Μήνυμα προς τους μαθητές Δημοτικών Σχολείων του Μητροπολίτου Πειραιώς Σεραφείμ με αφορμή την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς

ΜΗΝΥΜΑ  ΤΟΥ  ΣΕΒ.  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ  ΠΕΙΡΑΙΩΣ & ΦΑΛΗΡΟΥ

κ.κ.  Σ Ε Ρ Α Φ Ε Ι Μ

ΣΤΗΝ  ΕΝΑΡΞΗ  ΤΩΝ  ΔΗΜΟΤΙΚΩΝ  ΣΧΟΛΕΙΩΝ

Ἀγαπητά μου παιδιά,

Μαζὶ μὲ τὸ νέο ἐκκλησιαστικὸ ἔτος, ὅπως πάντα, τοῦτο τὸν μήνα ξεκινᾶ καὶ ἡ δική σας καινούρια σχολικὴ χρονιά. Ὅπως γιὰ τὴν μεγάλη μας οἰκογένεια, τὴν Ἐκκλησία, ἀρχίζει τὸ πνευματικὸ τῆς ταξίδι μὲ συμπαραστάτες τοὺς ἁγίους μας ποὺ ἀγωνίστηκαν νικηφόρα σὲ κάθε τόπο κι ἐποχή, ἔτσι καὶ γιὰ σᾶς ξεκινᾶ τὸ ταξίδι στὴ γνώση καὶ στὴν ἱστορία μὲ βοηθοὺς καὶ συναγωνιστὲς τοὺς ἀγαπημένους σας δασκάλους. 

Ὁ ἁγιασμός, μάλιστα, στὸν ὁποῖο σήμερα συμμετέχετε δείχνει καὶ τὴν βαθιά σας ἐπιθυμία νὰ εἶναι πλάι σας στὶς δυσκολίες καὶ στὶς ἐπιτυχίες τῆς φετινῆς σας διαδρομῆς ὁ ἴδιος ὁ Χριστός μας. Ἐκεῖνος πού, ἀπὸ δωδεκάχρονο  παιδὶ ἀκόμη, θάμπωσε μὲ τὴν γνώση καὶ τὴν σύνεσή Του τοὺς σοφούς τῆς ἐποχῆς ἐκείνης.

Τοῦτο τὸ φωτισμὸ τοῦ νοῦ καὶ τῆς καρδιᾶς, ποὺ μόνο Αὐτὸς μπορεῖ νὰ δώσει, ἔχουμε ὅλοι τόση ἀνάγκη! Σήμερα, ποὺ ἡ πατρίδα μας διανύει δύσκολες ὧρες, ποὺ κάθε Ἕλληνας καὶ Ἑλληνίδα ἐπωμίζονται δυσβάστακτα βάρη τὰ ὁποῖα ἀκόμη κι ἐσεῖς,  παρὰ τὴν μικρή σας ἡλικία, καλεῖστε νὰ σηκώσετε ὡς μέλη τῶν οἰκογενειῶν ἀλλὰ  καὶ τοῦ σχολείου σας, ἡ παρουσία τοῦ Χριστοῦ μας εἶναι  ἀπαραίτητη.

«Η πρώτη μέρα στο σχολείο» (Νατσιός Δημήτρης, δάσκαλος)

Έτσι ακριβώς, «Η πρώτη μέρα στο σχολείο» τιτλοφορείται κι ένα κείμενο που περιέχεται στο «Ανθολόγιο Λογοτεχνικών Κειμένων Α΄ και Β΄ Δημοτικού», σελ. 30-31. Στο κείμενο αυτό «προσφέρονται», ανεπιγνώστως προφανώς από τους συγγραφείς, όλα τα τρέχοντα ιδεολογήματα και τα κενοεπή στοιχεία που χαρακτηρίζουν το «νέο σχολείο».
Ένας μικρός μαθητής, πρωτάκι, διηγείται τις εντυπώσεις του από την πρώτη μέρα στο σχολείο. Μετά τις γνωστές αγωνίες, τον φόβο του αγνώστου, τη σπαραξικάρδιες «απαγκιστρώσεις» εκ της μητρικής αγκάλης και τα συναφή της παρθενικής «ακαδημαϊκής» σταδιοδρομίας, διαβάζουμε στον επίλογο: «Η δασκάλα μας ήταν η κυρία Μεταξά. Ήθελε να τη φωνάζουμε Γεωργία και κυρίως όχι δασκάλα. Ο Κυριάκος που καθόταν δίπλα μου, είπε: - Δασκάλα, μπορώ… Σταμάτησε. Η δασκάλα μας χαμογέλασε. Μετά είπαμε όλοι τα ονόματά μας. Φανή, Γιάννης, Ιουλία, Αναστασία…. Με τι θέλετε να αρχίσουμε; ρώτησε η κυρία μας.
Ο Κωστής σήκωσε το χέρι.
- Με την τουαλέτα κυρία».
Τι αχνοφέγγει πίσω από τις χαζοχαρούμενες αυτές αράδες, οπωσδήποτε α(κατα)νόητες για νεοεισερχόμενο στο σχολείο μαθητή, απαξιωτικές και προσβλητικές για τον δάσκαλο; Εδώ έχουμε μια «προοδευτικιά» δασκάλα, που αποποιείται την αποστολή της. Εφ’ όσον απορρίπτει τον σεβασμό που περιέχει η προσφώνηση «κυρία», εκλιπαρεί την οικειότητα, η οποία παρερμηνεύεται από τους μαθητές και καταντά η μητέρα της καταφρονήσεως και της απειθαρχίας. Πολλοί εκπαιδευτικοί πράττουν το