Ἐπιστολὴ Γέροντος Φιλοθέου Ζερβάκου πρὸς
τὸν Ἀρχιμ. π. Χαράλαμπον Βασιλόπουλον
Ἀγαπητὲ ἐν Κυρίῳ ἀδελφὲ καὶ συλλειτουργὲ Χαράλαμπε. Ἐπειδὴ ἔφθασα εἰς βαθύτατον γῆρας, ζητῶ παρὰ τοῦ Οὐρανίου Πατρὸς ἡμῶν τὴν ἀπόλυσιν. Ἐπὶ 82 ἔτη παιδιόθεν, ἐν Ἐκκλησίαις καὶ παντὶ καιρῷ ὕμνουν καὶ ηὐλόγουν τὸν Θεὸν ἐν ὕμνοις καὶ ὠδαῖς πνευματικαῖς.
Ἐπὶ 78 ἔτη ὑπηρέτησα τὸν Θεὸν καὶ τὴν Ἁγίαν καὶ Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν ὡς Μοναχός, Ἱεροδιάκονος, Ἱερομόναχος, Ἱεροκῆρυξ, Πνευματικὸς καὶ Ἡγούμενος.
Ἀκούων τὸν ἠγαπημένον Μαθητὴν τοῦ Κυρίου Ἰωάννην τὸν Θεολόγον λέγοντα· «Ἐὰν εἴπωμεν ὅτι ἁμαρτίαν οὐκ ἔχομεν, ἑαυτοὺς πλανῶμεν... Καὶ ἐὰν εἴπωμεν ὅτι οὐχ ἡμαρτήκαμεν, ψεύστην ποιοῦμεν αὐτόν» (Ἰωάν. Α´ Καθολ. 1, 8-10).
Ταῦτα ἀναγινώσκων καὶ ἀκούων, ἐξετάζων ἐμαυτὸν καλὰ καλὰ καὶ βαθειά, εὑρίσκω καὶ γνωρίζω καλῶς ὅτι οὔτε ἀρχὴν μετανοίας οὔτε ἀγαθόν τι ἐποίησα ἐπὶ τῆς γῆς. Εἰ δὲ καὶ ἐποίησα κάποιον ἀγαθόν, τοῦτο οὐκ ἔστιν ἐμόν, ἒστι ξένον, τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ. Συναισθανόμενος ὅτι πρῶτος καὶ μεγαλύτερος ἁμαρτωλὸς εἶμαι ἐγώ, ὁ μὴ ποιήσας οὐ δὲν ἀγαθὸν ἐπὶ τῆς γῆς, πρὸς στιγμὴν ἀπελπίσθην καὶ εἶπον οὐκ ἔστιν ἐν ἐμοὶ σωτηρία.
Ἀλλ᾽ ἀκούσας τὸν ἴδιον τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν νὰ λέγῃ ἐν Εὐαγγελίοις: «Οὐ γὰρ ἦλθον καλέσαι δικαίους, ἀλλ᾽ ἁμαρτωλοὺς εἰς μετάνοιαν...» (Ματθ. 9, 13), καὶ τὸ «Ἦλθε γὰρ ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ζητῆσαι καὶ σῶσαι τὸ ἀπολωλός» (Λουκ. 19, 10).


















