή, του νεότερου γιου του Αλή, την επιρροή του στους Αλβανούς, της έκανε το χατίρι. Μια νύχτα η Κυρά Φροσύνη συνελήφθη μαζί με την υπηρέτριά της και με άλλες 17 γυναίκες και κλείστηκε στο ναό του Αγίου Νικολάου των Κοπάνων, στη βόρεια παρυφή της πόλης. Ο Αλής επί δύο μέρες ήταν αναποφάσιστος. Περίμενε κάποιο πρόσχημα, ένα διάβημα των προκρίτων για να ελευθερώσει την Κυρά Φροσύνη και τις 17 γυναίκες. Αλλά οι πρόκριτοι δείλιασαν και ο Αλής τελικά διέταξε τη θανάτωσή τους. Μια νύχτα του 1801 πιθανώς, οι 18 γυναίκες πνίγηκαν στη λίμνη, στην περιοχή του Αγίου Νικολάου.

Στην λίμνη δολοφονήθηκε κι ο Αλή πασάς, από τους άνδρες του Μεχμέτ Πασά. Το κεφάλι του Αλή στάλθηκε ταριχευμένο στην Πύλη, ως τεκμήριο του φόνου, και εκτέθηκε επί ένα μήνα σε κοινή θέα για παραδειγματισμό. Το σώμα του ενταφιάστηκε στον οικογενιακό τάφο του σεραγιού, στο Ιτς Καλέ, κοντά στο Φετιγιέ Τζαμί. Ο τάφος περιβαλλόταν ως το 1945 με ωραίο και ψηλό κιγκλίδωμα ( αντίγραφο του κιγκλιδώματος τοποθετήθηκε τα τελευταία χρόνια ).

ΠΗΓΕΣ: http://ellas2.wordpress.com
6ο Δημοτικό Σχολείο Ιωαννίνων

ΕΝΑ ΒΙΝΤΕΟ ΑΠΟ ΤΟ ''YOUTUBE'' ΜΕ ΤΗΝ ΛΙΜΝΗ

ΤΟ ΝΗΣΙ ΤΩΝ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ

Το Νησί είναι κατάφυτο από καλαμιές κι άλλα υδρόβια φυτά. Μέχρι το 1935 από το Νησί γινόταν η ύδρευση των κατοίκων των Ιωαννίνων με βαρέλια, απ’ την πηγή Ντραμπάτοβα. Οι βάρκες ήταν για τη συγκοινωνία και για την ψυχαγωγία των κατοίκων των Ιωαννίνων, σχεδόν ίδιες με τις βάρκες της Φλωρεντίας, είχαν στη μέση τραπεζάκι κι οι διάφοροι τροβαδούροι άπλωναν τα φαγητά τους και τραγουδώντας βολτάριζαν στους καλαμώνες Νησιού.

Στην λίμνη Παμβώτιδα έγινε το 1379 μεγάλη ναυμαχία με μονόξυλα και βάρκες μεταξύ Αλβανών επιδρομέων και των κατοίκων του Νησιού, στην οποία νίκησαν οι Νησιώτες. Στο μικρό γραφικό Νησί, υπάρχουν τοποθεσίες που έπαιξαν σημαντικό ρόλο, στην ιστορία, στα γράμματα και τις τέχνες. Στη μιά άκρη του νησιού, υπάρχει ένα χωριό με 110 σπίτια, που οι κάτοικοι ζουν κυρίως με το ψάρεμα στη λίμνη. Οι Νησιώτες ισχυρίζονται πως δεν είναι Γιαννιώτες, αλλά είναι Μανιάτες που ήρθαν στο νησί από τη Μάνη, τον 17ο αιώνα. Ακόμη όμως δεν έχει διαπιστωθεί κατά πόσον οι ισχυρισμοί τους είναι αληθείς. Αρκετοί γλωσσικοί ιδιωματισμοί και κύρια ονόματα που τείνουν να εξαφανιστούν, είναι ξένα για την περιοχή των Ιωαννίνων και δίνουν μιά σοβαρότητα στους ισχυρισμούς τους, επειδή τα χρόνια της Τουρκοκρατίας τέτοιοι μετοικισμοί ήταν συχνοί.

Το Νησί κατοικήθηκε πολύ πριν τον 17ο αιώνα. Στην αυτοβιογραφία τους οι αδελφοί Αψαράδες, απόγονοι της Βυζαντινής οικογένειας των Αψαράδων κι ιδιοκτήτες της Μονής του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου του Νησιού ( 1506- 1507 ), μιλούν για την ύπαρξη χωριού. Άλλωστε υπήρχαν εκεί στους χρόνους του Δεσποτάτου, Μονές, Ασκηταριά και Ησυχαστήρια, γεγονός που μαρτυρεί πως το σημερινό χωριό έχει παλαιότερη ιστορία. Πιθανώτατα ο συνοικισμός του Νησιού να είναι παλαιότερος από τον 10ο αιώνα μ.Χ. Μπροστά από τη Μονή Αγίου Παντελεήμονα, βρέθηκε το μοναδικό εύρημα προϊστορικών χρόνων, μία λαβή πήλινου αγγείου, που η ράχη της είναι κοσμημένη με κυκλικές κοιλότητες που έγιναν με το δάχτυλο του χεριού στον άψητο πηλό. Το τυχαίο τούτο εύρημα μας παρέχει την πρώτη ένδειξη ζωής στο Νησί στους χρόνους της εποχής του Χαλκού.

Με την ίδρυση του Δεσποτάτου της Ηπείρου το 1204, αρχίζει μία άνθιση στο Νησί με την ανέγερση τεσσάρων τουλάχιστον Μονών και με την ανάπτυξη του μοναχισμού και του ασκητισμού. Η πνευματική και οικονομική ακμή του διατηρήθηκε και κατά τους παλαιότερους χρόνους της Τουρκοκρατίας, αν κρίνουμε από την οικοδομική δραστηριότητα τον 16ο και 17ο αιώνα. Τον 18ο αιώνα ο Αλή Πασάς είχε εκεί ένα σεράϊ και ένα κοπάδι ελάφια. Τα φορολογικά μέτρα που είχε επιβάλλει ο Αλής επέφεραν τον οικονομικό μαρασμό του Νησιού. Την περίοδο της πολιορκίας του Αλή Πασά, ο Αλής είχε εγκαταστήσει στο Νησί φρουρά 1.000 Αλβανών για τον εφοδιασμό του Κάστρου. Την δεύτερη χρονιά της πολιορκίας του Κάστρου, ο Ρεσίτ πασάς κατέλαβε το Νησί, λεηλάτησε τα μοναστήρια και τους μοναχούς, άλλους τους έσφαξε κι άλλους τους πήρε σκλάβους. Πολλοί κάτοικοι εκτοπίστηκαν κι αναγκάστηκαν να ζητιανεύουν στις πόλεις για να ζήσουν. Ύστερα από ένα χρόνο οι κάτοικοι επέστρεψαν στα σπίτια τους πληρώνοντας στον Ρεσίτ 150 γρόσια ο καθένας.

Σιγά-σιγά η ζωή του Νησιού ξαναπήρε τον παλιό της ρυθμό. Το 1872 εγκαινιάσθηκε στην Μονή Ελεούσας η λειτουργία Ιερατικής Σχολής, που λειτούργησε έως το 1922, που αναγκάστηκε να κλείσει, λόγω των απαλλοτριώσεων των κτημάτων της μονής. Η απαλλοτρίωση της μοναστηριακής περιουσίας και η ιδιότυπη κατάσταση στη διαχείριση των μοναστηριακών κτισμάτων, επέφεραν τον πλήρη μαρασμό των μοναστηριών. Κοντά στην Μονή Ελεούσας λειτούργησε πριν από λίγα χρόνια Σχολή Νηπιαγωγών, με νηπιοκομικό και παιδικό σταθμό. Ο θεσμός του μοναχισμού στο Νησί με τη μεγάλη παράδοση έσβησε. Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο η Αρχαιολογική Υπηρεσία επισκεύασε τις σπουδαιότερες μονές του Νησιού και χαρακτήρισε διατηρητέα τα μνημεία και το Νησί. Πάνω στο νησάκι διατηρείται, ως μουσείο ένα το σπίτι που σκοτώθηκε ο Αλή πασάς, στο οποίο υπάρχουν προσωπικά αντικείμενα του Αλή και της κυρά Φροσύνης. Στον οικισμό του νησιού, εκτός απ’ τα παλιά σπίτια με τις λουλουδιασμένες αυλές και τα επτά μικρά μοναστήρια, υπάρχουν ταβερνάκια με τοπικές λιχουδιές, μαγαζάκια με είδη λαϊκής τέχνης και τα φημισμένα ασημένια Γιαννιώτικα κοσμήματα.