Γραφείο Αιρέσεων Ι.Μ.Πειραιώς Κριτική στο άρθρο του κ. Γρ. Λαρεντζάκη

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

ΙΣΤΟΡΙΚΟΔΟΓΜΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΑΝΟΝΙΚΗ ΚΡΙΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΣΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΕΛΛΟΓΙΜΩΤΑΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΟΥ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΤΟΥ GRAZ κ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΛΑΡΕΝΤΖΑΚΗ
«ΤΟ ΠΑΠΙΚΟ ΠΡΩΤΕΙΟ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΑΘΗΝΑΓΟΡΑΣ»

Πειραιεύς Δεκέμβριος 2012

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ
Εισαγωγή………………………………………………………………………………………….....3
Ο Οικουμενικός Πατριάρχης κυρός Αθηναγόρας……………...…………………………………...5
α) Η εκλογή και η Πατριαρχεία του……………………………………....…………………………6
β) Η συνάντησή του με τον Πάπα Παύλο Στ΄ στα Ιεροσόλυμα…………….……....……………….8
γ) Η καλλιέργεια σχέσεων με το Βατικανό και οι προσπάθειές του
για την ένωση Ορθοδοξίας και Παπισμού………………...……………………………………......9
δ) Τα αιρετικά Οικουμενιστικά του φρονήματα…...…………………………………………….....12
ε) Η άρση των αναθεμάτων……………………………..…………………………………….……13
Ο θεσμός του Οικουμενικού Πατριαρχείου………………………………………………………..15
Η αίρεση του Παπισμού ως «Εκκλησίας» με έγκυρη Ιερωσύνη,
Μυστήρια και Χάριν…...……………………………………………………………………...........16
Μαρτυρίες εκκοσμικεύσεως και εκφυλισμού της αιρετικής παπικής παρασυναγωγής……….…..19

Βροχή τα χειροφιλήματα και οι "μετάνοιες" των Ορθοδόξων ιεραρχών στον Πάπα

Ο Μητροπολίτης Γαλλίας Εμμανουήλ, ως επικεφαλής της αντιπροσωπείας που απέστειλε το Οικουμενικό Πατριαρχείο στο Βατικανό για να συμμετάσχει στον εορτασμό των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου, υποκλίνεται και ασπάζεται τη δεξιά του Πάπα.

________________________________________

Βατικανό 28/06/2011

Ο Διάλογος δια το παπικόν πρωτείον και η παπική διγλωσσία. Πρωτοπρ. Γεώργιος Μεταλληνός,

Ὁ διάλογος διά τό Παπικόν Πρωτεῖον καί ἡ Παπική διγλωσσία

Γράφει ὁ Πρωτοπρεσβύτερος Γεώργιος Δ. Μεταλληνός,  
Ὁμότιμος Καθηγητὴς Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν
 

ΤΟ ΠΑΠΙΚΟ “πρωτεῖον δικαιοδοσίας” (JURISDICTIONIS) μένει κύρια καί μόνιμη ἔκφραση τῆς παπικῆς ἀλλοτριώσεως, ἀλλά καί ἡ ἀνίατη, ὡς φαίνεται, νόσος τῆς Λατινικῆς Ἐκκλησίας. Αὐτή ἦταν ἡ συνείδηση τῶν Βυζαντινῶν Ὀρθοδόξων, πού προσέκρουαν καθ᾽ ὅλη τήν διάρκεια τῶν ἑνωτικῶν διαλόγων (11ος–15ος αἰ.) στήν παπική ἐμμονή στό πρωτεῖον ἐξουσίας καί τήν συνεχῆ ἀπαίτηση τῶν Παπῶν διά τήν ἐπιβολή του στούς Ἀνατολικούς.
Εἶναι δέ γεγονός, ὅτι τά περί Πάπα δόγματα (πρωτεῖον, ἀλάθητον, ὁ Πάπας VICARIUS –ἀντιπρόσωπος τοῦ Χριστοῦ κ.λπ.) ἦταν καί εἶναι τό μεγαλύτερο ἐμπόδιο στην ἐπιτυχῆ ἔκβαση τῶν σημερινῶν διαλόγων, ὅπως καί κατά τήν “βυζαντινή” περίοδο. Πρέπει δέ νά ὑπογραμμισθῆ, ὅτι ἀπό τον δυτικό μεσαίωνα καί κυρίως ἀπό τήν Α´ Βατικανή Σύνοδο (1869-70), μέ τήν δογματοποίηση τοῦ ἀλαθήτου, πρωτεῖο καί ἀλάθητο συμπορεύονται ὡς ἡ πεμπτουσία τοῦ Παπισμοῦ.....

Στόν διεξαγόμενο διάλογο δίνεται ἡ ἐντύπωση, ὅτι τό βάρος πίπτει στό πρωτεῖον, καί μάλιστα κατά τήν

Αἱ ἐσφαλμέναι θεολογικαί προϋποθέσεις διά τό Πρωτεῖον τοῦ Πάπα (Μέρος Γ΄ –Τελευταῖον)

Μέ ἀφορμήν τόν διάλογον εἰς τήν Βιέννην μεταξύ Ὀρθοδόξων καί Παπικῶν.

Ὑπό τοῦ κ. Δημητρίου Τσελεγγίδη, Καθηγητοῦ τῆς Δογματικῆς τοῦ Α.Π.Θ 

Διατί δέν δύναται νά ὑπάρξη τυπική καί οὐσιαστική ἑνότης μεταξύ Ὀρθοδόξων καί Παπικῶν 

Για να διαβάσετε τα προηγούμενα μέρη πατήστε: Εσφαλμέναι θεολογικαί προϋποθέσεις για το πρωτείο

Ἄν προσεγγίσουμε ἱστορικοδογματικά τό παπικό Πρωτεῖο καί τό Filioque, παρατηροῦμε ὅτι ἡ ἐμφάνιση καί ἡ ἐξέλιξή τους εἶναι παράλληλη.
Οἱ δύο αὐτές δογματικοῦ χαρακτήρα ἐκτροπές συμπορεύονται ἱστορικά. Ἡ ἱστορική ἀφετηρία τοῦ παπικοῦ Πρωτείου ἐντοπίζεται στόν Δ΄ αἰώνα, τόσο στή Δύση ὅσο καί στήνἈνατολή.
Ἤδη στήΔυτική σύνοδο τοῦ 371 ὑποστηρίζεται ὅτι οἱ σύνοδοι χωρίς τήν συγκατάθεση τοῦ πάπα εἶναι ἄκυρες. Στήν Ἀνατολή ὁ Μ. Βασίλειος κάνει λόγο γιά τήν «ἐπηρμένη παπική ὀφρῦ», ἐνῶ τά Πρακτικά τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων μᾶς πληροφοροῦν γιά τίς παπικές ἀξιώσεις, πού διαβιβάζουν οἱ παπικοί ἀντιπρόσωποι μέχρι καί τήν Η' Οἰκουμενική (879/890) ἐπί Πατριάρχου Φωτίου.
Εἶναι διεθνῶς ἱστορικά ἐπιβεβαιωμένο, ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Ἀνατολή οὐδέποτε ἀνεγνώρισε στόν ἐπίσκοπο Ρώμης Πρωτεῖο διοικητικῆς δικαιοδοσίας καί ἐξουσίας οὔτε στή θεωρία οὔτε στήν πράξη, παρά μόνον «Πρεσβεῖα τιμῆς», πού σημαίνει, ὅτι ἦταν πρῶτος μεταξύ ἴσων, "primus inter paris" (βλ. 28ος Κανόνας Δ΄ Οἰκ. Συνόδου).
Τέλος, ἡ ἄρνηση τῆς Ὀρθόδοξης Ἀνατολῆς νά ὑποταχθεῖ στίς ἀξιώσεις τῶνΔυτικῶν περί πρωτείου

Μητροπολίτης Βολοκολάμσκ Ιλαρίωνας: Ισχυρισμοί για το «άνοιγμα» στο διάλογο Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα

Όπως τόνισε ο Πρόεδρος του Τμήματος Εξωτερικών Εκκλησιαστικών Σχέσεων του Πατριαρχείου Μόσχας,  το κείμενο εργασίας της Διεθνούς Μικτής Επιτροπής επί του Θεολογικού Διαλόγου μεταξύ της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας και της Ορθόδοξης Εκκλησίας, το οποίο διαδόθηκε από ορισμένα ΜΜΕ, δεν απηχεί τη θέση της Ορθόδοξης πλευράς στο θέμα του Πρωτείου του Επισκόπου Ρώμης και μπορεί να αντιμετωπίζεται αποκλειστικά ως βοηθητικό υλικό για την περαιτέρω εργασία. 

Παρά τους ισχυρισμούς του Τύπου, δεν υπήρχαν «ανοίγματα» στη συνεδρία της Επιτροπής επί του Θεολογικού Διαλόγου Ορθόδοξων και Ρωμαιοκαθολικών στη Βιέννη.
Η συνεδρία ασχολήθηκε με τη συζήτηση του ρόλου του Επισκόπου Ρώμης κατά την πρώτη χιλιετηρίδα. Επί του θέματος προετοιμάστηκε ένα κείμενο από τη Συντονιστική Επιτροπή, το οποίο συζητήθηκε πέρυσι στην Κύπρο. Το πρόχειρο κείμενο «διέρρευσε» στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και κυκλοφόρησε.

Αἱ ἐσφαλμέναι θεολογικαί προϋποθέσεις διά τό Πρωτεῖον τοῦ Πάπα (Μέρος Β΄)

Μέ ἀφορμήν τόν διάλογον εἰς τήν Βιέννην μεταξύ Ὀρθοδόξων καί Παπικῶν.

Ὑπό τοῦ κ. Δημητρίου Τσελεγγίδη, Καθηγητοῦ τῆς Δογματικῆς τοῦ Α.Π.Θ 

Διατί δέν δύναται νά ὑπάρξη τυπική καί οὐσιαστική ἑνότης μεταξύ Ὀρθοδόξων καί Παπικῶν 

Για να διαβάσετε τα προηγούμενα μέρη πατήστε: Εσφαλμέναι θεολογικαί προϋποθέσεις για το πρωτείο

Β΄ Η ΕΝΟΤΗΤΑ ΣΤΗ ΛΑΤΡΕΙΑ 

Η οποιαδήποτε μορφή ἑνότητας στήν Ἐκκλησία, χωρίς τήν λειτουργική καί εὐχαριστιακή ἑνότητα, εἶναι σίγουρα μιά ἀτελής ἑνότητα. Ἡ ἴδια ἡ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας, ὡς ἑνιαίου σώματος, εἶναι κατεξοχήν μυστηριακό γεγονός. Μέ τά μυστήριά της ἡ Ἐκκλησία ἐντάσσει τούς ἀνθρώπους στό μυστηριακό σῶμα τοῦ Χριστοῦ, τούς συνέχει καί τούς ἑνοποιεῖ μέ τήν κεφαλή τοῦ σώματος ἀλλά καί μεταξύ τους.

Τέλος, τούς κάνει ἕνα Πνεῦμα μέ τόν Τριαδικό Θεό ἐν Χριστῷ διά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, προσφέροντας σ᾽ αὐτούς τήν χαρισματική θέωσή τους ἀνάλογα μέ τό βαθμό δεκτικότητάς τους, μέ τρόπο δυναμικό, προοδευτικό καί ἀτελεύτητο στό πλαίσιο τῆς ἄκτιστης βασιλείας τοῦ Χριστοῦ, τῆς ἀνέσπερης καί ἀδιάδοχης ὀγδόης ἡμέρας τοῦ μέλλοντα ἀΐδιου αἰώνα.
Ἡ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας ὡς συνόλου καί ἡ ἑνότητα τῶν πιστῶν ὡς μελῶν τῆς Ἐκκλησίας ἔχει τήν αἰσθητή, ὁρατή φανέρωσή της στήν Εὐχαριστιακή Σύναξη κατά τή Θεία Λατρεία, καί εἰδικώτερα καί κατεξοχήν κατά τή μετοχή τῶν πιστῶν στή Θεία Κοινωνία. Τότε ἀκριβῶς, στό μέτρο τῆς καθαρότητας καί δεκτικότητάς μας κοινωνοῦμε μέ τή μορφή ἀρραβῶνος στήν ἄκτιστη βασιλεία τοῦ Χριστοῦ. Τότε ἑνωνόμαστε πραγματικῶς, χαρισματικά, διά τῆς ἀκτίστου θεοποιοῦ Χάριτος καί ἐνεργείας, μέ τόν ὅλο

Αἱ ἐσφαλμέναι θεολογικαί προϋποθέσεις διά τό Πρωτεῖον τοῦ Πάπα (Μέρος Α΄)

Μέ ἀφορμήν τόν διάλογον εἰς τήν Βιέννην μεταξύ Ὀρθοδόξων καί Παπικῶν.

Ὑπό τοῦ κ. Δημητρίου Τσελεγγίδη, Καθηγητοῦ τῆς Δογματικῆς τοῦ Α.Π.Θ 

Διατί δέν δύναται νά ὑπάρξη τυπική καί οὐσιαστική ἑνότης μεταξύ Ὀρθοδόξων καί Παπικῶν 

Για να διαβάσετε τα προηγούμενα μέρη πατήστε: Εσφαλμέναι θεολογικαί προϋποθέσεις για το πρωτείο

Ἀπό τῆς 17ης ἕως καί τῆς 29ης Σεπτεμβρίου διεξάγεται εἰς τήν Βιέννην ὁ θεολογικός Διάλογος μεταξύ Ὀρθοδόξων καί Παπικῶν διά τό Παπικόν Πρωτεῖον. Κατά τάς πρώτας ἡμέρας τοῦ διαλόγου τηρεῖται ἔνοχος σιωπή ὑπό τῶν Ὀρθοδό- ξων διά τήν πορείαν τοῦ Διαλόγου.
Ἡ προηγουμένη διάσκεψις εἶχε γίνει εἰς τήν Κύπρον, ἀλλά δέν ἐλήφθησαν ἀποφάσεις, ἐξ αἰτίας τῶν δυναμικῶν ἀντιδράσεων τοῦ πιστοῦ λαοῦ, τοῦ ἐντίμου κλήρου καί τῶν θεολόγων τῆς Πανεπιστημιακῆς ἐκπαιδεύσεως.  Σημαντικώτατον ὅμως ρόλον εἰς τήν ματαίωσιν τῶν ἀποφάσεων εἶχεν ἡ δυναμική τῆς «Ὁμολογίας Πίστεως», ἡ ὁποία κατετρόμαξε καί τούς πλέον προωθημένους Οἰκουμενιστάς ὡς καί τόν Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον, τό ὁποῖον ὑπεχρεώθη νά ἀπολογηθῆ δημοσίως, ἐνῶ φιλοπαπικοί Ἱεράρχαι ὑπεχρεώθησαν εἰς δηλώσεις συμφώνως πρός τάς ὁποίας δέν θά προδώσουν τά δόγματα τῆς Ἐκκλησίας.
Μέ ἀφορμήν τόν νέον κύκλον διαβουλεύσεων μεταξύ Ὀρθοδόξων καί Παπικῶν εἰς τήν Βιέννην παραθέτομεν τήν εἰσήγησιν, τήν ὁποίαν ἔκαμνε εἰς τό πρόσφατον ἀντιπαπικόν συνέδριον τῆς Ἱερᾶς
Μητροπόλεως Πειραιῶς ὁ καθηγητής τῆς δογματικῆς τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης κ. Δημ. Τσελεγγίδης.
Εἰς αὐτήν ἀναπτύσσει τάς ἐσφαλμένας θεολογικάς προϋποθέσεις τοῦ Παπικοῦ Πρωτείου καί

Λόγος Δ. Τσελεγγίδη Θεολογική Ημερίδα Πειραιά

Η ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΣΦΑΛΜΕΝΕΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΕΣ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΑΠΙΚΟΥ ΠΡΩΤΕΙΟΥ
Υπότιτλος: Θεολογική-αγιοπνευματική προσέγγιση

ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ

Η ενότητα της Εκκλησίας σε όλες τις εκδοχές της θεσμικές η χαρισματικές έχει σαφώς αγιοπνευματική βάση. Παρέχεται μυστηριακώς, συντηρείται όμως, καλιεργείται και εκφαίνεται κατεξοχήν ευχαριστιακώς.
Καταρχήν, η ενότητα της Εκκλησίας, ως θεμελιώδης ιδιότητά της, προκύπτει από την ίδια την οντολογία της και εκφράζει ιδιαιτέρως την αυτοσυνειδησία της, η οποία διατυπώθηκε ιστορικά κατά τον πλέον επίσημο και αδιαμφισβήτητο τρόπο στον Όρο της Β  Οἰκουμενικῆς Συνόδου (381), ο οποίος απε-τέλεσε και το Σύμβολο Πίστεως της Εκκλησίας.
Στο εξής, ομολογούμε δια του Συμβόλου της Πίστεως με κάθε επισημότητα, ότι πιστεύουμε «εις Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν». Αν όμως η Εκκλησία είναι ΜΙΑ κατά το Σύμβολο της Πίστεως, τότε με την συ-νεπή εκκλησιολογική έννοια και κατά κυριολεξία δεν μπορούν να υπάρχουν ετερόδοξες εκκλησίες.
Από την διατύπωση του Συμβόλου προκύπτει, ότι η ενότητα, ως θεμελιώ-δης ιδιότητα του ενός, στην προκειμένη περίπτωση ως η ιδιότητα της ΜΙΑΣ Εκκλησίας, είναι το ασφαλές δεδομένο της πίστεώς μας. Και πραγματικά, στη συνείδηση του σώματος της Εκκλησίας η