Τί κάνουμε ὅταν ἕνας ἀπό τούς συζύγους σφάλλει. Φθάνουμε μέχρι τά ἄκρα. Μέχρι ποῦ ἠμπορεῖ νά φθάση ἡ ἀγάπη πρός τούς ἐχθρούς μας; Γέροντος Ραφαήλ Νόϊκα. Τελευταίο

Μοναχισμός. Ἡ ὁδός τῆς οὐσιαστικῆς ἐμπειρίας
Ἡ ἐπιστροφή μου στήν Ὀρθοδοξία καί ἡ εἴσοδός μου στόν μοναχισμό

Γέροντος Ραφαήλ Νόϊκα

Τί κάνουμε ὅταν ἕνας ἀπό τούς συζύγους σφάλλει πάρα πολύ; Φθάνουμε μέχρι τά ἄκρα καί μετά χωρίζουμε;
Μέχρι ποῦ ἠμπορεῖ νά φθάση ἡ ἀγάπη πρός τούς ἐχθρούς μας;
Εἶναι λογικό, ὅτι μποροῦμε νά ἀγαπήσουμε ἀκόμη καί τόν διάβολο;
   
Ἀρχίζω μέ τήν ἐρώτησι γιά τήν ἀγάπη, ἐπειδή ἀπό ἐκεῖ ἀρχίζουν καί ἐκεῖ τελειώνουν τά πάντα. Ἐμεῖς οἱ Χριστιανοί λέγομε: «Ἀγάπα τόν ἐχθρόν σου!» Ἀλλά ποιός εἶναι ὁ ἐχθρός μου; Εἶναι ὁ δίπλα μου μέ τόν ὁποῖον ζῶ; Ἐάν ζῶ μέ βαθειά χριστιανική αἴσθησι καί φόβο Θεοῦ δέν βλέπω κανέναν ἐχθρό μου, ἀλλά ὅλους τούς ἔχω στήν καρδιάμου γιά ἀδέλφια μου πνευματικά. Ὁπότε ἐχθρός μου εἶναι μόνο αὐτός πού πειράζει τόν ἄνθρωπο, δηλαδή ὁ διάβολος. Συνεπῶς, ἀκολουθώντας τήν ἐρώτησι, κατά τρόπο λογικό, φθάνουμε στήν προτροπή: «Ἀγάπα τόν σατανᾶ!» Μπορεῖ νά γίνη κάτι τέτοιο; Πρέπει νά φθάσουμε μέχρι ἐδῶ γιά νά εἴμεθα ἀληθινοί χριστιανοί ἤ εἶναι αὐτό παράλογο;
Ἔγινε ἕνα μικρό ἐπεισόδιο στήν Ἀγγλία. Κάποιον ἱερέα τόν ἐτρόμαξε ἕνας ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος μεθοῦσε πάντοτε, ἐνῶ ὁ ἱερεύς τόν ἐρωτοῦσε γιατί μεθᾶ. Ὁ μεθυσμένος τοῦ ἀπήντησε: Ἐπειδή στό κήρυγμα τῆς πανοσιότητός σας λέγετε κάθε φορά «Ἀγαπᾶτε τούς ἐχθρούς σας!» καί μία ἀφίσσα, ἔξω ἀπό τήν ἐκκλησία μᾶς λέγει ὅτι ὁ πρῶτος ἐχθρός εἶναι τό ἀλκοόλ».
Ὁ Ἀπόστολος λέγει ὅτι ὁ Θεός εἶναι ἀγάπη (Ἰωάν.4,8-16) καί ὁ ἅγιος Σιλουανός,  λέγει ὅτι ὁ Θεός καί οἱ ἅγιοι περιτρέχουν μέχρι τόν ἄδη διά τῆς ἀγάπης τους.

Τί συμβουλές ἠμπορεῖτε νά δώσετε σ᾿ ἐμᾶς τούς παντρεμμένους; Πρέπει νά καταφεύγουμε στό διαζύγιο; Γέροντος Ραφαήλ Νόϊκα.

Μοναχισμός. Ἡ ὁδός τῆς οὐσιαστικῆς ἐμπειρίας

Ἡ ἐπιστροφή μου στήν Ὀρθοδοξία καί ἡ εἴσοδός μου στόν μοναχισμό

Γέροντος Ραφαήλ Νόϊκα

Τί συμβουλές ἠμπορεῖτε νά δώσετε σ᾿ ἐμᾶς τούς παντρεμμένους;  Πρέπει νά καταφεύγουμε στό διαζύγιο;

Θεωρῶ μία παράλογη τόλμη νά ὁμιλήσω ἐγώ γιά τόν γάμο, ἀλλά γιά νά εἶμαι ἐντάξει καί μέ τίς περιστάσεις, σᾶς λέγω αὐτό πού ἠμπορῶ, δεδομένου, θεωρῶ  ὅτι καί ὁ μοναχισμός καί ὁ ἔγγαμος βίος ζοῦμε στήν ἴδια ἀνθρώπινη φύσι καί στήν ἴδια πλάσι τοῦ Θεοῦ.
Εἶναι προφανές ὅτι καί στόν γάμο αὐτό πού προέχει εἶναι ἡ σωτηρία, ὄχι μόνο σάν σκέψι, ἀλλά σάν βίωμα καί μέ προσευχή. Πρέπει νά ἐπικαλούμεθα τόν Κύριο στήν προσευχή μας οἱ σύζυγοι λέγοντες: «Κύριε, ἐάν ἐγώ δέν ἠμπορῶ νά ὁμιλήσω στ᾿ αὐτιά της (του) γιά τά πράγματα αὐτά, μίλησε Ἐσύ στήν καρδιά της. Ἄλλαξε τίς καρδιακές της διαθέσεις ἀπέναντί μου, γιά νά μή καταπατοῦμε τίς ἐντολές Σου, διαφωνοῦντες μεταξύ μας καί χωριζόμενοι...».
Καί ἐνθυμοῦμαι ἐδῶ τόν λόγο τοῦ Κυρίου πού λέγει ὅτι: «πρός τήν σκληροκαρδίαν ὑμῶν ἔγραψεν ὑμῖν τήν ἐντολήν ταύτην (Μωϋσῆς) (Μάρκ.10,5).

Πόσον εἴμεθα ὑπεύθυνοι ἀπέναντι στόν τόπο, στόν χρόνο καί στό ἔθνος στό ὁποῖο γεννηθήκαμε. Γέροντος Ραφαήλ Νόϊκα.

Μοναχισμός. Ἡ ὁδός τῆς οὐσιαστικῆς ἐμπειρίας

Ἡ ἐπιστροφή μου στήν Ὀρθοδοξία καί ἡ εἴσοδός μου στόν μοναχισμό

Γέροντος Ραφαήλ Νόϊκα

Σᾶς παρακαλοῦμε νά μᾶς εἰπῆτε κατά πόσον εἴμεθα ὑπεύθυνοι ἀπέναντι στόν τόπο, στόν χρόνο καί στό ἔθνος στό ὁποῖο γεννηθήκαμε.

Πρίν νά ἀσπασθῶ τόν μοναχισμό, μοῦ ὡμίλησε ἕνας καλός φίλος τοῦ πατέρα μου ἀπό τήν Γαλλία, μερικές ὧρες ἀκριβῶς γιά τήν εὐθύνη μας ἀπέναντι στόν Θεό, ἀπέναντι στό ἔθνος, στήν κοινωνία πού ζοῦμε κλπ. Μέ ἐνδιέφερε πολύ αὐτά πού μοῦ εἶπε, ἀλλά συνδιάσθηκαν ὅλα στήν εὐθύνη ἀπέναντι στόν Θεό, ἐπειδή δέν ἠμποροῦσα, δέν εἶχα τήν ἐνέργεια νά διαλυθῶ στήν διαίρεσι αὐτή τῶν στοιχείων τῆς ζωῆς: Θεός, ἄνθρωπος, οἰκογένεια, κοινωνία, χώρα κλπ. Ἐγώ ἐσκεπτόμουν ὅτι, ἐάν κάνω τό καθῆκον μου ἀπέναντι στόν Θεό, αὐτομάτως τά ἄλλα ἐξαφανίζονται καί εὑρίσκω τώρα στά γεράματα, ὅτι εἶχα δίκαιο.
Ἀλλά πρέπει νά διευκρινίσουμε ὅτι δέν εἶναι μία ἐλάττωσις, διά τῆς ἐξαλείψεως ἄλλων στοιχείων, ἀλλά μία ἐνσωμάτωσις τους, μία συνθετική παρουσία, τήν ὁποία εἴχαμε τότε διαισθητικά καί ἡ ὁποία ἐπαληθεύθηκε. Δηλαδή ὁ Θεός ἐδημιούργησε καί τούς γονεῖς καί τό ἔθνος καί τόν τόπο καί στόν Θεό εὑρίσκονται ὅλα καί διά τοῦ Θεοῦ πρέπει νά περνοῦν ὅλες οἱ σχέσεις μέ αὐτά τά στοιχεῖα καί, τότε, πράγματι, ἡ ἀπάντησίς σου εἶναι ἐκεῖ πού πρέπει.

Τά συγγράμματα τοῦ πατέρα σας, σᾶς ἐβοήθησαν στίς πνευματικές σας ἀναζητήσεις; Πῶς ἀντέδρασε ὁ πατέρας σας, ὅταν ἀναχωρήσατε γιά τό μοναστήρι; Γέροντος Ραφαήλ Νόϊκα

Μοναχισμός. Ἡ ὁδός τῆς οὐσιαστικῆς ἐμπειρίας
Ἡ ἐπιστροφή μου στήν Ὀρθοδοξία καί ἡ εἴσοδός μου στόν μοναχισμό

Γέροντος Ραφαήλ Νόϊκα 

Ἐδιαβάσατε τά συγγράμματα τοῦ φιλοσόφου πατέρα σας; Σᾶς ἐβοήθησαν καθόλου στίς πνευματικές σας ἀναζητήσεις;

Γνωρίζω πολύ λίγο τόν φιλόσοφο Νόϊκα, ἐπειδή δέν ἐσπούδασα φιλοσοφία, δέν ἠμπορῶ νά διαβάσω τά βιβλία του. Δέν ἠμπορῶ νά διαβάσω παρά μόνο μερικές συγκεκριμένες σελίδες, πού μποροῦν νά σταθοῦν παράλληλα μέ τήν θεολογία, ὅπως τήν ζῶ (διότι ἐγώ δέν ἐσπούδασα τήν θεολογική ἐπιστήμη).
Νομίζω ὅτι δέν πρέπει νά φοβούμεθα ἀπό τίς πολυάριθμες αἱρέσεις, οὔτε ἀπό τούς παπικούς, τούς οὐνίτες κλπ, ὅσο πρέπει νά φοβούμεθα ἀπό τίς ἁμαρτίες μας. Ἐμεῖς νά εἴμεθα καί νά παραμένουμε δίκαιοι ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, μέ τήν δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ πού μεταφράζεται σέ ἀγάπη. Μέ τήν ἀγάπη ἠμποροῦμε νά νικήσουμε ὅλες τίς δοκιμασίες μας. Πολύ περισσότερη δύναμι ἔχει αὐτός πού φαίνεται ἀδύνατος, ἀλλά ἔχει ὅμως ἀγάπη.
Πρέπει ἀκόμη νά γνωρίζουμε τό ἔργο γιά τό ὁποῖο θά εἴμεθα ἄκαμπτοι. Γιά παράδειγμα, ὁ Χριστός μας, στίς ἐρωτήσεις τοῦ Καϊάφα, δέν ἀπαντοῦσε καθόλου. Τοῦ ἔδωσε μόνο μία ἀπάντησι καί ὁμιλῶντας ἀνθρώπινα, αὐτός ἦτο ἀκριβῶς ὁ λόγος, τόν ὁποῖον δέν ἔπρεπε νά εἰπῆ, ἐάν ἤθελε νά μή σταυρωθῆ. Ἀλλά Αὐτός ἀπό ἄπειρη καλωσύνη, ἀπήγγειλλε αὐτόν τόν μοναδικό λόγο, πού τοῦ ἐσφράγισε καί τό τέλος τῆς ζωῆς Του, διότι ἤθελε τήν σταύρωσι γιά τήν σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου.

Πάτερ Ραφαήλ, εἰπέτε μας κάτι γιά τόν κατά σάρκα πατέρα σας, τόν φιλόσοφο Κωνσταντῖνο Νόϊκα. Γέροντος Ραφαήλ Νόϊκα.

Μοναχισμός. Ἡ ὁδός τῆς οὐσιαστικῆς ἐμπειρίας
Ἡ ἐπιστροφή μου στήν Ὀρθοδοξία καί ἡ εἴσοδός μου στόν μοναχισμό

Γέροντος Ραφαήλ Νόϊκα

Πάτερ Ραφαήλ, εἰπέτε μας κάτι γιά τόν κατά σάρκα πατέρα σας, τόν φιλόσοφο Κωνσταντῖνο Νόϊκα.

Δέν ξέρω πολλά νά σᾶς εἰπῶ. Τόν πατέρα μου τόν ἔζησα, ὅταν ἤμουν μικρός, ἀλλά δέν θυμᾶμαι τί ἡλικία εἶχα, ὅταν χωρίσθηκαν μέ διαζύγιο ἀπό τήν μητέρα μου. Ὁ πατέρας μου καταγόταν ἀπό τό γένος τῶν παλαιῶν ἀρχόντων ρουμάνων, ἐνῶ ἡ μητέρα μου καταγόταν ἀπό τήν Ἀγγλία. Σκέφθηκαν νά χωρίσουν γιά νά ἀποφύγουν τούς κινδύνους πού ἐκρέμωντο ἐπάνω τους, λόγῳ τῆς μητέρας μου, πού τήν ὑποπτεύοντο γιά πράκτορα στήν περίοδο τοῦ κομμουνισμοῦ. Ἔτσι ἡ μητέρα μου, ἀναχωρώντας ἀπό τήν Ρουμανία θά ἔπαιρνε πάλι τήν  ἀγγλικανική της ὑπηκοότητα καί θά ἔπαιρνε και ἐμᾶς τά παιδιά της στήν Ἀγγλία, στήν ἐλευθερία γιά νά σπουδάσουμε καί  εὐκολώτερα.
Σέ ἐκείνη τήν χρονική περίοδο, ὁ πατέρας μου κατ᾿ ἐντολήν τοῦ καθεστῶτος εἶχε σάν τόπο διαμονῆς τήν πόλι Κιμπουλούνγκ τῆς περιοχῆς Μουσκέλ, ἐνῶ ἐμεῖς ἐμέναμε στό Βουκουρέστι. Τό 1955 ἀνεχώρησε ἡ μητέρα μου καί ἐπήγαμε και ἐμεῖς μαζί της μέ τήν ἀδελφή μου.
Τήν ἐγνώρισα λίγο. Μετά τόν θάνατό της, ἀπό τά ἄρθρα πού ἐγράφησαν, ἔμαθα πολλά γι᾿ αὐτήν τά ὁποῖα πρίν δέν ἤξερα. Σκέπτομαι νά σᾶς εἰπῶ καί τοῦτο: Τί νά κάνη στήν Ρουμανία τοῦ Τσαουσέσκου ἕνας φιλόσοφος;

Ποιός εἶναι ὁ σκοπός τῆς ὑπακοῆς στόν μοναχισμό καί ποιά πνευματική ἔννοια ἔχει αὐτή ἡ μοναχική κλῆσις; Γέροντος Ραφαήλ Νόϊκα. Μέρος Β'

  

Μοναχισμός. Ἡ ὁδός τῆς οὐσιαστικῆς ἐμπειρίας

Ἡ ἐπιστροφή μου στήν Ὀρθοδοξία καί ἡ εἴσοδός μου στόν μοναχισμό

Γέροντος Ραφαήλ Νόϊκα

Ποιός εἶναι ὁ σκοπός τῆς ὑπακοῆς στόν μοναχισμό καί ποιά πνευματική ἔννοια ἔχει αὐτή ἡ μοναχική κλῆσις;

Κάνω ἐδῶ μία παρένθεσι νά εἰπῶ ἕνα λόγο τοῦ ἁγίου Σεραφείμ τοῦ Σαρώφ, ὁ ὁποῖος ἐγνώριζε μέ τόν πνεῦμα του ὄχι μόνο τήν ζωή σου, τί συμβαίνει στήν οἰκογένειά σου, στήν ζωή τῶν φίλων σου, ἀλλά καί τί γίνεται στούς ἄλλους.
Καί ἕνας ἄνθρωπος θαυμαστός, ἐρώτησε τόν ἅγιο Σεραφείμ: «Καλέ μου πάτερ, πῶς ξέρεις ὅλα ὅσα μοῦ συμβαίνουν στήν ζωή μου καί ὅλους αὐτούς τούς ἀνθρώπους μέ τ᾿ ὄνομά τους;» Καί αὐτός τοῦ ἀπήντησε: «Ἐγώ δέν ξέρω τίποτε. Ἐγώ προσεύχομαι στόν Θεό.Ὁ Θεός εἶναι Ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος ξέρει, ἐνῶ ἐγώ προσευχόμενος σ᾿ Αὐτόν, τοῦ λέγω τόν πρῶτο λογισμό, τήν πρώτη σκέψι πού ἔρχεται στήν καρδιά μου ἡ ὁποία ξέρω ὅτι προέρχεται ἀπό τόν Θεό.

Ποιός εἶναι ὁ σκοπός τῆς ὑπακοῆς στόν μοναχισμό καί ποιά πνευματική ἔννοια ἔχει αὐτή ἡ μοναχική κλῆσις; Γέροντος Ραφαήλ Νόϊκα. Μέρος Α'

Μοναχισμός. Ἡ ὁδός τῆς οὐσιαστικῆς ἐμπειρίας

Ἡ ἐπιστροφή μου στήν Ὀρθοδοξία καί ἡ εἴσοδός μου στόν μοναχισμό

Γέροντος Ραφαήλ Νόϊκα

Ποιός εἶναι ὁ σκοπός τῆς ὑπακοῆς στόν μοναχισμό καί ποιά πνευματική ἔννοια ἔχει αὐτή ἡ μοναχική κλῆσις;

Γιά μένα ἡ ὑπακοή ἦτο ἕνα ἔργο τό ὁποῖον δέν ἠμποροῦσα νά τό καταλάβω γιά πολλά χρόνια. Δέν τό καταλάβαινα ἔτσι, ὅπως θά ἔπρεπε. Μοῦ ἦτο πολύ δύσκολο. Γι᾿ αὐτό, μέ λίγα λόγια, μέ τήν βοήθεια τῆς Κυρίας Θεοτόκου, θά ἤθελα νά σᾶς ἀπαντήσω καί νά σᾶς εἰπῶ γιά τήν ἔννοια αὐτῆς τῆς ὑπακοῆς.
Ἡ χριστιανική ἀγάπη, μέσῳ τῆς ὁποίας ἑνούμεθα μέ ὁλόκληρο τόν κόσμο, χωρίς ἀκόμη καί νά τόν γνωρίζουμε, ἔρχεται διά τῆς ὑπακοῆς. Ἔτσι, ὅλες τίς χριστιανικές ἀρετές δέν ἠμποροῦμε νά τίς καταλάβουμε παρά μέσῳ τῆς ἀναζητήσεως τῶν δύο ἐντολῶν τοῦ Κυρίου: Ν᾿ ἀγαπᾶς τόν Θεό καί τόν πλησίον σου σάν τόν ἴδιο τόν ἑαυτόν σου  (Πρβλ.Ματ.22,39).
Ἡ ὑπακοή λέγει ὁ Γέροντάς μου π. Σωφρόνιος ὅτι εἶναι ἡ μοναδική οὐσιαστική διαφορά μεταξύ τῆς μοναχικῆς καί τῆς κοσμικῆς ζωῆς.
Δέν εἶναι μόνο μία ἀναγκαία πειθαρχία, ἀλλά εἶναι μία κατάστασις τῆς καρδίας, στήν ὁποία ὁ ἄνθρωπος τῆς ἀγάπης βάζει στήν πρώτη γραμμή τόν Πνευματικό του ἤ τόν ἡγούμενό του, διά τῶν ὁποίων λαμβάνει τήν μοναχική κουρά.

Τί ἠμπορεῖτε νά μᾶς εἰπῆτε γιά τήν σπουδαιότητα τοῦ τυπικοῦ στήν μοναχική ζωή; Γέροντος Ραφαήλ Νόϊκα.

 Μοναχισμός. Ἡ ὁδός τῆς οὐσιαστικῆς ἐμπειρίας
Ἡ ἐπιστροφή μου στήν Ὀρθοδοξία καί ἡ εἴσοδός μου στόν μοναχισμό

Γέροντος Ραφαήλ Νόϊκα

 Τί ἠμπορεῖτε νά μᾶς εἰπῆτε γιά τήν σπουδαιότητα τοῦ τυπικοῦ στήν μοναχική ζωή;

Δέν ἔζησα πολύ καιρό σέ ἄλλα μοναστήρια, καί συνεπῶς, δέν γνωρίζω τί βαρύτητα δίνουν ἐκεῖ γιά τά μοναχικά τους τυπικά. Ὁ π. Σωφρόνιος, γιά παράδειγμα, δέν μᾶς ἔδωσε ποτέ κάποιον κανόνα προσευχῆς. Δέν μᾶς ἔδωσε κάποιο τυπικό γιά τό μοναστήρι μας.
Πολλές φορές μᾶς ἔλεγε ὅτι τό τυπικό σέ βοηθεῖ σάν ἀρχάριο, ἀλλά ὅταν κάποια στιγμή, μάθης τήν πειθαρχία σάν τάξι τῆς Μονῆς καί τήν οἰκειοποιηθῆς, ζῆς πλέον κατ᾿ αὐτόν τόν τρόπο. Αὐτός ζητοῦσε ἀπό τούς μοναχούς του νά ζοῦν μέ ἐλευθερία καί ὄχι μέ ἐξαναγκασμό, ὅπως λέγει καί ὁ Ἀπόστολος Παῦλος: «Μή ἅψῃ μηδέ γεύσῃ, μηδέ θίγῃ»(Κολασ.2,21). Καί σ᾿ ἄλλο μέρος γράφει: «Πάντα μοι ἔξεστιν, ἀλλ᾿ οὐ πάντα συμφέρει· πάντα μοι ἔξεστιν, ἀλλ᾿ οὐκ ἐγώ ἐξουσιασθήσομαι ὑπό τινος» (Α΄Κορ.6,12).
Εἴτε ἐμεῖς στήν Λειτουργία, τίποτε νά μή μᾶς ἐξουσιάζει, ἐπειδή ὁ Θεός δέν ἐξουσιάζεται ἀπό  τίποτε καί ἐγώ εἶμαι μόνο ἡ μορφή τοῦ Θεοῦ· οὔτε ἐγώ δέν πρέπει νά ἐξουσιάζομαι, ἀλλά νά ἐξουσιάζω, μέχρι καί τήν φύσι μου.
Στήν προσευχή ζητᾶμε-καί ἡ προσευχή μας εἶναι ὅλη ἡ φιλοσοφία τῆς ζωῆς μας-«τά καλά καί συμφέροντα ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν».

Αἰσθάνεσθε ἐλεύθερος ἤ σάν σκλάβος μέσα στήν μοναχική σας ζωή; Πιστεύετε ὅτι ὁ μοναχισμός εἶναι μία μοναδική ὁδός σωτηρίας γιά τούς χριστιανούς; Γέροντος Ραφαήλ Νόϊκα

Μοναχισμός. Ἡ ὁδός τῆς οὐσιαστικῆς ἐμπειρίας

Ἡ ἐπιστροφή μου στήν Ὀρθοδοξία καί ἡ εἴσοδός μου στόν μοναχισμό

Γέροντος Ραφαήλ Νόϊκα

Αἰσθάνεσθε ἐλεύθερος ἤ σάν σκλάβος μέσα στήν μοναχική σας ζωή;

Αἰσθάνομαι ὄχι μόνο ἐλεύθερος, ἀλλά ἀπελευθερωμένος, πῶς νά σᾶς τό εἰπῶ. Λέγει ὁ Χριστός: «Καί ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς» (Ἰωάν.8,32), μέσῳ τῆς προσευχῆς καί τῆς ἀληθείας τῆς χριστιανικῆς ζωῆς, διότι καί ὁ μοναχισμός εἶναι μία κατάστασι ἀνάμεσα στίς ἄλλες.
Παντρεμμένος ἤ μοναχός εἶναι οὐσιαστικά τρόποι ζωῆς γιά νά ζοῦμε μαζί μέ τόν Θεό· ἡ ζωή μας νά εὑρίσκεται σέ ἁρμονία μέ τόν Θεό. Θά ἤθελα νά συστήσω σέ ὅλους αὐτή τήν πορεία, δηλαδή νά ζητοῦμε τόν Θεό, διότι Αὐτός φανερώνει στόν καθένα ἀπό ἐμᾶς τόν λόγο τῆς ἀποστολῆς καί πορείας του.
Ἀκόμη καί στήν μάχη μέ τήν ἁμαρτία πρέπει νά ἀναζητοῦμε τόν Θεό, λέγοντας: «Κύριε, τί εἶναι σ᾿ αὐτή τήν συγκεκριμένη περίπτωσι ἁμαρτία καί τί δέν εἶναι; Δεῖξε μου τήν ἀλήθεια!»

Γιατί ἐγίνατε μοναχός καί εἶσθε εὐχαριστημένος ἀπ᾿ αὐτή τήν ζωή σας; Γέροντος Ραφαήλ Νόϊκα

Μοναχισμός. Ἡ ὁδός τῆς οὐσιαστικῆς ἐμπειρίας

Ἡ ἐπιστροφή μου στήν Ὀρθοδοξία καί ἡ εἴσοδός μου στόν μοναχισμό

Γέροντος Ραφαήλ Νόϊκα 

Εἰπέτε μας, πάτερ Ραφαήλ, γιατί ἐγίνατε μοναχός καί εἶσθε εὐχαριστημένος ἀπ᾿ αὐτή τήν ζωή σας;

Καί ἡ μοναχική ἀπόφασις ἦτο γιά μένα μία κρίσις, παράλληλη μέ ἐκείνη τῆς ἐπιστροφῆς μου στήν Ὀρθοδοξία. Διότι ἐσκεπτόμουν: «Μήπως εἶναι διαβολικό τέχνασμα νά ἔλθω στήν Ὀρθοδοξία;  Καί, πάλι, ἡ ἐπιθυμία μου για μοναχός εἶναι ἀπό τόν Θεό ἤ εἶναι πλάνη τοῦ διαβόλου; Τί δυστυχία!
Τί τρέλλα, τί σκάνδαλο τῆς ψυχῆς μου, ὅλα αὐτά!
Ἀλλά καί ὁ ἴδιος ὁ «ὄφις» μοῦ ἔλεγε: «Ἀλλά, ἐάν αὐτό εἶναι ἕνα ἔργο καλό, τό ὁποῖον θέλει ὁ Θεός! «Ὄχι, ἀντιδροῦσα ἐγώ.
 Μέχρι τέλους εἶχα φθάσει στήν ἴδια ἀπόφασι: «Κύριε, ἐάν θέλης νά γίνω μοναχός, Σύ πρέπει νά μέ πείσης, νά πείσης τήν ἄθλια ὕπαρξί μου· νά πείσης τήν σκοτισμένη καρδιά μου».
Εἶμαι ἱκανοποιημένος ἀπό τόν μοναχισμό;
Σᾶς ὁμολογῶ ὅτι τέτοια χαρά καί εὐχαρίστησι δέν ἔζησα ποτέ στήν ζωή μου. Καμμία ἀμφιβολία ἤ κλονισμό δέν ἔζησα μέσα στόν μοναχισμό σάν ἐκείνους πού ἔζησα τόσα χρόνια περιπλανόμενος στήν Δύσι. Εἶμαι ὅμως πολύ ἀνικανοποίητος γιά τό ἀποτέλεσμα, τό ὁποῖον δέν προέρχεται ἀπό τόν Θεό, ἀλλά ἀπό μένα.

Ἠμποροῦμε νά κάνουμε μία μοναχική ζωή, χωρίς τήν ἀναχώρησι στό μοναστήρι; Γέροντος Ραφαήλ Νόϊκα

Μοναχισμός Ἡ ὁδός τῆς οὐσιαστικῆς ἐμπειρίας
 Ἡ ἐπιστροφή μου στήν Ὀρθοδοξία καί ἡ εἴσοδός μου στόν μοναχισμό

 Γέροντος Ραφαήλ Νόϊκα

Πῶς φαίνεται ἀπό τό μοναστήρι ὁ κόσμος αὐτός; Ἠμποροῦμε νά κάνουμε μία μοναχική ζωή, χωρίς τήν ἀναχώρησι στό μοναστήρι;

Ἡ μοναχική ζωή, ὅπως ἐνίοτε τήν ὠνόμασα τρέλλα, οὐσιαστικά δέν διακρίνεται ἀπό τήν ζωή τοῦ συνηθισμένου χριστιανοῦ, ἰδιαίτερα τοῦ χριστιανοῦ, ὁ ὁποῖος συνειδητοποιεῖ τήν κλῆσι τοῦ Θεοῦ. Ἡ ζωή τοῦ μοναχοῦ εἶναι κατ᾿ ἐξοχήν ζωή προσευχῆς, ἑνώσεως μυστικῆς μέ τόν Θεό καί αὐτή εἶναι πραγματικά καί ἡ ζωή-πρέπει νά εἶναι-τοῦ κάθε πιστοῦ χριστιανοῦ.
Ὁ Γέροντάς μου π. Σωφρόνιος ἔλεγε: «Μία εἶναι ἡ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου, διότι ὁ Θεός ἔδωσε, σ᾿ ὅλους τούς ἀνθρώπους τίς ἴδιες ἐντολές καί τά ἴδια Εὐαγγέλια, καί τήν ἴδια Κυρία Θεοτόκο καί τούς ἴδιους Ἁγίους, ἀκόμη καί σέ μένα τόν ἁμαρτωλό».  Ὁπότε, ἐάν εἶναι γιά ὅλους οἱ ἴδιες ἐντολές καί τά ἴδια Εὐαγγέλια, ἴδια εἶναι καί ἡ σωτηρία, ἴδια εἶναι καί ἡ ζωή, ἀλλά, στίς λεπτομέρειες, ὑπάρχουν διάφοροι τύποι χριστιανικῆς ζωῆς.
Στό μοναστήρι ἐπιτυγχάνεται ἡ ἀναχώρησις ἀπό τόν κόσμο, ἡ μοναξιά καί ἡ σιωπή. Ἀλλά στόν συνωστισμό καί στήν σύγχυσι ἠμπορεῖ νά εὑρεθῆ σωτηρία; Ὁ ἅγιος Σιλουανός σκεπτόταν τόν ἅγιο Ἰωάννη τῆς Κρονστάνδης10, ὁ ὁποῖος, παρότι ἔζησε μέσα σέ μιά ταραχώδη κοινωνική ζωή, ἐπειδή ἀγαποῦσε τούς ἀνθρώπους, προσευχόταν γι᾿ αὐτούς καί παρέμενε διά τῆς προσευχῆς του μέσα στόν ὄχλο, σάν νά ἦτο  μοναχός μέ σιωπή στό κελλί του. Συνεπῶς, τόσο ἡ σιωπή, ὅσο καί ὁ θόρυβος ἀξιολογοῦνται στό ἐπίπεδο τῆς ἀγάπης.
 Ἀλλά ἡ ἀγάπη πρέπει νά κερδίζεται πάνω ἀπό ὅλα.

Μοναχισμός Ἡ ὁδός τῆς οὐσιαστικῆς ἐμπειρίας. Γέροντος Ραφαήλ Νόϊκα

Πάτερ Ραφαήλ, νά μᾶς εἰπῆτε κάτι γιά τήν ζωή τοῦ μοναχοῦ!

     Ἡ ἐπιστροφή μου στήν Ὀρθοδοξία καί ἡ εἴσοδός μου στόν μοναχισμό

Γέροντος Ραφαήλ Νόϊκα

Ποιός μπορεῖ νά εἶναι μοναχός;
Τί συμβαίνει τήν στιγμή στήν ὁποία δέχεσαι τήν κλῆσι γιά τήν μοναχική ζωή; 
Ἡ παραμονή πλέον στόν κόσμο δέν εἶναι ἀπαραίτητη καί γι᾿ αὐτό πηγαίνεις στό μοναστήρι νά κάνης κάτι καλλίτερο γιά τούς ἄλλους;
Ἄραγε, μπορεῖς νά γίνης μοναχός καί στόν κόσμο;  Μοῦ φαίνεται ὅτι ὁ κόσμος δέν σοῦ δίνει αὐτή τήν δυνατότητα.

Θ᾿ ἀρχίσω νά σᾶς εἰπῶ ὅτι δέν εἶναι ἡ πρόσκλησις τοῦ Θεοῦ πού σέ χωρίζει ἀπό τόν κόσμο. Ἐάν ἐγώ εὑρίσκω τόν προορισμό μου, ἐάν ἀκούω τήν κλῆσι τοῦ Θεοῦ, ὅποια καί νά εἶναι αὐτή, θά εἶναι καλή καί γιά μένα καί γιά ὅλους, εἴτε εἶναι ὁρατή, εἴτε ἀόρατη.
Μυστική καί ἀόρατη (μή ὁρατή στούς ἄλλους) εἶναι ἡ προσευχή, πού εἶναι μία ἐνέργεια, ἡ ὁποία γεμίζει τόν κόσμο. Ὅταν ἐπέστρεψα στήν Ὀρθοδοξία, οἱ ἐνέργειές της μέ ἐδίδαξαν κατ᾿ εὐθεῖαν στόν ἑαυτό μου πολλά πράγματα, τά ὁποῖα κατενόησα ἀργότερα.
Ἡ κλῆσις τοῦ Θεοῦ μπορεῖ νά ἔλθη μέσα σου χωρίς ἐσύ νά σκέπτεσαι μέ συνέπεια. Ἐάν γνωρίζης ὅτι σοῦ ἔρχεται ἀπό τόν Θεό, εἶναι ἀρκετό. Καί ἐδῶ ἀρχίζει τό μυστήριο τῆς πνευματικῆς ζωῆς καί τῆς ὑπακοῆς.

Τί γλῶσσα χρησιμοποιεῖτε ὅταν προσεύχεσθε; ἠμποροῦμε νά προσευχώμεθα συνεχῶς στόν κόσμο; Γέροντος Ραφαήλ Νόϊκα

Ἡ προσευχή λόγος ἀγαθός

Ἡ ἐπιστροφή μου στήν Ὀρθοδοξία καί ἡ εἴσοδός μου στόν μοναχισμό

 Γέροντος Ραφαήλ Νόϊκα

Τί γλῶσσα χρησιμοποιεῖτε ὅταν προσεύχεσθε; Τήν ἀγγλική ἤ τήν ρουμανική;

Τήν ρουμανική σέ κάθε περίπτωσι. Χρησιμοποιούσαμε στό μοναστήρι, φυσικά, καί τήν ἀγγλική. Σάν διάκονος καί ἱερεύς λειτουργοῦσα στά ἑλληνικά, στά σλαβωνικά, στά ἀγγλικά, σπάνια καί στά γαλλικά, ἀλλά, ὅπως εἶπα, ἐπειδή ἔζησα πολλά χρόνια στήν ξενητειά, κατάλαβα ὅτι ἡ ρουμανική εἶναι ἡ πλησιέστερη σέ μένα γλῶσσα, πού ἔμαθα στήν παιδική μου ἡλικία. Διότι, ἐάν, ὑποθέσουμε, πέσω ἀπό τήν στέγη κάτω, αὐτόματα θά μοῦ ἔλθη ἡ φράσις στά ρουμανικά: «Κύριε ἐλέησον» καί ὄχι σέ ἄλλη γλῶσσα.
Στήν τάξι ἄλλων ἰδεῶν, ἀνεχθῆτε με νά σᾶς εἰπῶ, ὅτι, ὅταν ἄκουσα νά ὁμιλοῦν γιά μετενσάρκωσι (μετεμψύχωσι), μοῦ πέρασε σάν κεραυνός στό μυαλό ἕνας λογισμός, τόν ὁποῖον θά ἤθελα νά σᾶς τόν μεταφέρω. Καί ἐγώ περιμένω ἀνάστασι νεκρῶν καί ζωήν τοῦ μέλλοντος αἰῶνος καί προσεύχομαι μέ ἐπιμονή στόν Θεό, ἐάν μοῦ δώση καί μένα τήν ἀνάστασι, νά μή μοῦ τήν δώση στό σῶμα ἑνός ἱποποτάμου!

Γνωρίζουν οἱ ἄνθρωποι τῆς Δύσεως τά λόγια τῆς προσευχῆς τοῦ ἁγίου Σιλουανοῦ τοῦ Ἀθωνίτου;

Μερικοί τήν γνωρίζουν καί ἠμποροῦν νά τήν εὕρουν καί στό βιβλίο πού ἐξεδόθη ἀπό τόν π. Σωφρόνιο. Ἀλλά, σίγουρα, ὄχι ὅλοι. Ἐάν διαβάσουμε ἀπό τό βιβλίο τοῦ π. Σωφρονίου, βλέπουμε ὅτι εἶναι γεμᾶτο ἀπό λόγια προσευχῶν.

Πῶς ἠμποροῦμε ν᾿ ἀποκτήσουμε τήν Χάρι τοῦ ἁγίου Πνεύματος μέσα σ᾿ ἕνα ταραγμένο κόσμο; Γέροντος Ραφαήλ Νόϊκα

Ἡ προσευχή λόγος ἀγαθός

Ἡ ἐπιστροφή μου στήν Ὀρθοδοξία καί ἡ εἴσοδός μου στόν μοναχισμό
 

 Γέροντος Ραφαήλ Νόϊκα 

 Πῶς ἠμποροῦμε ν᾿ ἀποκτήσουμε τήν Χάρι τοῦ ἁγίου Πνεύματος μέσα σ᾿ ἕνα ταραγμένο κόσμο; 

Ὁ χρόνος μας τρέχει γρήγορα, ἔχουμε ὀλίγο χρόνο γιά προσευχή καί εἶναι πολλοί οἱ πειρασμοί πού μᾶς κυκλώνουν ἀπό παντοῦ. Ἡ προσευχή δέν παραμένει πολύ καιρό στά χείλη μας καί  εἶναι ὀλίγες οἱ πιθανότητες νά μπῆ στήν καρδιά.
Πῶς νά ἐπαυξήσουμε τόν χρόνο τῆς προσευχῆς μας καί τί θά κάνουμε γιά ν᾿ ἁγιασθοῦμε ἐμεῖς οἱ ἴδιοι, ὅπως λέγη ὁ ἅγιος Σεραφείμ τοῦ Σάρωφ;

Θά ἤθελα ν᾿ ἀρχίσω μέ τά λόγια πού εὑρίσκονται στήν Ἀκολουθία τῆς κηδείας: «Πάντα ματαιότης τά ἀνθρώπινα, ὅσα οὐχ ὑπάρχει μετά θάνατον». Καί κάθε τί πού εἶναι στήν Ἐκκλησία, καθώς καί ὁ λόγος τοῦ Χριστοῦ, μᾶς καλεῖ ἀπ᾿ αὐτό τόν κόσμο στήν αἰωνιότητα τοῦ Θεοῦ.
Πολύ σκανδαλίζεται ὁ ἄνθρωπος στήν Δύσι· νομίζω, διότι δέν καταλαβαίνει. Προσπαθεῖ νά γίνη στήν Ἐκκλησία  καλλίτερος ἄνθρωπος, προσπαθεῖ νά κάνη μία δικαιότερη κοινωνία, ἀλλά ξεχνᾶ πάρα πολύ ὅτι στό κάτω-κάτω Ἐκκλησία δέν εἶναι αὐτό πού φαίνεται, ἀλλά αὐτό πού ἀκολουθεῖ μετά τόν θάνατο. Ἐπειδή δέν ὑπάρχει ὁ θάνατος καί ὁ ἄνθρωπος δέν ἠμπορεῖ νά πεθάνη.

Πῶς πρέπει νά προσευχώμεθα καί νά κλαῖμε κάθε φορά πού ἁμαρτάνουμε; Γέροντος Ραφαήλ Νόϊκα

Ἡ προσευχή λόγος ἀγαθός 

  Ἡ ἐπιστροφή μου στήν Ὀρθοδοξία καί ἡ εἴσοδός μου στόν μοναχισμό

Γέροντος Ραφαήλ Νόϊκα

Πάτερ, πεῖτε μας, σᾶς παρακαλῶ, πῶς πρέπει νά προσευχώμεθα καί νά κλαῖμε κάθε φορά πού ἁμαρτάνουμε;

Τό ἀληθινό πένθος δέν εἶναι μία στιγμή τῆς ψυχῆς, μία ψυχολογική κατάστασις, ἀλλά εἶναι, ὅπως λέγει ὁ π. Σωφρόνιος, στιγμή στήν ὁποία ὁ νοῦς καί ἡ καρδία ζοῦν τήν ἴδια κατάστασι. Πιό σαφέστερα, ἡ βίωσις τοῦ ὀνόματος τοῦ Θεοῦ στόν νοῦ καί στήν καρδιά.
Μ᾿ αὐτή τήν ἔννοια, στόν ἡσυχασμό, μέ τήν πρακτική ἐξάσκησι τῆς προσευχῆς τοῦ Ἰησοῦ, ὁ ἄνθρωπος φθάνει στήν ἕνωσι νοῦ καί καρδίας. Ὁ νοῦς καί ἡ καρδία τοῦ ἀνθρώπου γίνονται ἕνα καί ζοῦν τήν ἴδια στιγμή τήν ἴδια ἐμπειρία. Αὐτή εἶναι ἡ στιγμή τῶν δακρύων.
Αὐτή ἡ στιγμή-ὁμιλῶ κἄπως ἀποκλειστικά-εἶναι ἡ ἀγάπη. Δέν προέρχεται ποτέ ἀπό τήν ἰδική μας ἀγάπη, ἐπειδή ἡ ἀγάπη μας δέν εἶναι ἀκόμη καρπός τῆς φύσεώς μας· ἐμεῖς ἐξεπέσαμε ἀπ᾿ αὐτήν καί γι᾿ αὐτό τά δάκρυα ἐξέρχονται πολλές φορές μέ πόνο καί γι᾿ αὐτό δέν καλλιεργεῖται μέσα μας ὁ ἴδιος ὁ πόνος, ἀλλά διά τοῦ πόνου, λόγῳ τῆς συντριβῆς πού νοιώθουμε γιά τίς ἁμαρτίες μας ἐπανερχόμεθα στήν φυσική  κατάστασι τοῦ ἑαυτοῦ μας.
Ἡ Ὀρθοδοξία ἦτο καί θά παραμείνη τό μεγάλο θέμα στήν ζωή μας. Ἐδῶ στήν Ρουμανία πού ἦλθα, δέν ἔφερα μία πολύ ἐκκλησιαστική ζωή ἀπό τήν Δύσι.
Προερχόμουν ἀπό μιά οἰκογένεια περισσότερο πολιτιστική καί ὀλιγώτερο πνευματική καί συνεπῶς, βαπτίσθηκα καί ἔλαβα τό Χρῖσμα καί ἄλλες ἀόρατες δωρεές, ὅπως λαμβάνουμε ὅλοι ἐμεῖς δῶρα ἀπό τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία διά τῆς Χάριτος, ἡ ὁποία ἐκχέεται σ᾿ ὅλη τήν ὕπαρξί μας, στήν φύσι μας,

Οἱ ἀληθινοί προσκυνηταί τοῦ Θεοῦ πρέπει νά Τόν προσκυνοῦν ἐν πνεύματι καί ἀληθείᾳ. Γέροντος Ραφαήλ Νόϊκα

 Ἡ ἐπιστροφή μου στήν Ὀρθοδοξία καί ἡ εἴσοδός μου στόν μοναχισμό

Ὁ Σωτήρ μᾶς λέγει στό Εὐαγγέλιο ὅτι ἀληθινοί προσκυνηταί τοῦ Θεοῦ πρέπει νά Τόν προσκυνοῦν ἐν πνεύματι καί ἀληθείᾳ. Τί σημαίνει νά ζοῦν ἐν Πνεύματι κάι ἀληθείᾳ;

Γέροντος Ραφαήλ Νόϊκα

Τί σημαίνει νά ζῆς ἐν πνεύματι καί ἀληθείᾳ, νομίζω σᾶς ἐξήγησα πολλές φορές. Ἐγώ θά ἤθελα νά σᾶς δείξω μία ἄλλη ἐξήγησι αὐτῆς τῆς προσκυνήσεως.
Ποιό εἶναι αὐτό τό Πνεῦμα καί ποιά εἶναι αὐτή ἡ Ἀλήθεια; Ἤ θά ἠμποροῦσα νά ἐρωτήσω καί ποιός εἶναι Αὐτός ὁ Ἀληθινός, διότι ἐνθυμεῖσθε ὅτι εἶπε ὁ Σωτήρ: «Ἐγώ εἰμί ἡ Ἀλήθεια»! (Ἰωάν.14,6).
Γιά τό Πνεῦμα μᾶς λέγει ὁ Σωτήρ, τό Ὁποῖον καί ὀνομάζει Παράκλητο: «Ὅταν δέ ἔλθῃ ὁ Παράκλητος ὅν ἐγώ πέμψω ὑμῖν παρά τοῦ Πατρός...ἐκεῖνος ἐλέγξῃ τόν κόσμον περί ἁμαρτίας καί περί δικαιοσύνης καί περί κρίσεως» (Ἰωάν. 15,26 καί 16,8).
Θά σταματήσω στόν πρῶτο λόγο καί συγκεκριμένα ὅτι τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ θά ἐλέγξῃ τόν κόσμον περί ἁμαρτίας.
Τό πρῶτο βῆμα στήν πνευματική ζωή εἶναι ἡ ἀποδοχή τῆς φανερώσεως τοῦ Πνεύματος, μέ τό συναίσθημα ὅτι ἐγώ εἶμαι ἁμαρτωλός.
 Γι᾿ αὐτό καί ἡ Ἐκκλησία μᾶς ἔδωσε ἀνάμεσα στά ἄλλα, καί τό Μυστήριο τῆς Ἐξομολογήσεως. Λαμβάνοντας ἀπό τόν Θεό τό Πνεῦμα, τότε βλέπουμε τήν ἁμαρτία καί δέν τήν κρύβουμε, ἀλλά πηγαίνουμε νά τήν φανερώσουμε στόν Πνευματικό, ὁ ὁποῖος καί μᾶς τήν λύνει μέ τήν δύναμι τῆς ἱερωσύνης πού τοῦ ἔδωσε ὁ Κύριος διά τῆς ἱερωσύνης.

Ἡ προσευχή λόγος ἀγαθός. Γέροντος Ραφαήλ Νόϊκα

 Τό θέμα τῆς σωτηρίας

Ἡ ἐπιστροφή μου στήν Ὀρθοδοξία καί ἡ εἴσοδός μου στόν μοναχισμό

Γέροντος Ραφαήλ Νόϊκα

Ἡ προσευχή λόγος ἀγαθός.

Ὁ Θεός ἔδωσε στόν ἄνθρωπο τό χάρισμα τοῦ λόγου, διά τοῦ ὁποίου ἠμπορεῖ νά λέγη τήν ἀλήθεια. Ἡ κομμουνιστική περίοδος μᾶς ἔκανε νά ζήσουμε μιά λυπηρά ἐμπειρία. Ὁ λόγος ἦτο τόσο παραμορφωμένος ὥστε ἔγινε «ξύλινη γλῶσσα», εἴτε γιά νά μή ἐκφράζη τίποτε, εἴτε γιά νά γίνη ὁ ἐπιστάτης τοῦ ψεύδους. Ποιά εἶναι ἡ ἀληθινή ἔννοια τοῦ λόγου στόν ἄνθρωπο;

Νά προσέχουμε στόν λόγο τῆς Γραφῆς, στόν λόγο τῆς προσευχῆς, διότι σ᾿ αὐτόν τόν λόγο εὑρίσκεται μυστικά ἡ πηγή τῆς ζωῆς. Εἶναι μυστικός ὁ λόγος, ἀλλά ἀποκαλύπτεται στό μέτρο στό ὁποῖο ἐπιθυμοῦμε καί ἐργαζόμεθα πνευματικά. Ὁ Λόγος εἶναι ἕνα ἀπό τά ὀνόματα τοῦ Θεοῦ.
Ὀνομάζεται Υἱός, ἀλλά εἶναι καί Λόγος τοῦ Πατρός καί γι᾿ αὐτό ὁ Λόγος, ὅπως ἔλεγε πολλές φορές ὁ π. Σωφρόνιος ἔχει μεταφυσικές ρίζες, δηλαδή δέν εἶναι, θά ἐλέγαμε, μία «αὐθαίρετη φασαρία», διά τῆς ὁποίας ἐγώ ἠμπορῶ νά εἰπῶ κάτι ἤ ἠμπορῶ νά κατανοήσω τήν σκέψι μου.

Τό θέμα τῆς σωτηρίας. Γέροντος Ραφαήλ Νόϊκα

 Τό θέμα τῆς σωτηρίας

Ἡ ἐπιστροφή μου στήν Ὀρθοδοξία καί ἡ εἴσοδός μου στόν μοναχισμό

Γέροντος Ραφαήλ Νόϊκα

- Ἡ Ρουμανία ἀπό οἰκονομικῆς, κοινωνικῆς καί πολιτικῆς πλευρᾶς ἔχει δώσει μία ἄσχημη εἰκόνα στό ἐξωτερικό καί ἰδιαίτερα στήν Δύσι. Τί ἠμπορεῖτε νά μᾶς εἰπῆτε, πῶς βλέπουν τήν πνευματική κατάστασι τῆς Ρουμανίας στήν Δύσι;

-Τί θά ἠμποροῦσα νά εἰπῶ; Εἶδα στήν ἀρχή, μετά τήν Ἐπανάστασι, ὅτι ἡ Δύσις συμπάθησε πολύ τήν Ρουμανία, ἀλλά πολύ γρήγορα ἀπελπίσθηκε ἀπό μερικά ἔργα τά ὁποῖα ἐπηκολούθησαν. Θά ἤθελα ὅμως νά εἰπῶ ὅτι δέν πρέπει νά παραμείνουμε στίς ἀνθρώπινες ἐντυπώσεις. Ζητεῖτε τώρα τόν λόγο τοῦ Κυρίου, δέν ὑπάρχει πλέον καιρός γιά ἀνθρώπινες φροντίδες. Μοῦ ἔρχονται τώρα στό μυαλό δύο λόγοι τοῦ Εὐαγγελίου.
Ὁ πρῶτος: Ζητεῖτε πρῶτον τήν βασιλεία τοῦ Θεοῦ καί τήν δικαιοσύνην αὐτοῦ καί ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν» (Ματ.6,33). Καί ὁ δεύτερος λόγος: «Ὁ οὐρανός καί ἡ γῆς παρελεύσονται, οἱ δέ λόγοι μου οὐ μή παρέλθωσι»(Ματ.24,35).
Πηγαίνετε στήν οὐσία! Καί πράγματι εἶδα στήν ζωή μου ὅτι ὁ ἀληθινός σκοπός τοῦ ἀνθρώπου, δηλαδή ἡ αἴσθησις τοῦ νοῦ καί τῆς σκέψεως τοῦ Θεοῦ γιά τόν ἄνθρωπο, ἡ σωτηρία καί ὅλα τά ὑπόλοιπα μᾶς τά δίνει ὁ Θεός μ᾿ ἕνα ἀόρατο τρόπο.

Τό θέμα τῆς σωτηρίας. Γέροντος Ραφαήλ Νόϊκα

Τό θέμα τῆς σωτηρίας

Ἡ ἐπιστροφή μου στήν Ὀρθοδοξία καί ἡ εἴσοδός μου στόν μοναχισμό

Γέροντος Ραφαήλ Νόϊκα

Σύμφωνα μέ τίς σημερινές πραγματικότητες, πῶς βλέπετε τό θέμα τῆς σωτηρίας; Δύσκολο ἤ εὔκολο;

Πάρα πολύ δύσκολο, ἄν ἐνθυμηθῶ καί τόν λόγο τοῦ πατρός Σωφρονίου, πού γράφει σέ κάποιο βιβλίο του: «Εἶναι ἕνα φοβερό προνόμιο», δεδομένου ὅτι, πιστεύουμε ὅτι ζοῦμε στίς τελευταῖες στιγμές τῆς ἱστορίας, πού εἶναι ἀνάλογες μ᾿ ἐκεῖνες τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ ἐπί τοῦ Σταυροῦ.
Ἡ σωτηρία εἶναι ἕνα ἔργο ἀδύνατο γιά τόν ἄνθρωπο καί συνεπῶς, ἐάν εἶναι ἀδύνατο, ὁ Ἴδιος ὁ Θεός τό κάνει ἔτσι καί γι᾿ αὐτό πρέπει νά προσκολληθοῦμε στήν προσευχή καί στά Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας μας, ἰδιαίτερα στήν Θεία Κοινωνία. Καί ἔτσι αὐτό τό ὁποῖον εἶναι ἀδύνατο στόν ἄνθρωπο, εἶναι δυνατόν στόν Θεό (Ματ. 19,26).

Πάτερ Ραφαήλ, γνωρίζω ὅτι θά σωθοῦμε σάν ἔθνος. Πῶς βλέπετε ἡ Πανοσιότης σας, ἕνας ὀρθόδοξος ρουμᾶνος, ὁ ὁποῖος ζῆ σ᾿ ἕνα μοναστήρι τῆς Ἀγγλίας τήν σωτηρία σάν ἔθνος;

Ἐγώ δέν γνωρίζω ὅτι θά σωθοῦμε σάν ἔθνος. Ὅταν λέγω αὐτό δέν σημαίνει ὅτι περιφρονῶ τήν καταγωγή μας ἤ τά πραγματικά στοιχεῖα τῆς ἐθνικῆς μας ζωῆς, ἀλλά δέν ἠμποροῦμε νά δεθοῦμε ἐξ ὁλοκλήρου μέ τά παρόντα στοιχεῖα, ἐπειδή σέ μιά δεδομένη στιγμή, ἀποχωριζόμεθα ἀπ᾿ αὐτά.

Ἡ σωτηρία εἶναι μία δυνατότης τοῦ ἀνθρώπου. Γέροντος Ραφαήλ Νόϊκα

Ἡ σωτηρία εἶναι μία δυνατότης τοῦ ἀνθρώπου

Ἡ ἐπιστροφή μου στήν Ὀρθοδοξία καί ἡ εἴσοδός μου στόν μοναχισμό

Γέροντος Ραφαήλ Νόϊκα

Τί νά κάνουμε γιά νά σωθοῦμε;

Ἐνθυμοῦμαι τόν λόγο, τόν ὁποῖον ἤκουσα προσφάτως ἀπό τόν γέροντα Παΐσιο Ὀλάρου, ὅταν ἔκειτο στό κρεββάτι τοῦ θανάτου.  Τοῦ ἐζήτησαν νά δώση μία συμβουλή γιά τόν ρουμανικό λαό. Καί ἐκεῖνος στήν τελευταία του ἀναπνοή εἶπε τόν λόγο τοῦ Κυρίου: «ὁ οὐρανός καί ἡ γῆ παρελεύσονται οἱ δέ λόγοι μου οὐ μή παρέλθωσι» (Ματ.24,35).
Ἀναζητεῖτε κάθε λόγο μέσα ἀπό τίς ἅγιες προσευχές, στήν ἐκκλησία καί προσκυνεῖτε (ἐφαρμόζετε) τόν λόγο τοῦ Θεοῦ. Γι᾿ αὐτό θά ἤθελα νά σᾶς διαβάσω ἕνα λόγο, πού εἶπε ὁ Γέροντάς μου π. Σωφρόνιος σέ μία Ψυχή, πού εὑρισκόταν στήν ἀναζήτησι τῆς προσευχῆς.
 Μία ἀγγλίδα εὑρισκόταν στά πρόθυρα ἀρνήσεως τῆς προσευχῆς καί τοῦ Θεοῦ, διότι στήν ἐρώτησί της: «Πῶς νά εὕρω τήν προσευχή;» πιεζομένη ἀπό πολλά βάσανα, εἶχε λάβει ἀπό ἄλλους στερεότυπες ἀπαντήσεις. Ἀκούοντας ὅτι ὁ π. Σωφρόνιος εἶχε πάει στήν Γαλλία, τόν ἀνεζή¬τησε καί τόν ἐρώτησε καί αὐτόν.