Πῶς ἀντιμετωπίζονται οἱ ἀποτυχίες;
(1ον) Μὲ τὴν ἄρνηση τῆς ἥττας!
Ἐν συνεχείᾳ τῶν ὅσων ἀναφέραμε γιὰ τὶς ἀποτυχίες στὰ δύο προηγούμενα φύλλα, δηλαδὴ πὼς σαφῶς δὲν ὑπάρχει δοκιμασία, θλίψη καὶ ἀποτυχία στὴ ζωή μας δίχως σκοπό, εἶναι ἑπόμενο τοῦτο τὸ ἐρώτημα.
Ἆραγε πῶς ἀντιμετωπίζονται; Γιατί ὅταν ἔρθει ἡ δύσκολη ὥρα μίας ἀποτυχίας, ἕνα θέμα πιὰ τίθεται ἐπιτακτικὰ μπροστά μας. Τὸ τί κάνουμε! Δηλαδή, πῶς ἐνεργοῦμε, τότε ἀκριβῶς, ποὺ εἶναι φυσικὸ νὰ νιώ- θουμε στεναχώρια, κατήφεια, πικρία, ἀπογοήτευση, ἀκόμη δὲ καὶ ἀποθάρρυνση.
Τὴ στιγμὴ ποὺ (ἐπίσης εἶναι φυσικὸ νὰ) σκεπτόμαστε τί θὰ ἀπολαμβάναμε, ἂν εἴχαμε ἐπιτύχει αὐτὸ τὸ ὁποῖο τόσο πολὺ ἐπιθυμούσαμε. Εἶναι, πράγματι, τοῦτες οἱ ὧρες ἀπʼ τὶς δυσκολότερες τῆς ζωῆς μας…
* * *
Πολλοὶ παίρνουν ἐπὶ πόνου τὴν
ἀποτυχία τους. «Τὰ βάφουν ὅλα
μαῦρα»! Τὴ βλέπουν εἴτε σὰν μεγάλη «ἀτυχία», εἴτε σὰν ἀδικία ποὺ
τοὺς ἔγινε, εἴτε σὰν ἀνικανότητα
δική τους!
