Το έργο του Αγίου Κυρίλλου Αλεξανδρείας «Περί της Ενανθρωπήσεως του Μονογενούς»
Πρωτοπρ. Άγγελος Αγγελακόπουλος εφημέριος Ι. Ν. Αγίας Παρασκευής Καλλιπόλεως Πειραιώς
Ἐν Πειραιεῖ 9/6/2013
ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Μέσα στο σύνολο των χριστολογικών έργων του αγίου Κυρίλλου Αλεξανδρείας
υπάρχει κι αυτό που τιτλοφορείται ως εξής˙ Περί
της Ενανθρωπήσεως του Μονογενούς.
Στο έργο αυτό βλέπει κανείς την στάση του αγίου Κυρίλλου απέναντι στις χριστολογικές αιρέσεις της εποχής του
και πολύ περισσότερο απέναντι στη λεγομένη διαιρετική
χριστολογία.
Το έργο γράφτηκε μεταξύ των ετών 425-427[1]. Ο
Νεστόριος ανήλθε στο θρόνο της Κων/λεως το 428[2].
Είναι εύλογο να υποθέσει κανείς ότι ο άγιος
Κύριλλος συνέταξε το έργο αυτό πρίν ακόμη εκδηλωθεί η νεστοριανική ‘καταιγίδα’. Η κακοδοξία, όμως, που εξέφρασε ο
αιρετικός Νεστόριος είχε αρχίσει να διδάσκεται νωρίτερα. Πριν ακόμη από την
ολοκληρωτική θεολογική ήττα των Αρειανών το 381 με την Β΄ Αγία και Οικουμενική
Σύνοδο και το Σύμβολο Νικαίας-Κων/λεως, είχαν αρχίσει να διαμορφώνονται τόσο η συγχυτική χριστολογία από τον
Απολλινάριο Λαοδικείας (360 κ.ε.), ότι ο Χριστός είναι μία σύνθετη φύσις και
ότι ο Θεός Λόγος δεν προσέλαβε ανθρώπινο νου, αλλά αυτός απετέλεσε τον νου του
Χριστού, όσο και η διαιρετική χριστολογία
από τον Διόδωρο Ταρσού (370), ότι στον Χριστό υπάρχουν δύο Υιοί, δύο πρόσωπα[3], ο
φύσει Υιός του Πατρός και ο άνθρωπος, που γεννήθηκε από την Παρθένο Μαρία.


