Φτιασιδώνω, φτιασιδώνεις, φτιασιδώνομαι..

«Η Λειτουργική γλώσσα σκοπό έχει να γεννήσει στο νου και  την καρδιά των  προσευχομένων την  αίσθηση άλλου  κόσμου, του υψίστου. Αυτό επιτυγχάνεται  με την παρουσία ονομάτων και εννοιών που  ανήκουν αποκλειστικά στο θείο επίπεδο, καθώς επίσης και  με την χρήση μικρού αριθμού ειδικών  μορφών εκφράσεως».*

Τό τελευταίο διάστημα, ξεκίνησε, γιά πολλοστή φορά (τι έχουμε να ακούσουμε πάλι) η συζήτηση γιά τό θέμα της μεταφράσεως των λειτουργικών κειμένων. Ένα θέμα τό όποιο έπανεφέρουν διαρκώς τά ίδια πρόσωπα, που προέρχονται από συγκεκριμμένους κύκλους-παρατάξεις. Έτσι έχουμε καί πάλι τους οργανωσιακούς καί τους φιλελευθερίζοντες νά προσπαθούν να δικαιολογήσουν τίς παλαιές καί ως εκ τούτου γνωστές τους θέσεις. Θέσεις οι οποίες παραδόξως είναι κοινές!

Στόν  πρόσφατο διάλογο, που ξεκίνησε μέ αφορμη τήν απολογία του Σεβασμιωτάτου Πρεβέζης, η Δ.Ι.Σ. έδωσε μία ήξεις αφίξης απάντηση τήν οποία κάποιοι ερμηνεύουν κατά τό