18 χρόνια χωρίς το Σεβαστιανό (+12/12/1994, μέσα από την πένα ενός Βορειοηπειρώτη)

 Αιώνια η μνήμη στον αείμνηστο Γέροντα Σεβαστιανό, στον Άγιό μας!  

Στις 12 Δεκεμβρίου  1994 έπαψε να πάλλει μια  μεγάλη, ηρωική, αρχιερατική και αγιασμένη καρδιά. Η καρδιά του Πνευματικού Ηγέτη των Βορειοηπειρωτών, του αείμνηστου Γέροντα της Κόνιτσας, μακαριστού Σεβαστιανού.

Στις 12 Δεκεμβρίου έφυγε από κοντά μας  ο Άνθρωπος  με το φαρδύ μέτωπο και τις βαθιές σκέψεις,  το διαπεραστικό βλέμμα και τα ορατά μηνύματα, το γλυκό χαμόγελο και την μεγάλη καρδιά.

Έφυγε ο  Άνθρωπος πατέρας και αδερφός για δεκάδες απλούς ανθρώπους. Ο Άνθρωπος ιεράρχης, που δόξασε, με την προσωπικότητα και την αγωνιστικότητά του, το όνομα της Μητρόπολης κι όλου του χώρου. Ο Άνθρωπος αγωνιστής, που μέχρι την τελευταία στιγμή της ζωής του, δεν έπαψε ν’ αγωνιεί, να γράφει, να μιλάει, να προσεύχεται… για τη Βόρειο Ήπειρο και τους Βορειοηπειρώτες, για την Ελλάδα κι όλους τους Έλληνες.

Έφυγε στην αιωνιότητα και στην Βασιλεία των Ουρανών. Πήγε κοντά στους Αγγέλους, γιατί ένας άγγελος ήταν, αφήνοντάς μας πιο ορφανούς. Πιο ορφανούς γιατί για πολλά χρόνια είχαμε μάθει με Αυτόν. Είχαμε μάθει με την αγγελική του εικόνα και την τρυφερή του καρδιά, με την πονεμένη ψυχή του, για τα βάσανα και την τύχη  των  Βορειοηπειρωτών και την ζεστασιά που νιώθαμε  σαν  βρισκόμασταν κοντά του.

Μνήμη Μητροπολίτου Δρυϊνουπόλεως Σεβαστιανού

Συμπληρώνονται 17 χρόνια φέτος από την εκδημία του Αρχηγού μας Μητροπολίτου Δρυινουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης Σεβαστιανού.

 Τέκνο της ευάνδρου Θεσσαλίας ο αοίδιμος Ιεράρχης, ανήκε σε μια γενιά που βίωσε όλες τις μεγάλες και τραγικές ώρες της σύγχρονης Ελληνικής Ιστορίας, σε μια γενιά που δόξασε την Πατρίδα, που έκλαψε και πόνεσε στα ερείπια του αδελφοκτόνου σπαραγμού, που διεκδίκησε ελευθερία για τους σκλάβους αδελφούς στα αιματοβαφή πεδία της Πίνδου και της Βορείου Ηπείρου.
 Νεότατος ενδύθηκε το ιερατικό σχήμα, ορθοτομώντας έκτοτε τον λόγο της χριστιανικής αληθείας μέχρι το πέρας της επιγείου βιωτής του, ορθός και ακλόνητος πάνω στις επάλξεις του εθνικού και πνευματικού αγώνα.

 Στον προμαχώνα της ακριτικής Κόνιτσας, αρχές της δεκαετίας του ’80, ο Ακρίτας Σεβαστιανός υψώνει το γαλανό λάβαρο του σύγχρονου Βορειοηπειρωτικού Αγώνα.