Το θαύμα της Ορθοδοξίας

Τριάντα μίλια μακριά από τις Αιγαιές, πόλη της Κιλικίας, ησύχαζαν δύο στυλίτες. Ό ένας απ' αυτούς ήταν ορθόδοξος, ενώ ο άλλος άνηκε στην αίρεση του Σεβήρου. 'Ασκήτευαν σε απόσταση έξι μιλίων ο ένας από τον άλλο.
Ο αιρετικός κατηγορούσε την ορθόδοξη 'Εκκλησία και προσπαθούσε με διάφορα επιχειρήματα να παρασύρει στην αίρεσή του και τον ορθόδοξο.
Εκείνος τότε, θέλοντας να τον πληροφορήσει για το ποια είναι ή ορθή πίστη, του μήνυσε να του στείλει μία μερίδα της δικής του κοινωνίας.
Ο αιρετικός, νομίζοντας πώς θα δεχόταν ο ορθόδοξος την πλάνη του, έστειλε με χαρά τη μερίδα. Έβαλε τότε ο ορθόδοξος ένα καζάνι να βράζει κι έριξε μέσα τη μερίδα του αιρετικού.  Αμέσως αυτή διαλύθηκε στο καυτό νερό του καζανιού.

Ὁ Θεός εἰσακούει τίς προσευχές τῶν ἁγίων. Π. Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος

Ἡ Ὀρθοδοξία μας
π.Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος
Δρ. Θεολογίας, Δρ. φιλοσοφίας

Ὁ Θεός εἰσακούει τίς προσευχές τῶν ἁγίων (σελ.412-414)

Ἀπό ὅσα ἀναφέραμε προκύπτει πώς ὁ Θεός δέχεται τίς προσευχές τῶν ἁγίων καί ἀνταποκρίνεται θετικά σ’ αὐτές.
Ἡ οἰκειότητα τοῦ Θεοῦ μέ τούς ἁγίους ἀνθρώπους καί ἡ εὐαισθησία, θά ἔλεγε κανείς, τοῦ Θεοῦ γιά τή γνώμη τῶν ἀφοσιωμένων παιδιῶν Του προξενεῖ μεγάλη ἐντύπωση.
Ὁ Ἀβακούμ διαπραγματεύεται μέ τόν Θεό τή σωτηρία τῶν Σοδόμων καί Γομόρων σέ τέτοιο σημεῖο, ὥστε νά κάνει συνεχῶς νέες προτάσεις στόν Θεό καί Ἐκεῖνος νά τίς ἀποδέχεται (Γέν. ιη΄ 23-33).
«Καί τώρα ἄφησέ με νά καταστρέψω αὐτούς ἐπάνω στή δικαιά μου ὀργή καί νά κάνω τούς ἀπογόνους σου ἔνθνος μέγα», λέγει ὁ Θεός στόν Μωϋσῆ.  Καί ὁ ἅγιος αὐτός ἄνθρωπος τοῦ ἀπαντᾶ μέ τούς χαριτωμένους ἐκείνους λόγους, πού φανερώνουν ὅλη τήν οἰκειότητα καί τήν ἁπλότητα στίς σχέσεις του μέ τό Θεό.
« Διατί, Κύριε, θυμώνεις καί ὀργίζεσαι μέ τό λαό Σου, τόν ὁποῖο ἐξήγαγες ἀπό τήν Αἴγυπτο μέ μεγάλη ἰσχύ κία μέ τήν παντοδύναμο δεξιά Σου;» (Ἔξοδ. λβ΄ 9-11).

Οἱ προσευχές τῶν ἁγίων. Π. Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος

Ἡ Ὀρθοδοξία μας
π.Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος
Δρ. Θεολογίας, Δρ. φιλοσοφίας

Οἱ προσευχές τῶν ἁγίων (σελ.409-412)

Δέν ὑπάρχει ἀμφιβολία πώς ὁ Χριστός εἶναι ὁ μοναδικός Σωτήρας μας· Αὐτός προσέλαβε τόν κτιστό ἄνθρωπο καί τόν ἔφερε σέ ἀληθινή κοινωνία μέ τόν Ἄκτιστο Θεό· δέν ὑπάρχει ἄλλος τρόπος νά φθάσουμε «πρός τόν Πατέρα» εἰμή διά τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ (Ἰω. ιδ΄ 13-14, Α΄ Τιμ. β΄5. Πράξ. δ΄ 12. Α΄ Πέτρ. α΄ 18-19).

Ὅμως ὁ Θεός σώζει καί χάρη στήν ἀγάπη ἐκείνων πού Τόν ἀγαποῦν. Ἡ Θεία ἀγάπη, πού περιβάλλει τούς ἁγίους, σώζει ἀκόμη καί ὁλόκληρες πόλεις. «Πῶς νά διατεθῶ  ἀπέναντί σου, Ἐφραίμ; Νά σέ ὑπεραπισθῶ. Ἰσραήλ;  Πῶς νά σέ μεταχειρισθῶ;
Νά σέ καταστρέψω ὡς τάς πόλεις Ἀδαμά καί Σεβωίμ; (πρβλ. Δυτ. κθ΄22) Μετεστράφη ἡ καρδία μου ἐντός μου.... Δέν θά ἐγκαταλείψω τόν Ἐφραίμ διά νά ἐξαφανισθῆ, διότι ἐγώ εἶμαι Θεός καί ὄχι ἄνθρωπος δέν θά εἰσέλθω εἰς τήν πόλιν νά τήν καταστρέψω» (Ὠσηέ ιά 8-9, πβλ. Γέν. ιη΄23, 39. Ἰουδίθ η΄31).
 Ὁλόκληρος ὁ πληθυσμός τῆς πόλης σώζεται χάρη στόν τρυφερό δεσμό τῆς ἀδελφικῆς ἀγάπης τῶν ἁγίων ἀνθρώπων.

Ἕνας προφήτης μπορεῖ νὰ προσευχηθεῖ στό Θεό καί ὁ Κύριος νὰ δώσει ζωή σ’ ἐκείνον γιά χάρη τοῦ ὁποίου γίνεται ἡ προσευχή (Γέν.κ΄ 7).

Ἡ ἐσχατολογικὴ δόξα τῶν ἁγίων. Π. Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος

Ἡ Ὀρθοδοξία μας
π.Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος
Δρ. Θεολογίας, Δρ. φιλοσοφίας

   Ἡ ἐσχατολογικὴ δόξα τῶν ἁγίων (σελ. 408-409)

 Ἡ δόξα τῶν ἁγίων δὲν εἶναι ἀκόμη ἡ τελική τους κατάσταση. Γιατί τώρα ἡ δόξα τοῦ Θεοῦ γίνεται φανερή «δι’ ἐσόπτρου, ἐν αἰνίγματι», σάν μέσα ἀπό καθρέφτη, ἀμυδρά. Ὅμως στὴ μέλλουσα ζωή οἱ ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ θὰ ἀντικρύσουν ὅλο τό μεγαλεῖο τῆς θείας δόξας, γιατί θά δοῦν τό Θεό «πρόσωπον πρός πρόσωπον»(Α΄ Κορ. ιγ΄ 12), «καθώς ἐστι» (Α΄ Ἰω. γ΄2) καί θά λάμψουν «ὅπως ὁ ἥλιος» (Ματθ. ιγ΄43, πρβλ. Ἀποκ. κα΄9-κβ΄5. Ἡσ. ξ΄19-20). Αὐτή τή δόξα προγεύονται οἱ χριστιανοί σ’ αὐτή τή ζωή.
Ὁ ἀπόστολος Παῦλος βεβαιώνει τούς Φιλιππισίους πώς ὁ Χριστός «θά μεταμορφώσει τό ταπεινό μας σῶμα ὥστε νά λάβει τήν ἴδια μορφή μέ τό ἔνδοξο σῶμα τοῦ Χριστοῦ («σύμμορφον τῷ σώματι τῆς δόξης αὐτοῦ») (Φιλιπ. γ΄ 21) καί προτρέπει τούς Κορινθίους νά δοξάσουν τό Θεό καί «ἐν τῷ σώματι» αὐτῶν (Α΄ Κορ. στ΄ 20).
Οἱ ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας προγευθήκαν αὐτή τήν πραγματικότητα. Δέν εἶναι βέβαια ὀ «ἀμαράντινος στέφανος τῆς δόξης», τόν ὁποῖο θά λάβουν ὅταν φανερωθεῖ ὁ Ἀρχιποιμένας Χριστός (Α΄Πετρ. ε΄ 4), εἶναι ὅμως ἀνταύγεια τῆς τελικῆς ἐκείνης δόξας. «Αἱ δέ ὁδοί τῶν δικαίων ὁμοίως φωτί λάμουσι, προπορεύονται καί φωτίζουσιν, ἕως κατορθώσῃ ἡ ἡμέρα», ἀναφέρει χαρακτηριστικά ἡ ἁγία Γραφή (Παροιμ. δ΄ 18).

Ἡ κακία τῶν μοχθηρῶν ἀνθρώπων. Π. Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος

Ἡ Ὀρθοδοξία μας
π.Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος
Δρ. Θεολογίας, Δρ. φιλοσοφίας

Ἡ κακία τῶν μοχθηρῶν ἀνθρώπων (σελ.406-408)

Ὅπως ἡ μετοχή τῶν ἁγίων στήν ἁγιότητα τοῦ Χριστοῦ τούς φέρει κοντά στή λοιπή δημιουργία καί ἀποκαθιστᾶ τήν ἑνότητα καί τήν ἁρμονία σέ ὁλόκληρη τήν κτίση, ἔτσι καί ἡ ἀπομάκρυνση τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τήν ἀρετή δημιουργεῖ δυσαρμονία καί ἐχθρότητα μέσα στή κτίση.  Τοῦτο βλέπουμε σέ πολλές περιστάσεις.
Ἡ ἁγία Γραφή ὑπογραμμίζει αὐτή τήν ἀλήθεια, ἰδιαίτερα στήν Παλαιά Διαθήκη:
«Ἐάν δέν ὑπακούσης εἰς τήν φωνήν Κυρίου τοῦ Θεοῦ σου, ὥστε νά φυλάττης καί νά ἐφαρμοζης ὅλας τάς ἐντολάς αὐτοῦ, τάς ὁποίας ἐγώ σήμερον σοῦ δίδω, θά ξεσπάσουν ἐναντίον σου ὅλαι  αὐταί αἱ κατάραι.  Θά εἶσαι κατηραμένος εἰς τήν πόλιν καί τόν ἀγρόν.  Κατηραμέναι θά εἶναι οἱ ἀποθῆκαι σου καί τά περισσεύματά σου, τά προϊόντα τῶν ἀγρῶν σου, αἱ ἀγέλαι τῶν βοδιῶν σου καί τὰ ποίμνια τῶν προβάτων σου» (Δευτ. κη΄ 15-18. Πρβλ. Ἡσ. κδ΄ 3-7. Ἱερεμ. ζ΄ 20. Λευϊτ. ιγ΄25).
Οἱ πονηροί ἄνθρωποι μεταδίδουν τήν πονηρία καί τήν κακία καί σέ ὁλόκληρο τό περιβάλλον τους, καί σ’ αὐτά ἀκόμη τά ἄψυχα ἀντικείμενα (Ἰούδα 23).
Ὅταν ὁ Κορέ ἐπανάστησε κατά τῆς ἱερατικῆς τάξης τήν ὁποία ἔθεσε ὁ Θεός, οἱ Ἰσραηλίται ἔλαβαν ἀπό τόν Θεόν τήν ἐντολή νά ἀπομακρυνθοῦν ἀπό τίς σκηνές καί ἀπό τά πράγματα τῶν στασιαστῶν, γιά νά μήν ἀφανισθοῦν. Ἀποχωρισθῆτε, τούς λέγει, ἀπό τίς σκηνές τῶν ἀσεβῶν αὐτῶν ἀνθρώπων καί μή ἐγγίσετε τίποτε ἀπό ὅσα ἀνήκουν σέ αὐτούς, γιά νά μήν ἀφανισθῆτε λόγω τοῦ πλήθους τῶν ἁμαρτιῶν τους (Ἀριθ. ιστ΄26).

Ἡ ἀρετή τῶν ἁγίων μεταδίδεται στήν ἄλογο φύση. Π. Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος

Ἡ Ὀρθοδοξία μας
π.Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος
Δρ. Θεολογίας, Δρ. φιλοσοφίας

Ἡ ἀρετή τῶν ἁγίων μεταδίδεται στήν ἄλογο φύση (402-406)

Ὁ ἄνθρωπος πού μένει πιστός στήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καί πού ἀνταποκρίνεται σ’ αὐτή μέ τή δική του ἀγάπη, δέχεται τή χάρη τοῦ Θεοῦ. Αὐτή ἡ χάρη ξεχύνεται σέ ὅλο τό περιβάλλον τοῦ ἁγίου ἀνθρώπου καί τό καθιστᾶ εὐλογημένο. Οἱ ἅγιοι αἰσθάνονται τότε βαθύτατα τόν σύνδεσμο τῆς ἀγάπης ὄχι μόνο μέ τούς συνανθρώπους, ἀλλά καί μέ ὁλόκληρη τή δημιουργία. Αὐτόν τό σύνδεσμο ἐκφράζουν στήν ζωή τους μέ πολλούς τρόπους.
Ὁ ἅγιος Ἰσαάκ ὁ Σῦρος ἔλεγε πώς ὁ ἐλεήμων ἄνθρωπος «προσεύχεται κάθε στιγμή μέ δάκρυα καί γιά τήν ἄλογο κτίση και γιά τούς ἐχθρούς τῆς ἀλήθειας καί γι’  αὐτούς πού τόν βλάπτουν, ὥστε νά διαφυλαχθοῦν καί νά συγχωρηθοῦν. Προσεύχεται ἀκόμη καί γιά τά ἑρπετά, μέ τή μεγάλη του ἐλεημοσύνη, πού κνεῖται μέσα στήν καρδιά του χωρίς μέτρο, ἔχοντας τήν ὁμοιότητα πρός τόν Θεό».
Οἱ ἅγιοι αἰσθάνονται ἑνωμένοι μέ ὁλόκληρο τόν κόσμο. Νιώθουν προσωπική εὐθύνη γιά τή δημιουργία καί ζητοῦν νά μεταμορφώσουν τά πάντα, νά τά ἐπαναφέρουν στήν πρωταρχική τους ἑνότητα καί ἁρμονία (πρβλ. Ἰώβ ε΄22).
«Πλησιάζει ὁ ταπεινόφρων ἄνθρωπος εἰς τά καταστρεπτικά θηρία», λέγει ὁ Ἀββᾶς Ἰσαάκ, «καί μόλις τόν δοῦν, ἀμέσως ἡμερεύει ἡ ἀγριότης των καί τόν πλησιάζουν ὡς ἀφέντην των καί κουνοῦν τό κεφάλι καί τοῦ γλύφουν τά χέρια καί τά πόδια του, ἐπειδή αἰσθάνονται ἐπάνω του ἐκείνη τήν εὐωδία τήν ὁποίαν ἐσκόρπιζεν ὁ Ἀδάμ πρό τῆς παρακοῆς.

Οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας. Π. Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος

Ἡ Ὀρθοδοξία μας

π.Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος

Δρ. Θεολογίας, Δρ. φιλοσοφίας

Οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας

Ἡ λέξη ἅγιος χρησιμοποιεῖται στήν ἁγία Γραφή κυρίως γιά τόν Τριαδικό Θεό. Αὐτός εἶναι ὁ τρισάγιος (Ἡσ. στ΄3. Ἀποκ. δ΄ 8), «ὁ ἅγιος καί ἀληθινός» (Ἀποκ. στ΄10).  Γι’ αὐτό καί ἡ Ἐκκλησία ψάλλει: «Εἷς ἄγιος, εἷς Κύριος, Ἰησοῦς Χριστός....».
Μέ αὐτή τή βάση, ποία εἶναι ἡ θέση τῶν ἁγίων στήν Ἐκκλησία μας; Ἔχουν δική τους ἁγιότητα; Ποιά εἶναι ἡ σχέση τους μέ τόν μόνον Ἅγιον, μέ μᾶς τούς ἀδελφούς τους, μέ τή λοιπή δημιουργία;  Αὐτά εἶναι μερικά ἐρωτήματα, στά ὁποῖα θά προσπαθήσουμε νά δώσουμε ἀπάντηση σ’ αὐτό τό κεφάλαιο.

α) Μετοχή στήν ἁγιότητα τοῦ Χριστοῦ (σελ.397-399)

Ἡ ἁγιότητα τοῦ ἀνθρώπου θεμελιώνεται στήν ἁγιότητα τοῦ Θεοῦ, γιατί ὁ ἄνθρωπος δημιουργήθηκε «κατ’ εἰκόνα» τοῦ Τριαδικοῦ Θεοοῦ. Γι’ αὐτό καί ὁ ἴδιος ὁ Θεός ὑπογραμμίζει στό λαό Του: «Ὅτι ἐγώ εἰμι Κύριος ὁ Θεός ὑμῶν καί ἁγιασθήσεσθε καί ἅγιοι ἔσεσθε, ὅτι ἅγιός εἰμι ἐγώ Κύριος ὁ Θεός ὑμῶν....» (Λευιτ. ια΄44).
Ἡ κλήση τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ὁ ἁγιασμός, πού πραγματοποιεῖται «κατά μετοχή» στήν ζωή τοῦ Θεοῦ «ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ», μέ τήν ἔνταξη τοῦ ἀνθρώπου στὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ. Αὐτὸ γίνεται σαφές σέ πολλά σημεῖα τῆς ἁγίας Γραφῆς.
Ὁ Χριστός διαβεβαίωσε ἐμᾶς τούς πιστούς πώς ὁ ἴδιος εἶναι «τό φῶς τοῦ κόσμου» καί ὅποιος τόν ἀκολουθεῖ δέν θά περιπατήσει στό σκοτάδι, ἀλλά θά ἔχει «τό φῶς τῆς ζωῆς» (Ἰω. η΄ 12, πβλ. Ιβ΄46). Ὁ Χριστός εἶναι τό «ἀπαύγασμα τῆς δόξης», δηλαδή ἡ ἀκτινοβολία τῆς δόξας τοῦ Πατρός (Ἑβρ. α΄ 3).

Τό διαζύγιο. Π. Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος

Ἡ Ὀρθοδοξία μας

π.Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος

Δρ. Θεολογίας, Δρ. φιλοσοφίας

Τό διαζύγιο

Ὅσα ἐλέχθησαν γιά τό σκοπό τοῦ γάμου φανερώνουν πώς τό διαζύγιο καί κάθε χωρισμός, ἔξω ἀπό τόν θάνατο, εἶναι διχοτόμηση καί ἀκρωτηριασμός τοῦ ἑνός σώματος, τῆς «μιᾶ σάρκας» τῶν δύο συζύγων.
Ἄν ὁ ἄνδρας εἶναι «κεφαλή τῆς γυναικός» (Ἐφεσ. ε΄23), τότε ὀφείλει νά «θεραπεύσει τό σῶμα», λέγει ὁ Χρυσόστομος, «καθ’ ὅσον εἰς τό σῶμα μας, καί ἄν ἀκόμη ἔχει ἀναρίθημτα τραύματα, δέν ἀποκόπτομε τήν κεφαλή.
Μή ἀπορρίψεις λοιπόν οὔτε τή γυναίκα σου, διότι ἐπέχει θέση σώματός μας ἡ γυναίκα. Δι’ αὐτό καί ὀ μακάριος Παῦλος ἔλεγε ‟οἱ ἄνδρες ἔτσι πρέπει νὰ ἀγαποῦν τάς γυναίκας των, ὅπως τά σώματά των’’ (Ἐφεσ. ε΄28)».

 Σ’ ἄλλο σημεῖο, ὁ ἴδιος πατέρας τῆς Ἐκκλησίας, ἀναφερόμενος στή «μία σάκρα» τῶν συζύγων προσθέτει:
«Ὅπως ἀκριβῶς λοιπόν εἶναι βδελυρό πράγμα νά κόπτει κανείς τή σάρκα, ἔτσι εἶναι παράνομο καί τόν χωρίσει κανείς τή γυναίκα του».
Τό διαζύγιο, λέει, εἶναι ἀντίθετο καί πρός τή φύση καί πρός τό νόμο τοῦ Θεου. «Εἶναι ἀντίθετο πρός τη φύση διότι ἀποκόπτεται μία σάρκα, ἀντίθετο δέ πρός τό νόμο, διότι ὁ Θεός τούς συνένωσε και πρόσταξε νά μή χωρίζουν».

Ἡ ἱερουργία τοῦ ἱεροῦ μυστηρίου τοῦ γάμου. Π. Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος

Ἡ Ὀρθοδοξία μας
π.Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος
Δρ. Θεολογίας, Δρ. φιλοσοφίας

Ἡ ἱερουργία τοῦ ἱεροῦ μυστηρίου (σελ.391-393)

Ὁ ἀπόστολος Παῦλος κάνει λόγο γιά γάμον «ἐν Κυρίῳ» (Α΄ Κορ. ζ΄39) καί ἐννοεῖ μ’ αὐτό τήν πρόσληψη τοῦ δεσμοῦ αὐτοῦ «εἰς Χριστόν καί εἰς τήν Ἐκκλησίαν» (Ἐφεσ. ε. ΄33). Ἡ θέση αὐτή μᾶς βοηθεῖ νὰ κατανοήσουμε γιατί στήν ἀρχαία Ἐκκλησία ἡ ἱερουργία τοῦ γάμου συνεδέετο μέ τήν τέλεση τῆς θείας εὐχαριστίας. Τό ἴδιο γεγονός προεικονίζεται μέ τή συμμετοχή τοῦ Χριστοῦ στό γάμο τῆς Κανᾶ.
Ὁ Χριστός προσῆλθε στήν Κανᾶ καὶ συμβόλισε αὐτή τή σχέση μ’ ἕνα θαῦμα· μέ τή μεταβολή τοῦ νεροῦ σέ κρασί. Ἔτσι ὁ Χριστός δέν παραδέχθηκε ἁπλῶς ὁλόκληρη τή χαρά τοῦ γάμου, δέν εὐλόγησε μόνο ὁλόκληρη τήν πραγματικότητα τοῦ γάμου, ἀλλά ἀπό ἐκείνη τή στιγμή ἐσυμβόλισε τή θεία εὐχαριστία, τή μεταβολή τοῦ οἴνου σέ αἷμα Του καί τοῦ ἄρτου σέ σῶμα Του, τήν πρόσληψη καί τή μεταμόρφωση τοῦ συζυγικοῦ δεσμοῦ μέσα στό ἴδιο τό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, πού εἶναι δικό Του Σῶμα.

Ὁ χριστιανικός γάμος . Π. Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος

Ἡ Ὀρθοδοξία μας
π.Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος
Δρ. Θεολογίας, Δρ. φιλοσοφίας

Ὁ χριστιανικός γάμος (σελ.386-387)

 Μέ ὅσα ἀναφέραμε γίνεται φανερό πώς ὁ χριστιανικός γάμος ξεπερνάει τούς ἐνδοκοσμικούς σκοπούς καί βρίσκει τή δικαίωσή του στό ὅλο τό σχέδιο τοῦ Θεοῦ γιά τή σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου.
Εἶναι χαρακτηριστικό ὅτι ἡ ἁγία Γραφή μιλώντας γιά τό γάμο, ἀναφέρεται στό γάμο τοῦ Χριστοῦ μέ τήν Ἐκκλησία καί ταυτόχρονα στό γάμο ἀνάμεσα στόν ἄνδρα καί τήν γυναίκα.
Ἔτσι ὁ χριστιανικός γάμος εἶναι μυστήριο «εἰς Χριστόν καί εἰς τήν Ἐκκλησία», συσχετίζεται πάντοτε μέ τόν δεσμό τοῦ Χριστοῦ μέ τήν Ἐκκλησία.
«Ὁ ἄνδρας», λέγει ὁ ἀπόστολος Παῦλος «εἶναι κεφαλή τῆς γυναικός, ὅπως ὁ Χριστός εἶναι κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας, καί αὐτός εἶναι ὁ σωτήρ τοῦ σώματος... Οἱ ἄνδρες ἀγαπᾶτε τίς γυναῖκες σας, ὅπως ὁ Χριστός ἀγάπησε τήν Ἐκκησία καί παρέδωκε τόν ἑαυτό Του δι’ αὐτήν, διά νά τήν ἁγιάσει, ἀφοῦ τήν καθάρισε μέ τό λουτρό του ὕδατος διά τοῦ λόγου, διά νά παρουσιάσει στόν ἑαυτό Του ἔνδοξη τήν Ἐκκλησία, χωρίς νά ἔχει κηλίδα ἤ ρυτίδα ἤ τίποτε ἀπό αὐτά, ἀλλά νά εἶναι ἁγία καί ἄμωμος.

Σκοπός τοῦ γάμου. Π. Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος

Ἡ Ὀρθοδοξία μας

π.Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος

Δρ. Θεολογίας, Δρ. φιλοσοφίας

β) Σκοπός τοῦ γάμου (σελ. 382-385)

Ὑπάρχει ἡ ἀντίληψη πώς ὁ βασικός σκοπός τοῦς γάμου εἶναι ἡ ἀπόκτηση τέκνων. Δέν ὑπάρχει ἀμφιβολια πώς ἡ τεκνοποιΐα εἶναι μέσα στούς σκοπούς αὐτοῦ τοῦ ἱεροῦ μυστηρίου· ὅμως δέν εἶναι ὁ ἔσχατος σκοπός.
Ὁ προφήτης Μαλαχίας ὑπογραμμίζει  πώς ἐγγυητής καί μάρτυρας τοῦ συζυγικοῦ δεσμοῦ εἶναι ὁ Θεός, ὁ κοινός Δημιουργός τοῦ ἄνδρα καί τῆς γυναίκας.
Καταπολεμεῖ τήν ἀντίληψη τῆς ἐποχῆς, σύμφωνα μέ τήν ὁποία μοναδικός σκοπός τοῦ γάμου εἶναι ἡ ἀπόκτηση τέκνων καί ὅτι γι’ αὐτό τό λόγο ἐπιτρέπεται τό διαζύγιο ὕστερα ἀπό τήν ἐκπλήρωση τοῦ σκοποῦ.
Γιά τόν Μαλαχία ἡ οὐσία τοῦ μυστηρίου βρίσκεται στήν πραγμάτωση τῆς κοινῆς ζωῆς, στή διατήρηση καί στή αὔξηση τοῦ ἀδιάρρηκτου δεσμοῦ τῶν συζύγων, πού γίνονται ἕνα πνεῦμα καί μία σάρκα (Μαλαχ. β΄ 14-15, Γέν β΄24, Ματθ. ιθ΄ 5. Μάρκ.ι΄8, πρβλ. Σοφ.Σολ. δ΄ 1-6. Σοφ. Σειρ. ιστ΄1-4).

Τό χάρισμα τοῦ γάμου. Π. Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος

Ἡ Ὀρθοδοξία μας

π.Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος

Δρ. Θεολογίας, Δρ. φιλοσοφίας

Τό χάρισμα τοῦ γάμου

Κατά τήν ἀντίληψη τοῦ κόσμου τούτου ὁ γάμος ἀποτελεῖ σύμβαση ἀνάμεσα σέ δύο ἀνθρώπους διαφορετικοῦ φύλου, γιά τήν ἱκανοποίηση ἐπιθυμιῶν καί τήν ἐξυπηρέτηση συμφερόντων καί σκοπῶν τῆς ζωῆς αὐτῆς.
Μ’ αὐτή τήν ἔννοια ὁ γάμος ἀποτελεῖ φυσικό θεσμό· δέν ἔχει σημασία ἄν τελεῖται μέσα στήν Ἐκκλησία ἤ στό Δημαρχεῖο, ἄν εὐλογεῖται ἀπό τόν ἱερέα ἤ πιστοποιεῖται ἀπό τή Δημοτική Ἀρχή.
Ποία ὅμως εἶναι ἡ πίστη τῆς Ἐκκλησίας μας; Εἶναι ὁ γάμος ἁπλός φυσικός θεσμός ἤ μήπως ὑπηρετεῖ τό σχέδιο τοῦ Θεοῦ, πού εἶναι ἡ ἐπιστροφή τοῦ ἀνθρώπου στήν κοινωνία τῆς ἀγάπης τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, ἀπό τήν ὁποία ἀπομακρύνθηκε μέ τήν πτώση του;

α) Ἡ κοινωνία ἀνδρός καί γυναικός

Γιά νά ἀξιολογήσουμε ὀρθά τό γάμο μέσα στήν Ἐκκλησία πρέπει νά ἀναφερθοῦμε στήν ὑπαρξιακή ταυτότητα τοῦ ἀνθρώπου.

Τό εὐχέλαιο. Π. Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος

Ἡ Ὀρθοδοξία μας

π.Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος

Δρ. Θεολογίας, Δρ. φιλοσοφίας

Τό εὐχέλαιο

Ἡ Ἐκκλησία δὲν ἐνδιαφέρεται μόνο γιά τή θεραπεία τῆς ψυχῆς, ἀλλὰ ὁλόκληρου τοῦ ἀνθρώπου. Ἀπόδειξη αὐτῆς τῆς φροντίδας εἶναι τό ἱερό μυστήριο τοῦ εὐχελαίου

α) Ἡ σύσταση τοῦ μυστηρίου 

Ὁ Χριστός ἔδωσε στούς μαθητές του «ἐξουσία» πάνω στά ἀκάθαρτα πνεύματα, νά τά βγάζουν καί νά θεραπεύουν «κάθε ἀσθένεια καί κάθε ἀδυναμία» (Ματθ. ι΄1). Ἐκεῖνοι ἐκήρυτταν μετάνοια, ἔβγαζαν τά δαιμόνια καί ἄλειφαν πολλούς ἀρρώστους μέ λάδι καί ἐθεραπεύονταν (Μάρκ. στ΄ 12-13). Ὅταν ἐπέστρεψαν ἀπό τό κήρυγμα, εἶπαν μέ ἐνθουσισμό·  «Κύριε, ἀκόμη καί τά δαιμόνια ὑποτάσσονται σέ μᾶς στό ὄνομά Σου» (Λουκ. ι΄ 17).
Μετά τήν ἀνάληψη τοῦ Χριστοῦ οἱ ἀπόστολοι ἐκήρυτταν καί ὁ  Κύριος ἐπιβεβαίωνε τό κήργυμά τους μέ θαύματα πού ἀκολουθοῦσαν (Μάρκ. ιστ΄20). Ἡ ἴαση τῆς ψυχῆς καί τοῦ σώματος συμβάδιζαν!

Γνήσια ἐξομολόγηση. Π. Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος

Ἡ Ὀρθοδοξία μας

π.Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος

Δρ. Θεολογίας, Δρ. φιλοσοφίας

Γνήσια ἐξομολόγηση

Ὁ ἐξομολόγος ἀποκαλεῖται καί πνευματικός γιατρός, μπροστά στόν ὁποῖο καλεῖται νά ταπεινωθεῖ ὁ ἐξομολογούμενος, γιά νά βρεῖ τή χάρη τοῦ Θεοῦ, πού δίδεται στίς ταπεινές ψυχές (Ἰάκ. δ΄ 6. Α΄ Πετρ. ε΄ 5):
 «Φανέρωσε τήν πληγή σου στόν πνευματικό γιατρό, λέγε του καί μή ντραπεῖς. 
Δικό μου εἶναι τό τραῦμα, πάτερ, δική εἶναι ἡ πληγή. Ἀπό τή δική μου ραθυμία συνέβη καί κανείς ἄλλος δέν μοῦ φταίει γι’ αὐτό·  οὔτε ἄνθρωπος, οὔτε δαίμονας, οὔτε σάρκα, οὔτε τίποτε ἄλλο· μόνο ἡ δική μου ἀμέλεια.

Γίνε κατά τήν ὥρα τῆς ἐξομολόγησης σάν κατάδικος καί στήν ὄψη καί στό λογισμό. Σκύψε μέ ντροπή τό πρόσωπο στή γῆ, βρέχε ἄν μπορεῖς μέ θερμά δάκρυα τά πόδια τοῦ γιατροῦ, σάν νά ἦσαν τά πόδια τοῦ Χριστοῦ» (ἅγ. Ἰωάννης τῆς Κλίμακας).

Τό μυστήριο τῆς ἐξομολόγησης. Π. Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος

Ἡ Ὀρθοδοξία μας

π.Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος

Δρ. Θεολογίας, Δρ. φιλοσοφίας

Τό μυστήριο τῆς ἐξομολόγησης 

Ὅταν ὀ ἄνθρωπος μετά τό βάπτισμα ὑποκύψει στίς ἐπιθέσεις τοῦ Διαβόλου καί εἴτε μέ σκέψεις, εἴτε μέ πράξεις, προσβάλει τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καί τήν ἀγάπη τῆς Ἐκκλησίας, δηλαδή τήν ἀγάπη πρός τά μέλη τοῦ Χριστοῦ, τότε αὐτή ἡ πράξη ἀποτελεῖ πληγή καί ζημιώνει ὁλόκληρο τό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας. Ἐδῶ συμπεριλαμβάνεται κάθε σκέψη καί πράξη, πού ἀποτελεῖ ἔκφραση τῆς αὐτονομίας τοῦ ἀνθρώπου.

Σ’ αὐτές τίς περιπτώσεις ἡ Ἐκκλησία φροντίζει γιά τήν ἄμεση θεραπεία τοῦ ἀδελφοῦ. Ὅμως κάθε ἐκδήλωση ἀγάπης τῆς Ἐκκλησίας περνάει μέσα ἀπό τήν ἐλεύθερη προαίρεση τοῦ πιστοῦ καί δέν παραβιάζει τήν βούλησή του. 
Ἄν κάποιος ἐπιλέξει τήν αὐτονομία καί δέν ἐπιθυμεῖ τήν ἀποκατάσταση τῆς κοινωνίας του μέ τό σῶμα τοῦ Χριστοῦ, τότε ὁ ἴδιος ἀποκόπτει τόν ἑαυτό του.  

Γι’ αὐτό καί δέν τοῦ ἐπιτρέπεται νά μετέχει στή θεία εὐχαριστία, μέχρι πού νά συνέλθει καί νά ἀλλάξει πορεία.

Ἄν ἀποφασίσει νά ἐπιστρέψει στήν κοινωνία μέ τόν Θεό καί τούς ἀδελφούς, τοῦ παρέχεται ἡ συγχώρηση καί προσλαμβάνεται πάλι μέ ἀγάπη·  τοῦ ἀποδίδεται ἡ προηγούμενη θέση στήν τράπεζα τοῦ Κυρίου καί ἀποκτᾶ ξανά τήν ἐμπειρία τοῦ «ἑνός σώματος», πού συγκροτεῖται ἀπό ὅσους μετέχεουν τοῦ «ἑνός ἄρτου» καί τοῦ «ἑνός ποτηρίου (Α΄ Κορ. ι΄ 14-21).

Ἡ μετάνοια. Μόνιμη κατάσταση στή ζωή τῶν πιστῶν. Π. Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος

Ἡ Ὀρθοδοξία μας

π.Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος

Δρ. Θεολογίας, Δρ. φιλοσοφίας

Ἡ μετάνοια

Ἀναφέραμε πώς μέ τό βάπτισμα ὁ πιστός εἰσέρχεται στήν πνευματική παλαίστρα καί καλεῖται ν’ ἀγωνισθεῖ ἐναντίον τῶν δυνάμεων τοῦ σκότους, πού τόν προσβάλλουν ἀπό τά ἔξω μέ τίς αἰσθήσεις καί γεννοῦν τά πάθη.

Ὁ ἄνθρωπος λοιπόν καί μετά τήν ἀναγέννησή του δέν γίνεται ἄτρεπτος ἀλλά μένει τρεπτός·  μπορεῖ νά πέσει καί πάλι· νά αὐτονομηθεῖ καί νά μή θελήσει νά μείνει ἑνωμένος μέ τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Ἀλλά εἶναι δυνατόν νά ὁδηγηθεῖ ἐκ νέου στή συμφιλίωση μέ τόν Θεόν και νά ξαναρχίσει τόν ἀγώνα.  Γι’  αὐτό χρειάζεται τήν μετάνοια, γιά τήν ὁποία κάνουμε λόγο σ’ αὐτό τό κεφάλαιο.

α) Μόνιμη κατάσταση στή ζωή τῶν πιστῶν (σελ.369-371)

Ὁ πιστός καλεῖται νά μείνει σ’ ὅλη τή ζωή ἄγρυπνος· ν’ ἀγωνισθεῖ ἐναντίον τῶν παθῶν καί τῆς ἐγωϊστικῆς τάσης του. Πρέπει νά εἶναι πάντοτε σέ ἐγρήγορση καί νά ἀποβάλει κάθε τι πού τόν ἀπομακρύνει ἀπό τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καί τήν κοινωνία μέ τούς ἀδελφούς.

Δυναμική «ἐνορία». Π. Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος

Ἡ Ὀρθοδοξία μας

π.Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος

Δρ. Θεολογίας, Δρ. φιλοσοφίας

δ) Δυναμική «ἐνορία» (σελ.366-367)

Στή ἐποχή μας οἱ κοινωνικές δομές ἄλλαξαν. Οἱ ἐνορίες στίς μεγαλουπόλεις ἔγιναν ἀπρόσωπες.  Τά μέλη τους δέν βιώνουν τό μυστήριο τοῦ «εἷς ἐν Χριστῷ» καί «ἀλλήλων μέλη». Εἶναι λοιπόν ἀνάγκη νά δημιουργηθοῦν σέ κάθε ἐνορία ζωντανοί πυρῆνες ἀπό πιστούς μέ θερμή πίστη καί ἀγάπη στόν Θεό καί στούς ἀδελφούς.

Τά συνειδητά μέλη τῆς ἐνορίας πρέπει νά ἀποτελέσουν τό πνευματικό ἐκεῖνο προζύμι, πού ἄν καί λίγο, ἔχει προορισμό νά ζυμώσει ὅλο τό ζυμάρι (Ματθ. ιγ΄33. Α΄Κορ. ε΄ 6), τό ἀλάτι πού θά εἶναι δραστικό καί ὄχι «ἄναλο» (Μάρκ. θ΄ 50, πρβλ. Ματθ. ε΄13. Λουκ. ιδ΄34).

Ἡ Ἐκκησία πραγματώνεται μέ τή συγκρότηση τοῦ ἑνός Σώματος καί ἐκφράζεται κατά τή σύναξη τῶν πιστῶν πρός τέλεση τῆς θείας εὐχαριστίας.  Αὐτό γίνεται στόν ἐνοριακό ναό, στό «καθολικό» ἑνός μοναστηριοῦ ἤ καί ὁπουδήποτε τελεῖται ἡ θεία εὐχαριστία σύμφωνα μέ τήν τάξη τῆς Ἐκκλησίας.

Τὰ χαρίσματα. Π. Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος

Ἡ Ὀρθοδοξία μας

π.Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος

Δρ. Θεολογίας, Δρ. φιλοσοφίας

Τὰ χαρίσματα (σελ.363-366)

Ὁ κάθε πιστός πού γίνεται μέλος τῆς Ἐκκλησίας λαμβάνει τή σφραγίδα τῆς δωρεᾶς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος (Ἔφεσ. α΄13-14, δ΄ 30. Α΄ Ἰω. β΄ 20, 27)· τοῦ δίδονται χαρίσματα πού πρέπει νὰ ἐνεργοποιηθοῦν στή ζωή τῆς Ἐκκλησίας.   

Αὐτό ὑπογραμίζει ἰδιαίτερα ὁ ἀπόστολος Παῦλος.

 «Στόν καθένα δίδεται ἡ φανέρωση τοῦ Πνεύματος γιά τό συμφέρον. 
Στόν ἕνα δίδεται διά τοῦ Πνεύματος λόγος σοφίας, στόν ἄλλο λόγος γνώσεως κατά τό αὐτό Πνεῦμα. 

Ὅπως ἀκριβῶς τό σῶμα εἶναι ἕνα ἀλλά ἔχει πολλά μέλη, ὅλα δέ τά μέλη τοῦ σώματος, ἄν καί πολλά, ἀποτελοῦν ἕνα σῶμα, ἔτσι καί ὁ Χριστός.  Διότι σέ ἕνα Πνεῦμα ὅλοι ἐμεῖς βαπτισθήκαμε καί ἐγίναμε ἕνα σῶμα, εἴτε Ἰουδαῖοι, εἴτε Ἕλληνες, εἴτε δοῦλοι, εἴτε ἐλεύθεροι, καί ὅλοι μέ ἕνα Πνεῦμα ποτισθήκαμε» (Α΄ Κορ. ιβ΄7-13).

Ἡ ἐνορία μας. Συνέπειες γιά τήν καθημερινή ζωή. Π. Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος

Ἡ Ὀρθοδοξία μας

π.Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος

Δρ. Θεολογίας, Δρ. φιλοσοφίας

Κεφ. 16.  Ἡ ἐνορία μας (σελ.359)

Ἡ Ἐκκλησία παίρνει τή συγκεκριμένη της ἔκφραση στήν εὐχαριστιακή κοινότητα, ἐκεῖ πού συναθροίζονται «δύο ἤ τρεῖς» στό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, ἑνωμένοι μέ τό θέλημα τοῦ Χριστοῦ γιά νά τελέσουν τό «ἔργο τοῦ Χριστοῦ»,  δηλαδή τήν πραγμάτωση τοῦ «εἷς ἐν Χριστῷ».  Στήν Ὀρθόδοξη Παράδοση ὑπάρχουν δύο γνωστές μορφές «κοινοτικῆς» ζωῆς τά κοινόβια καί οἱ ἐνορίες.  Σ’ αὐτό τό κεφάλαιο θά ἀσχοληθουμε μέ τήν ἐνορία.

β) Συνέπειες γιά τήν καθημερινή ζωή (σελ.362-363)

Ἡ «γνώση» καί ἡ σωτηρία, τήν ὁποία κηρύττει ἡ Ἐκκλησία, δέν ἔρχονται «ἐκ τῶν ἔσω», ἀλλά «ἐκ τῶν ἔξω», εἶναι καρπός τῆς χάρης τοῦ Κυρίου καί ταυτίζονται μέ τό γεγονός τῆς ἐν Χριστῷ κοινωνίας μέ ὅλα τά μέλη τοῦ ἑνός Σώματος, κάτω ἀπό τήν μία Κεφαλή (Ἐφεσ. α΄3-14).

Ἐξωτερικά γνωρίσματα ἐκκλησιαστικῆς σύναξης. Π. Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος

Ἡ Ὀρθοδοξία μας

π.Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος

Δρ. Θεολογίας, Δρ. φιλοσοφίας

γ) Ἐξωτερικά γνωρίσματα (σελ.354-357)

Ἡ μεγάλη σημασία τῆς ἐκκλησιαστικῆς σύναξης, μᾶς ὑποχρεώνει νὰ ἀναζητήσουμε τά βασικά γνωρίσματά της, ὥστε νά ἀποφύγουμε τίς ξένες συνάξεις, πού δέν συντελοῦν στήν ἑνότητα, ἀλλά στή διαίρεση τοῦ Σώματος τοῦ Κυρίου καί ἀπειλοῦν τή σωτηρία μας (πρβλ. Α΄ Κορ. α΄ 13, ια΄18-34).

Στήν ἀρχαία Ἐκκλησία τή θειά εὐχαριστία τελοῦσε ὁ ἐπίσκοπος ἤ ἔνας πρεσβύτερος, πού ἀνῆκε στό «πρεσβυτέριο» τοῦ ἐπισκόπου καί εἶχε τήν ἀπαραίτητη ἐξουσιοδότηση ἀπό ἐκεῖνον.
Ὁ ἐπίσκοπος ἀποτελοῦσε ἔτσι τήν ἐγγύηση τῆς παρουσίας τοῦ Χριστοῦ, ὥστε Ἐκεῖνος νά εἶναι «ὁ προσφέρων καί προσφερόμενος» (πρβλ. Ἑβρ. ζ΄23-28). Ἡ παρουσία λοιπόν τοῦ ἐπισκόπου ἀποτελεῖ ἐγγύηση τῆς γνησιότητας τῆς ὀρθοδόξου λειτουργίας.

Ὁ ἐπίσκοπος δέν εἶναι πρόσωπο αὐτόκλητο.  Μέ τήν χειροτονία ἀνάγει τήν ἱερωσύνη του στούς ἀποστόλους καί στόν ἴδιο τόν Χριστό καί βρίσκεται σέ κοινωνία μέ ὅλους τούς ἄλλους ἐπισκόπους τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ἄν ἕνας «ἐπίσκοπος» δέν ἔχει τήν ἀποστολική διαδοχή καί δέν βρίσκεται σέ ἑνότητα μέ τούς ἅλλους ἐπισκόπους τῆς Ἐκκλησίας, δέν ἔχει ὀρθή ἱερωσύνη.