Σκέψεις ποῦ γεννήθηκαν ἀπό τό ὑπερβλάσφημο corpus-christi, γιά τήν 7η τέχνη, καί γιά τήν συλλογική μας εὐθύνη

Ἴσως γιά πρώτη φορά στά χρονικά τοῦ Ἑλληνικοῦ θεάτρου καί τῆς 7ης τέχνης, ἀνέβηκε ἕνα τόσο βλάσφημο «ἔργο»! Καί ὄχι τυχαῖα, σέ μία στιγμή ἐθνικῆς κρίσεως ( πνευματικῆς βασικά ) κι ἀμετανοησίας!
Ἕνα ἀκόμη ράπισμα στή συνείδησή μας, μήπως καί ξυπνήσουμε ἀπό τόν πνευματικό μας λήθαργο! Μέσα στή λαίλαπα τῶν δεκάδων ἐπιθέσεων τῆς Νέας Τάξης Πραγμάτων καθημερινῶς ἐνάντια στήν ἀνθρωπότητα, γιά τήν χειραγώγηση κι ἐξόντωσή της, ἡ 7η τέχνη παίζει πολύ ἄσχημο ρόλο. Τίς τελευταῖες δεκαετίες εἰδικότερα, τό σύστημα τῆς Νέας Ἐποχῆς τήν ἔκανε ἐργαλεῖο στά χέρια του κι ἔγινε κι αὐτή μία ἐπιπλέον τέχνη τοῦ Διαβόλου, γιά τούς ἑξῆς λόγους:
α) Γιατί εἶναι τέτοια ἡ φύση της, ὥστε νά ἔχει τή δυνατότητα νά ἀπευθύνεται ταυτόχρονα σέ ἑκατομμύρια ἀνθρώπους-θύματα καί νά τούς ἐπηρρεάζει! Ἡ ἀναπτυγμένη τεχνολογία τῆς ἐποχῆς μας μάλιστα, τήν ἐνισχύει ὑπερβολικά ὡς πρός αὐτήν τή δυνατότητα κι ἔτσι, ὐπερδιπλασιάζει τήν ἐπιρροή πού μπορεῖ νά ἀσκήσει στά μάτια, στά ἀφτιά, στά μυαλά καί στίς ψυχές τῶν ἀνθρώπων.