Ἡ μητέρα μου. Μέρος Β'. Τελευταῖο

 Ἡ μητέρα μου. Μέρος Β'

  
Γέροντος ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε 

Σάν γερόντισσα στήν ἡλικία, παρότι ἔπασχε ἀπό ἀσθένειες, οὐδέποτε ἀπουσίασε ἀπό τήν ἐκκλησία. Διατηροῦσαν μία συνήθεια οἱ νοικοκυρές νά ἀσπάζωνται τό χέρι τῶν γερόντων καί τῶν χηρῶν καί νά τούς βάζουν στό χέρι χρήματα. Κάποτε μ᾿ἐρώτησε, ἄν εἶναι καλό αὐτό πού κάνει δηλαδή, νά παίρνη χρήματα.
Μοῦ ἔλεγε: «Ποτέ δέν ἐξοδεύω αὐτά τά χρήματα γιά μένα, ἀλλά ἀγοράζω μέ αὐτά κεριά καί τά ἀνάβω μπροστά στήν Κυρία Θεοτόκο· καί στό σπίτι μου γιά κάθε φράγκο κάνω καί ἀπό δέκα μετάνοιες, γιά τήν ὑγεία πού μοῦ ἔδωσε.
Ἄλλη φορά ἤθελα νά μάθω τί ξέρει ἡ μητέρα μου ἀπό τήν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας. Μοῦ ἔλεγε τότε τό Σύμβολο τῆς Πίστεως, τό Ὄνειρο τῆς Παναγίας, τήν Ἐπιστολή, τά ὁποῖα ἀπήγγειλλε ἀπό στήθους. Ἐπίσης ὁλόκληρα κείμενα ἀπό τό Ἱερό Εὐαγγέλιο καί τούς Ψαλμούς. Μοῦ ἔλεγε τόν 49ον Ψαλμό.  Ἐγνώριζε ἀπό στήθους πολλές προσευχές, τρο¬πάρια, στιχηρά τῶν ἑορτῶν, τά ὁποῖα ἐμάθαινε στήν ἐκκλησία. Ἐθαύμασα γιά ὅλα αὐτά διότι δέν μοῦ εἶχε δώσει κάποια αἴσθησι ὅτι τά ἐγνώριζε καί τά κρατοῦσε μέσα της μέ πολλή ἀφοσίωσι.
Πάντοτε στήν προσευχή. Πρίν νά βγοῦμε ἀπό τό σπίτι, τήν ἐβλέπαμε ἀμέσως καί ἐπήγαινε στά εἰκονίσματα. Ἔκανε τό σημεῖο τοῦ σταυροῦ, ἔκανε μερικές μετάνοιες καί μετά ἄρχιζε τίς δουλειές της. Τό ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καί τῆς Κυρίας Θεοτόκου τά ἔλεγε μέ πολλή ψυχική θερμότητα, μέ ἐμπιστοσύνη καί ἀκλόνητη ἐλπίδα στήν βοήθεια τοῦ Θεοῦ.
Γιά τόν θάνατό της ἦτο προετοιμασμένη, πρίν ἀπό πολύ καιρό. Τό φόρεμά της γιά τόν τάφο της, τό σεντόνι γιά τό φέρετρό της καί ἕνα μάτσο κεριά τά εἶχε ἑτοιμάσει καί τά κρατοῦσε στό σεντοῦκι της.

Ἡ μητέρα μου. Μέρος Α'

Ἡ μητέρα μου

Γέροντος ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε 

Σ᾿ ὅλη τήν ζωή της ζοῦσε μιά βαθειά πνευματική ζωή. Στίς ἑορτές συμμετεῖχε μέ πολλή εὐλάβεια, ἀκόμη καί στίς μικρότερες. Βέβαια δέν γνώριζε ἀπό βιβλία, εἶχε διάκρισι καί διαίσθησι, δέν ἐγνώριζε ἀπό ἑορταστικούς κύκλους καί ὅμως συμμετεῖχε σ᾿ ὅλες τίς ἑορτές, στίς νηστεῖες καί στά ἐτήσια μνημόσυνα τῆς Ἐκκλησίας μας ἀλανθάστως.
Ἡ ἐλεημοσύνη της ἦτο ἡ βασική της φροντίδα σχεδόν σέ καθημερινή βάσι. Τούς ξένους τούς καλοῦσε ἀπό τόν δρόμο, τούς φιλοξενοῦσε σπίτι μας καί τούς ἀνέπαυε. Ποτέ δέν ἀνεχώρησε ἔστω καί ἕνας πτωχός ἀπό τό σπίτι μας μέ ἀδειανά τά χέρια.
Ὁ πατέρας μου τήν ὠνείδιζε ἐνίοτε, διότι εἶχε σέ μεγάλο βαθμό ἀνοικτά τά χέρια της.
 Στά μνημόσυνα τῶν νεκρῶν συμμετεῖχε μέ πολλή εὐλάβεια. Κάθε Σάββατον πρωΐ ἔδινε ξεχωριστή ἐλεημοσύνη γιά τούς κοιμηθέντες: Μία λεκάνη γάλα ἤ φαγητό καί νερό πού μετέφερε ἡ ἴδια γιά τούς γείτονες. Κατόπιν ἀσχολεῖτο μέ τήν καθαριότητα τῶν ρούχων γιά τήν ἑπομένη ἡμέρα καί στήν συνέχεια ἐμαγείρευε τό φαγητό γιά τό τραπέζι τῆς Κυριακῆς, μετά τήν Θεία Λειτουργία, διότι τήν Κυριακή οὐδέποτε ἐμαγείρευε.
 Ὅταν κτυποῦσε ἡ καμπάνα τοῦ ἑσπερινοῦ, ὅλες οἱ δουλειές γιά τήν αὐριανή ἡμέρα εἶχαν τελειώσει καί ἔτσι ἄρχισε τήν ἡμέρα τῆς Κυριακῆς. Τό πρωΐ τῆς Κυριακῆς ἐφορούσαμε ὅλοι τά καθαρά μας ροῦχα καί ἐσώρουχα καί ἐπηγαίναμε στήν ἐκκλησία.
 Ὁ πατέρας μας σηκωνόταν πολύ πρωΐ, ἀφοῦ ἔκανε τήν προσευχή του, μετά ἐδιάβαζε τούς Χαιρετισμούς τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἀπό τό Ὠρολόγιο καί κατόπιν ἐδιάβαζε περικοπές ἀπό τήν Καινή Διαθήκη. Ὅταν ἀναχωρούσαμε γιά τήν ἐκκλησία, πρῶτα ἐζητούσαμε συγγνώμη οἱ μέν ἀπό τούς δέ: «Συγχωρέστε», καί «ὁ Θεός νά σέ συγχωρέση!» Αὐτό συνέβαινε ὄχι μόνο μεταξύ μας, μέ τούς ἀνθρώπους τοῦ σπιτιοῦ μας, ἀλλά καί μέ τούς γείτονες.

Ὁ ἐρημίτης μοναχός Σάββας Μπάνκο

Ὁ ἐρημίτης μοναχός Σάββας Μπάνκο

Γέροντος ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε

Ὁ π. Σάββας γεννήθηκε στήν πόλι Ἀλεξάνδρεια τῆς Ρουμανίας στίς 29 Αὐγούστου 1837. Στό βάπτισμά του ἐπῆρε τό ὄνομα Στέφανος. Οἱ γονεῖς του Χρῆστος καί Νόννα ἦσαν βούλγαροι καί κατοικοῦσαν στό Τύρνοβο τῆς Βουλγαρίας.
Λόγῳ τοῦ ἐπισυμβάντος πολέμου μεταξύ Τουρκίας καί τοῦ τότε σκλαβωμένου Ἑλληνικοῦ Ἔθνους, αὐτοί γιά περισσότερη ἀσφάλεια ἀνεχώρησαν γιά τήν Ρουμανία.
Στήν Ρουμανική Σκήτη ἦλθε τό 1859 σέ ἡλικία 22 ἐτῶν. Μεγαλόσχημος ἔγινε τό 1863 καί τό 1867 ἐξῆλθε στό ἡσυχαστικό στάδιο ἀγωνιζόμενος μέχρι θανάτου, πού συνέβη στίς 20 Σεπτεμβρίου 1902. Διακρίθηκε γιά τήν φιλοξενία καί τήν ταπείνωσί του.
 Τό κελλί στό ὁποῖον ἀγωνίσθηκε μέ ἄκρα αὐταπάρνησι καί ὑπομονή εἶναι πλησίον τοῦ Ἁγιάσματος τοῦ Ἁγίου Ἀθανάσίου τοῦ Ἀθωνίτου καί ὀνομάζεται «Τουρλωτή». Ὅταν τόν ἐπεσκέπτοντο  Ἀδελφοί στό κελλί του, προσφε-ρόταν ὁλοκληρωτικά σ᾿ αὐτούς ἀφήνοντας ὅλα τά ἰδικά του καθήκοντα. Μετά τήν ἀναχώρησί τους ἐνήστευε ἐπί διήμερον ἐπιτελῶντας ταυτόχρονα καί τά καθήκοντα τῆς προσευχῆς πού παρέλειψε, λόγῳ τῆς φιλοξενίας τῶν προσκυνητῶν.

Ρουμᾶνοι Ἁγιορεῖτες Μοναχοί. Μοναχός Λεόντιος Προδρομίτης

Ρουμᾶνοι Ἁγιορεῖτες Μοναχοί

Γέροντος ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε

Ἡ Ρουμανική Σκήτη τοῦ Τιμίου Προδρόμου κτίσθηκε τό 1853 στήν περιοχής τῆς Βίγλας, πού ἀπέχει ἀπό τήν κυρίαρχη Μονή τῆς Μεγίστης Λαύρας μία ὥρα. Στίς ἀρχές τοῦ 20ου αἰῶνος ἡ Σκήτη μας παρουσίασε μεγάλη πνευματική ἀνάπτυξι. Ἀνέδειξε σπουδαίους μοναχούς πού διέπρεψαν στήν ἀρετή, στήν ἄσκησι, στήν καλλιγραφία, στήν βιβλιοδεσία, στήν ζωγραφική καί στήν ψαλτική τέχνη. Εἶναι γνωστός σ᾿ ὅλο τό Ἅγιον Ὄρος ὁ ρουμᾶνος  πρωτοψάλτης μοναχός Νεκτάριος Βλάχος.
Στήν βιβλιοθήκη τῆς Σκήτης ὑπάρχει ἕνα εἰκοσάτομο ἔργο τοῦ μοναχοῦ Εἰρηνάρχου. Κάθε τόμος, καλαίσθητος καί χειρόγραφος μέ ἄφθονες μινιατοῦρες, σχέδια καί σκηνές ἀπό τό Ἅγιον ὄρος, περιγράφει ὅλα τά ἱστορικά καί λοιπά στοιχεῖα γιά κάθε ἁγιορείτικη Μονή. Τό ἔργο αὐτό εἶναι πολυτιμώτατο, διότι ἠμποροῦμε νά μάθουμε τήν ἱστορία καί τήν τότε κατάστασι ἑκάστης Μονῆς ἀπό τά τέλη τοῦ 19ου αἰῶνος καί ἑξῆς.
Στόν τόμο γιά τήν Ρουμανική Σκήτη εὑρήκαμε τά ἑξῆς συναξάρια γιά ρουμάνους ἁγιορείτες πατέρες, τά ὁποῖα καταχωροῦμε ἐδῶ:

Ὁ Δόκιμος Μοναχός Γεώργιος. Ὁ Γέρο-Στέφανος ἀπό τό Μπουζέου

Ὁ Δόκιμος Μοναχός Γεώργιος

Γέροντος ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε

Ἦτο κοντός στό ἀνάστημα καί καχεκτικός στό σῶμα, σιωπηλός ἐκ φύσεως καί πολύ φλογερός στό διακόνημα καί στήν τάξι τῶν Ἀκολουθιῶν.
Πηγαίνοντας κάποτε  στό κελλί του, ἐκάθισα στό κρεββάτι του τό ὁποῖον εἶχε μόνο μία σανίδα καί μία βελέντζα. Ἀλλά αἰσθάνθηκα κάτι νά μέ πληγώνη δυνατά.
-Τί ἔχεις ἐδῶ στό κρεββάτι, ἀδελφέ Γεώργιε;
-Δέν εἶναι τίποτε, πάτερ ἡγούμενε, ἀπήντησε ἐκεῖνος. Ἐπειδή εἶμαι τεμπέλης καί δύσκολα σηκώνομαι τό πρωΐ γιά τήν ἀκολουθία, ἔβαλα κάτι ἀπό κάτω ἀπό τήν βελέντζα γιά νά σηκώνομαι γρήγορα, χωρίς καθυστέρησι. Ἔβαλα ἐπάνω στήν σανίδα ἕνα στρῶμα ἀπό χαλίκια...
Κάποια ἄλλη ἡμέρα συναντήθηκε ὁ ἀδελφός Γεώργιος μέ κάποιον ἱερέα τῆς ἀδελφότητος καί βλέποντάς τον ἀπογοητευμένον, τόν ἐρώτησε:
-Γιατί εἶσαι, πάτερ λυπημένος; Δέν λέγει στούς χαιρετισμούς ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶναι ἡ γλυκύτης τῶν ἱερέων;

Ὁ Γέρο-Στέφανος ἀπό τό Μπουζέου

Μοῦ διηγήθηκαν γιά κάποια οἰκογένεια Χριστιανῶν ἀπό τό Βουκουρέστι, τήν οἰκογένεια Ἠλία Νικήτα.
Ἦτο ἕνας πτωχός ἄνθρωπος, ἀλλά εἶχε μία μορφή τόσο φωτεινή καί πραεῖα, πού μόνο ἡ συνάντησις μαζί του, σοῦ σκόρπιζε κάθε στενοχώρια, πού τυχόν νά εἶχες. Αἰσθανόσουν ἀμέσως εἰρήνη καί χαρά στήν ψυχή μόνο βλέποντάς τον.

Ὁ Δόκιμος μοναχός Γαβριήλ

Ὁ Δόκιμος μοναχός Γαβριήλ

Γέροντος ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε 

Κάθε Σάββατο, πρίν νά σημάνη γιά τήν ἀκολουθία τοῦ ἑσπερινοῦ, ὁ ἀδελφός Γαβριήλ περνοῦσε ἀπό τά κελλιά τῶν πατέρων καί ἀδελφῶν λέγοντας: «Εὐλογεῖτε καί συγχωρέστε με τόν ἁμαρτωλό»!
Τόν ἐρώτησα γιατί τό κάνει αὐτό καί ἰδού τί μοῦ διηγήθηκε: «Ἐδιάβασα σ᾿ ἕνα παλαιό βιβλίο ὅτι κάθε Σάββατο, μετά τόν ἑσπερινό, στούς οὐρανούς γίνεται τό ἑξῆς θαυμαστό ἔργο: Μπροστά ἀπό τόν θεϊκό Θρόνο στέκονται ὅλες οἱ ἀγγελικές χοροστασίες γιά νά εἶναι παροῦσες στήν ἐξομολόγησι τῶν ἀγγέλων φυλάκων τῶν ἀνθρωπίνων ψυχῶν.
Οἱ φύλακες αὐτοί ἄγγελοι ἔρχονται μπροστά στόν οὐράνιο Πατέρα καί τοῦ λέγουν τά ἔργα τῶν ἀνθρώπων, πού διατάχθηκαν νά τούς φυλάττουν. Καί φαίνεται ὅτι ἔρχονται ἄγγελοι πολύ χαρούμενοι γιά νά εἰποῦν τά καλά ἔργα καί ἄγγελοι λυπημένοι γιά τίς ἁμαρτίες τῶν ἀνθρώπων. Καί ὁ Οὐράνιος Πατήρ τούς ἐρωτᾶ:

Ἡ μοναχή Φιλοθέη ἀπό τήν μονή Τσιγκανέστ

Ἡ μοναχή Φιλοθέη ἀπό τήν μονή Τσιγκανέστ

Γέροντος ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε

Εἶναι 91 ἐτῶν, αἰσθάνεται καλά καί δέν ὑποφέρει ἀπό τίποτε.
-Ἄρα γε γιατί δέν πεθαίνω; Ἐρωτοῦσε κάποια ἡμέρα. Μοῦ εἶπε κάποιος ὅτι εἶμαι πολύ ἁμαρτωλή καί γι᾿ αὐτό δέν μπορῶ νά πεθάνω. Ἐδῶ καί μερικά χρόνια ἤμουν πολύ ἀδύνατη καί ἄρρωστη.
Οἱ μοναχές Ξένια καί Θεοδοσία μοῦ εἶχαν ἑτοιμάσει τά πάντα γιά τόν ἐνταφιασμό μου καί μέ παρακολουθοῦσαν μήπως καί φύγω ἀπό τήν ζωή καί δέν προλάβουν αὐτές ν᾿ἀνάψουν τά κεριά στήν ὥρα τοῦ θανάτου μου.
 Καί αὐτές ἀνεχώρησαν, ἐνῶ ἐγώ παρέμεινα! Ναί, εἶμαι πολύ ἁμαρτωλή καί γι᾿ αὐτό δέν πεθαίνω!  Ἀλλά δέν ξέρω μέ ποιό ἁμαρτημά μου ὁ Θεός εἶναι πολύ ὀργισμένος μαζί μου.
Μετά ἀπ᾿ αὐτά ἐπῆγε στό κελλί της γιά νά ἐπιστρέψη πάλι γρήγορα καί νά μοῦ εἰπῆ:
-Ἀλλοίμονό μου, τί μεγάλο ἁμάρτημα ἔχω κάνει! Πῶς νά ἐρωτήσω γιά νά μάθω μέ ποιό ἁμάρτημά μου ὠργίσθηκε τόσο πολύ ὁ Θεός; Σ᾿ ὅλη μου τήν ζωή ἁμαρτίες ἔκανα, ἄρα γε μόνο μ᾿ ἕνα ἁμάρτημά μου εἶναι ὀργισμένος;

Ἡ τελευταία ἡμέρα τοῦ μοναχοῦ Γεροντίου Προδρομίτου

Ἡ τελευταία ἡμέρα τοῦ μοναχοῦ Γεροντίου Προδρομίτου

Γέροντος ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε 

Ὁ μεγαλόσχημος μοναχός π. Γερόντιος ἀνῆκε στούς τελευταίους γέροντες ἀδελφούς τῆς Σκήτης μας τοῦ Τιμίου Προδρόμου Ἁγίου Ὄρους. Κοντός στό ἀνάστημα, λίγο κυρτωμένος, περίπου 84 ἐτῶν ἦτο σβέλτος καί ἕτοιμος γιά τήν ὁποιαδήποτε ὑπακοή. Μοῦ ἔμεινε στήν μνήμη μου σάν μία εἰκόνα τελείου ὑποτακτικοῦ, ταπεινοῦ καί ζηλωτοῦ σ᾿ ὅλες τίς μονα¬στηριακές ἀσχολίες.
Εἶχε 50 χρόνια μοναχός στήν Σκήτη μας, ἀπ᾿  ὅπου τά τελευταῖα 20 χρόνια δέν βγῆκε νά πάη πουθενά. Εἶχε περάσει ἀπ᾿ ὅλα τά διακονήματα: Στά μουλάρια, στό μαγειρεῖο, στόν φοῦρνο, στόν κῆπο. Ὅταν τοῦ ἔμενε ὀλίγος ἐλεύθερος  χρόνος, ἔτρεχε στό κελλί του καί ἐδιάβαζε τό Ψαλτήριο, τό ὁποῖον εἶχε πάντοτε ἀνοικτό στό ἀναλόγιο τοῦ κελλιοῦ του. Ἡ ἁπλότης καί ἡ πτωχεία του δέν περιγράφονται. Ὅταν δεχόταν ἀπό κἄπου χρήματα, ὅλα τά ἔδινε στό ταμεῖο τῆς Σκήτης μας: «Πᾶρτε αὐτά τά χρήματα, ἔλεγε, γιά νά μή μέ πιάση ἡ νύκτα μέ χρήματα στά χέρια».
Παρέμεινε ζωντανή στήν μνήμη μου ἡ τελευταία ἡμέρα τῆς ζωῆς του:

Ὁ ἱερομόναχος π. Νεῖλος ὁ Ἀθωνίτης.

 Ὁ ἱερομόναχος π. Νεῖλος ὁ Ἀθωνίτης

Γέροντος ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε 

Εἶχε ἔλθει πρό ἐτῶν ἀπό τό Ἅγιον Ὄρος. Ἕνα διάστημα ἐργάσθηκε σέ ἐνορία σάν ἱερεύς, κατόπιν ἀνεχώρησε γιά τήν μονή Συχαστρία, ὅπου ἔκαμε μία ἡσυχαστική ζωή, συμμετέχοντας ἀνελλειπῶς σ᾿ ὅλες τίς ἀκολουθίες τοῦ νυχθημέρου.
Ἦτο τό μεσοδιάστημα τοῦ μηνός Νοεμβρίου. Ἐξωμολογήθηκε, συγχωρέθηκε μέ τούς πατέρες καί ἀδελφούς καί κοινώνησε τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων. Ἔλεγε ὁ ἱερεύς ἐφημέριος ὅτι, ἀφ᾿ ὅτου ἔλαβε ὁ π. Νεῖλος τήν Θεία Κοινωνία, ἔλεγε ψιθυριστά μέσα του: «Γιά τελευταία φορά, γιά τελευταία φορά...».
Στήν ἑορτή τῶν Εἰσοδίων τῆς Θεοτόκου, μετά τήν Θεία Λειτουργία, ἐπῆγε στήν τράπεζα, ἀλλά πρίν ἀπό τό φαγητό δέν αἰσθανόταν καλά. Μερικοί ἀδελφοί τόν βοήθησαν νά πάη στό κελλί του, ξάπλωσε στό κρεββάτι καί ἐκοιμήθη τόν αἰώνιο ὕπνο· τήν ἡμέρα τῆς ἑορτῆς τῆς Κυρίας Θεοτόκου, στῆς ὁποίας τό Περιβόλι ἔζησε 40 ὁλόκληρα χρόνια.

Ὁ π. Ἰλαρίων Ἰονίκα Οἰκονόμος τῆς μονῆς Συχαστρία

Ὁ π. Ἰλαρίων Ἰονίκα

Οἰκονόμος τῆς μονῆς Συχαστρία

Γέροντος ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε 

Ἦτο παντρεμμένος, μέ γυναῖκα καί παιδιά, ἀλλά ἀπό κάποιο θαυμαστό γεγονός ἦλθε στό μοναστήρι γιά μοναχός. Κάποια χειμωνιάτικη νύκτα ἐπιστρέφοντας στό σπίτι του, βγῆκαν μπροστά του μία ὁμάδα ἀπό λύκους. Μονομάχησε μ᾿ αὐτούς ἀπελπισμένα, ἀλλά ἦτο ἕτοιμος νά γίνη ἡ τροφή τους. «Κύριε, προσευχήθηκε τότε, ἐάν σωθῶ, θά γίνω ἀμέσως καλόγερος!»
Ἀπο μακριά ἀκούσθηκαν φωνές ἀνθρώπων καί ἕνα ἕλκυθρο μέ καμπανάκια. Οἱ λύκοι ἔφυγαν, ἐνῶ αὐτός λυτρωμένος πιά ἔφθασε στήν οἰκογένειά του. Δέν ἐξέχασε τήν ὑπόσχεσί του.
Στό μοναστήρι διωρίσθηκε οἰκονόμος, διακόνημα τό ὁποῖον ὑπηρέτησε πολλά χρόνια, μέχρι τό τέλος τῆς ζωῆς του. Ἦτο κοντός στό ἀνάστημα, μέ μία πραεῖα μορφή καί καλή συμπεριφορά μπροστά σέ ὅλους. Ἦτο πρῶτος στήν ὑπακοή, σκληρός στήν ἄσκησι, νηστευτής καί φλογερός ζηλωτής στήν τάξι τῆς Μονῆς καί στόν κανόνα τῆς προσευχῆς του, τήν ὁποία δέν ἄφησε ποτέ. Τό βράδυ πού τελείωναν τά διακονήματα, αὐτός ζητοῦσε συγχώρησι ἀπ᾿ ὅλους: «Συγχωρέστε με, πατέρες, ἐάν σᾶς στενοχώρησα ἤ σᾶς λύπησα σέ κάτι».

Κύριε, πόσο σέ ἐπερίμενα! Π. Νικόδημος Μαντίτσα

Κύριε, πόσο σέ ἐπερίμενα!

Γέροντος ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε 

Ποιός δέν γνωρίζει τόν π. Νικόδημο Μαντίτσα;

Μία ὁλόκληρη ζωή ἐκοπίασε νά γράφη, κατά τίς δυνάμεις πού εἶχε, ἕνα πλῆθος ψυχωφελῶν καί διδακτικῶνβιβλίων γιά τόν λαό τοῦ Θεοῦ. Δεκάδες οἱ τίτλοι, ἑκατοντάδες καί χιλιάδες τά παραδείγματα ἀπό τά βιβλία του πού ἐγέμισαν τήν Χώρα μας καί πολύς κόσμος ὠφελήθηκε καί σώθηκε μέ τήν βοήθειά του.
Ἀλλά ὁ π. Νικόδημος ἦτο καί μεγάλος Πνευματικός καί ἔμπειρος ὁδηγός. Ὁλόκληρα χωριά μέ χιλιάδες Χριστιανούς ἦσαν πνευματικά του παιδιά, τά ὁποῖα ζοῦσαν μία ἐνάρετη ζωή σύμφωνα μέ τήν πατροπα­ράδοτη ὀρθόδοξη πίστι μας.
Μετά τόν Δεύτερο παγκόσμιο Πόλεμο, ἀπεσύρθηκε στήν Μονή Ἀγάπια, ὅπου ὑπηρέτησε ὡς Πνευματικός ζῶντας μέ ἡσυχία καί βαθειά ἐσωτερική ταπείνωσι. Σ᾿ ὅλη τήν ζωή του προετοιμαζόταν γιά τό κοινό τέλος, ἰδιαίτερα, ὅταν πλησίαζε ὁ καιρός του. Ἦτο ἀσθενής, ἀλλά ὁ νοῦς του παρέμενε καθαρός καί προσευχόταν συνεχῶς.

Ὁ Πνευματικός π. Μάξιμος.

Ὁ Πνευματικός π. Μάξιμος
 

Γέροντος ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε 

Ἀπό νεαρᾶς του ἡλικίας ἦτο μαθητής τοῦ ἐπισκόπου Γερασίμου  Σαφιρίμι, τῆς ἐπισκοπῆς Ρόμαν, ἀπό τόν ὁποῖον ἔμαθε πολλά πνευματικά ἀγωνίσματα. Κατόπιν, ἦτο δόκιμος καί μοναχός στό ἄβατο γιά γυναῖκες μοναστήρι Φρασινέϊ, μετά Πνευματικός στό μοναστήρι Ἀγάπια καί τό 1950 στήν Συχαστρία, ὅπου ἐκάρη μεγαλόσχημος μοναχός καί ἔζησε ἐκεῖ μέχρι τό τέλος τῆς ζωῆς του.
Ἀγαποῦσε ὑπερβολικά τίς ἐκκλησιαστικές ἀκολουθίες. Καλός ψάλτης, ἐκλεκτός λειτουργός, ἄφθαστος τυπικάρης· δέν ἄφηνε οὔτε ἕνα γιῶτα στήν ἀνάγνωσι καί στήν ψαλμωδία στόν χορό. Ἄξιος διακονητής, καλόκαρδος καί εἰρηνοποιός. «Ἀδελφοί, δέν εἶναι καλό νά διαπληκτίζεσθε, ἔλεγε, ὅταν ἔβλεπε κάποια διαφωνία μεταξύ τῶν Ἀδελφῶν, διότι γελᾶ ὁ νοητός ἐχθρός μας.
Κι ὅταν ἀκόμη σφάλλουμε, σάν ἄνθρωποι πού εἴμεθα,  νά συμφιλιωνώμεθα χριστιανικά. Γιά τόν μοναχό ἰσχύει πάντοτε τό: «Εὐλογεῖτε καί συγχωρέστε με». Πηγαίνετε στήν Παναγία, κάνετε τρεῖς μετάνοιες καί ζητεῖστε συγχώρησι, ἐνῶ ἀκόμη εἶσθε παροργισμένοι, πρίν δύση ὁ ἥλιος, διότι αὐτό δέν εἶναι καλό».
Εἶχε μεγάλη εὐλάβεια στόν ἅγιο Καλλίνικο Τσερνίκας, ὁ ὁποῖος τόν ἐλύτρωσε ἀπό ἕνα μεγάλο κίνδυνο. Στά γεράματά του ἐδιάβαζε ὅλο τό Ψαλτήριο μιά φορά τήν ἡμέρα. Ὁσιακή μορφή, μέ ἄσπρη γενειάδα, μέ φωτεινό πρόσωπο καί ματιά διεισδυτική, προκαλοῦσε τόν σεβασμό σέ ὅποιον τόν ἔβλεπε.

Ὁ Πνευματικός π. Βικέντιος

Ὁ Πνευματικός π. Βικέντιος

Γέροντος ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε

Ἡ καταγωγή του ἦτο ἀπό τά μέρη τῆς πόλεως Ρόμαν, ἀπό γονεῖς πτωχούς χωρικούς. Κάποια στιγμή ἀνεχώρησαν ὅλοι γιά τά μοναστήρια: ὁ πατέρας, ἡ μητέρα, ἕνα ἀγόρι καί δύο κόρες. Ἡ μητέρα μέ τίς κόρες της ἐπῆγαν στήν μονή Βαράτεκ, ἐνῶ ὁ πατέρας καί τό ἀγόρι στήν Μονή Σέκου.
Μετά ἀπό ἕνα διάστημα καλογερικῆς μαθητείας, πατέρας καί γυιός ἐπῆγαν στό Ἅγιον Ὄρος, ὅπου ἔμειναν  ἑπτά χρόνια καί κατόπιν ἐπέστρεψαν στό Σέκου, ὅπου  ἐκάρησαν μοναχοί. Ὁ Δομετιανός (πατέρας) καί ὁ Βικέντιος (γυιός) ἦσαν τώρα πνευματικοί ἀδελφοί.
Ὁ Βικέντιος ξεπέρασε ὅλους στήν ὑπακοή, στήν ταπείνωσι, στήν προσευχή καί στήν ἀγάπη. Τό ἔτος 1915 χειροτονήθηκε διάκονος καί μετά ἀπό ἕνα ἔτος ἱερεύς. Ἐπί 12 συνεχῆ χρόνια ἦτο στό Σέκου λειτουργός, ἐκκλησιαστικός καί ἡγούμενος· κατόπιν ἄλλα 12 χρόνια Πνευματικός στήν γυναικεία μονή Ἀγάπια καί ἀπό τό 1940, ἐπί 4 χρόνια, μέχρι δηλαδή τόν θάνατό του, Πνευματικός στό μοναστήρι τοῦ Προφήτου Ἠλία στό Μπάνατ (Δυτική Ρουμανία).
Ὁ λόγος τῆς Γραφῆς: «Ἰατρέ θεράπευσον ἑαυτόν», ὁ π. Βικέντιος τόν εἶχε ἐφαρμόσει στόν ἑαυτό του διά τῆς φλογερᾶς ἐσωτερικῆς του ζωῆς, διά τῆς μυστικῆς στό κελλί του προσευχῆς, τῆς σκληρᾶς ἀσκήσεως, τῶν ἀγώνων καί ἀγρυπνιῶν, τήν ἀνάγνωσι τῶν Ἁγίων Πατέρων καί ἰδιαίτερα τοῦ Ψαλτηρίου.

Ὁ ἀρχιδιάκονος π. Γεννάδιος

Ὁ ἀρχιδιάκονος π. Γεννάδιος

 Γέροντος ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε


Καταγόταν ἀπό τά μέρη τοῦ Δοροχόϊ. Εἰσῆλθε ἀπό νέος στό μοναστήρι Ρίσκα, ἀπ᾿ ὅπου σέ λίγο χρόνο ἀνεχώρησε γιά τό Ἅγιον Ὄρος, ὅπου ἔμεινε πολύ καιρό καί ἔκανε ἀληθινή πνευματική μοναχική μαθητεία.
 Ἐπιστρέφοντας κάποτε στήν Ρουμανία, χειροτονήθηκε διάκονος καί ὑπηρετοῦσε στήν ἐπισκοπή Χούς καί μετά τόν βλέπουμε, στήν συνέχεια καθηγητή καί διευθυντή τῆς σχολῆς ἱεροψαλτῶν στό μοναστήρι Νεάμτς.
Κατόπιν ὑπηρέτησε ὡς διάκονος καί δάσκαλος μουσικῆς στήν μονή Σουτσεβίτσα καί στήν μονή τοῦ Ἀγάθωνος καί τέλος, συνταξιοῦχος στήν μονή Συχαστρία, ἀπ᾿ ὅπου μετέβη πρός τόν Κύριο στίς 22 Ἰανουαρίου 1972, σέ ἡλικία 76 ἐτῶν.
Ἡ ζωή του στό Ἅγιον Ὄρος καί ἡ στρατιωτική του θητεία (τήν ἔκανε στό ἱππικό σάν ἐπιλοχίας) τοῦ ἄφησαν κατά ἕνα ἰδιαίτερο τρόπο ἴχνη στήν πνευματική του πορεία.
Σοβαρότης, ἁπλότης, πειθαρχία, αὐστηρή  στρατιωτική τάξις, τόν χαρακτήριζαν σ᾿ ὅλη του τήν ζωή. Ντυμένος πάντοτε μέ καθαρά καί περιποιημένα ροῦχα, χωρίς πολυτέλειες, μέ μία ἁπλότητα καί καλαισθησία εἶχε μία εὐγένεια στούς τρόπους καί στό περπάτημά του. Σεβαστός ἀπό ὅλους, διότι ἡ σεμνή μορφή του ἀντανακλοῦσε τήν ἐκτίμησι καί τό σέβας ἀπ᾿ αὐτούς πού τόν πλησίαζαν.

Ὁ μοναχός π. Ἰωακείμ ἀπό τήν Πέστερα Βορόνα.

Ὁ μοναχός π. Ἰωακείμ ἀπό τήν Πέστερα  Βορόνα

 Γέροντος ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε

Ὄχι πολύ μακριά ἀπό τήν σκήτη Πέστερα (Σπηλιά)  Βορόνα, στά αἰωνόβια δάση ἀπό ὀξυές καί βελανιδιές, εὑρίσκεται ἡ σκήτη Πέστερα. Ἕνα ὀφιοειδές μονοπάτι, μέ εὔκολη ἀνάβασι σέ ὁδηγεῖ πρός τήν Πέστερα, ἡ ὁποία εὑρίσκεται στήν ὑψηλότερη κορυφή (700μέτρα) .
Ἡ σπηλιά αὐτή εἶναι καρπός τῶν κόπων τοῦ π. Ἰωακείμ, διότι παλαιότερα δέν ὑπῆρχε ἐκεῖ τίποτε παρά μόνο ἕνας πελώριος γρανιτένιος  βράχος, ὁ ὁποῖος ἔφθανε μέχρι τήν πλαγιά τοῦ λόφου. Ὁ π. Ἰωακείμ ἀναζητῶντας ἡσυχία μέσα στά δάση, εἶδε τόν βράχο καί ἔβαλε λογισμό νά κάνη ἐκεῖ τό ἡσυχαστήριό του. Ἐπί δύο χρόνια καί πλέον ἐσκάλιζε τόν βράχο, δημιουργώντας ἕνα φαρδύ διάδρομο στό  μέσον τοῦ βράχου καί κατόπιν σκάβοντας μέ τήν σμίλη ἔφτιαξε ἐκκλησάκι καί δωμάτια γιά 5-6 συνασκητές.
Ὅταν ἐμεῖς ἐφθάσαμε στήν σκήτη ἦτο μόνον ὁ μαθητής τοῦ π. Ἰωακείμ, ἕνας κυρτωμένος γέροντας. Ὁ Πατήρ εἶχε ἀναχωρήσει γιά τό δάσος. Ὁ γέροντας αὐτός μᾶς εἶπε ὅτι θά κτυπήση τό τάλαντο γιά νά δώση εἰδοποίησι ὅτι ἦλθαν στήν σκήτη προσκυνητές.

Ὁ ἀρχιμανδρίτης Παΐσιος ἀπό τήν Σλάτινα

Ὁ ἀρχιμανδρίτης Παΐσιος ἀπό τήν Σλάτινα

Γέροντος ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε

Ἐπήγαμε μέ μερικούς πατέρες καί τόν ἡγούμενο νά βοηθήσουμε στήν διοργάνωσι τῆς μονῆς Σλάτινα. Ξαπλωμένος στό κρεββάτι γιά πολύ καιρό, αἰσθανόταν, λόγῳ ἀδυναμίας του, ἄσχημα καί δυσκολευόταν νά μᾶς μιλήση.
Ὑψηλός καί σκελετωμένος, εὐθύς σάν λαμπάδα, τολμηρός καί δραστήριος, ἔτσι εἶχε περάσει τήν ζωή του ὁ π. Παΐσιος.
Ἦτο ἕνας φλογερός ἐραστής τῆς μοναχικῆς ζωῆς. «Εἶναι μία μεγάλη τιμή νά εἶσαι μοναχός», ἔλεγε καί ξαναέλεγε.
Εἶχε εἰσέλθει στό μοναστήρι ἀπό τήν νεότητά του καί τό ὑπηρετοῦσε μέ ζῆλο καί σύνεσι σ᾿ ὁλόκληρη τήν ζωή του. Ἡ φήμη του ὡς ἡγουμένου τῆς Μονῆς Σλάτινα καί τῆς Ρίσκα εἶχε ἐξαπλωθῆ πολύ μακριά.
Δένδρα φυτευμένα ἀπ᾿ αὐτόν, κτίρια καλά διατηρημένα, εἰκόνες ἐνδεδυμένες μέ ἀργυροεπίχρυσα περιβλήματα καί Ἅγια Σκεύη χαρισμένα στίς ἐκεῖ ἐκκλησίες εἶναι οἱ μάρτυρες τῆς ἱκανότητος καί ἀγάπης του γιά τόν εὐπρεπῆ στολισμό τοῦ Οἴκου τοῦ Κυρίου.

Ὁ μοναχός π. Βίκτωρ

Ὁ μοναχός π. Βίκτωρ

Γέροντος ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε

Εἶχε φθάσει τά 90 χρόνια καί ἑτοιμαζόταν γιά τό μεγάλο καί ἀνεπίστροφο ταξίδι του.
-Πιστεύω ὅτι εἶσαι εὐτυχής, πάτερ Βίκτωρ, τοῦ εἶπα κάποτε, διότι ἔζησες τόσα χρόνια καί τώρα εἶσαι χαρούμενος, πού θά λυτρωθῆς ἀπό τό σῶμα σου, τό χωμάτινο τοῦτο φορτίο.
-Ναί, ἔχεις δίκαιο, ἀπήντησε ἐκεῖνος, ἀλλά παρακαλῶ τόν Θεό νά μοῦ χαρίση ἀκόμη ἡμέρες, διότι εἶναι μεγάλο θεϊκό δῶρο ἡ ἐπίγεια αὐτή ζωή μας. Μέ λίγα καί ἀσήμαντα ἔργα πού κάνεις ἐδῶ μπορεῖς νά εὕρης τήν αἰώνια μακαριότητα.
Ὀλίγες ἡμέρες πρίν ἀπό τό μακάριο τέλος του, ἐκάλεσε ἕνα Πνευματικό, ἐξωμολογήθηκε καί κοινώνησε. Πρίν ἀναχωρήση ὁ Πνευματικός τόν παρεκάλεσε νά τοῦ εἰπῆ λόγον ὠφέλιμον, γνωρίζοντας ὅτι στά τελευταῖα τους οἱ λόγοι τους εἶναι πλήρεις πνευματικῆς σοφίας.
 Μετά ἀπό λίγη σιωπή ὁ π. Βίκτωρ τοῦ ἀπήγγειλλε σάν μία διαθήκη τίς ἑξῆς συμβουλές:
-Ἀπό πολλά κακά νά φυλάγεται ὁ μοναχός, ἰδιαίτερα ὅμως νά φυλάγεται μέ ὅλες τίς δυνάμεις του ἀπό τήν δόξα καί τόν πλοῦτο.

Ὁ ἱερομόναχος π. Ἰσίδωρος.

Ὁ ἱερομόναχος π. Ἰσίδωρος

Γέροντος ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε

Ὡμοίαζε μ᾿ ἕνα ποτήρι πού βλέπεται μέσα καί ἔξω. Ἦτο ἄνθρωπος εἰρηνικός, ταπεινός,μέ ὁσιακή μορφή, μέ καθαρά καί περιποιημένα ἐνδύματα. Ἔτσι λειτουργοῦσε στό Ἅγιο Βῆμα. Κάποτε, ὅταν ἐπετέλεσε ἕνα Εὐχέλαιο, μία Χριστιανή πού συμμετεῖχε κι αὐτή εἶπε: «Τί ὡραία ἀκολουθία καί τί ὅσιοι Πατέρες! Ὁ πατήρ μέ τήν μακριά λευκή γενειάδα εἶναι σάν ὅσιος». Καί αὐτός ἦτο ὁ π. Ἰσίδωρος.
Ἕνα συμβάν ἀπό τήν ζωή του ἀρκεῖ γιά νά μᾶς δείξη ὅτι οἱ γνῶμες τῶν Χριστιανῶν ἦσαν ἀληθινές.
Κάποια ἡμέρα, διηγεῖται ὁ μοναχός Βησσαρίων - ὁ ὁποῖος εἶχε μπῆ προσφάτως στό μοναστήρι προσφέροντας ὅλη τήν περιουσία πού εἶχε δημιουργήσει στήν ζωή του - ἤμουν πολύ στενοχωρημένος ψυχικά καί ἔφυγα μόνος μου γιά τό λιβάδι.
Ἔφθασα καί στό κελλί τοῦ π. Ἰσιδώρου. Ἡ πανοσιότης του ἦτο ἔξω, δίπλα στό κελλί του καί ἔψαλλε ἐκκλησιαστικούς ὕμνους. Ὅταν μέ εἶδε, χάρηκε, μέ κάλεσε μέσα καί ἤθελε νά μέ καλοκαρδίση μέ κάτι.

Ὁ πατήρ Βίκτωρ Ὀζιόγκ.

Ὁ πατήρ Βίκτωρ Ὀζιόγκ

Γέροντος ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε

Εἶχε μόλις ἀπολυθῆ ἀπό τόν στρατό, ὅταν ἐπῆγα κι ἐγώ σάν δόκιμος σστό μοναστήρι Νεάμτς. Ἦτο ἕνας τύπος θεληματάρης, ἀποφαστιστικός, μέ ἐκλεκτές ψυχικές ἰδιότητες. Σέ σύντομο διάστημα ἐκάρη μοναχός καί γρήγορα ἀνέβηκε τίς ἐκκλησιατικές σκάλες: Διάκονος, ἱερεύς, ἀρχιμανδρίτης, μέγας ἐκκλησιαστικός καί σύμβουλος στήν κεντρική διοίκησι τοῦ μοναστηριοῦ.
Καλός ψάλτης, ἀκολούθησε μαθήματα τῆς Ἀκαδημίας τῆς ἐκκλησιαστικῆς μουσικῆς, ἔγραψε βιβλία μουσικά, τά ὁποῖα εἶναι σέ χρῆσι μέχρι σήμερα, καθηγητής τῆς μουσικῆς στήν μοναχική σχολή τῆς μονῆς καί ἄφθαστος διοργανωτής τῶν ὡραίων ἀκολουθιῶν. Παράλληλα ἱκανός νοικοκύρης ὅλων τῶν ἐκκλησιαστικῶν ἀναγκῶν.
Ἐπειδή ἐπιδιδόταν περισσότερο στά ὑλικά, ὑπέφερε λίγο στά πνευματικά. Ἀλλά ὁ Καλός Θεός, δέν ἄφησε ἀπαρατήρητους τούς κόπους καί τήν φιλοπονία του γιά τήν ἀγάπη Του, τοῦ ἐπέτρεψε μερικές δοκιμασίες γιά νά τοῦ θεραπεύση τίς ἐλλείψεις...Χρειάσθηκε νά ὁδηγηθῆ στίς φυλακές καί νά ἐγκαταλείψη ἀκουσίως τό μοναστήρι...
Συναντηθήκαμε πάλι μετά ἀπό πολλά χρόνια κατά σύμπτωσι καί περπατήσαμε μαζί μέ τά πόδια ἀπό τήν Μονή Ἀγάπια στήν μονή Βαράτεκ, δηλαδή 4-5 χιλιόμετρα. Τώρα ἦτο συνταξιοῦχος καί ψάλτης σέ μιά ἐκκλησία τῆς πόλεως Πιάτρα Νεάμτς, ὅπου εἶχε ὀργανώσει μία ὡραία χορωδία.

Ὁ ἀρχιμανδρίτης π. Δημοσθένης.

Ὁ ἀρχιμανδρίτης π. Δημοσθένης

Γέροντος ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε

Εἴμασταν δόκιμοι στά πρῶτα χρόνια μας στό μοναστήρι Νεάμτς. Κάποια ἡμέρα μαθαίνουμε ὅτι ἦλθε στήν μοναστηριακή μας σχολή ἕνας καθηγητής τῆς μουσικῆς, ὁ κ. Τεμπεΐκα. Ἕνας νέος ὑψηλός, μέ λεπτή μορφή, πολύ περιποιημένος καί σοβαρά ντυμένος. Ἄρχισε νά μᾶς διδάσκη φωνητική μουσική. Εἶχε μελωδική καί ὑψίτονη φωνή καί σέ λίγο καιρό ἐμάθαμε ὅλους τούς ἤχους. Ἦτο πάντοτε σοβαρός καί σπανίως γελοῦσε.
Στήν συνέχεια ὠργάνωσε μία χορωδία μέ ὅλους τούς πατέρες καί δοκίμους τοῦ μοναστηριοῦ, οἱ ὁποῖοι εἶχαν καλές φωνές καί γιά ἀρκετά χρόνια ὁ χορός τῆς μονῆς ἦτο ὁ πιό φημισμένος. Οἱ ἀκολουθίες τῶν ἑορτῶν, μέ τήν στολισμένη ἐκκλησία ἀπό τόν π. Γεράσιμο Κίρζια, μέ τόν χορό τῶν ἱερέων, διακόνων καί ἐπικεφαλῆς τόν ἡγούμενο-ἐπίσκοπο καί τήν χορωδία τῶν ἱεροψαλτῶν διευθυνομένη ἀπό τόν κ. Τεμπεΐκα παρέμειναν στήν μνήμη μου σάν ἕνα οὐράνιο θέαμα. Δέν εἶδα τόση μεγαλοπρέπεια ἀπό τότε μέχρι τώρα πουθενά ἀλλοῦ...