Ο Ιερομόναχος Κυπριανός γέροντας της αδελφότητας των Θωμάδων (+ 30 Νοεμβρίου). Μοναστική Συνοδεία των Θωμάδων

Ο Ιερομόναχος Κυπριανός γέροντας της αδελφότητας των Θωμάδων (1935 /+ 30 Νοεμβρίου 2007)

 Μοναστική Συνοδεία των Θωμάδων

 Περιοδικό Όσιος Γρηγόριος Αρ. 34

Το να μιλήσουμε για τον Γέροντα μας είναι πράγμα πολύ δύσκολο. Για άλλους γράφεις πιο εύκολα, για τον Γέροντα σου όμως πολύ δύσκολα.
Ας πούμε όμως ότι θυμόμαστε.
Ό Γέροντας καταγόταν από τον Πειραιά. Γεννήθηκε το 1935. Ό πατέρας του ελέγετο Αθανάσιος και ή μητέ­ρα του Αθανασία. Στο Άγιον Όρος ήλθε σε ηλικία 14 ετών.
Στο άγιο βάπτισμα του έδωσαν το όνομα Νικόλα­ος, γιατί γεννήθηκε ανήμερα του αγίου Νικολάου. Ό μικρός Νικολάκης ήταν πολύ καλό παιδί. Ήταν υπά­κουος και ήρεμος, όπως και σε όλη του την ζωή. Άλλα και όλοι της οικογενείας του ήσαν ειρηνικοί άνθρωποι.

Ό Νικόλαος βοηθούσε την μητέρα του στην ετοιμασία του φαγητού. Γι' αυτό και ήξερε να μαγειρεύει πολύ κα­λά. Την βοηθούσε ακόμη και στο πλέξιμο και στις άλλες δουλειές, γιατί ήταν πολλά αδελφάκια. Πήγαινε και το φαγητό στις αδελφές του που δούλευαν στο εργοστάσιο «Κεράνης».
Μετά τον πόλεμο του '40 ένας ιερομόναχος από την καλύβι του αγίου Αποστόλου Θωμά, ονόματι Φίλιπ­πος, βγήκε στον κόσμο και έκτισε στον Πειραιά μία Εκ­κλησία, τον Άγιο Φανούριο, και αργότερα ακόμη μία στην Γλυφάδα, την Αγία Τριάδα. Στον Άγιο Φανούριο γνωρίστηκε με την οικογένεια του Νικολάκη.

«Εἰκαζόμενη Συναίνεση» γιά τίς Μεταμοσχεύσεις ὀργάνων. Ἐκδόσεις Ὅσιος Γρηγόριος, Ι. Μονῆς Γρηγορίου Ἁγ. Ὅρους.

Ὁ νόμος περί μεταμοσχεύσεως ὀργάνων ἀπό ἐγκεφαλικῶς νεκρό δότη ψηφίσθηκε στις  16-6-2011 ἀπό τήν Βουλή τῶν Ἑλλήνων.
Ἡ ἐφαρμογή τοῦ ἄρθρου 8 τοῦ ἐν λόγω νόμου, τό ὁποῖο συνιστᾶ νομοθετική ρήτρα ὑπέρ τῆς «εἰκαζόμενης συναίνεσης», ἀναστέλλεται ἐπί μία διετία (μέχρι τήν 1-6-2013), ὥστε νά προηγηθῆ «συγκεκριμένη ἐνημερωτική ἐκστρατεία».
Τό πρόβλημα πού δημιουργεῖ ἡ συγκεκριμένη ρήτρα εἶναι πολύ σοβαρό. Ὁ κάθε ἕνας μας εἶναι ὑποχρεωτικά δότης ὀργάνων, ἐφ’ ὅσον δέν ἔχει δηλώσει διαφορετικά. Στήν περίπτωσι πού εὑρεθῆ στήν κατάστασι τοῦ ἐγκεφαλικῶς νεκροῦ, μετά ἀπό ἕνα ἀτύχημα π.χ., θά τοῦ πάρουν τά ὄργανα, χωρίς νά δώσουν τό δικαίωμα στούς συγγενεῖς νά διεκδικήσουν γιά τόν ἄρρωστό τους νά μή ἀφαιρεθοῦν τά ζωτικά του ὄργανα.

‟Εὐλόγησον, Κύριε, τόν ἑνιαυτόν...» Αρχ. Γεώργιος Καψάνης

‟Εὐλόγησον, Κύριε, τόν ἑνιαυτόν...»

Ὁμιλία τοῦ Καθηγουμένου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς μας ἐπὶ τῇ εἰσόδῳ εἰς τό Νέον Ἔτος τῇ 1ῃ Ἰανουαρίου 2002

Αρχ. Γεώργιος Καψάνης

Ἡ εἴσοδός μας στό νέο ἔτος μᾶς δίδει τήν ἀφορμή νά σκεπτόμεθα περί τοῦ χρόνου. Ὅλοι βιώνουμε τό πόσο γρήγορα περνᾶ ὁ χρόνος ἤ μᾶλλον πόσο γρήγορα ἐμεῖς περνᾶμε μέσα στό χρόνο.

Νοιώθουμε ὅτι πλέουμε, ταξιδεύουμε στήν ἀπέραντη θάλασσα τοῦ χρόνου.

Μακάριοι ὅσοι στό ταξίδι τους αὐτό ἔχουν συμπλέοντα καί κυβερνήτη τόν Χριστό.

Μακάριοι ὅσοι γνωρίζουν ὅτι τό ταξίδι τους ἔχει αὐτό ἔχει ὡς τελικό προορισμό τήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.

Αὐτοί ἔχοντες μαζί τους τόν Χριστό ὄχι μόνο πορεύονται πρός τήν Βασιλεία ἀλλά καί προγεύονται τήν χαρά τῆς Βασιλείας.

Ἔτσι ὁ χρόνος δέν μπορεῖ σάν ἄλλος Κρόνος οὔτε νά τούς ἐξουδετερώσῃ οὔτε νά τούς καταφάγῃ.

Ἔχοντες κοινωνία μέ τόν Ἄκτιστο καί Αἰώνιο ὑπερβαίνουν τόν χρόνο καί τόν μεταμορφώνουν.

Πόσο διαφορετικά εἶναι τά πράγματα γιά ὅσους ταξιδεύουν στόν χρόνο χωρίς τόν Χριστό καί χωρίς τό ὅραμα τῆς Βασιλείας.

Ὁ χρόνος γίνεται ἡ φυλακή τους, ἄν μή καί ἡ κόλασίς τους.

Ἡ προσφορά τοῦ Γέροντος Ἰωσήφ τοῦ Ἡσυχαστοῦ στόν Ὀρθόδοξο Μοχανισμό. Μέρος Δ'

  Ἀπόσπασμα ὁμιλίας πού ἐκφωνήθηκε στό Δημοτικό Θέατρο Λευκωσίας κατά τούς πανηγυρικούς ἑορτασμούς τῆς ὀκτακοσιαετηρίδος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Μαχαιρᾶ, τήν Κυριακή 21 Ὀκτωβρίου 2001.

Ἰδιαίτερη μέν βαρύτητα ἔδινε στή μελέτη τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης: «Ἀνάγνωθι εὐλαβῶς τήν Παλαιάν Διαθήκην καί θά ἐξαντλῇς θεῖον νέκταρ πίστεως καί ἀγάπης· ὅπου ὁ Θεός ἀπ’ εὐθείας ὡμιλοῦσε εἰς αὐτούς καί οἱ ἄγγελοι τούς καθοδηγοῦσαν»22.
Ὑπεραγαποῦσε δέ τήν Καινή Διαθήκη, τήν ὁποία συνεχῶς εἶχε μαζί του καί τό ἴδιο δίδασκε νά κάνουν καί τά πνευματικά του τέκνα: «Τό Ἱερόν Εὐαγγέλιον νά ἔχῃς πάντα εἰς τήν τσέπην σου καί ὅταν βρίσκης μικράν εὐκαιρίαν, διάβαζε μίαν περικοπήν.  Σοῦ δίδει φῶς ὁ Χριστός καί σέ ὁδηγεῖ εἰς τάς ἐντολάς Του. Σοῦ ἀναπληροῖ τήν ἀγάπην καί σέ ὁδηγεῖ νά τόν μιμηθῇς»23.
Ὁ μακάριος Γέροντας εἶχε βιώσει ὅλα τά στάδια τῆς πνευματικῆς τελειώσεως· καί ὡς ἔμπειρος «εἰς τά θεῖα» ἔγραφε: «Εἰς τρεῖς τάξεις διαιρεῖται ἡ κατάστασις ἡ πνευματική· καί ἀναλόγως ἐνεργεῖ ἡ Χάρις εἰς τόν ἄνθρωπον. Ἡ μία κατάστασις λέγεται καθαρτική, ἡ ὁποία καθαρίζει τόν ἄνθρωπον. Αὐτή διεγείρει τόν ἄνθρωπο εἰς μετάνοιαν. Ἡ κάθε προθυμία εἰς τά πνευματικά ὅπου ἔχεις, ὅλα τῆς Χάριτος εἶναι.

Ἡ προσφορά τοῦ Γέροντος Ἰωσήφ τοῦ Ἡσυχαστοῦ στόν Ὀρθόδοξο Μοχανισμό. Μἐρος Γ'

  Ἀπόσπασμα ὁμιλίας πού ἐκφωνήθηκε στό Δημοτικό Θέατρο Λευκωσίας κατά τούς πανηγυρικούς ἑορτασμούς τῆς ὀκτακοσιαετηρίδος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Μαχαιρᾶ, τήν Κυριακή 21 Ὀκτωβρίου 2001.

Μέρος Γ'

Μολονότι ὁ Γέροντας Ἰωσήφ ἦταν ἄκρως ἡσυχαστής, πρότασσε τήν παναρετή τῆς ὑπακοῆς ἔναντι τῶν ὁποιωνδήποτε ἄλλων ἀρετῶν καί ἀσκήσεως.  Σέ μία ἐπιστολή του πρός τήν συνοδία ἑνός γυναικείου Κοινοβίου ἀποφαίνεται: «Τῆς ὑπακοῆς τό φορτίον λογίζεται σύνοψις τῶν λοιπῶν ἀρετῶν, ὅπως ὁ Σταυρός τῶν Παθῶν τοῦ Κυρίου. Καί καθώς ὁ Ληστής διά τοῦ Σταυροῦ εἰσῆλθεν εἰς τόν Παράδεισον, οὕτω καί ἡμεῖς διά τῆς ὑπακοῆς ὡς διά Σταυροῦ, εἰσερχόμεθα εἰς τήν Βασιλείαν.  Προφανῶς οἱ παρήκοοι ἔξω τῆς Βασιλείας»11.
Γνωρίζοντας ὁ Γέροντας τήν μεγάλη σημασία τῆς παρουσίας τοῦ ἐμπείρου πνευματικοῦ πατρός γιά τήν ἐπιτυχῆ ἔκβαση τοῦ πνευματικοῦ ἀγώνα ἔγραφε σχετικῶς.  «Ταῦτα πάντα λοιπόν ἐσύ θά γευθῇς, ὅταν προσκολληθῇς εἰς Γέροντα ἔμπειρον, πνευματικόν καί ἀδολεσχήσῃς εἰς τήν νοεράν προσευχήν»12.

Ἡ προσφορά τοῦ Γέροντος Ἰωσήφ τοῦ Ἡσυχαστοῦ στόν Ὀρθόδοξο Μοχανισμό. Μἐρος Β'

  Ἀπόσπασμα ὁμιλίας πού ἐκφωνήθηκε στό Δημοτικό Θέατρο Λευκωσίας κατά τούς πανηγυρικούς ἑορτασμούς τῆς ὀκτακοσιαετηρίδος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Μαχαιρᾶ, τήν Κυριακή 21 Ὀκτωβρίου 2001.

Ὁ θάνατος τοῦ Γέροντος ἦταν ὁσιακός.  Πολλές ἡμέρες πρίν κοιμηθεῖ εἶχα λάβει τήν πληροφορία ἀπό τήν Παναγία ὅτι θά τόν πάρει στήν γιορτή της. Ὅταν τόν ἐπισκέφθηκε ὁ κ. Σωτήρης Σχοινᾶς (ὁ γνωστός ἐκδότης ἐκκλησιαστικῶν βιβλίων ἀπό τόν Βόλο), τήν παραμονή τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου τό 1959, τοῦ εἶπε· «αὔριον Σωτήρη, ἀναχωρῶ διά τήν αἰώνιαν πατρίδα. Ὅταν ἀκούσῃς τίς καμπάνες, νά θυμηθῇς τόν λόγον μου»6.
Πράγματι μετά τήν ἀγρυπνία τῆς Κοιμήσεως τῆς Παναγίας μας ἀφοῦ κοινώνησε τά Ἄχραντα Μυστήρια καί εἶπε «εἰς ἐφόδιον ζωῆς αἰωνίου», ὕστερα ἀπό λίγες ὧρες παρέδωσε ἤρεμα τήν ψυχή του στά χέρια Ἐκείνου πού ἐπόθησε καί ὑπηρέτησε ἀπό τήν νεότητά του. Ἦταν μόλις 61 ἐτῶν, ἀλλά ἀπό τήν πολλή ἄσκηση, τήν κακοπάθεια καί τίς ποικίλες ἀσθένειες πού πλήθυναν κατά τό τέλος τῆς ζωῆς του φαινόταν ὡς ὑπέργηρος.
Ὁ θάνατος τοῦ ὁσίου Γέροντος ἀντί νά προξενήσει λύπη καί πένθος στούς ὑποτακτικούς του σκόρπισε ἀναστάσιμη αἴσθηση.  Τήν ἡμέρα τῆς κοιμήσεώς του ἐμφανίστηκε σέ μία γνωστή του ἡγουμένη στή Θεσσαλονίκη, ἡ ὁποία μέ ἀπορία τόν ρώτησε «πῶς βρέθηκες ἐσύ ἐδῶ Γέροντα, μήπως πέθανες;» καί τῆς ἀπάντησε «ναί, καί πέρασα νά σέ χαιρετήσω».

Ἡ προσφορά τοῦ Γέροντος Ἰωσήφ τοῦ Ἡσυχαστοῦ στόν Ὀρθόδοξο Μοχανισμό. Μἐρος Α'

  Ἀπόσπασμα ὁμιλίας πού ἐκφωνήθηκε στό Δημοτικό Θέατρο Λευκωσίας κατά τούς πανηγυρικούς ἑορτασμούς τῆς ὀκτακοσιαετηρίδος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Μαχαιρᾶ, τήν Κυριακή 21 Ὀκτωβρίου 2001.

Ὁ Ἁγιοτόκος Ἄθωνας μέσα ἀπό τήν ὑπερχιλιόχρονη ἱστορική ζωή του ἔχει ἀναδείξει πάμπολλες ὁσιακές μορφές. Ἐμεῖς στήν παροῦσα ὁμιλια μας θά ἀναφερθοῦμε στόν μακάριο Γέροντα Ἰωσήφ τόν Ἡσυχαστή, ὁ ὁποῖος ἔζησε γιά σαράντα περίπου χρόνια στό Ἅγιον Ὄρος, καί ἀποτελεῖ μία σύγχρονη μαρτυρία ὅτι ὁ Ἄθως δέν παύει νά ἐπιτελεῖ τό ἕργο του, νά δημιουργεῖ ἁγίους. Ἁγίους οἰκουμενικούς, πού μέ τόν φωτεινό βίο τους καί τήν κεχαριτωμένη διδασκαλία τους ἐπηρεάζουν ὅλη τήν Ἐκκλησία μας, ἡ ὁποία μέσῳ αὐτῶν σεμνύνεται, λαμπρύνεται καί δοξάζεται.
Ὁ Γέροντας Ἰωσήφ γεννήθηκε στό χωριό Λεῦκες τῆς νήσου Πάρου τό 1898. Ἦταν προορισμένος «ἐκ κοιλίας μητρός» νά ἀκολουθήσει τόν Χριστό καί νά γίνει συνεργός Του γιά τήν σωτηρία τῶν ἀνθρώπων. Ἡ μητέρα του ὅταν τόν γέννησε εἶδε σέ ὅραμα ἕνα ἄγγελο νά τῆς παίρνει τό μωρό· ὅταν ἐκείνη διαμαρτυρήθηκε, ὁ ἄγγελος τῆς ἔδειξε ἕνα σημειωματάριο μέ γραμμένη τήν ἐντολή ὅτι ὁπωσδήποτε ἔπρεπε νά πάρει τό μωρό.

Χριστούγεννα.. Ὁ Χριστός ζητεῖ κατάλυμα(*). Αρχ. Γεώργιος Καψάνης

Ὁ Χριστός ζητεῖ κατάλυμα(*)

(*) Ἐόρτιος χαιρετισμός τοῦ Καθηγουμένου της Ἰερᾶς Μονῆς ἐπί τῇ ἑορτῇ
 τῶν Χριστουγέννων 2003

Ὁ Ἅγιος Εὐαγγελιστής Λουκᾶς, ὁ ὁποῖος διασώζει πολλά περιστατικά ἀπό τήν παιδική ἡλικία τοῦ Κυρίου, μᾶς πληροφορεῖ ὅτι ἡ ἡ ἑτοιμόγεννη ἁγία Παρθένος δέν εὑρῆκε «τόπον ἐν τῷ καταλύματι», δηλαδή θέσι στό πανδοχεῖο, γιά νά γεννήσῃ τόν Κύριο (Λουκ. β΄7). Ἔτσι ἐχρησιμοποίησε ὡς κατάλυμα στὸν σταῦλο τῶν ἀλόγων ζώων καὶ ὡς λίκνο τήν φάτνη. Ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ ἐγεννήθη σέ ἕνα τόπο πού συμβόλιζε τόν κόσμο μας, πού ὅπως τότε ἔτσι καί σήμερα ὄζει ἀπό τήν ἀλογία τῶν παθῶν.
Ὁ Ἅγιος Εὐαγγελιστής Ἰωάννης γράφει στό Ἱερό Εὐαγγέλιό του ὅτι «ὁ Λόγος σάρξ ἐγένετο καί ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν» (Ἰω. α΄14), ἀλλά καί ὅτι «εἰς τά ἴδια ἦλθε καί οἱ ἴδιοι αὐτόν οὐ παρέλαβον» (Ἰω. α΄11).  Οἱ ταπεινοί ὅμως ἄνθρωποι πού ἐδέχθησαν τόν Κύριο, ἐπίστευσαν σ’ Αὐτόν καί ἔγιναν μαθηταί Του.
Μέ πόνο διαπιστώνουμε ὅτι σήμερα ὁ Χριστός δέν ἔχει τόπον ἐν τῷ καταλύματι τῆς ζωῆς μας καί ὅτι ἐνῶ ἔρχεται εἰς τά ἴδια, δηλαδή στόν ἰδικό Του κόσμο, οἱ πολλοί ἄνθρωποι δέν τόν θέλουν. «Ἴδια» δέν εἶναι μόνον ὁ κόσμος Του, ἀλλά γιά μᾶς τούς Ὀρθοδόξους Ἕλληνας κατά ἕνα ἴδιαίτερο τρόπο εἶναι καί ἡ εὐλογημένη πατρίδα μας, ἡ ὁποία κατά τήν διάρκεια τῶν αἰώνων μετά τήν ἔνσαρκο Οἰκονομία τοῦ Κυρίου ἔχει ἰδιαίτερα εὐεργετηθῆ καί περιλαμφθῆ ἀπό τό φῶς τοῦ Χριστοῦ.

Συνομιλία μέ τόν Γέροντα Παΐσιο. (Ἐκδόσεις Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγίου Ὁρους) Μέρος B΄

Συνομιλία  μέ τόν Γέροντα Παΐσιο

(Μέρος B΄)

 - Γέροντα, πῶς πρέπει νά ἀντιμετωπίζουμε τούς ἐπαίνους και τίς κατηγορίες;

 - Διά τῆς ὑπομονῆς ἔρχεται ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ καί ἔτσι καταπολεμεῖται ὁ διάβολος. Ἐκεῖνος ὅμως πού δέν κάνει ὑπομονή, καταστρέφει τόν ἑαυτό του.

Τίς κατηγορίες τῶν ἀνθρώπων πρέπει νά τίς δεχώμαστε μέ χαρά, διότι αὐτές μᾶς κάνουν καλό καί μετροῦν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, ἐνῶ οἱ ἔπαινοι μᾶς χρεώνουν. 

Κάποτε περπατοῦσα στό δρόμο καί μερικοί λαϊκοί ἔλεγαν γιά μένα: Αὐτός εἶναι ἅγιος καί ἔκαναν καί τό σταυρό τους. Βέβαια ἐγώ ἅγιος δέν εἶμαι, ἀλλά αὐτοί ἔλαβαν ἁγιότητα ἀπό τήν ταπείνωσι πού ἔδειξαν. 

Πηγαίνοντας πιό πέρα, ἕνας ἄλλος μέ ρώτησε: Ἔχεις ἡσυχία στό κελλί πού εἶσαι τώρα; Κι’ ἐγώ τοῦ ἀπήντησα: Ἐγώ ὅπου καί νά πάω, δέν μπορῶ νά βρῶ ἡσυχία. 

Καί ἐκεῖνος εἶπε: Ἐάν δέν διορθώσῃς αὐτό (κι’ ἔδειξε τό κεφάλι), δέν θά ἡσυχάσῃς. 

Δηλαδή μέ ἔβγαλε τρελλό.  Τόν καϋμένο τόν λυπήθηκα καί τόν πόνεσα πολύ.

Ὁ προφήτης Δαβίδ λέγει «Φύλαξόν με ἀπό συκοφαντίας ἀνθρώπων».  Καί ὁ Κύριος «Μή εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν».  Αὑτά τά εἶπαν γιά τήν ἀνθρώπινη ἀσθένειά μας.  Βέβαια κι’ ἐμεῖς δέν πρέπει νά ἐπιζητοῦμε πειρασμούς, ἀλλά ἐάν ἔλθουν, τότε νά τούς δεχώμαστε μέ χαρά, διότι αὐτοί μᾶς ὠφελοῦν παρά οἱ ἔπαινοι.

Συνομιλία μέ τόν Γέροντα Παΐσιο. (Ἐκδόσεις Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγίου Ὁρους) Μέρος Α

Συνομιλία  μέ τόν Γέροντα Παΐσιο

(Μέρος Α΄)

Στίς 23 Ἀπριλίου 1975, ἡμέρα Τρίτη τοῦ Πάσχα, ἐπισκέφθηκε τὴν Ἱερά Μονή μας ὁ μακαριστός ἁγιορείτης Γέρων Παΐσιος.  Κατά παράκλησιν τοῦ ἁγίου Καθηγουμένου μας ὁ πατήρ Παΐσιος ὡμίλησε σὲ σύναξι τῆς Ἀδελφότητος καί κατόπιν ἀπήντησε σέ ἐρωτήσεις τῶν ἀδελφῶν.  Κατωτέρω δημοσιεύουμε τίς ἀπαντήσεις του, οἱ ὁποῖες εἶναι γεμᾶτες ἀπό Χάρι Θεοῦ καί γνῶσι πνευματική, ὅπως τότε τίς εἶχε καταγράψει ἀδελφός τῆς Μονῆς μας.

* * *

-Γέροντα, τί μᾶς συμβουλεύετε νά κάνουμε ὡς νέοι μοναχοί πού εἴμαστε;

-Ἡ ὑπακοή εἶναι δρόμος ἀσφαλής πού ὁδηγεῖ στήν ἐλευθερία καί τήν ταπείνωσι.

* * *

-Πῶς ἀποκτᾶται ἡ πραγματική ταπείνωσις;

-Ἡ ταπείνωσις πρέπει νὰ γίνη μία κατάστασις.  Μπορεῖ νά ἔρχωνται λογισμοί ὑπερηφανείας καί ὁ μοναχός νά τούς πολεμῆ μέ λογισμούς ταπεινώσεως, καί αὐτό νά γίνεται μέχρι τέλους τῆς ζωῆς του. Ὅμως δέν ἀρκεῖ αὐτό, ἀλλά πρέπει νά σκεφθῆ ὅτι ὁ Θεός μέ ἔκανε ἄνθρωπο καί ὄχι ζῶο. Ἐπί πλέον ἔχυσε τό αἷμα Του γιά μένα.  Λοιπόν, ἐγώ πρέπει νά τόν εὐγνωμονῶ, νά τόν εὐχαριστῶ καὶ νά ταπεινώνωμαι, ἐπειδή δέν ἀνταποκρίνομαι στίς τόσες εὐεργεσίες Του.

* * *

 - Τί πρέπει νά κάνουμε, ὅταν ἔχουμε πειρασμούς, ἤ ἀπό λογισμούς δικούς μας ἤ ἀπό πόλεμο ἄλλων;

Ἕνα ἄγνωστο θαῦμα τοῦ Ἁγίου Νικολάου. Ἐκδόσεις Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγίου Ὁρους

Ἕνα ἄγνωστο θαῦμα τοῦ Ἁγίου Νικολάου

Ἕνα ἀληθινό γεγονός πού συνετάραξε καί ἔφερε σέ

μετάνοια ἑκατοντάδες ἀνθρώπους στήν πόλι Κουϊμπίσεβ

(σημερινό Σαμαρᾶ) τῆς Σοβιετικῆς Ρωσίας τοῦ ἔτους 1956.

Σ

τήν πόλλι Κουϊμπίσεβ ζοῦσε μία οἰκογένεια: ἡ εὐσεβὴς μητέρα καί ἡ κόρη της Ζωή.  Τό βράδυ τῆς παραμονῆς τῆς Πρωτοχρονιᾶς (31 Δεκεμβρίου) τοῦ 1956 ἡ Ζωή προσκάλεσε ἑπτά φίλες της καί ἄλλους τόσους νεαρούς σέ δεῖπνο καί χορό.  Τότε ἦταν ἡ νηστεία τῶν Χριστουγέννων^(*) καί ἡ μητέρα παρακάλεσε τήν Ζωή νά μην προγραμματίση φαγητό, ἀλλά ἡ κόρη της ἐπέμενε στό δικό της. Ἑκεῖνο τό βράδυ ἡ μητέρα πῆγε στήν Ἐκκλησία νά προσευχηθῆ.

Μαζεύτηκαν οἱ καλεσμένοι, ἀλλά ὁ ἀρραβωνιαστικός τῆς Ζωῆς δέν εἶχε ἔρθει ἀκόμη. Τό ὅνομά του ἦταν Νικόλαος. Οἱ κοπέλλες καί τά ἀγόρια χωρίσθηκαν σέ ζευγάρια καί ἡ Ζωή ἔμεινε μόνη της. Ἀπό ἀμηχανία χωρίς νά πολυσκεφθῆ, κατέβασε τήν εἰκόνα τοῦ ἁγίου Νικολάου τοῦ Θαυματουργοῦ ἀπό τόν τοῖχο καί εἶπε: «Θά πάρω αὐτόν τόν Νικόλα καί θά πάω νά χορέψω μαζί τους», χωρίς νά δίνη σημασία ἐν τῷ μεταξύ στίς φίλες της, οἱ ὀποῖες τήν συμβούλευαν νά μή κάνη αὐτή τήν βλάσφημη ἐνέργεια. «Ἄν ὑπάρχη Θεός, ἄς μέ τιμωρήση», εἶπε ἐκείνη.

Ἀρχιμ. Εὐσέβιος Βίττης. Ἀναφορά στόν ἀγώνα του καί τήν μαρτυρία τοῦ (1927-2009) (Μέρος Ζ΄ Τελευταῖο)

Ὁ Ὅσιος Γρηγόριος

Ἐτήσια ἔκδοσις τῆς Ἱερᾶς Μονῆς
Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγίου Ὅρους
Περίοδος Β΄ ἔτος 2010 ἀριθμ. 35

† Ἀρχιμ. Εὐσέβιος Βίττης

Ἀναφορά στόν ἀγώνα του καί τήν μαρτυρία του (1927-2009) 

Τί νά ποῦμε γιά τήν ἀνεξικακία του; Προσπάθησε δύο φορές νά φέρῃ λίγο νεράκι μέ σωλῆνα ἀπό μία πηγή στό κελάκι του.  Κάποιος χωρικός τοῦ τό ἔκοβε, μέχρις ὅτου ἐπέστρεψε ὁ Θεός νά ἀσθενήσῃ σοβαρά. Ὁ π Εὐσέβιος πῆγε στό σπίτι τοῦ ἀσθενῆ καί μέ τήν εὐχή του τόν θεράπευσε.

Ἀναφέρομε ἐνδεικτικά κάποια ἀπό τά ὑπερφυῆ σημεῖα, μέ τά ὁποῖα τόν ἐχαρίτωσε ὁ Θεός, πού τά πληροφορηθήκαμε ἀπό αὐτόπτες μάρτυρες. 

Ὅταν κτιζόταν ἀκόμη τό ἀσκητήριο, ὅπως μᾶς πληροφόρησε ὁ μάστορας πού τό ἔκτισε, ἔμειναν ἀπό νερό.  Αὐτός τότε θέλησε νά φύγῃ. Ὁ Γέροντας τόν παρακάλεσε νά περιμένῃ λίγο. Ἀφοῦ πῆγε λίγο παράμερα, σήκωσε τά χέρια του στόν οὐρανό. Σέ λίγο μαζεύτηκαν πυκνά σύννεφα καί μία καταρρακτώδης βροχή ξέσπασε, πού κράτησε ἀρκετή ὥρα.  Γέμισαν μέ νερό ὅλα τά σκεύη πού εἶχαν γι’ αὐτό τόν σκοπό. Ἀμέσως μετά διαλύθηκαν τά σύννεφα καί μπόρεσαν νά δουλέψουν μέχρι ἀργά τό βράδυ.

Ἀρχιμ. Εὐσέβιος Βίττης. Ἀναφορά στόν ἀγώνα του καί τήν μαρτυρία τοῦ (1927-2009) (Μέρος ΣΤ΄)

Ὁ Ὅσιος Γρηγόριος

Ἐτήσια ἔκδοσις τῆς Ἱερᾶς Μονῆς
Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγίου Ὅρους
Περίοδος Β΄ ἔτος 2010 ἀριθμ. 35

† Ἀρχιμ. Εὐσέβιος Βίττης

Ἀναφορά στόν ἀγώνα του καί τήν μαρτυρία του (1927-2009)

Ἐγκατέλειψε τό ποίμνιό του μέ πολύ πόνο, ὅπως φαίνεται στήν ἐξομολογητική προσευχή του πού ἔχει τόν τίλο «Ταπεινή ἱκεσία ποιμένος ψυχῶν». 

Ἀναφέρομε μικρό ἀπόσπασμα ἀπό αὐτήν: «Ἐσύ (Κύριε) ὁ ἴδιος ἐναποτέθηκες στά ἀκάθαρτα καί βέβηλα μου χέρια ὡς ‘‘παρακαταθήκη’’, γιά νά σέ διαφυλάξω ἀλώβητον ὥς τήν φρικτή ἡμέρα τῆς Λογοδοσίας.   

Στήν παρακαταθήκη αὐτή περιλαμβάνεται καί τό Σῶμα, τοῦ ὁποίου θεία κεφαλή εἶσαι Ἐσύ, δηλαδή ἡ Ἐκκλησία σου, στό πρόσωπο τῆς μικρῆς Ποίμνης, πού μοῦ ἐμπιστευόσουν.... 

Μέ τά μάτια τῆς ψυχῆς μου καί ἀπό ὅ,τι τυχόν ξέρω ἤ μαθαίνω, βλέπω τήν Ποίμνη Σου περιτριγυρισμένη ἀπό λύκους διψασμένους γιά αἷμα, κυριαρχημένους ἀπό ἄγρια βουλιμία νά καταβροχθίσουν ψυχές.   

Ἀρχιμ. Εὐσέβιος Βίττης. Ἀναφορά στόν ἀγώνα του καί τήν μαρτυρία τοῦ (1927-2009) (Μέρος Ε΄)

Ὁ Ὅσιος Γρηγόριος

Ἐτήσια ἔκδοσις τῆς Ἱερᾶς Μονῆς
Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγίου Ὅρους
Περίοδος Β΄ ἔτος 2010 ἀριθμ. 35

† Ἀρχιμ. Εὐσέβιος Βίττης

Ἀναφορά στόν ἀγώνα του καί τήν μαρτυρία του (1927-2009) 

Νά πῶς περιγράφει καί ὁ ἴδιος ὁ π. Εὐσέβιος τά γεγονότα αὐτά σέ ἐπιστολή του: «Δέν ντρέπομαι πού εἶμαι φτωχός καί ἔγινα καί καλόγερος.  Τό θέλησα.  Τό θέλω... Τό ξέρω πώς ἡ ζωή εἶναι σκληρή. 

Κάτι γεύθηκα κι’ ἐγώ ἀπό αὐτήν.  Οἱ ὅροι της ἀδυσώπητοι... Ἔτσι ἔφυγαν ὧρες καί ὧρες γιά νά βρεθοῦν δωμάτια, γιά νά βρεθοῦν θέσεις σέ ἐργοστάσια γιά τούς νεοερχόμενους μετανάστες, νά γραφοῦν αἰτήσεις σέ ἀρχές, νά γίνουν μαθήματα δωρεάν γιά τή γλῶσσα, νά τρέχει κανένας σέ νοσοκομεῖα καί γιά γιατρούς κλπ. κλπ.   

Καί νά σέ θεωροῦν στό τέλος ἀλήτη, ἀφοῦ δέν παίρνεις μισθό καί δουλεύεις γιά νά ζήσεις. Ἔτσι δέν ζοῦν στήν Ἑλλάδα οἱ παπάδες; Δέν παίρνουν μισθούς; Πῶς γίνεται αὐτός νά μήν παίρνει; Καί τί δέν ἔλεγαν.   

Τῆς χούντας οἱ ὀπαδοί λέγαν ὅτι εἶμαι κατακόκκινος.  Οἱ ἀντίπαλοί τους μέ θεωροῦσαν τῆς χούντας σκότιο ὄργανο, γιατί δέν συμπνευματιζόμουν μαζί τους.  Καί κάποιοι ἴσως ξέραν ὅτι πρόκειται περί ἑνός ρομαντικοῦ ‘‘ἠλιθίου’’ πού δέν ἤθελε νά τούς ἐκμεταλευθεῖ, νά τούς πάρει λεφτά γιά τίς ὅποιες ἐξυπηρετήσεις, θρησκευτικές καί ἄλλες κλπ. κλπ., πού ἤθελε νά εἶναι τό ἴδιο φτωχός μ’ αὐτούς γιά νά τόν νιώθουν κοντά τους σάν ἀδελφό, σάν ἴσο τους.  Ἄς εἶναι.... Δέν παραπονοῦμαι οὔτε νιώθω πικρία καμμιά.   Δέν ἐπεζήτησα οὔτε τήν ἀναγνώριση οὔτε τόν ἔπαινο κανενός οὔτε τίποτε ἄλλο. Ἄν κανείς πάρει τό Εὐαγγέλιο στά σοβαρά τοῦ λέει τό ἴδιο το Εὐγγέλιο τί τόν περιμένει...»¹³. (¹³ Ἐπιστολή στόν θ.Φ.)

Ἀρχιμ. Εὐσέβιος Βίττης. Ἀναφορά στόν ἀγώνα του καί τήν μαρτυρία τοῦ (1927-2009) (Μέρος Δ΄)

Ὁ Ὅσιος Γρηγόριος

Ἐτήσια ἔκδοσις τῆς Ἱερᾶς Μονῆς
Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγίου Ὅρους
Περίοδος Β΄ ἔτος 2010 ἀριθμ. 35

† Ἀρχιμ. Εὐσέβιος Βίττης

Ἀναφορά στόν ἀγώνα του καί τήν μαρτυρία του (1927-2009) 

Καί δέν ἄργησαν νά ἐπανηλευθοῦν ὅσα προδιέγραψε ὁ φίλος καί συναγωνιστής του Νικόλαος Σελέντης.

Ἀπό τήν νεαρά αὐτή ἡλικία ἀγάπησε μέ ὅλη του τήν ψυχή τό θεῖο θέλημα καί τίς ἅγιες ἐντολές τοῦ Θεοῦ, ἀπό τίς ὁποῖες κορυφαία θέσι κατέχουν ἡ ταπείνωσις καί ἡ ἀγάπη.
Ὅλη του τήν ζωή ὁ π. Εὐσέβιος τήν κατηνάλωσε στά θυσιαστικά ἔργα τῆς ἀγάπης πρός τόν Θεό καί τούς ἀνθρώπους, κρύβοντάς τα ὅμως ἐπιμελῶς στό χῶμα τῆς ταπεινώσεως καί τῆς ἀφάνειας.

Κατώρθωσε νά ἐπιτελέσῃ ἀναρίθμητα ἔργα ἀγάπης, χωρίς ὅμως νά γίνῃ ἀντιληπτός ἀπό τούς ἀνθρώπους τοῦ κόσμου τούτου. Ἔγραψε ἀργότερα, ἀπευθυνόμενος σέ μοναχούς, αὐτά πού ὁ ἴδιος ἐφήρμοζε στήν ζωή του: «Τί νόημα θά εἶχε μιά ζωή ὁληκληρωτικά δοσμένη στό Θεό, ὅπως φαίνεται ἐξωτερικά τουλάχιστον, καί ἕνα ὡραῖο πρόγραμμα ἀφιερωμένης ζωῆς, χωρίς ὁλοκληρωτικό ξερίζωμα τοῦ ἐγωισμοῦ καί ἀντίστοιχα ἐλεύθερη καί τέλεια παράδοσή μας στήν ἀγάπη, ἄν ἡ ἀγάπη αὐτή δέν παρασύρη σάν ἕνα θεῖο ὁρμητικό ρεῦμα ὅλα τά ἐγωιστικά στοιχεῖα ἀπό μέσα μας καί κάθε ὑπόλειμμα αὐταρέσκειας καί ναρκισσισμοῦ;.....

Ἡ ἀκολούθηση τοῦ Ἰησοῦ ὡς τῆς ἀγάπης τοῦ Πατρός δέν εἶναι μόνο στατική, δηλαδή μόνο συναισθηματικά ἱερά καί κατάσταση παθητικότητος, ἀλλά καί κινητική, δηλαδή καί ἔκφραση της πρός τά ἔξω....

Περί φιλαυτίας καί Ἐλευθερίας. Ἀρχιμανδρίτου Γεωργίου, Καθηγουμένου Ἱ. Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου. (Μέρος E΄ Τελευταῖο)

Ἀπομαγνητοφωνημένη ( με κάποιες τροποποιήσεις ) ὁμιλία, εἰς την Θεολογικήν Σχολήν Ἀθηνῶν, μετά τήν τέλεσιν τῆς Ἀκολουθίας τοῦ Μ. Ἀποδείπνου, τῆ Ἁγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστῆ τοῦ ἔτους 1988.


Μορφές φιλαυτίας
 

Θά ἤθελα νά σᾶς ἀναφέρω κάποιες σκέψεις μου γιά τούς διαφόρους τρόπους, μέ τούς ὁποίους ἐκδηλώνεται ἡ φιλαυτία μας στήν καθημερινή ζωή.

Προηγουμένως ὅμως πρέπει νά προσθέσω καί τοῦτο, ὅτι ἡ φιλαυτία δέν εἶναι μόνον ἡ ἀρρώστια ἡ δίκη μας ἡ προσωπική, ἀλλά εἶναι καί ἡ αρρώστια τοῦ πολιτισμοῦ μας. Νομίζω, ὅτι ἕνας λόγος πού ὁ πολιτισμός μας τελικά ὁδηγεῖται στό ἀδιέξοδο εἶναι ὅτι εἶναι ἕνας πολιτισμός πού βασίζεται στήν φιλαυτία καί ὄχι στήν ἀγάπη. Καί φυσικά ἕνας πολιτισμός πού βασίζεται στήν φιλαυτία, μπορεῖ ποτέ νά ἐλευθερώσῃ τούς ἀνθρώπους καί νά τούς δώσῃ τήν χαρά νά ζήσουν μία ἀληθινή ζωή;

Ἡ οἰκογένεια γιατί ἀποτυγχάνει σήμερα; Διότι ξεκινοῦν οἱ ἄνθρωποι χωρίς ταπείνωσι καί ἀγάπη. Καί πῶς εἶναι δυνατόν νά μή ὁδηγηθῆ στό ἀδιέξοδο μία οἰκογένεια ποῦ ξεκινᾶ μέ τήν φιλαυτία;

α) Μορφές φιλαυτίας στούς ἐν τῷ κοσμῶ Χριστιανούς

Ἀναφέρω ἐδῶ μερικές ὄψεις τῆς φιλαυτίας.

Ὁ φίλαυτος εἶναι αὐτάρκης. Δέν πιστεύει στόν Θεό καί δέν ἀναφέρεται σ’ Αὐτόν, διότι πιστεύει στόν ἑαυτό του, δέν τοῦ χρειάζεται ὁ Θεός.

Περί φιλαυτίας καί Ἐλευθερίας. Ἀρχιμανδρίτου Γεωργίου, Καθηγουμένου Ἱ. Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου. (Μέρος Δ΄)

Ἀπομαγνητοφωνημένη ( με κάποιες τροποποιήσεις ) ὁμιλία, εἰς την Θεολογικήν Σχολήν Ἀθηνῶν, μετά τήν τέλεσιν τῆς Ἀκολουθίας τοῦ Μ. Ἀποδείπνου, τῆ Ἁγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστῆ τοῦ ἔτους 1988.

 Ἡ ἐν Χριστῷ ἐλευθερία

Ἔτσι λοιπόν ὁ ἄνθρωπος φθάνει αὐτήν τήν ἐλευθερία καί ἑνώνεται μέ τόν Χριστό. Ἑνωμένος μέ τόν Χριστό συμμετέχει στήν ἐλευθερία τοῦ Θεοῦ. Δέν εἶναι ἁπλῶς ἐλεύθερος, ἀλλά εἶναι μέτοχος τῆς ἐλευθερίας τοῦ Θεοῦ. Διότι, ὅταν ὁ ἄνθρωπος ζητᾶ τήν ἐλευθερία στόν ἑαυτό του καί ὄχι στόν Θεό –πού αὐτό κατά βάθος δέν εἶναι ἐλευθερία, εἶναι φιλαυτία-, δέν ὁδηγεῖται τελικά σ΄αὐτό πού λαχταρᾶ διά τῆς ἐλευθερίας, ἀλλά στόν θάνατο τῆς ἐλευθερίας του. Ἐνῶ νομίζει ὅτι εἶναι ἐλεύθερος, τελικά ὑποδουλώνεται στόν ἑαυτό του, σέ μία δυναστεία τοῦ ἑαυτοῦ του ἄνευ προηγουμένου.

Γιά μᾶς λοιπόν τούς Χριστιανούς ἡ ἐλευθερία μας ποτέ δέν μπορεῖ νά περιοριστῆ στό κτιστό, γιατί τό κτιστό εἶναι φθαρτό, εἶναι θνητό καί μία ἐλευθερία πού εἶναι φθαρτή καί θνητή δέν εἶναι ἀληθινή ἐλευθερία. Πηγή τῆς ἐλευθερίας μας εἶναι ἡ ἄκτιστη ἐλευθερία τοῦ Θεοῦ. Καί ὅταν ἡ δική μας κτιστή ἐλευθερία συναντᾶ καί ἑνώνεται μέ τήν ἄκτιστη ἐλευθερία τοῦ Θεοῦ καί μετέχει στήν ἄκτιστη ἐλευθερία τοῦ Θεοῦ, τότε πραγματικά ἐξασφαλίζεται καί δικαιώνεται. Ἄλλωστε τό εἶπε ὁ Κύριος: «Γνώσεσθε τήν ἀλήθειαν, καί ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς» καί «Ἐγώ εἰμι ἡ ἀλήθεια».

Ἀρχιμ. Εὐσέβιος Βίττης Ἀναφορά στόν ἀγώνα του καί τήν μαρτυρία τοῦ (1927-2009) (Μέρος Γ΄)

Ὁ Ὅσιος Γρηγόριος

Ἐτήσια ἔκδοσις τῆς Ἱερᾶς Μονῆς
Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγίου Ὅρους
Περίοδος Β΄ ἔτος 2010 ἀριθμ. 35

† Ἀρχιμ. Εὐσέβιος Βίττης

Ἀναφορά στόν ἀγώνα του καί τήν μαρτυρία του (1927-2009)

Ποιός ἄραγε νά ἦταν ὁ π. Εὐσέβιος, ὁ εὐλογημένος αὐτός ἄνθρωπος πού ἔζησε σ’ αὐτόν τόν τόπο; Ὅσο περνᾶ ὁ καιρός ὅλο καί περισσότερο μαθαίνουμε γι’ αὐτόν καί τήν ἁγία ζωή του.  Στόν περιωριμσένο χῶρο ἑνός περιοδικοῦ ἐλάχιστα μόνον στοιχεῖα μποροῦμε νά παραθέσουμε, τά ὁποῖα θά παρουσιάσουν μόνον μιά πολύ ἀμυδρή εἰκόνα τῆς χαριτωμένης προσωπικότητάς του.

Δοξάζομε μέ ὅλη τήν ὕπαρξί μας τόν Πανάγιο Τριαδικό Θεό πού ἐχαρίτωσε τόσο πολύ τόν π. Εὐσέβιο καί τόν ἐχάρισε στόν κόσμο μας ὡς οὐράνια δρόσο καί παρηγοριά.  Εὐχαριστοῦμε καί τόν π. Εὐσέβιο, πού ἀγωνίσθηκε τόσο πολύ καί ἐδόξασε τόν Ἅγιο Θεό μέ τήν ἁγία ζωή του.  
 Ὅλως ἰδιαιτέρως ἡ Ἱερά Μονή μας τόν εὐχαριστεῖ καί τόν εὐγνωμονεῖ, γιατί θέλοντας νά μᾶς ὠφελήσῃ  Εὐχαριστοῦμε καί τόν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Σιδηροκάστρου κ. Μακάριο, διότι ἔδωσε τήν εὐλογία του νά πραγματοποιηθῇ ἡ ἐπιθυμία αὐτή τοῦ μακαριστοῦ Γέροντα. πνευματικά ἄφησε μέ τήν διαθήκη του στήν Μονή μας τόν εὐλογημένο τόπο τῆς ἀσκήσεώς του καθώς καί τά ἁγιοπνευματικά συγγράμματά του.

Περί φιλαυτίας καί Ἐλευθερίας. Ἀρχιμανδρίτου Γεωργίου, Καθηγουμένου Ἱ. Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου. (Μέρος Γ΄)

Ἀπομαγνητοφωνημένη ( με κάποιες τροποποιήσεις ) ὁμιλία, εἰς την Θεολογικήν Σχολήν Ἀθηνῶν, μετά τήν τέλεσιν τῆς Ἀκολουθίας τοῦ Μ. Ἀποδείπνου, τῆ Ἁγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστῆ τοῦ ἔτους 1988.

Ἡ φιλαυτία φέρει τήν ὀκνηρία στόν πνευματικό ἀγῶνα, τήν ὀλιγοπιστία καί τήν πλάνη

Ἄλλο ἀποτέλεσμα τῆς φιλαυτίας εἶναι ὅτι προκαλεῖ ὀκνηρία στόν πνευματικό ἀγώνα. Εἴδατε; Πολλές φορές δέν ἔχομε διάθεσι νά ἀγωνισθοῦμε, δέν ἔχομε διάθεση νά προσευχηθοῦμε, νά σταθοῦμε στήν Ἐκκλησία, νά κάνουμε τά πνευματικά μας καθήκοντα.

Τῆς φιλαυτίας εἶναι καί αὐτό. Ἀκοῦτε τί ὡραῖα τό λέγει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Σιναΐτης, κατά μετάφρασι τοῦ ἁγίου Νικοδήμου: «Κανένα πρᾶγμα δέν κάνει τόσο παραλελυμένην, ὀκνηρήν καί πεπωρωμένην καί ἀνόητον τήν ψυχήν τοῦ ἐναρέτου, ὡσάν τήν φιλαυτίαν, ἤγουν τήν ἄλογον φιλίαν τοῦ ἑαυτοῦ μας, ἡ ὁποία εἶναι μητέρα καί αἰτία καί τροφός τῶν παθῶν, διατί αὐτή προτιμᾶ περισσότερον ἀπό τούς κόπους τῆς ἀρετῆς τήν ἀνάπαυσιν τοῦ σώματος καί νομίζει διά γνῶσιν τό νά ὑγιαίνη τό κορμί, πάρεξ νά κοπιάζῃ εἰς τά ἔργα τῆς ἀρετῆς θεληματικῶς, καί μάλιστα εἰς τούς ὀλίγους καί εὐλόγους ἱδρῶτας τῶν ἐντολῶν, καί μέ τοῦτον τόν τρόπον προξενεῖ μεγάλην ὀκνηρίαν καί ἀδυναμίαν εἰς τήν ψυχήν τοῦ ἠσυχαστοῦ καί δυναμώνει τήν παραλυσίαν εἰς τά ἔργα τῆς ἀσκήσεως τόσον, ὁπού τόν κάνει εὐπολέμητον».

Ἀρχιμ. Εὐσέβιος Βίττης Ἀναφορά στόν ἀγώνα του καί τήν μαρτυρία τοῦ (1927-2009) (Μέρος Β΄)

Ὁ Ὅσιος Γρηγόριος

Ἐτήσια ἔκδοσις τῆς Ἱερᾶς Μονῆς
Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγίου Ὅρους
Περίοδος Β΄ ἔτος 2010 ἀριθμ. 35

† Ἀρχιμ. Εὐσέβιος Βίττης

Ἀναφορά στόν ἀγώνα του καί τήν μαρτυρία του (1927-2009)

Ἔχοντας μέσα του ὁ μακαριστός Γέροντας τίς Ὀρθόδοξες αὐτές προϋποθέσεις προχώρησε στήν ζωή του λειώνοντας σάν κερί μέσα στούς κόλπους τῆς Ἐκκλησίας μας, προσευχόμενος καί δοξολογώντας τόν Θεό καί θυσιαζόμενος γιά τούς ἀδελφούς τους, ὅποιοι καί ἄν ἦταν αὐτοί ἀδιακρίτως.  Γι’ αὐτό καί ὁ Θεός τόν ἐξόξασε, ὅπως θά ἀναφέρουμε πιό κάτω, καί μέ ὑπερφυῆ χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Πρίν ὅμως παρουσιάστηκε κάποια στοιχεῖα ἀπό τήν ζωή του, θέλουμε νά ἐκφράσουμε τί αἰσθανθήκαμε κατά τήν πρώτη ἐπίσκεψί μας στόν ἁγιασμένο τόπο, στόν ὁποῖο ἀγωνίσθηκε  τά ταλευταῖα  εἴκοσι χρόνια πρό τῆς μακαρίας κοιμήσεως του.

Ξεκινήσαμε δύο ἀδελφοί τῆς Μονῆς μας καί ὁ εὐλαβέστατος ὁδηγός μας κ. Σ. μέ προορισμό μας τήν κατάφυτη ὀρεινή περιοχή τοῦ Σιδηροκάστρου καί πιό συγκεκριμένα τήν περιοχή Κρυονέρι, πού βρίσκεται λίγο πιό πάνω ἀπό τό χωρίο Φαιά Πέτρα.  Οἱ ψυχές μας ἦταν γεμάτες ἀπό αἰσθήματα γλυκείας προσμονῆς καί κατανύξεως. Ἀφοῦ φθάσαμε στήν Φαιά Πέτρα, πληροφορηθήκαμε ἀπό κάποιο χωρικό ποῦ βρίσκεται τό ἀσκητήριο τοῦ Γέροντος.  Διασχίσαμε τό χωριό καί ἀρχίσαμε νά ἀνηφορίζουμε  τόν δύσβατο χωματόδρομο.