Ἡ ἁρμονία τοῦ ὑλικοῦ σύμπαντος. Μέρος Γ'. Μητροπολίτου Πειραιῶς Σεραφείμ. Τελευταίο

  Ι. Ἡ ἁρμονία τοῦ ὑλικοῦ σύμπαντος

Μέρος Γ'

Μητροπολίτου Πειραιῶς Σεραφείμ

Τά πάντα ἐν τῷ ὑλικῷ σύμπαντι εἶναι διατεταγμένα καί συνδεδυασμένα μέ ὑπερμαθηματικήν ἀκρίβειαν διά νά ἐξυπηρετῆται ὁ σκοπός τῆς Δημιουργίας, ἐκδηλοῦται καί ἡ δόξα τοῦ Θεοῦ. Τονίσαντες καί ἐν τοῖς προηγουμένοις ὅτι ἔχουν ὑπολογισθῇ, μεθ' ὑπερμαθηματικῆς ἀκριβείας, αἱ ἀποστάσεις, αἱ ἕλξεις, αἱ ἀπώσεις καί αἱ ταχύτη­τες τῶν οὐρανίων σωμάτων (αἱ συμφυῶς ἔχουσαι μέ τάς πυκνότητας αὐτῶν), ὥστε παρά τούς ὄγκους καί τάς ἰλιγγιώδεις ταχύτητας αὐτῶν νά μή δύναται νά γίνῃ οὐδεμία διαταραχή, ἐπάναγκες θεωροῦμεν νά προσθέσωμεν ἤδη ὅτι ἔχει ἀπολύτως ἐπίσης ὑπολογισθῇ ἡ ἀπόστασις τῆς Γῆς ἀπό τοῦ ἡλίου, ἵνα δύναται νά ὑπάρξῃ, ἀνάπτυχθῇ καί διατηρῆται ἡ ἐπ’ αὐτῆς ὀργανική ζωή. 

Ἐάν δηλαδή ὁ ἥλιος ἦτο ὀλίγον πλησιέστερος πρός τήν Γῆν θά κατεκαίετο πᾶσα ἐπ’ αὐτῆς ὀργανική ὕπαρξις. Ἐάν, ἀντιστρόφως, ἦτο κατά τι περισσότερον μεμακρυσμένος, οὐδεμία μορφή ζωῆς θά ἦτο δυ­νατόν νά διατηρηθῇ.

 Ἡ περιλούουσα τήν γῆν ἀκτινοβολία τοῦ ἡλίου, συντελοῦσα προσέτι, διά τῆς ἐξατμίσεως τῶν ὑδάτων τῶν θαλασσῶν, τῶν λιμνῶν καί τῶν ποταμῶν, εἰς τόν σχηματισμόν τῶν νεφῶν, εἶναι ὡσαύτως ἀπολύτως μεμετρημένη, διά νά ἐξατμίζωνται τόσαι ἀκριβῶς ποσότητες ὑδάτων, ὅσαι θά ἦτο δυνατόν νά ἀποδοθοῦν εἰς τάς πηγάς των διά τῶν βροχῶν, τῶν χιόνων καί τῶν χαλαζῶν^[1].

Ἐνηρμονίσθη ὡσαύτως πρός πάντα τά ἀνωτέρω ἡ πυκνότης τῆς περιβαλλούσης τήν Γῆν ἀτμοσφαίρας, ἵνα ἀποκτοῦν αἱ ἡλιακαί ἀκτῖνες τόσον τήν φωτιστικήν ὅσον καί τήν θερμαντικήν αὐτῶν δύναμιν προσκρούουσαι ἐπ’ αὐτῆς, ὡς ἐπίσης καί διά νά ἀπορροφῶνται, κατά μέγα μέρος, πρὶν φθάσουν μέχρις ἡμῶν, αἱ ὑπεριώδεις τοιαῦται τόσον τοῦ ἡλίου ὅσον καί ἄλλων ἀστέρων, αἵτινες καί μόναι θά ἦσαν  ἱκαναὶ νά καταστρέψουν τήν ἐπὶ τῆς Γῆς ζωήν.

Ἡ ἁρμονία τοῦ ὑλικοῦ σύμπαντος. Μέρος Β'. Μητροπολίτου Πειραιῶς Σεραφείμ.

Ι. Ἡ ἁρμονία τοῦ ὑλικοῦ σύμπαντος

Μέρος Β'

Μητροπολίτου Πειραιῶς Σεραφείμ 

Ἀλλά, πρός τούτοις, οὐδεμία ἐπίσης ἐκ τῶν θεωριῶν τούτων ἐξηγεῖ πῶς, ἐν συνεχείᾳ (μετά τήν ἔναρξιν δηλαδή τῆς πήξεως τῆς συμπαντικῆς ὕλης- «ἐνεργείας» - καί τῆς μετατροπῆς αὐτῆς εἰς νεφελώματα), ἐπετεύχθη ὁ τόσον ἁρμονικός διαχωρισμός τῶν νεφελωμάτων καί ἡ ἐν ἀσυλλήπτῳ μαθηματικῇ τάξει καί ἁρμονίᾳ κατάταξις αὐτῶν ἐν τῷ χώρῳ... 

Πῶς διεμορφώθη, ἀκολούθως, ἡ ὑπέροχος ποικιλία τῶν ἀστρικῶν συστημάτων καί συγκροτημάτων, καί πῶς συνεδυά­σθησαν τόσον πανσόφως οἱ ὄγκοι, αἱ κινήσεις, αἱ ἕλξεις, αἱ ἀπώσεις, αἱ ἀλληλεπιδράσεις καί αἱ ἀποστάσεις αὐτῶν, ὅπως καί τῶν ἐν αὐτοῖς σχηματισθέντων ἀστέρων, εἰς ὑπέροχον πάντοτε ἔκφρασιν πανσόφων μαθηματικῶν νόμων... 

Ὄχι δέ μόνον ἡ πάνσοφος καί «ἔννομος» διασπορά καί ἀέναος ἁρμονική κίνησις ἐν τῷ χώρῳ τοῦ ὑλικοῦ Σύμπαντος τῶν ἀναριθμήτων ἔτι οὐρανίων σφαι­ρῶν, ὡς μονάδων, συστημάτων καί συγκροτημάτων, ἀλλά καί αὕτη ἡ περί τόν ἄξονα «ἔννομος» ἐπίσης περιστροφή αὐτῶν, ὅπως καί ἡ πέριξ ὡρισμέ­νων πάντοτε κέντρων ὅμοια περιφορά των δέν δύνανται νά ἐξηγηθῇ πο­σῶς ὑπό τῶν μνησθεισῶν ὑλιστικῶν θεωριῶν. 
Κατά μείζονα δέ λόγον δέν δύνανται νά ἐξηγηθοῦν καί ὡρισμένοι ὑπερελιγμοὶ καί παρα­βιάσεις τῶν νόμων τῶν διεπόντων τάς κινήσεις καί τάς ἀλληλεπι­δράσεις ἐν γένει τῶν οὐρανίων σωμάτων, αἱ διαπιστωθεῖσαι ὑπό τῆς Ἐπι­στήμης καί εἰς πολλοὺς μέν ἄλλους ἀστερισμούς ἤ ἀστέρας, ἀλλά καί εἰς ἀρκετοὺς πλανήτας τοῦ πλανητικοῦ συστήματος ἡμῶν.

Ἡ ἁρμονία τοῦ ὑλικοῦ σύμπαντος. Μέρος Α'. Μητροπολίτου Πειραιῶς Σεραφείμ.

Ι. Ἡ ἁρμονία τοῦ ὑλικοῦ σύμπαντος

 Μητροπολίτου Πειραιῶς Σεραφείμ 

Ἐπιστέγασμα πασῶν τῶν προαναπτυχθεισῶν ἀποδείξεων τῆς δημιουργίας τοῦ Σύμπαντος ὑπό τοῦ Θεοῦ καί τοῦ φαιδροῦ τῶν θεωριῶν τῆς ἐξελίξεως, τῆς  τυχαιότητος καί τῆς  φυσικῆς ἐπιλογῆς, λαμπρότητος δέ καί κάλλους ἀληθῶς ὑπερκοσμίου, καί κρηπίδωμα αὐτῶν ὁμολογουμένως Θεῖον εἶναι ἡ ὑπερκοσμία ἁρμονία τοῦ ὑλικοῦ Σύμπαντος καί ἡ ἀσύλληπτος μαθηματική τάξις ἀλλά καί σκοπιμότης αἱ ἐκδηλούμεναι ἐν αὐτῷ.

 Δι­καίως ὁ Πλάτων διεκήρυξεν ὅτι οἱ σοφοὶ τοῦ Κόσμου (... οἱ ἀληθῶς σο­φοί) «ἐναβρύνονται πιστεῦσαι Θεῷ», ἀρνούμενοι δέξασθαι ὅτι τό περικαλλὲς τοῦτο Σύμπαν εἶναι ἀποτέλεσμα «τοῦ εἰκῆ καί ὡς ἔτυχε». 

Τά ἐξοχώτερα πνεύματα τῆς οἰκουμένης, διά μέσου τῶν αἰώνων, μετ' ἀληθῶς θρησκευτικοῦ δέους- φόβου ἐπίστευσαν καί πολυτρόπως διεκήρυξαν τήν πίστιν των πρός τον Τρισάγιον καί Πανυπερτέλειον Θεόν. 

Ὁ Ἀναξαγόρας, ὁ Σωκράτης, ὁ Πυθαγό­ρας, ὁ Πλάτων, ὁ Ἀριστοτέλης, ὁ Γαλιλαῖος, ὁ Κοπέρνικος, ὁ Νεύτων, ὁ Κέπλερ, ὁ Λαβουαζιέ, ὁ Πικάρ, ὁ Ρισέ, ὁ Οὐώλλας, ὁ Λινναῖος, ὁ Ἀμπέρ, ὁ Παστέρ, ὁ Ντρίς, ὁ Μαρκόνι, ὁ Βόλτα, ὁ Καρέλ, ὁ Φλέμιγκ, ὁ R. Millikan, ἐκ τῶν κορυφαίων συγχρόνων φυσικῶν, ὁ Arthur Compton, ὁ Max Plank, δημιουργός τῆς Φυσικῆς τοῦ 20^ου αἰῶνος, καί πλῆθος ἄλλο διασήμων εἰδικῶν ἐπιστημόνων ὅλων τῶν ἐποχῶν ὑπῆρξαν - ἤ καί εἶναι, οἱ σύγχρονοι - εὐλαβέστατοι προσκυνηταί τῆς θείας δυνάμεως καί σοφίας, αἵτινες ἐκδηλοῦνται εἴς τε τά ἐλάχιστα  (ἄτομα, στοι­χεῖα, κύτταρα...) τῆς παρούσης ὑλικῆς δημιουργίας, ὅπως καί τά μέγιστα, ἤτοι τούς Γαλαξίας, τάς «ὁμάδας» τῶν Γαλαξιῶν ὡς καί τάς συστροφάς αὐτῶν^[1].

Αἱ ψυχικαί ἰδιότητες τῶν κατωτέρων του ἀνθρώπου ἐμψύχων ὄντων καί ἡ ἀνθρώπινη ψυχή. Μητροπολίτου Πειραιῶς Σεραφείμ.

Θ. Αἵ ψυχικαί ἰδιότητες τῶν κατωτέρων του ἀνθρώπου ἐμψύχων ὄντων καί ἡ ἀνθρώπινη ψυχή

  Μητροπολίτου Πειραιῶς Σεραφείμ
 

Ἑτέρα ἀπόδειξις τῆς δημιουργίας τοῦ  κόσμου ὑπό τοῦ Θεοῦ εἶναι αἱ πολυποίκιλαι ψυχικαί ἰδιότητες καί δυνάμεις (ἔνστικτα- ὁρμέμφυτα κ.ἄ.), αἱ ἐμφανιζόμεναι εἰς τά κατώτερα τοῦ ἀνθρώπου ἔμψυχα ὄντα. 

Πᾶσαι αἱ ἰδιότητες αὗται καί δυνάμεις, μή προϋπάρχουσαι, ὡς ἀνεπτύξαμεν, εἰς τήν ἀνόργανον ὕλην, ἐξ ᾖς οἱ ὀργανισμοὶ τῶν ὄντων, ἀψύχων τε καί ἐμψύχων, σχηματίζονται, ὡσαύτως δέ εἰς τά ἔμψυχα μόνον ὄντα ἐκδηλούμεναι τό πρῶτον, καίτοι ταῦτα ἐμφανίζονται εἰς τό εἶναι πολὺ μετά τά φυτά καί τά δένδρα, ἐδόθησαν προδήλως ἔξωθεν - ὑπό τοῦ Θεοῦ καί πάλιν- εἰς τά ἔμψυχα ὄντα κατά τήν δημιουργίαν αὐτῶν.   

Ὁμοία δέ ἀπόδειξις εἶναι ἡ ἐν τῷ ἀνθρώπῳ μόνον ἐμφαινομένη καί διά τοῦ ἀνθρώπου μόνον ἀμέσως ἐκδηλουμένη ἐνσυνείδητος νόησις, δι' ἧς νοοῦμεν ἡμᾶς αὐτοὺς ὑπάρχοντας (ὅπως καί τόν περιβάλλοντα ἡμᾶς κόσμον), τῶν πρό τῆς ἐμφανίσεώς τοῦ ἀνθρώ­που ὄντων, ἐμψύχων τε καί ἀψύχων, χαρακτηριζομένων ὑπό τῆς τελείας ἀνοίας. 

Εἶναι ὅθεν καί ἡ ἀνθρωπίνη ἐνσυνείδητος νόησις πνευ­ματική δύναμις τῆς ἀνθρωπίνης ψυχῆς δοτή ἔξωθεν. Ἐδόθη δηλαδή-καί δίδεται-δημιουργικῶς μόνον εἰς τόν ἄνθρωπον, ἐξ οὗ καί μό­νον ἡ ἀνθρωπίνη ψυχή εἶναι ἐνσυνείδητος πνευματική, ἄρα δέ καί ἐλευθέρα ὑπόστασις, κατ' εἰκόνα τοῦ Θεοῦ (Γενεσ. Α΄ 26).

Ἡ ὀργανική διάπλασις καί ἡ ζωή τῶν ἐνοργάνων ὄντων. Μέρος Γ'. Μητροπολίτου Πειραιῶς Σεραφείμ.

 Η.  Ἡ ὀργανική διάπλασις καί ἡ ζωή τῶν ἐνοργάνων ὄντων

 Μητροπολίτου Πειραιῶς Σεραφείμ

 

Οὕτω τό σῶμα ἡμῶν (καί ἐν σχετικῷ παραλληλισμῷ τά σώματα πάν­των τῶν ἐνοργάνων ὄντων, ἐμψύχων τε καί ἀψύχων) ἀπαρτίζει, ἐξ ἐπόψεως ὀργανικῆς, ἕν ἀσύλληπτον καί ἀνεξερεύνητον εἰσέτι, ἐν πολλοῖς, μηχανοχημικόν ἐργοστάσιον καύσεως, πρωτίστως καί καταλλαγῆς τῆς ὕλης (ἀφομοιώσεως καί ἀφετεροιώσεως), ἔχον μηχανισμοὺς καί μηχανοχημικά ἐν γένει ὄργανα καί συστήματα ἀσυγκρίτως λεπτότερα καί πολυπλοκώτερα ὅλων – καί τῶν προσφάτων ἔτι - τεχνητῶν τοιούτων. 
Εἰς τό ἐργοστάσιον ὅμως τοῦτο ἐνυπάρχει καί ἡ πνευματική ἡμῶν ψυχή, ἥτις ἀποτελοῦσα ἰδιαιτέραν πνευματικήν ὑπόστασιν, ἐνσυνείδητον καί ἐλευθέραν  ἐποπτεύει, ἰδίᾳ ἐν ἐγρηγόρσει, ἐπὶ πασῶν τῶν λειτουργιῶν του, ἀλλά καί τό διευθύνει κυριαρχικῶς, καί κατά βούλησιν, ὡς κυβερνήτης, ἀσχέτως τῶν αὐτομάτων μηχανικῶν καί φυσικοχημικῶν αὐτοῦ λειτουργιῶν.

Παράλληλος δ' ὡς εἴπομεν, εἶναι καί ἡ σύνθεσις ὡς καί ἡ μηχανοχημική, ὅπως καί ἡ ζωτική βεβαίως κίνησις καί λειτουργία ὅλων τῶν ὀργανισμῶν τῶν διαφόρων καί πολυποικίλων ἐνοργάνων ὄντων, ἐμψύχων τε καί ἀψύχων. Τά πάντα καί ἐν τοῖς ὀργανισμοῖς τῶν θαυμασίων καί πο­λυμόρφων τούτων ζώντων ἐργοστασίων 
καύσεως καί τῆς καταλλαγῆς τῆς ὕλης (καί κινήσεως, βεβαίως, τῶν ἐμψύχων), ἀναπαραγωγῆς ὁμοίων κλπ., εἶναι συνδεδυασμένα μέ ὑπερμαθηματικήν τάξιν, ἄφθαστον ἁρμονίαν, ἀλλά καί ἀσύλληπτον σοφίαν καί πρόνοιαν, ὥστε, λεπτότατα ὄργανα καί πολυπλοκώτατοι μηχανοχημικοὶ συνδυασμοί, ἐξυπηρε­του­μενοι δι' ἀναλόγων ἁπλῶν ἤ συνθέτων ὀργάνων, αὐτομάτως, ὡς ἐπὶ τό πολύ, λειτουργούντων, ἀπαρτίζουν, ἐν τῷ συνόλῳ των, ἑνιαῖον - ἕκαστον - μηχανοχημικόν συγ­κρότημα- ὀργανισμόν- δι' ὡρισμένην πάντοτε ζωήν (κίνησιν καί δρᾶσιν), εἰδικόν τρόπον διαιωνίσεως τοῦ εἴδους ἤ γένους καί ἴδιον ἐπίσης τρόπον φθορᾶς-θανάτου.

Ἡ ὀργανική διάπλασις καί ἡ ζωή τῶν ἐνοργάνων ὄντων.Μέρος B'. Μητροπολίτου Πειραιῶς Σεραφείμ.

 Η.  Ἡ ὀργανική διάπλασις καί ἡ ζωή τῶν ἐνοργάνων ὄντων

 Μητροπολίτου Πειραιῶς Σεραφείμ

Ὁμοίαν πολλαπλήν λειτουργίαν καί συλλειτουργίαν, ὡς ἐπὶ τό πλεῖστον, ἐπιτελοῦν τό στόμα, τά χείλη, ἡ γλῶσσα, ὁ λάρυγξ καί ὁ φάρυγξ. Καλλιτεχνικώτατα ὄργανα καί εἰδικοὶ ἀδένες, μέ θαυμασίας ἰδιότητας, ἐξυπηρετοῦν τήν πολλαπλήν ταύτην λειτουργίαν, ἐν ἧ περιλαμβάνεται, σὺν ἄλλοις, καί ἡ αἴσθησις τῆς γεύσεως, δι' ἧς διαχωρίζομεν τό γλυκὺ ἀπό τό πικρόν, τό ἁλμυρόν, τό ὄξινον κ.ο.κ. 

Τάς ἰδιότητας ταύτας δέν θά δυνηθῶμέν ποτέ νά προσδώσωμεν εἰς τούς μηχανικούς ἀνθρώπους τούς ὁποίους κατεσκευάσαμεν. 

Ἐξ ἄλλου, δέν γνωρίζει εἰσέτι ἡ Ἐπιστήμη, διατὶ τό α΄ εἶδος τό αἰσθανόμεθα γλυκὺ καί τό ἄλλο πικρόν. κλπ., ἐνῶ πρόκειται, κατά βάθος, περί τῶν αὐτῶν χημικῶν στοιχείων μέ ἐλαχίστας διαφοράς ἀναλογιῶν. 

Ὡσαύτως ἐν τῇ αὐτῇ «συλλειτουργίᾳ» περιλαμ­βάνεται ὁ «ἔναρθρος λόγος». Καί ὡς ἀπεδείχθη, διά προσφάτων σχετικῶν ἐπιστημονικῶν ἐρευνῶν ἐν Ἀμερικῇ, ἡ φωνή τοῦ ἀνθρώπου εἶναι «ἐγγενής» καί ὄχι «ἐπίκτητος». 

Ὁ ἄνθρωπος μόνον ἐξ ὅλων τῶν ἐμψύχων ὄντων κατέχει σύστημα παραγωγῆς ἤχων ἀπολύτως μοναδικόν, δημιουργηθέν, προδήλως, διά τήν παραγωγήν τοῦ ἐνάρθρου λόγου. Ὁ φάρυγξ τοῦ ἀνθρώπου δέν ἔχει προηγούμενον ἤ παράλληλον φαινόμενον εἰς τό ζωϊκόν βασίλειον. 

Ἡ ὀργανική διάπλασις καί ἡ ζωή τῶν ἐνοργάνων ὄντων.Μέρος Α'. Μητροπολίτου Πειραιῶς Σεραφείμ.

Η.  Ἡ ὀργανική διάπλασις καί ἡ ζωή τῶν ἐνοργάνων ὄντων

 Μητροπολίτου Πειραιῶς Σεραφείμ

Ἑτέρα ἀπόδειξις τῆς δημιουργίας ὑπό τοῦ Θεοῦ τοῦ κόσμου καί τοῦ ἕωλου καί ἀβασίμου καί ἀνεπερείστου τῶν θεωριῶν τῆς ἐξελίξεως, τῆς τυχαιότητος καί τῆς φυσικῆς ἐπιλογῆς εἶναι οἱ ὀργανισμοὶ τῶν πολυποικίλων καί πολυμόρφων ἐνοργάνων ὄντων τῶν διακοσμούντων, τόσον θαυμαστῶς, τό ἐπὶ τοῦ πλανήτου τούτου ὑπέροχον φαινόμενον τῆς ζωῆς. 

Διότι μετά τήν ἀπόδειξίν τοῦ ἀναληθοῦς καί ἀβασίμου τῆς θεωρίας τῆς ἐξελίξεως τῶν ἐνοργάνων ὄντων ἐκ τῶν ἁπλουστέρων εἰς τά ἀνώτερα, ὡς καί τῆς θεωρίας τῆς αὐτομάτου γενέσεως καί τῶν μονοκυττάρων ἔστω ὀργανισμῶν ἐκ τῆς ἐνοργάνου ὕλης, δύο ἄλλαι ἐκδοχαὶ ἀπομένουν πρός ἐξήγησιν τοῦ φαινομένου τῆς ὑπάρξεως καί τῆς ζωῆς ἐν γένει τῶν διαφόρων ἐνοργάνων ὄντων, ἀπό ἀπόψεως, κατ' ἀρχήν, μόνον ὀργανικῆς. α) Ἡ ἐκδοχή τῆς αὐτομάτου καί τυχαίας γενέσεως τῶν πρώτων εἰδῶν καί γενῶν ὅλων τῶν ἐνοργάνων ὄντων, ἅτινα ὑπάρχουν σήμερον, ὡς ἀπ' ἀρχῆς ἐνεφανίσθησαν ταῦτα καί εἶναι εἰσέτι ἐπὶ τῆς σκηνῆς τῆς ζωῆς- ἐπίσης δέ καί τῶν ἐν τῷ μεταξὺ ἐξαφανισθέντων. Καί β) Ἡ ἐκδοχή τῆς αὐτοαιτιότητος, ἤ ἄλλως τῆς αὐτοδημιουργίας αὐτῶν.

Καί ὅσον μέν ἀφορᾷ εἰς τήν πρώτην ἐκδοχήν, προβάλλει ἐνώπιον τῆς ἡμετέρας συνειδήσεως τό ἐρώτημα: 

Οἱ φυσικοί νόμοι. Μέρος Β'. Κεφάλαιον Ε'. Μητροπολίτου Πειραιῶς Σεραφείμ.

ΣΤ. Οἱ φυσικοί νόμοι

Μητροπολίτου Πειραιῶς Σεραφείμ

Ἡ ἄργιλλος, ἀντιθέτως, θερμαινομένη συστέλλεται, ἵνα ἐμποδίζηται ἡ προσέγγισις τῶν ὑποχθονίων ὑδάτων εἰς τό περίκεντρον τοῦ πλανήτου καί ἡ μεταβολή αὐτῶν εἰς ἀτμούς, λόγῳ τῆς ἐπικρατούσης ἐκεῖ μεγάλης θερμοκρασίας. 

Διά τοῦτο τό περίκεντρον τοῦ πλανήτου περιβάλλουν παχύτατα στρώματα ἀργίλλου. 
Ἄλλως μεγάλα τμήματα τῆς ἐπιφανείας τῆς Γῆς θά ἀνετινάσσοντο συχνάκις εἰς τό κενόν ὑπό τῶν ὑποχθονίων με­γάλων ποσοτήτων ἀτμῶν, οἵτινες θά ἐσχηματίζοντο ἐκ τῆς ἐξατμίσεως τῶν ὑπογείων ὑδάτων, ἐάν ταῦτα, διά τῆς διακρινούσης τό ὕδωρ διεισδυτικῆς καί διαβρωτικῆς ἰδιότητος, ἔφθανον μέχρι τοῦ κέντρου τοῦ πλανήτου.

Παραβίασιν ἐπίσης ἑτέρου φυσικοῦ νόμου, διακο­σμητικήν προφανῶς τῆς δημιουργίας, ἀποτελοῦν αἱ ἀνάδρομοι κινήσεις τριῶν ἐκ τῶν 11 δο­ρυφόρων τοῦ πλανήτου Διός, τῶν δορυφόρων τοῦ Οὐρανοῦ, ἑνός ἐκ τῶν 10 δορυφόρων τοῦ Κρόνου, ὡς καί τῶν δορυφόρων τοῦ Ποσειδῶνος, κινου­μένων κατ' ἀντίθετον φοράν πρός τήν κίνησιν τῶν ἐν λόγῳ πλανητῶν, ὡσαύτως δέ καί αἱ δυσεξήγητοι κινήσεις ὡρισμένων ἄλλων ἀπλανῶν ἀστέρων, περί τῶν ὁποίων θά ἀσχοληθῶμεν καί ἐν τοῖς ἑπομένοις. 

Προσμαρτυροῦν καί πᾶσαι αἱ παραβιάσεις καί κινήσεις αὗται τήν ἄπειρον δύναμιν σοφίαν καί πρόνοιαν τοῦ παντοδυνάμου καί πανσόφου Νομοθέτου τῶν φυ­σικῶν νόμων, προσέτι δέ καί τό ὅτι πάντες οἱ φυσικοὶ νόμοι εἶναι δυνάμεις θέσει καί ὄχι φύσει, διότι ἄλλως θά ἦτο ἀδύνατος ἡ παραβίασις αὐτῶν.

Τό ἀγεφύρωτον χάσμα μεταξύ ἀνοργάνου καί ὀργανικῆς ὕλης. Μητροπολίτου Πειραιῶς Σεραφείμ.

Ζ.  Τό ἀγεφύρωτον χάσμα μεταξύ ἀνοργάνου καί ὀργανικῆς ὕλης

Μητροπολίτου Πειραιῶς Σεραφείμ

Ἄλλη ἀπόδειξις τῆς δημιουργίας τοῦ κόσμου ὑπό τοῦ  Θεοῦ εἶναι ὁ δι’ ἀγεφυρώτου χάσματος χωρισμός τῆς συμπαντικῆς ὕλης εἰς δύο βαθμίδας, ἤτοι, 
α) τήν ἀνόργανον (ἠλεκτρόνια καί λοιπά σωματίδια, ἄτομα, στοιχεῖα, ἀέρια, ὑγρά, ὀρυκτά) καί 
β) τήν ἐνόργανον, ἤ ἄλλως τήν ζῶσαν, ἐν ἧ αἱ μυριάδες τῶν εἰδῶν καί γενῶν ὅλων τῶν ἐνοργάνων ὄντων, ἀψύχων τε (φυτῶν-δένδρων) καί ἐμψύχων, ἀπό ἀπόψεως βεβαίως μόνον ὀργανικῆς.

Καί εἶναι ὄντως ἀγεφύρωτον τό χάσμα μεταξὺ ἀνοργάνου καί ἐνοργάνου ὕλης. 

Διότι ἡ μέν πρώτη - ὑπείκουσα, ὡς ὄγκος, ὑπό τόν παγκρατῆ νόμον τῆς βαρύτητος - χαρακτηρίζεται διά τῆς ψιλῆς μόνον κινήσεως, ἤτοι τῆς μηχανικῆς καί τυφλῆς (ἀλόγου) κινήσεως τῶν ἠλεκτρονίων περί τούς πυρῆνας, τῶν πρωτονίων καί νετρονίων, ὅταν δια­σπῶνται οἱ πυρῆνες, καί τῶν λοιπῶν θεμελιωδῶν σωματίων τῆς ὕλης, ἐπίσης δέ καί διά τῆς μηχανικῆς ὡσαύτως μεταστοιχειώσεως, μεταμορφώσεως καί μεταβολῆς, ἁπασῶν τῶν κινήσεων καί μεταβολῶν τούτων τελουμένων, ὑπό τό κράτος αἰωνίων φυσικῶν νόμων - ἐννόμων δυνάμεων- πανσόφων καί ἀναλλοιώτων, πρός ἐπίτευξιν πάντοτε ὡρισμένων τελολογικῶν σκοπῶν. 

Ἡ δέ δευτέρα, ἡ ἐνόργανος ἡ ζῶσα, χαρα­κτηρίζεται καί διακρίνεται, ἀπό ἀπόψεως ὀργανικῆς κατ' ἀρχήν, 
α) ὑπό κινήσεως ὀντοτικῆς καί ὀντοποιητικῆς, κινήσεως δηλαδή ὀργανικῆς – ζωϊκῆς, κινήσεως θρέψεως, ἀφομοιώσεως καί ἀνομοιώσεως, ἤ ἀφετεροιώσεως καί καταλλαγῆς τῆς ὕλης,

Οἱ φυσικοί νόμοι. Μέρος Α'. Κεφάλαιον Ε'. Μητροπολίτου Πειραιῶς Σεραφείμ.

ΣΤ. Οἱ φυσικοί νόμοι

Μητροπολίτου Πειραιῶς Σεραφείμ   
 

«Ἡ κτίσις ὑπετάγη οὐχ ἕκουσα ἀλλά διά τόν ὑποτάξαντα...»

(Πρός Ρωμ. Η΄ 20)

Ἄλλη ἀπόδειξις τῆς δημιουργίας ὑπό τοῦ Θεοῦ καί τοῦ ψεύδους τῶν θεωριῶν τῆς ἐξελίξεως, τῆς τυχαιότητος καί τῆς  φυσικῆς ἐπιλογῆς, ἴσης δυνάμεως, εἶναι οἱ αἰώνιοι, ἀΐδιοι, ἀναλλοίωτοι ἀλλά καί πάνσοφοι φυσικοί νόμοι, (αἱ πάνσοφοι ἔννομοι δυνάμεις)^[1], ὑφ' οὕς εἶναι ὑποτεταγμένη ἡ συμπαντική ὕλη, ἵνα ὑπό τήν ἄτεγκτον αὐτῶν δεσποτείαν ἐπιτελῇ ὡρισμένους πάντο­τε σκοπούς. 

Διότι τίθεται καί πάλιν τό ἐρώτημα: Πόθεν προῆλθον οἱ φυσικοί λεγόμενοι νόμοι, αἱ πάνσοφοι αὗται καί ἔννομοι δυ­νάμεις, ὑφ’ ἅς ὑποτεταγμένη καί δουλεύουσα ἡ συμπαντική ὕλη, ἀενάως, ἀλλά καί μετά προδήλου πάντοτε «σκοποῦ», κινεῖται, τρέπεται, ἀλλοιοῦται, μετασχηματίζεται καί μεταμορφοῦται, ἵνα διά τῶν ἀπαύστων κινήσεων, τροπῶν, ἀλλοιώσεών της κλπ. πραγματοποιοῦνται πάντοτε ὡρισμένοι τελολογικοί σκοποί; Ἡ διηνεκῶς δηλαδή κινουμένη, τρεπομένη, ἀλλοιουμένη κλπ. ὕλη, ἡ  ἐξ ἀλόγων σωματίων μάζης ἠλεκτρικῆς ἀποτελούμενη, ἦτο δυνατόν νά ἐκπορεύσῃ δυνά­μεις ἐννόμους, σταθεράς καί ἀτρέπτους (ὧν μάλιστα αἱ νεώτεραι δεσπόζουν καί ἐπί τῶν προηγουμένων) καί νά ὑποταγῇ συνά­μα εἰς αὐτάς; Ἀναντιρρήτως ὄχι. Διότι ἐκ πηγῆς  - μάζης ἀλόγου, στερουμένης νοήσεως, εἰδέναι καί συνοχῆς..., δέν εἶναι, δυνα­τόν, κατ' ἀρχήν, νά προέλθουν δυνάμεις, δι' ὧν ἐκδηλοῦται ἄπειρος σκοπιμότης, σοφία καί πρόνοια. Οὐδέποτε ἐπίσης ἀποτέλεσμα, προϊόν τι ἤ παράγωγον προερχόμενον ἐξ οἱασδήποτε πηγῆς, δύναται νά ἧ ἀνώτερον τῆς πηγῆς ἐξ ἧς πηγάζει ἤ προέρχεται..

Ἡ ἀέναος κίνησις τῆς συμπαντικῆς ὕλης-μάζης. Κεφάλαιον Ε'. Μητροπολίτου Πειραιῶς Σεραφείμ.

Ε. Ἡ ἀέναος κίνησις τῆς συμπαντικῆς ὕλης-μάζης

Μητροπολίτου Πειραιῶς Σεραφείμ

...καί αὐτή ἡ κτίσις ἐλευθερωθήσεται ἀπό τῆς δουλείας τῆς φθορᾶς.. (Πρός Ρωμ. Η΄ 21)

Ἑτέραν ἀπόδειξιν τῆς δημιουργίας ὑπό τοῦ Θεοῦ  τοῦ κόσμου καί τοῦ ἀναληθοῦς τῶν θεωριῶν τῆς ἐξελίξεως, τῆς τυχαιότητος, καί τῆς φυσικῆς ἐπιλογῆς ἀποτελεῖ ἡ διηνεκής κίνησις, ἀλλοίωσις, μεταμόρφωσις κλπ. τῆς συμπαντικῆς ὕλης- μάζης. 
Διότι ἐβεβαιώθη ἀπολύτως ὑπό τῆς ἐπιστήμης καί πάλιν, ὅτι ἡ Συμπαντική ὕλη ἀενάως κινεῖται, ἀλλοιοῦται, μετασχηματίζεται, μεταμορφοῦται κλπ, ὑπό τό κράτος ἀτέγκτων φυσικῶν νόμων περί τῶν ὁποίων, θά ἀσχοληθῶμεν ἐν τῇ συνεχείᾳ, πρός ἐπιτέλεσιν καί πραγμάτωσιν πάντοτε ὡρισμένων σκοπῶν. 

Τό ὑπέροχον φιλοσοφικόν ἀπόφθεγμα τοῦ Ἡρακλείτου «τά πάντα ρεῖ», προσεπεκύρωσεν ἡ σύγχρονος ἐπιστήμη διά τῆς θαυμασίας ἐπίσης διακηρύξεως ὅτι, «ἡ φῦσις ἐπεκρέμασε τήν ἑαυτῆς κατάραν κατά τῆς ἡρεμίας».

 Ἡ διηνεκής ὅμως αὐτή κίνησις τῆς συμπαντικῆς ὕλης (καί αἱ ἐπακολουθοῦσαι τροπαί, ἀλλοιώσεις καί μεταμορφώσεις αὐτῆς) τόσον εἰς τά ἐλάχιστα συστατικά της- τά ἄτομα, στοιχεῖα κ.ἄ. - ὅσον καί εἰς τά μέγιστα, ἤτοι τούς ἀστέρας, τούς Γαλαξίας, τάς ὁμάδας καί τάς συστροφάς τῶν Γαλαξιῶν, ἐπίσης δέ καί εἰς πάσας τάς μορφάς καί πυκνώσεις αὐτῆς, εἶναι ἀψευδεῖς ὡσαύτως μαρτυρίαι, ὅτι εἶναι αὐτή γεγονός, ἐν τῷ συνόλῳ της, δημιούργημα, ἐφόσον πάντα τά ὡς ἀνωτέρω κατηγοροῦνται μόνον ἐπὶ τοῦ γεγονότος, καί ὄχι ἐπὶ τοῦ ὄντως ὄντος, τοῦ ἀναιτίου, ἤ ἄλλως τοῦ ἔχοντος τήν αἰτίαν τοῦ ἑαυτοῦ εἶναι ἐν ἑαυτῷ, ὅπερ εἶναι ἀΐδιον, ἄτρεπτον, ἀναλλοίωτον, κ.λπ., κατά τε τόν Πλάτωνα, ἀλλά, καί  ἰδίᾳ, κατά τήν ἀψευδῆ βεβαίωσιν τῆς Γραφῆς (Ἐξοδ. Γ΄ 14, Ἰακώβου Καθ. Α΄ 17).

Τό πεπερασμένον τοῦ ὑλικοῦ σύμπαντος. Κεφάλαιον Ε'. Μητροπολίτου Πειραιῶς Σεραφείμ.

Δ. Τό πεπερασμένον τοῦ ὑλικοῦ σύμπαντος

Μητροπολίτου Πειραιῶς Σεραφείμ

Ἑτέρα ἀπόδειξις τῆς δημιουργίας τοῦ κόσμου ὑπό τοῦ πανσόφου Θεοῦ εἶναι τό πεπερασμένον τοῦ ὑλικοῦ Σύμπαντος.

Σήμερον ἀποδεικνύεται ὅτι τό ὑλικόν Σύμπαν εἶναι πεπε­ρα­σμένον.  Οἱ θεωρίες πού κάμνουν λόγον διά «ἀνοικτόν»  ἤ «ἄπειρον σύμπαν» καί σχετίζονται μέ τήν «γεωμετρικήν δομήν» τοῦ Σύμπαντος εἶναι ἀβάσιμοι καί ἀνεπέρειστοι διότι ἡ  ἐσχάτως ἐπιτευχθεῖσα διάσπασις τοῦ πυρῆνος τοῦ ἀτόμου διακηρύσσει τοῦτο πανηγυρικῶς. Διότι τό ἄτομον, τό θεωρούμενον μέχρι τινός ὡς ἡ ἐσχάτη καί ἄτμητος μονάς τῆς συμπαντικῆς ὕλης (ἐξ οὗ καί ἀπεκλήθη ἄτομον ὑπό τῶν ἡμετέρων ἀρχαίων προγόνων Λευκίππου καί Δημοκρίτου)^[1], ἀποτελεῖ, ὡς ἀπεδείχθη ἤδη ἐκ τῶν τελευ­ταίων προόδων τῆς ἐπιστήμης, ὑπέροχον ἡλιακόν σύστημα ἐν μικρογρα­φίᾳ. Σχηματίζεται δηλαδή ἐκ τοῦ κεντρικοῦ πυρῆνος - ἡλίου καί τῶν περί τόν πυρῆνα, δίκην πλανητῶν οὐρανίων σωμάτων, περιφερομένων ἠλεκτρονίων. Καί τά μέν ἠλεκτρόνια εἶναι σωματίδια ὡρισμένης μάζης, ἀληθῶς ἄτμητα πλέον, φορτισμένα μέ ἀρνητικόν ἠλεκτρισμόν, ταῦτα δέ (ὅπως καί τά ἴσης μάζης σωματίδια, τά φορτισμέ­να μέ θετικόν ἠλεκτρισμόν, ἅτινα ἀπεκλήθησαν ποζιτρόνια) θεωροῦνται ἤδη ὡς τά ἔσχατα συστατικά τῆς ὕλης^[2]. Ὁ δέ πυρήν, σχημα­τίζεται ὡσαύτως ἐκ πρωτονίων, ἤτοι ὁμοίων σωματιδίων φορτισμένων μέ θετικόν ἠλεκτρισμόν ὡς καί τῶν νετρονίων ἤ οὐδετερονίων, σωματιδίων ἴσης μάζης μέ τά πρωτόνια, ἀλλά μή φερόντων φορτίον ἠλεκτρικόν[3].

Τό ἀγεφύρωτον χάσμα μεταξύ του φυτικοῦ κόσμου καί τῶν ἔμψυχων ὄντων. Κεφάλαιον Ε'. Μητροπολίτου Πειραιῶς Σεραφείμ.

Β. Τό ἀγεφύρωτον χάσμα μεταξύ τοῦ φυτικοῦ κόσμου καί τῶν ἔμψυχων ὄντων

Μητροπολίτου Πειραιῶς Σεραφείμ

Εἰς τάς ἀμαχήτους ταύτας ἀποδείξεις τάς ἀποκλειούσας τὴν αὐτόματον γένεσιν,  τυχαιότητα καί φυσικήν ἐπιλογήν, ἀλλὰ καί πᾶσαν μορφὴν ἐξελίξεως τῶν ἐνοργάνων ὄντων, προστίθενται αἱ βιολογικαί, καί αἱ ψυχικαὶ ἰδιότητες τῶν ἐμ­ψύχων ὄντων, ἤτοι αἱ αἰσθήσεις αὐτῶν, τὰ αἰσθήματα, τὰ συναισθήματα, τὰ ἔνστικτα καί αἱ φωναὶ των, αἵτινες - βιοψυχικαὶ ἰδιότητες - δέν εἶναι δυνατὸν νά θεωρηθοῦν ἀποτέλεσμα πείρας, πρός ἀπόκτησιν τῆς ὁποίας δέον νά ὑπάρχῃ νόησις[1]. 

Ἀποτελοῦν δέ αἱ ἰδιότητες αὗται τό 2ον γενικὸν καί ἀπολύτως ἐπίσης ἀγεφύρωτον χάσμα μεταξὺ τῶν ἐμψύχων ὄντων καί τῶν ἀψύχων ἐνοργάνων τοιούτων, ἤτοι τῶν φυτῶν καί τῶν δένδρων. Καί διακηρύττουν ὁμοίως, ὅτι εἶναι καί αὗται ἰδιότητες θέσει καί ὄχι φύσει, ἰδιότητες δηλ. δοταί ἔξωθεν, ἤτοι ἐκτὸς τῆς μάζης - ὕλης, εἰς τὰ ἔμψυχα ὄντα, ὅπως εἶναι ἔξωθεν δοταί ὡσαύτως πᾶσαι αἱ ὀργανικαὶ ἰδιότητες πάντων τῶν ὀργανισμῶν τῶν ἐνοργάνων ὄντων, ἐφόσον δέν ὑπάρχουν οὔτε εἰς τὸν φυτικὸν κόσμον (ὅστις ἐδημιουργήθη πρὸ τῆς δημιουργίας τῶν ἐμψύχων ὄντων, ἀλλὰ δέν ἐπροικίσθη μὲ ψυχικὰς ἰδιότητας), μήτε εἰς τὴν ἀνόργανον μᾶζαν - ὕλην. 

Τό ἀγεφύρωτον χάσμα μεταξύ του ἀνθρώπου καί ὅλων τῶν ἐνοργάνων καί ἐμψύχων ὄντων. Κεφάλαιον Ε'. Μητροπολίτου Πειραιῶς Σεραφείμ. Μέρος Β'

   Γ. Τό ἀγεφύρωτον χάσμα μεταξύ του ἀνθρώπου καί ὅλων τῶν ἐνοργάνων καί ἐμψύχων ὄντων

Μητροπολίτου Πειραιῶς Σεραφείμ

Ἐπιθυμοῦντες ὅπως ἀνυψωθῶμεν εἰς τὴν κατανόησιν τῆς φύσεως, τῆς γενέσεως, ἀλλά καί τοῦ προορισμοῦ τῆς ἀνθρωπίνης ψυχῆς (τῆς ὁποίας, ὡς διεκήρυξεν ὁ Κύριος - Ματθ. ΙΣΤ΄ 26 - «οὐδὲν ἰσάξιον ἀντάλλαγμα ὑπάρχει ἐν τῷ Κόσμῳ»), καλὸν ἐθεωρήσαμεν νά προτάξωμεν περὶ τῆς ὑλικῆς συστάσεως καί τοῦ τρόπου τῆς, ὑπὸ τοῦ Θεοῦ κατά τήν δημιουργίαν τῶν πρωτο­πλάστων, διαπλάσεως καί διαμορφώσεως τοῦ ἀνθρω­πίνου σώματος (ὅπερ προωρίσθη ὡς σκήνωμα τῆς ἐν τῇ παρούσῃ παρεπιδημία – Α΄ Πέτρ. Β΄ 11 καί Β΄ Πέτρ. Α΄ 13 κ.ἄ. - ἀλλὰ καί ὡς μέσον ἤ ὄργανον ἀθλήσεως καί τελειώσεως τῆς ψυχῆς ἤ, ἄλλως, τῆς «κατὰ χάριν» θεώσεως αὐτῆς - Ἰωάν. Ι΄ 44 κ.ἄ.), διά τῆς ὑλικῆς δέ συστάσεώς του ἀποτελεῖ τὴν πρωταρχικὴν ἀπόδειξιν τῆς ἰδιαιτέρας ἐν αὐτῷ, ἀλλὰ καί πνευματικῆς ὑποστάσεως τῆς ἀνθρωπίνης ψυχῆς. 

Καί εἶναι βεβαίως ἀληθὲς ὅτι καί εἰς τὰ σώματα - ὀρ­γανισμοὺς ὅλων τῶν λοιπῶν ἐνοργάνων ὄντων ἰδία δέ τῶν ἐμψύχων, ἐκδηλοῦται ἡ πανσοφία καί ἡ παντοδυναμία τοῦ Δημιουργοῦ, ὅπως ἕκαστον ἐξυπηρετῇ  διά πολυμόρφων ὀργάνων καί μελῶν τὸν σκοπὸν δι' ὅν ἐδημιουργήθη, ἀλλὰ διά τὸν ἄνθρωπον ἐπεδείχθη ὑπὸ τοῦ Θεοῦ ἰδιαιτέρα ὅλως πρόνοια καί εὔνοια καί εἰς αὐτὴν τὴν διάπλασιν τοῦ σώματός του, ὡς ρητῶς το­νίζει τοῦτο καί ἡ Γραφή (Γένεσ. Α΄ 27 καί Β΄ 7). 
Ἐκτὸς τούτου (καί ἄλλων βεβαίως πλεονε­κτημάτων) ἐπλάσθη μόνον τοῦτο, μεταξὺ ὅλων τῶν ἐμψύχων, μὲ τὴν κεφαλὴν πρός τὰ ἄνῳ, δυναμένην εὐχερῶς νά στρέφηται πρός πάσας τάς κατευθύνσεις.

Τό ἀγεφύρωτον χάσμα μεταξύ του ἀνθρώπου καί ὅλων τῶν ἐνοργάνων καί ἐμψύχων ὄντων. Κεφάλαιον Ε'. Μητροπολίτου Πειραιῶς Σεραφείμ. Μέρος Α'

 Γ. Τό ἀγεφύρωτον χάσμα μεταξύ του ἀνθρώπου καί ὅλων τῶν ἐνοργάνων καί ἐμψύχων ὄντων

Μητροπολίτου Πειραιῶς Σεραφείμ

Πάσας τάς ἀποδείξεις περὶ τοῦ ἀδυνάτου τῆς ἐξελίξεως τῶν ἐνοργάνων ὄντων, ἀψύχων καί ἐμψύχων, ἐπισφραγίζει τό γενικόν, ὡσαύτως καί ἀπο­λύτως ἀγεφύρωτον, χάσμα μεταξὺ τοῦ ἀνθρώπου καί πάντων τῶν λοι­πῶν ἐνοργάνων ὄντων, δι' οὗ ἐχωρίσθη ἀποτόμως ὁ ἄνθρωπος ἀπὸ πάντων τῶν ἐνοργάνων ὄντων, ἀψύχων καί ἐμψύχων, καί τό ὁποῖον εἶναι ὄχι μόνον πνευματικόν-ψυχικόν, ἀλλὰ καί ὀργανικόν. 

Διότι ἔχει ὁ ἄνθρωπος καί βασικὰς ὀργανικάς-ἀνατομικὰς διαφοράς, ὡς καί βιολογικὰς τοιαύτας, ἀπὸ ὅλα τὰ εἴδη τῶν τόσον ὑμνηθέντων πιθήκων (ὅπως βεβαίως, καί κατὰ μείζονα λόγον, ἀπὸ ὅλα τὰ λοιπὰ ἐνόργανα ὄντα) χωριζόμενος οὕτως - καί κατὰ πάντα - ἀπολύτως ἀπ' αὐτῶν. 

Ὁ Ἄγγλος ἀνατόμος Κέηβ, συγκρίνας, κατὰ τὸν Ζώρζ Γκραναί 1965 ἀνατομικούς χαρακτῆρας τοῦ ἀνθρώπου καί τῶν ἀνθρωποει­δῶν πιθήκων, κατήρτισε τὸν ἀκόλουθον πίνακα: Ὅτι 312 χαρακτηριστικὰ ἀπαντῶνται μόνον εἰς τὸν ἄνθρωπον, 396 χαρακτηριστι­κὰ εἶναι κοινὰ τόσον εἰς τὸν ἄνθρωπον ὅσον καί εἰς τὸν Γορίλλαν, 354 χαρακτηριστικὰ εἶναι κοινὰ εἰς τὸν ἄνθρωπον καί εἰς τὸν Ὀραγγουτάγκον, 117 χαρακτηριστικὰ εἶναι κοινὰ μεταξὺ τοῦ ἀνθρώπου καί τοῦ Γίββωνος καί 313 χαρακτηριστικὰ εἶναι κοινὰ μεταξὺ τοῦ ἀνθρώπου καί τῶν κατωτέρων πιθή­κων. 

Διακρίνεται λοιπὸν ὁ ἄνθρωπος ὅλων τῶν πιθήκων κλπ. - τῶν ὡς προ­γόνων του ἢ ἄλλως ὡς αὐταδέλφων ἤ ἐξαδέλφων του!!! φερομένων –βιολογικῶς τε καί ἀνατομικῶς, διά 312 χαρακτηριστικῶν, ἅτινα ἀπαντῶνται μόνον εἰς αὐτόν·

Τά ἀγεφύρωτα ὀργανικά χάσματα μεταξύ ὅλων τῶν ἐνοργάνων ὄντων. Κεφάλαιον Ε'. Μητροπολίτου Πειραιῶς Σεραφείμ.

Α. Τά ἀγεφύρωτα ὀργανικά χάσματα μεταξύ ὅλων τῶν ἐνοργάνων ὄντων

Μητροπολίτου Πειραιῶς Σεραφείμ

Δι' ὃν ὅμως λόγον ἀγεφύρωτον ἐτάχθη ὑπὸ τοῦ Δημιουργοῦ χάσμα μετα­ξὺ τῆς ἀνόργανου μάζης - ὕλης καί τῆς ὀργανικῆς (ἵνα ἡ δημιουργικὴ παρέμβασις Αὐτοῦ καθίσταται πασίδηλος), διά τὸν αὐτὸν λόγον ἀγεφύρωτα χάσματα ἐτάχθησαν ὑπὸ τοῦ ἰδίου καί ὑπάρχουν καί μεταξὺ τῶν διαφό­ρων εἰδῶν καί γενῶν τῶν ἐνοργάνων ὄντων, ἵνα ὄχι μόνον ἡ αὐτόματος αὐ­τῶν γένεσις, ἀλλὰ καί ἡ δι' ὁποιασδήποτε ἐξελίξεως, προοδευτικῆς ἤ ἁλματικῆς, διαμόρφωσις αὐτῶν καί ἐμφάνισίς των ἐπὶ τῆς σκηνῆς τῆς ζωῆς ἀποκλείονται. 

Διότι ὑπάρχουν ἀγεφύρωτα χάσματα, 
α) μεταξὺ τοῦ φυτικοῦ κόσμου καί τῶν ἐμψύχων ὄντων, ἐν γένει, τῶν κατωτέρων τοῦ ἀνθρώπου,
 β) μεταξὺ τῶν διαφόρων εἰδῶν αὐτοῦ τοῦ φυτικοῦ κόσμου, τῶν φυτῶν δηλ. καί τῶν δένδρων 
γ) μεταξὺ τῶν διαφόρων ἐμψύχων ὄντων καί 
δ) μεταξὺ τοῦ ἀνθρώπου καί τοῦ συνόλου τῶν λοιπῶν ἐνοργάνων ὄντων, ἀψύχων τε καί ἐμψύχων, τόσον ἀπὸ ἀπόψεως ὀργανικῆς, ἰδία ὅμως ἀπὸ ἀπόψεως ψυχικῆς. Ἐχωρίσθησαν δηλ. ἀποτόμως καί πάντα τὰ ὀργανικὰ ὄντα εἰς εἰδικὰς γενι­κὰς κατηγορίας ἤ οἰκογενείας, ὁμάδας - εἴδη καί γένη. Καί ἡ διασταύρωσις μεταξὺ αὐτῶν δέν εἶναι δυνατὴ πέραν ὡρισμένων ὁρίων, ἀπολύτως συγ­γενῶν[1].

Καί ἐδημιουργήθησαν ἄλλοι οἱ ὀργανισμοὶ τῶν φυτῶν καί τῶν δέν­δρων, ποικίλα καί ὡρισμένα κάτ' εἴδη τὰ σπέρματα καί οἱ τρόποι ἀνα­παραγωγῆς αὐτῶν. Ἀλλοῖα τὰ σώματα καί τὰ σπέρματα τῶν διαφόρων γε­νῶν τῶν ἐμψύχων ὄντων, διάφορα πρός ἄλληλα, ποικίλα, ἀλλὰ καί ἀ­ναλλοίωτα, ὅπως καί τὰ κύτταρα τῆς ὀργανικῆς αὐτῶν συστάσεως, οἱ τρόποι καί τὰ συστήματα τῆς ἀναπαραγωγῆς αὐτῶν.

Συμπληρωματικαί ἐπιστημονικαί καί φιλοσοφικαί ἀποδείξεις περί τοῦ ἀβασίμου της θεωρίας τῆς ἐξελίξεως, τῆς τυχαιότητος καί τῆς φυσικῆς ἐπιλογῆς. Κεφάλαιον Ε'. Μητροπολίτου Πειραιῶς Σεραφείμ.

Συμπληρωματικαί ἐπιστημονικαί καί φιλοσοφικαί ἀποδείξεις περί τοῦ ἀβασίμου της θεωρίας τῆς ἐξελίξεως, τῆς τυχαιότητος καί τῆς φυσικῆς ἐπιλογῆς

Μητροπολίτου Πειραιῶς Σεραφείμ

Ὅτι ἡ θεωρία τῆς ἐξελίξεως καί αἱ συνακούλουθοι τυχαιότης καί φυσική ἐπιλογή  εἶναι (ὡς καί ὑπὸ διασήμων εἰδικῶν ἐπιστημόνων ἀπολύτως ἐβεβαιώθη) προϊὸντα δαιμονικῆς φαντασίας καί ἀθέου διαστροφῆς μόνον καί ὅλως ἀναληθεῖς καί ἀβάσιμοι, ἀποδεικνύεται κατ' ἀρχὴν ἐκ τοῦ ἀγεφύρωτου χάσματος μεταξὺ ἀνόργανου καί ὀργανικῆς ὕλης[1] περί τοῦ ὁποίου διαλαμβάνομεν ἐκτενές κεφάλαιον ἐκτός τῶν αὐτόθι ἀναφερομένων.  
 Διότι ἀποτελούμενη καί σχηματιζόμενη ἡ ἀνόργανος μᾶζα - ὕλη - ἐνέργεια (ἀκτινώσεις, ἀέρια, ὑγρά, ὀρυκτά) ἐκ τῶν γνωστῶν 102 ἤδη χημικῶν στοιχείων καί τῶν ἰσοτόπων αὐτῶν, χαρακτηρίζεται δι' ἁπλῆς ψιλῆς κινήσεως, ἤτοι τῆς μηχανικῆς καί τυφλῆς κινήσεως, τῶν ἠλεκτρονίων περὶ τούς πυρῆνας (καί τῶν θετικονίων καί οὐδετερονίων, ὅταν διασπῶνται οἱ πυρῆνες) καί τῆς μηχανικῆς ἐπίσης μεταστοι­χειώσεως, με­ταμορφώσεως καί μεταβολῆς, ἁπασῶν τῶν κινήσεων καί μετα­βολῶν τούτων τελουμένων ὑπὸ τό κράτος φυσικῶν νόμων - ἐννόμων δυνάμεων - ἀναλλοιώτων καί ἐκ πανσόφου  διανοίας τεθέντων, πρός ἐπίτευξιν πάντοτε ὡρισμένων  τελολογικῶν καί ἐξυπηρε­τούντων τὴν ὅλην δημιουργίαν σκοπῶν.

Αἱ διά τήν ἀναβίωσιν τῆς θεωρίας τῆς ἐξελίξεως προσπάθειαι τῶν συγχρόνων ἐξελικτικῶν. Κεφάλαιον Δ'. Μητροπολίτου Πειραιῶς Σεραφείμ.

Αἱ διά τήν ἀναβίωσιν τῆς θεωρίας τῆς ἐξελίξεως προσπάθειαι τῶν συγχρόνων ἐξελικτικῶν

 Μητροπολίτου Πειραιῶς Σεραφείμ 

Μολονότι ὅμως τόσον πανηγυρικὴ ὑπῆρξεν ἡ καταδίκη τῆς θεωρίας τῆς ἐξελίξεως τῶν ὄντων. Μολονότι διάχυτος εἶναι εἰς πολλὰς χώρας τῆς Οἰκουμένης ἡ θλῖψις διά τάς ἐξ αἰτίας ταύτης ἐπελθούσας κατὰ τὴν τελευταίαν ἰδίᾳ ἐποχὴν τρομερὰς πνευματικὰς - ψυχικὰς καί κοινωνικὰς καταστροφάς, δεδο­μένου ὅτι καί ὁ ἱστορικὸς ὑ­λισμὸς εἶναι καρπὸς τῆς θεωρίας ταύτης. 

Ἐν τούτοις ἐν τῇ ἐνδόξῳ ταύτῃ χώρᾳ, τῇ κοιτίδι τῆς ἀληθοῦς ἐπιστήμης καί φιλοσοφίας, συνεχίζεται μετὰ πείσματος - ἵνα μὴ χρησιμοποιήσωμεν ἄλλον χαρακτηρισμὸν -ὑπό τοῦ ἐντύπου καί ἠλεκτρονικοῦ τύπου, ἀλλὰ καί διά συγγραμμάτων, ἡ προσπάθεια ὡρισμένων ἐπιστημόνων ὅπως πείσωσιν ἡμᾶς ὅτι δι' ἐξελίξεως διεμορφώθησαν πάντα τὰ ἐνόργανα ὄντα, καί ἐκ πιθήκων καί ἄλλων κατωτέρων ζώων κλπ. ἐξελίχθημεν καί ἡμεῖς!!!

Καί εἶναι βεβαίως ἀληθὲς ὅτι, ὑπὸ τὴν πίεσιν νεωτέρων παρατηρήσεων, ἠναγκάσθησαν οἱ ὑποστηρικταὶ τῆς θεωρίας ταύτης νά ὁμολογήσωσιν ὅτι δέν εἶναι δυνατὸν ὁ ἄνθρωπος νά προέρχηται ἀπὸ τὰ ἀνώτερα εἴδη τῶν ὑπαρχόντων σήμερον πιθήκων (Χιμπατζή, Γίββωνος, Γορίλλα κ.λπ) ἡ θεωρία ὅμως τῆς ἐκ πιθήκων προελεύσεως ἡμῶν δέν ἐγκατελείφθη. Μετετέθη ἁπλῶς ὁ εἰς ζωώδη κατάστασιν πρόγονος ἡμῶν εἰς τόν Δρυοπίθηκον τῆς τριτογε­νοῦς περιόδου. 

Οἱ πολέμιοι τῆς θεωρίας τῆς ἐξελίξεως. Ἡ ἰδέα τῆς ἐξελίξεως ἀπό τό τέλος τοῦ μεσαίωνος καί μέχρι τῶν καθ’ἠμας χρόνων. Κεφάλαιον Γ'. Μητροπολίτου Πειραιῶς Σεραφείμ. Μέρος Β'

 

Ἡ ἰδέα τῆς ἐξελίξεως ἀπό τό τέλος τοῦ μεσαίωνος καί μέχρι τῶν καθ’ἠμας χρόνων 

Β. Οἱ πολέμιοι τῆς θεωρίας τῆς ἐξελίξεως
 

 Μητροπολίτου Πειραιῶς Σεραφείμ  

Πολυπληθὴς καί ἐπιβλητικὴ εἶναι ἡ παράταξις τῶν διασήμων εἰδικῶν ἐπιστημόνων ὅλων τῶν σχετικῶν πρός τὴν περὶ ἧς θεωρίαν κλάδων τῆς Ἐπιστήμης (ἤτοι παλαιοντολόγων, ζωολόγων, βοτανολόγων, ἀνατόμων, φυσιολόγων, βιολόγων, γεωλόγων κλπ), οἵτινες ἀπό τῆς ἀρχῆς τοῦ Λαμάρκ ἰδίως καί  τοῦ Δαρβίνου, ἐν συνεχείᾳ δι’ ἐπιχειρημάτων καί  ἀποδείξεων ἀμαχήτων κατεπολέμησαν σφοδρῶς καί  ἀπέδειξαν ἀναληθῆ, ἀβάσιμον καί  φανταστικήν ὅλως τήν θεωρίαν τῆς ἐξελίξεως.

Εἰς τὴν πρώτην σειρὰν τῆς σεμνῆς ταύτης παρατάξεως διακρίνονται: Ὁ διάσημος Γάλλος Γεώργιος Cuvier, (1766 -1832), ἱδρυτὴς τῆς συγκριτικῆς ἀνατομικῆς. 
Ὁ Ἐλβετὸς παλαιοντολόγος Louis Agassiz (1807-1873), ὁ Γερμανὸς βοτανικὸς καί παλαιοντολόγος Ἐρρῖκος Coppert (1800 -1884), ὁ Ἄγγλος γεωλόγος Wiliam Bukland (1784-1856), ὁ Ἐλβετὸς πα­λαιοντολόγος Dr. Oswalb Heer (1809 - 1883), ὁ Πρῶσσος Ἰατρὸς Rudolf Βίρχωβ (1821 -1902), ὁ Ἄγγλος παλαιοντολόγος σερ Ριχάρδος Owen (1800-1892), ὁ Dr. D' Argyll, ὁ Ἄγγλος βοτανικὸς Willian Henry Harrey καθηγητὴς ἐν Δουβλίνῳ (1811 - 1866), οἱ Γάλλοι φυσιοδίφαι Marcel de Serres (1783 -1862), D' Orbigny (Alcide) 1802-1757) καί Charles, (1806 - 1876), ὁ Emil Blanchard  (1819 - 1900), ὁ πολὺς Παστέρ, ὁ De Quatrifage (1810-1862), ὁ C. Bernard, ὁ Γάλλος φυσιοδίφης Milne Edwards (1800 - 1892), ὁ παλαιοντολόγος Ζ. Barrande (1799 - 1883) καί ὁ Γερμανὸς ὀρυκτολόγος καί παλαιοντολόγος Φρειδερίκος Αὔγουστος Ouenstedt (1809 - 1899).

Οἱ ὑποστηρικταὶ τῆς θεωρίας. Ἡ ἰδέα τῆς ἐξελίξεως ἀπό τό τέλος τοῦ μεσαίωνος καί μέχρι τῶν καθ’ἠμας χρόνων. Κεφάλαιον Γ'. Μητροπολίτου Πειραιῶς Σεραφείμ. Μέρος Α'

Ἡ ἰδέα τῆς ἐξελίξεως ἀπό τό τέλος τοῦ μεσαίωνος καί μέχρι τῶν καθ’ἠμας χρόνων

Α.  Οἱ ὑποστηρικταὶ τῆς θεωρίας.

Μητροπολίτου Πειραιῶς Σεραφείμ

Ἀποκλεισθεῖσα τελείως, ὑπὸ τῆς Ἐκκλησίας καί τῆς διδασκαλίας τῶν ἁγίων Πατέρων ἡ θεωρία τῆς ἐξελί­ξεως, ἐξέλιπε τελείως ἀπὸ τὰ χριστιανικὰ ἔθνη μέχρι τοῦ τέλους σχεδὸν τῆς Μεσαιωνικῆς περιόδου.

Ὑπὸ τὴν πνοὴν ἐν τούτοις τῆς Ἀναγεννήσεως, ὁ Ἰατρὸς Παράκελσος (Θεόφραστος), κατ' ἀρχὴν (1493 - 1541), ὑπεστήριξεν ὅτι τὰ ἐνόργανα ὄντα ἐγεννήθησαν ἐκ τῆς ἀρχεγόνου πρωταρχικῆς ὕλης. Ὁ Βάκων ἀκολού­θως (1561 -1630), παρεδέχθη τὴν ἐξέλιξιν τῶν ζωϊκῶν εἰδῶν, καί ὁ Vavin κατὰ τὸν αὐτὸν χρόνον, τὴν ἐκ πιθήκου καταγωγὴν τοῦ ἀνθρώπου[1]. 
Ὁ Καρτέσιος (1596 -1650) θεωρεῖ δυνατὴν τὴν γένεσιν τῶν πλανητῶν ἐξελικτικῶς ἐκ τοῦ πρωταρχικοῦ χάους[2], πιθανωτέραν δέ τὴν δι' ἐξελίξεως παραγωγὴν τῆς ποικιλίας τῶν εἰδῶν τῆς ζωῆς, παρὰ τὴν δημιουργίαν ἑκάστου εἴδους δι' εἰδικῶν ἐπεμβάσεων τοῦ Δημιουργοῦ. 
Ὁ Λεϊβνίτιος (1646-1716), πιστεύει ὅτι ἡ δύναμις τοῦ Νόμου τῆς συνεχείας εἶναι τόσον ἰσχυρά, ὥστε οὐδόλως θὰ ἐξεπλήσσετο ἂν ἀνεκαλύπτοντο ἐνδιάμεσα ὄντα, ἅτινα θὰ ἠδύναντο νά ὦσι μετὰ τοῦ αὐτοῦ δικαιώματος ζῷα ἤ φυτὰ· ὅτι τὰ πάντα εἶναι ἐξέλιξις, καί ὅτι δέν ὑπάρχει οὔτε γέννησις οὔτε θάνατος, ἄλλα μόνον ἐξέλιξις, αὐξήσεις καί μειώσεις ὀργανισμῶν ἤδη μεμορφωμένων.