Η Άλωση της εθνικής μας ταυτότητας. Κωνσταντίνος Χολέβας

Η Άλωση της εθνικής μας ταυτότητας 

Κωνσταντίνος Χολέβας- Πολιτικός Επιστήμων

Στις 29 Μαίου κάθε χρόνο τιμούμε αυτούς που αγωνίσθηκαν και έπεσαν υπέρ Πίστεως και Πατρίδος στα τείχη της Βασιλεύουσας το 1453. Θυμόμαστε την υπερήφανη απάντηση του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου προς τον Μωάμεθ τον Πορθητή, μία απάντηση που έρχεται να προστεθεί στη χορεία των πολλών ΟΧΙ του Ελληνισμού. Και διδασκόμαστε από τα γεγονότα μετά την Άλωση.
Για να γίνει η Ιστορία δίδαγμα για το παρόν και το μέλλον πρέπει να μαθαίνουμε από τα παθήματα του Γένους και να αντλούμε δυνάμεις από τις ζωογόνες πηγές που κράτησαν όρθιους τους προγόνους μας και τους βοήθησαν να μην τουρκέψουν.
Οι δυνάμεις αυτές, οι οποίες διατήρησαν την εθνική ταυτότητα και το αντιστασιακό πνεύμα των Ελλήνων, ήσαν η Ορθόδοξη Εκκλησία, η αγάπη για την Παιδεία και τα γράμματα, η Μεγάλη Ιδέα, η συνείδηση της συνέχειας και της διαχρονικότητας του Ελληνισμού, η αλληλεγγύη, ο θεσμός των κοινοτήτων, το εμπορικό μας δαιμόνιο.

Ἡ ἐκδήλωση γιά τήν Ἅλωση στό Ἱερό Κοινόβιο Ὁσίου Νικοδήμου 29-5-2012

ΙΕΡΟΝ   ΚΟΙΝΟΒΙΟΝ   ΟΣΙΟΥ  ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ  ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ 

ΠΕΝΤΑΛΟΦΟΣ   ΠΑΙΟΝΙΑΣ   ΚΙΛΚΙΣ

 

ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ – ΕΚΔΗΛΩΣΗ

γιά τήν ΑΛΩΣΗ  τῆς  ΠΟΛΗΣ

Τρίτη, 29 Μαΐου 2012

 

Πεντακόσια πενήντα ἐννέα χρόνια συμπληρώθηκαν ἀπό τήν ἀποφράδα ἡμέρα τῆς ἁλώσεως τῆς Βασιλεύουσας ἀπό τούς Ἀγαρηνούς. Τό Ἱερό Κοινόβιο τιμᾶ κάθε χρόνο τήν θλιβερή αὐτή ἐπέτειο μέ ἱερό Μνημόσυνο καί ἐπίκαιρη ὁμιλία. Ἔτσι καί φέτος, μετά τήν θεία Λειτουργία, τελέσθηκε ἱερό Μνημόσυνο εἰς μνήμην τῶν σφαγιασθέντων στόν Ναό τῆς ἁγίας Σοφίας καί τῶν θυσιασθέντων ὑπέρ Πίστεως στίς ἀλησμόνητες Πατρίδες, Κωνσταντινούπολη, Πόντο, Καππαδοκία, Μικρά Ἀσία, Ἀνατολική Θράκη, Ἀνατολική Ρωμυλία, Βόρεια Ἥπειρο καί Κύπρο.

Μνημόσυνο - Ἐκδήλωση γιά τήν Ἅλωση τῆς Πόλης. Ἱερό Κοινόβιο Ὁσίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου Πεντάλοφος Παιονίας Κιλκίς.

«Τά αἴτια τῆς Ἅλωσης καί τρόποι ἀποφυγῆς μελλοντικῶν ἁλώσεων»

Ἱερό Κοινόβιο Ὁσίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου Πεντάλοφος Παιονίας Κιλκίς

1453 - 2012
Τρίτη, 29 Μαΐου 2012: ἡμέρα ἀνάμνησης τῆς ἁλώσεως
τῆς Κωνσταντινουπόλεως (29 Μαΐου 1453).
Στό Ἱερό Κοινόβιο, μέ ἀφορμή τή θλιβερή αὐτή ἐπέτειο, θά
τελεσθεῖ ἱερό Μνημόσυνο ὑπέρ τῶν ψυχῶν τῶν προγόνων
μας, οἱ ὁποῖοι θυσίασαν τή ζωή τους στίς ἀλησμόνητες πατρίδες τῆς Ρωμιοσύνης.

Μετά τήν θεία Λειτουργία καί τό Μνημοσύνο (9-10.30´π.μ.)
ἡ Καθηγήτρια τῆς Νεοελληνικῆς Φιλολογίας, τοῦ Τμήματος
Φιλολογίας τῆς Φιλοσοφικῆς Σχολῆς Ἀθηνῶν
κ. Μαρία Μαντουβάλου θά μιλήσει στό μεγάλο Ἀρχονταρίκι
τῆς Μονῆς ἀναπτύσσοντας τό ἐπίκαιρο θέμα:

«Τά αἴτια τῆς Ἅλωσης καί τρόποι

ἀποφυγῆς μελλοντικῶν ἁλώσεων»

Διήμερο ἐκδηλώσεων γιὰ τὴν θλιβερὴ ἐπέτειο τῆς ἁλώσεως τῆς Κωνσταντινούπολης στὸ Ἱερὸ Κοινόβιο Ὁσίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου Πενταλόφου Γουμένισσας

Διήμερο  ἐκδηλώσεων  γιὰ  τὴν  θλιβερὴ  ἐπέτειο
τῆς  ἁλώσεως  τῆς  Κωνσταντινούπολης
στὸ  Ἱερὸ  Κοινόβιο  Ὁσίου  Νικοδήμου  τοῦ  Ἁγιορείτου
Πενταλόφου  Γουμένισσας
Σάββατο  28  &  Κυριακὴ  29  Μαΐου  2011

Τό Σάββατο 28 Μαΐου 2011 οἱ σημαῖες κυμάτιζαν μεσίστιες στό Ἱερό Κοινόβιο εἰς ἔνδειξιν πένθους γιά τήν ἀποφράδα ἐκείνη ἡμέρα (29η Μαΐου τοῦ 1453), ἡμέρα πού ἔπεσε στά χέρια τῶν Ἀγαρηνῶν ἡ Βασιλίδα τῶν πόλεων. Πλῆθος προσκυνητῶν ἀνῆλθαν στό Ἱερό Κοινόβιο, ὅπου μετά τή θεία Λειτουργία, τελέστηκε ἱερό Μνημόσυνο γιά ὅλους αὐτούς πού θυσίασαν τή ζωή τους στίς ἀλησμόνητες Πατρίδες.

Κατόπιν ἀκολούθησε πλούσιο κέρασμα στό μεγάλο Ἀρχονταρίκι τῆς Μονῆς, καί στή συνέχεια ἐπίκαιρη ὁμιλία ἀπό τόν τέως Σχολάρχη τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Σχολῆς Ξάνθης, Καθηγητή Θεολόγο, Πρωτοψάλτη, Μουσικοδιδάσκαλο καί Χοράρχη κ.Χαράλαμπο Μουζουρίδη.
Ὁ κ.Μουζουρίδης ἀνέπτυξε τό ἐπίκαιρο θέμα:  «Ἀπό τήν ἅλωση τῆς Πόλης – στήν ἅλωση τῆς ψυχῆς σήμερα».

Ἡ πτώση τῆς Ῥωμανίας. π. Γεώργιος Μεταλληνός

Τὰ αἴτια τῆς πτώσης

π. Γεώργιος Δ. Μεταλληνός Ὁμότιμος Καθηγητής  Παν/μίου Ἀθηνῶν 


Ἀπὸ τὰ παραπάνω γίνεται φανερό, ὅτι ἡ πτώση τῆς Πόλης τὸ 1453 δὲν ἔγινε ἀπροσδόκητα, οὔτε μὲ αὐτὴν ἄρχισε ἡ τουρκοκρατία. Στὶς 29 Μαΐου 1453, ὅπως εἴδαμε, ἕνα μεγάλο μέρος τῆς Ρωμανίας ἦταν ἤδη κάτω ἀπὸ τοὺς Ὀθωμανούς, τοὺς Ἄραβες καὶ τοὺς Βενετούς. Ἀπὸ τὸ 1204 ἡ Πόλη δὲν μπόρεσε νὰ ἀναλάβει τὴν πρώτη της δύναμη καὶ ὅλα ἔδειχναν πὼς βαδίζει στὴν τελικὴ πτώση. Τὸ φραγκικὸ πλῆγμα ἐναντίον της ἦταν τόσο δυνατό, ποὺ ἀπὸ τὸ 13ο αἰ. ἡ Κωνσταντινούπολη ἦταν «μιὰ πόλη καταδικασμένη νὰ χαθεῖ».¹¹

Ἡ ἅλωση ἦταν ἐξάλλου ἡ κατάληξη μιᾶς μακροχρόνιας ἀποσύνθεσης τῆς πολιτικῆς καὶ οἰκονομικῆς ὑπόστασης τοῦ Γένους. Ἀπὸ τὸ 13ο αἰ. ὁ Ἑλληνισμὸς εἶχε διασπαστεῖ καὶ διαμοιραστεῖ, στὸ μεγαλύτερο μέρος του, σὲ ξένους δυνάστες.
Οἱ διεισδύσεις, ἔπειτα, μισθοφόρων στὸ στρατὸ καὶ ἀλλοφύλων στὸ διοικητικὸ μηχανισμό του εἶχαν προκαλέσει τὴν ἐθνολογική του ἀλλοίωση. Οἱ ἐμφύλιοι πόλεμοι (1321-1328, 1341-1355), καὶ ἡ ἐσωτερικὴ ἀναρχία εἶχαν ἐπιφέρει τὴ δημογραφική του συρρίκνωση.

Θρῆνοι τῆς Ἁλώσεως (29 Μαΐου 1453)

• Τῆς Ἁγιά-Σοφιᾶς
• Ἅλωσις Κωνσταντινουπόλεως
• Πάρθεν ἡ Ρωμανία
• Τὸ πάρσιμο τῆς Πόλης
• Τὸ ἀνακάλημα τῆς Κωνσταντινουπόλεως
• Θρῆνος τῆς Κωνσταντινουπόλεως
• Τὰ Εὐζωνάκια
• Γεώργιος Βιζυηνός - Ὁ τελευταῖος Παλαιολόγος (1882)
• Κωνσταντῖνος Π. Καβάφης - Θεόφιλος Παλαιολόγος
• Κωνσταντῖνος Καρυωτάκης - Μαρμαρωμένε Βασιλιᾶ
• Ὀδυσσέας Ἐλύτης - Θάνατος καὶ Ἀνάστασις τοῦ Κωνσταντίνου Παλαιολόγου (1969)
• Ὁ μαρμαρωμένος Βασιλιᾶς

---

Τῆς Ἁγιά-Σοφιᾶς

(Δημοτικό)

Τὸ δημοτικὸ αὐτὸ τραγούδι εἶναι ὁ παλαιότερος θρῆνος γιὰ τὴν κατάληψη τῆς Κωνσταντινούπολης. Πιθανὸν νὰ προέρχεται ἀπὸ τὴν Κρήτη. Βρέθηκε σὲ χειρόγραφό του 15ου αἰῶνα· ὁ τίτλος ἦταν: «Ἀνακάλημα τῆς Κωνσταντινούπολης». Ἀνήκει στὴ δεύτερη περίοδο (1453-1821) τῆς Νεοελληνικῆς Λογοτεχνίας καὶ στὸ ἱστορικὸ εἶδος. Στὴν παρακάτω μορφὴ τοῦ δημοσιεύτηκε τὸ 1914 ἀπὸ τὸ Ν. Πολίτη στὴν συλλογή του «Ἐκλογαὶ ἀπὸ τὰ τραγούδια τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ». Γιὰ τὴν σύνθεσή του ὁ Ν. Πολίτης χρησιμοποίησε τὴν παραλλαγὴ ποὺ δημοσίευσε ὁ Φωρὲλ καὶ ἄλλοι εἴκοσι τέσσερις. Ὅμως, μόνο ὁ 4ος καὶ 18ος στίχος ἔχουν παρθεῖ αὐτούσιοι ἀπὸ τὴν ἐργασία τοῦ Φωριέλ

Σημαίνει ὁ Θεός, σημαίνει ἡ γῆς, σημαίνουν τὰ ἐπουράνια,
σημαίνει κι ἡ Ἁγιά-Σοφιά, τὸ μέγα μοναστήρι,
μὲ τετρακόσια σήμαντρα κι ἑξήντα δυὸ καμπάνες,
κάθε καμπάνα καὶ παπᾶς, κάθε παπᾶς καὶ διάκος.
Ψάλλει ζερβὰ ὁ βασιλιάς, δεξιὰ ὁ πατριάρχης,
κι ἀπ᾿ τὴν πολλὴ τὴν ψαλμουδιὰ ἐσειόντανε οἱ κολόνες.

Το χρονικό Αλώσεως της Βασιλέυουσας

1404 μ.Χ. Γεννιέται στην Κωνσταντινούπολη ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος από τον Μανουήλ Παλαιολόγο και την Ειρήνη Δράγαζη
1430 μ.Χ. 29 Μαρτίου. Αλωση της Θεσσαλονίκης από τους Τούρκους!
1437 μ.Χ. 27 Νοεμβρίου. Ο βασιλιάς Ιωάννης Παλαιολόγος - αδερφός του Κωνσταντίνου - πηγαίνει στην Ιταλία για να ζητήσει βοήθεια για τον Τουρκικό Κίνδυνο. Στη θέση του στην Πόλη, μένει ο Κωνσταντίνος.
1439 μ.Χ. 6 Ιουλίου. "ʼAλωση της Ορθοδοξίας" επιχειρείται στην Ιταλία, αφού "υπογράφεται" στη Φλωρεντία η "Ψευδοένωση των εκκλησιών", από τον αδελφό του Κωνσταντίνου, βασιλέα Ιωάννη Παλαιολόγο… Αρνήθηκε τότε να υπογράψει ο μέγας Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός Επίσκοπος Εφέσσου , έχων το αξίωμα του Εξάρχου της Συνόδου και Τοποτηρητού των Ανατολικών Πατριαρχών και ο αδερφός του Ιωάννης, Διάκονος και Αρχιφύλαξ της Μεγάλης Εκκλησίας, ο Επίσκοπος Σταυρουπόλεως Ησαΐας και ο Ιβηρίας που απείχε επίτηδες.

Ο πιστός ορθόδοξος λαός εξοργίζεται δίκαια και χάνει κάθε εμπιστοσύνη στους βασιλείς του… Ο δε Πάπας μαθαίνοντας ότι ο ʼΑγιος Μάρκος δεν υπέγραψε, είπε "λοιπόν τίποτα δεν εκάναμε"! 

Ο Πάπας θέλησε την καθαίρεση μάλιστα του Μάρκου, τον προστάτεψε όμως ο βασιλέας Ιωάννης, ο οποίος φαίνεται πως στο βάθος αναγνώριζε το πνευματικό και ηθικό ανάστημα του αγίου πατρός.

Μνημόσυνο - Εκδήλωση για την Άλωση στο Ιερό Κοινόβιο Οσίου Νικοδήμου Πενταλόφου Γουμενίσσης.

Οἱ ἐκδηλώσεις θά λάβουν χώρα στό Ἱερό Κοινόβιο Ὁσίου Νικοδήμου Πενταλόφου Γουμενίσσης

Ἐκεῖνον τὸν Ἀπρίλιο... (Ἡ ἅλωση τοῦ 1204 12/13 Ἀπριλίου). π. Γεώργιος Μεταλληνός

Ἐκεῖνον τὸν Ἀπρίλιο... (Ἡ ἅλωση τοῦ 1204)

Περιοδικό Ῥεσάλτο, τεῦχος Ἀπριλίου 2009

---

π. Γεώργιος Δ. Μεταλληνός Ὁμότιμος Καθηγητής  Παν/μίου Ἀθηνῶν 

Ἂν ἡ 29η Μαΐου εἶναι ἡμέρα πένθους γιὰ τὸν Ἑλληνισμό, διότι φέρνει στὴ μνήμη μας τὴν ἅλωση τῆς Πόλης ἀπὸ τοὺς Ὀθωμανοὺς τὸ 1453, ἄλλο τόσο ἀποφρὰς εἶναι γιὰ τὸ Γένος μας καὶ ἡ 13η Ἀπριλίου, διότι κατ᾿ αὐτὴν ἔπεσε ἡ Πόλη τὸ 1204 στοὺς Φράγκους. 
Τὸ δεύτερο γεγονὸς δὲν ὑστερεῖ καθόλου σὲ σημασία καὶ συνέπειες ἔναντι τοῦ πρώτου. Αὐτὴ εἶναι σήμερα ἡ κοινὴ διαπίστωση τῆς ἱστορικῆς ἔρευνας. Ἀπὸ τὸ 1204 ἡ Πόλη, καὶ σύνολη ἡ Αὐτοκρατορία τῆς Νέας Ῥώμης, δὲν μπόρεσε νὰ ξαναβρεῖ τὴν πρώτη της δύναμη.
Τὸ φραγκικὸ χτύπημα ἐναντίον της ἦταν τόσο δυνατό, ποὺ ἔκτοτε ἡ Κωνσταντινούπολη ἦταν «μία πόλη καταδικασμένη νὰ χαθεῖ» (Ἑλ. Ἀρβελέρ). Ἀξίζει, συνεπῶς, μία θεώρηση τοῦ γεγονότος αὐτοῦ ἔστω καὶ στὰ περιορισμένα ὅρια ἑνὸς ἄρθρου.


1. Στὶς 12/13 Ἀπριλίου 1204, ἔπειτα ἀπὸ μία πεισματικὴ καὶ μακρόχρονη πολιορκία, κατελάμβαναν οἱ Φραγκολατίνοι Σταυροφόροι τὴν Κωνσταντινούπολη. Ἡ χριστιανικὴ αὐτοκρατορία τῆς Ῥωμανίας/ Βυζαντίου ἔσβηνε κάτω ἀπὸ τὸ θανάσιμο πλῆγμα τῆς φραγκικῆς Δύσεως.
Τὸ γεγονὸς αὐτὸ ἦταν σημαντικότατο σὲ δύο κατευθύνσεις: α) ἐσωτερικά, διότι σφράγισε καθοριστικὰ τὴν περαιτέρω πορεία τῆς αὐτοκρατορίας, καὶ β) ἐξωτερικά, διότι καθόρισε ἐπίσης τελεσίδικα τὶς σχέσεις μὲ τὴν Δύση, ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν ἀνερχόμενη δύναμη τῶν Ὀθωμανῶν.

«Η Πόλις εάλω», αλλά και ζή. Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιεροθέου

Πολλές φορές ομίλησα και έγραψα για την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, αυτό που μάς συνήθισαν να ονομάζουμε Βυζάντιο, αλλά για πρώτη φορά ομιλώ για την Τρίτη 29 Μαΐου 1453, που είναι ημέρα πτώσεως της Κωνσταντινουπόλεως και βεβαίως γενικότερα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας - Βυζαντίου. Γι’ αυτό οφείλω ευχαριστίες στην Διακίδειο Σχολή που διοργάνωσε αυτήν την εκδήλωση και τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Πατρών κ. Νικόδημο που έδωσε με εγκαρδιότητα την ευλογία του. Ανέλαβα την ευθύνη αυτή να συμμετάσχω και εγώ διά του τρόπου αυτού στο μνημόσυνο για τις ψυχές των αοιδίμων προμάχων της ηρωϊκής αντιστάσεως που αγωνίσθηκαν με ηρωϊκό σθένος.

Επειδή το θέμα είναι μεγάλο θα επιδιώξω να ομιλήσω επιλεκτικά και αποσπασματικά.

1. Τό όνομα της Αυτοκρατορίας

Πρίν προχωρήσω στην έκθεση των απόψεών μου θα ήθελα να υπογραμμίσω ότι την 29ην Μαΐου 1453 δεν έχουμε πτώση του Βυζαντίου, αλλά πτώση της Κωνσταντινουπόλεως της Νέας Ρώμης. Αυτό είναι σημαντικό, γιατί δεν υπήρξε ποτέ Βυζαντινό Κράτος, πράγμα το οποίο ονομάσθηκε μόλις το 1562 από τον Ιερώνυμο Βόλφ, αλλά υπήρξε Ρωμαϊκό Κράτος.

Γνωρίζω από πολλές μελέτες, κυρίως εδώ στην Ελλάδα οφείλουμε χάριτας στον αείμνηστο Καθηγητή π. Ιωάννη Ρωμανίδη και τον Καθηγητή π. Γεώργιο Μεταλληνό καθώς επίσης και σε άλλους επιστήμονες, ότι το όνομα Βυζάντιο και Βυζαντινό Κράτος δόθηκε έναν αιώνα μετά την πτώση της Αυτοκρατορίας και της πρωτεύουσάς της, της Κωνσταντινουπόλεως. Είναι γνωστόν ότι ο Μ. Κωνσταντίνος δεν ίδρυσε μιά καινούρια Αυτοκρατορία, αλλά απλώς μετέφερε την πρωτεύουσα της Αυτοκρατορίας από την Ρώμη στην αρχαία πόλη Βυζάντιο, που την άλλαξε και την ονόμασε Νέα Ρώμη και αργότερα έλαβε την ονομασία Κωνσταντινούπολη λόγω του ιδρυτού της. Μεταφέρθηκε η πρωτεύουσα, όπως εδώ, όταν δημιουργήθηκε το Ελληνικό Κράτος, η πρώτη πρωτεύουσα ήταν το

Η Άλωση της Πόλης 29η Μαΐου 1543. Πρέπει να θυμόμαστε;

Η πολιορκία της Κωνσταντινούπολης άρχισε επίσημα στις 7 Απριλίου του 1453. Όμως οι προετοιμασίες είχαν αρχίσει τον Ιανουάριο του ίδιου έτους με την μεταφορά των κανονιών και τον Μάρτιο με την έλευση του οθωμανικού στρατού κάτω από τα τείχη της Πόλης.

"Η φωνή του Μακρυγιάννη" 

 

Οι πολιορκητές ανέρχονταν σε 150.000 στρατιώτες και πλαισιώνονταν από τεχνίτες, εργάτες, υπηρέτες, κλπ. και μεγάλο πλήθος ατάκτων. Ήταν άριστα οργανωμένος και εκπαιδευμένος και φανατισμένος από τους δερβίσηδες (Τούρκους μοναχούς), που κυκλοφορούσαν στο στρατόπεδο και τόνωναν την πολεμική ορμή του πλήθους. Ο πολεμικός στόλος αποτελούμενος από 400 πλοία έφθασε στο Βόσπορο στις 12 Απριλίου.
Ο Μωάμεθ έστησε τη σκηνή του απέναντι από την Πύλη του Αγίου Ρωμανού. Για τον αποκλεισμό της πόλης χρησιμοποίησαν τα κάστρα που είχαν χτίσει στις δυο πλευρές του Βοσπόρου, το Ανατολού και το Ρούμελη.

Μέσα από τα τείχη η κατάσταση ήταν πολύ διαφορετική. Η Κωνσταντινούπολη είχε χάσει όλη τη λάμψη του παρελθόντος. Ήταν μια ερειπωμένη πόλη, που μόνο το Παλάτι, ο Ιππόδρομος, και οι μεγάλες εκκλησίες θύμιζαν το λαμπρό παρελθόν. Ο πληθυσμός της δεν

Άλωση της Πόλεως από τους Σταυροφόρους του Πάπα. 13 Απριλίου 1204

800 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΠΟΛΕΩΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΤΑΥΡΟΦΟΡΟΥΣ
ΤΟΥ ΠΑΠΑ ΤΟ 1204

«Η λεηλασία του ίδιου ναού το 1453 εκ μέρους του Μωάμεθ Β΄, δεν ήταν τόσο εκτεταμένη όσο εκείνη εκ μέρους των Σταυροφόρων του Πάπα το 1204.

Αυτούς τους ευσεβείς ληστές -νέο Σταυροφόρους- τους γνωρίσαμε πρόσφατα στην Σερβία»

  Στο όνομα του Πάπα

Oχτακόσια χρόνια ακριβώς εφέτος (2004) από εκείνη την 13η Απριλίου του 1204, όταν οι Φράγκοι και Φλαμανδοί στην πλειονότητά τους, αλλά και Γερμανοί, Λομβαρδοί, Τοσκάνοι και φυσικά Βενετοί, που αποτελούσαν το σώμα της Δ΄ Σταυροφορίας, κατελάμβαναν και λεηλατούσαν την Κωνσταντινούπολη, στο όνομα του Πάπα Ιννοκεντίου Γ΄ και σε παρέκκλιση της πορείας προς τους Αγίους Τόπους, επωφελούμενοι από τις εσωτερικές διαμάχες και τις δυναστικές έριδες στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. 
Η Δ΄ Σταυροφορία υπήρξε καταλυτική για την μετέπειτα εξέλιξη της ιστορίας αλλά πέρα από τις πολιτικές συνέπειές της, που θα μετρούνται για αιώνες, οι πολιτιστικές εξακολουθούν να υφίστανται μέχρι και σήμερα, εδραιωμένες προ πολλού από το δίκαιο του κατακτητή. «Η Κωνσταντινούπολη άδειασε από κάθε πλούτο δημόσιο, ιδιωτικό και εκκλησιαστικό».

«....Έβλεπε κανείς όχι μόνο τις ιερές εικόνες του Χριστού να θραύονται με αξίνες και να ρίχνονται στη φωτιά, αλλά και τα σεπτά και πανάγια σκεύη να αρπάζονται με θράσος από τους ναούς, να ρίχνονται στη φωτιά και να παρέχονται στα εχθρικά στρατεύματα ως απλούς άργυρος και χρυσός».
Αυτόπτης μάρτυρας των γεγονότων της λεηλασίας της Κωνσταντινούπολης από τους Σταυροφόρους το 1204 ο Νικήτας Χωνιάτης, ιστορικός της αλώσεως της Πόλης, περιγράφει