Ο Γιώργος Σαραντάρης κρίνει τον Κωνσταντίνο Καβάφη. Γιώργου Παπαθανασόπουλου

Ο Γιώργος Σαραντάρης κρίνει τον Κωνσταντίνο Καβάφη

Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Ο ποιητής και στοχαστής Γιώργος Σαραντάρης, εκλεκτή μορφή των γραμμάτων μας στη δεκαετία του 1930, έγραψε κατ' επανάληψη κριτικά για τον Κωνσταντίνο Καβάφη και την ποίηση του. Μέσα λοιπόν στις ιαχές και στα πανηγύρια για την 150ή επέτειο από την γέννηση και την 80ή από τον θάνατο του Αλεξανδρινού ποιητή ας σημειωθεί η άποψη ενός "επαϊοντα" της ποιητικής τέχνης, που ήταν πάνω  από πάθη και κοσμικές νοοτροπίες και αντιλήψεις.

            Η κριτική του Γιώργου Σαραντάρη στον Κων. Καβάφη έχει την καίρια σημασία της, γιατί τον εκτιμούσε ως ποιητή και στα 1932, μόλις 24 ετών, ήταν ο πρώτος που μετέφρασε στα ιταλικά ποιήματά του ( Σημ. συντ.: Επρόκειτο για τα "Ζωγραφισμένα", "Εν πόλει της Οσροηνής" και "Στου καφενείου την είσοδο", τα οποία δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό Cronache, τεύχος 11-12, Μπέργκαμο, Νοέμβριος - Δεκέμβριος 1932-ΧΙ, σελ. 7). Η αείμνηστη Σοφία Σκοπετέα, που μελέτησε τον Σαραντάρη και είχε σοβαρή γνώση του έργου του Καβάφη σημειώνει: " Όταν ο Σαραντάρης αρχίζει να μιλά για τον Καβάφη δείχνει να τον γνώριζε από πάντα" (1) 

Ο Πατριάρχης για τον Καβάφη. Γιώργου Παπαθανασόπουλου

Ο Πατριάρχης για τον Καβάφη 

Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου 

Είναι σημαντικό ότι ο Πατριάρχης, πέραν των απασχολήσεων και υποχρεώσεών του,  έχει ευαισθησίες οικολογικές και ποιητικές. Ο πιστός Ορθόδοξος Χριστιανός όμως περιμένει από τον Πατριάρχη και από κάθε κληρικό ο λόγος τους να είναι εκκλησιαστικός, να μην παρεκκλίνει από τις αρχές και τις αξίες επί των οποίων στηρίζεται η Πίστη του. Και από τους ίδιους νιώθει αγαλλίαση όταν ορθοτομούν το λόγο της Αλήθειας, όταν αγνοούν το "εύγε" του κόσμου, όταν διδάσκουν, νουθετούν και όταν, με τα λόγια και τις πράξεις τους,  δεν  γίνονται ένα με τον κόσμο. Οι Χριστιανοί στενοχωρούνται όταν ο Πατριάρχης και οι άλλοι κληρικοί μιλάνε για τον Καβάφη και για άλλους λογοτέχνες ή διανοούμενους μόνο ως ανθολόγοι, ως φιλόλογοι, ως άνθρωποι της κοσμικής κουλτούρας, ως κριτικοί της Τέχνης, γιατί νιώθουν πως έτσι γίνονται ένα με τον κόσμο.