29 Ἰανουαρίου 1946. Ὁ Βαλέριος Γκαφένκου – γράμματα καί ποιήματα. (Μέρος Δ')

29 Ἰανουαρίου 1946
 Περιστατικά ἀπό τήν ζωή φυλακισμένων Ρουμάνων Μαρτύρων καί ὁμολογητῶν τοῦ 20οῦ αἰῶνος

 
Ἰωάννης Ἰανωλίδε

Ἡ ζωή εἶναι διαφορετική ἀπό ὅπως τήν φαντάζονται οἱ ἄνθρωποι. Καί ὁ ἴδιος ὁ ἄνθρωπος εἶναι διαφορετικός ἀπό ὅ,τι φαντάζεται αὐτός ὅτι εἶναι. Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὄντως διαφορετική ἀπό τό πῶς τήν θεωρεῖ ὁ ἀνθρώπινος νοῦς.
Θέλω νά εἶμαι εἰλικρινής καί ἀνοιχτός μέχρι τά βάθη τῆς ψυχῆς μου. Μέ τό πρῶτο βῆμα πού ἔκανα στήν φυλακή ἀναρωτιόμουνα γιατί εἶχα φυλακιστεῖ.
Στό κοινωνικό ἐπίπεδο πάντα ἐθεωρούμην σάν πολύ καλός, ἕνα παράδειγμα ἠθικῆς ἀγωγῆς. Ἄν βρισκόμουν σέ σύγκρουση μέ κάποιον, θά ἦταν μόνο γιά τήν ἀλήθεια.
Μετά ἀπό πολλή ἀνησυχία καί πολύ πόνο, ὅταν τό ποτήρι τῶν βασάνων εἶχε γεμίσει, ἦλθε μιά ἁγία ἡμέρα, τόν Ἰούνιο 1943, ὅταν ἔπεσα μέ τό πρόσωπο στό ἔδαφος, γονατισμένος, μέ συντετριμμένη καρδιά, κλαίγοντας μέ λυγμούς.

Ὁ Βαλέριος Γκαφένκου – γράμματα καί ποιήματα. (Μέρος Γ')

 Ὁ Βαλέριος Γκαφένκου – γράμματα καί ποιήματα. (Μέρος Γ')
Περιστατικά ἀπό τήν ζωή φυλακισμένων Ρουμάνων Μαρτύρων καί ὁμολογητῶν τοῦ 20οῦ αἰῶνος

Ἰωάννης Ἰανωλίδε

25 Ἰουνίου 1945

Νά ξέρετε ὅτι ἐγώ δέν στενοχωροῦμαι για τό τί θά γίνει μέ σᾶς, ἐξ αἰτίας ἑνός πράγματος: Σᾶς ξέρω καθαρές στήν καρδιά, διότι ἔχετε μεγάλη πίστη στόν Θεό καί ἀγάπη πρός ὅλους. Αὐτές οἱ μεγάλες πραγματικότητες μοῦ δίνουν τήν ἀπόλυτη Ἀσφάλεια ὅτι θά διαπεράσετε καλά ὅλες τίς δοκιμασίες πού θά ἀντιμετωπίσετε στό μέλλον. Κοιτᾶξτε τά πράγματα στό βάθος τους.
Δέν βλέπετε ὅτι ὁ Θεός σᾶς στέλνει διάφορες δοκιμασίες γιά νά σᾶς ἐνισχύσει στήν πίστη; Δέν γεύεστε, στίς πιό δύσκολες στιγμές, μιά χαρά πού πηγάζει ἀπό τόν ἐσωτερικό κόσμο του πνευματικοῦ σας εἶναι; Μιά καινούργια χαρά, πού εὑρίσκεται στά δάκρυα …
Πόσο θά ἤθελα νά εἶμαι μεταξύ σας, νά μπῶ στήν φιλία τῶν ψυχῶν σας καί ν᾿ ἀνοίξω πολύ τίς πόρτες τῆς ἀγάπης πού ὑπάρχουν ἐκεῖ καί περιμένουν νά διαχύσουν ἄφθονα νά σᾶς δῶ πῶς κλαῖτε μέ χαρά, γονατισμένες μπροστά στήν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ, ἐξομολογούμενες τίς ἁμαρτίες σας καί εὐχαριστῶντας …

Ὁ Βαλέριος Γκαφένκου – γράμματα καί ποιήματα. (Μέρος Β')

 Ὁ Βαλέριος Γκαφένκου – γράμματα καί ποιήματα. (Μέρος Β')
Περιστατικά ἀπό τήν ζωή φυλακισμένων Ρουμάνων Μαρτύρων καί ὁμολογητῶν τοῦ 20οῦ αἰῶνος

Ἰωάννης Ἰανωλίδε

10 Φεβρουαρίου 1945

Ἐφ᾿ ὅσον ὁ Θεός φροντίζει τόν κόσμο,  κανένα κακό δέν θά μπορέσει νά κλονίσει τό ἠθικό καί βαθειά χριστιανικό περιεχόμενο τῶν καθαρῶν ψυχῶν πού εἶναι γεμάτες ἀπό ἀπέραντἡ ἀγάπη γιά τήν ἀλήθεια καί γιά τόν πλησίον.
Ἡ θλίψη, ὅσο δύσκολη καί νά εἶναι, δέν ἔχει  κανένα νόημα παρά τήν κάθαρση τῆς ψυχῆς πού ποθεῖ ἡ ψυχή γιά τήν σωτηρία της.
Ἐπιθυμῶ νά ξέρω ὅτι εἶστε ἕτοιμες νά δεχτεῖτε τά πιό βαρειά χτυπήματα μέ τήν πίστη διότι πέρα ἀπ᾿ αὐτήν τήν ἐφήμερη ζωή ὑπάρχει μιά ἄλλη ζωή, ἡ ὁποία εἶναι αἰώνια, εὐτυχής, μιά οὐράνια ἀπέραντη πατρίδα πού ἀξίζει κάθε θυσία, ὅσο μεγάλη καί νά εἶναι.
Ἐγώ εἶμαι ὑγιής καί εὐτυχής. Τίποτε δέν θά μποροῦσε νά γκρεμίσει αὐτήν τήν πνευματική μου κατάσταση.

Ὁ Βαλέριος Γκαφένκου – γράμματα καί ποιήματα. (Μέρος Α')

 Ὁ Βαλέριος Γκαφένκου – γράμματα καί ποιήματα
Περιστατικά ἀπό τήν ζωή φυλακισμένων Ρουμάνων Μαρτύρων καί ὁμολογητῶν τοῦ 20οῦ αἰῶνος

Ἰωάννης Ἰανωλίδε

Χρονολογημένα γράμματα
Ἔχουν διασωθεῖ ἀπό τόν Βαλέριο μερικά γράμματα, πού ἐστάλησαν ἀνἀμεσα στά ἔτη 1942 καί 1948. Εἶναι γράμματα ἀπευθυνόμενα στήν οἰκογένεια καί περασμένα ἀπό τό φίμωτρο τοῦ δεσμωτηρίου.
Αὐτά καταλαμβάνουν μέ πολλή λεπτότητα τό ἐσωτερικό γίγνεσθαι τοῦ Βαλερίου ἀπό τά χρόνια τῶν ἀναζητήσεων καί τῶν ἀπασχολήσεών του. Αὐτά εἶναι ὅ,τι ἔμεινε γραπτό ἀπ᾿ αὐτόν.

3 Ἰουλίου 1942
Στεῖλτε μου τά γραπτά μαθήματα νομικῆς, διότι θέλω νά τά μελετάω. Ἐπίσης, κι ἕνα μάθημα γερμανικῆς γλώσσας, διότι θέλω νά μαθαίνω καλά τά γερμανικά. Εἶμαι πολύ εὐχαριστημένος ψυχικά  καί συμφιλιωμένος μέ τόν ἑαυτό μου. Δέν ψεύδομαι. Εἶναι ἡ πραγματικότητα τῆς ψυχῆς μου πού ἔχει βρεῖ τήν εἰρήνη, λόγω τῆς βοήθειας τοῦ Παντοδυνάμου Θεοῦ.

Ἕνας ἄνθρωπος στόν ὁποῖο ζοῦσε ὁ Χριστός Ὁ Βαλέριος Γκαφένκου – γράμματα καί ποιήματα

Ἕνας ἄνθρωπος στόν ὁποῖο ζοῦσε ὁ Χριστός
Ὁ Βαλέριος Γκαφένκου – γράμματα καί ποιήματα
Περιστατικά ἀπό τήν ζωή φυλακισμένων Ρουμάνων Μαρτύρων καί ὁμολογητῶν τοῦ 20οῦ αἰῶνος

Ἰωάννης Ἰανωλίδε

Βρῆκα τήν εὐκαιρία νά ἐκθέσω καί μερικές δραματικές ἱστορίες γιά τήν πίστη. Ἐγνώρισα ἀνθρώπους πού εἶχαν φτάσει στήν κατά τό ἀνθρώπινον, πνευματική τελειότητα, στήν ἁγιότητα, στό μαρτύριο – ἀλλά μέσω ἑνός ἐξαντλητικοῦ κοσκινίσματος.
Ἔχω τό θάρρος νά ὁμολογήσω ὅτι εἶμαι ἕνας εὐτυχής ἄνθρωπος, ἐπειδή εἶδα ἕναν ἄνθρωπο στόν ὁποῖο ζοῦσε, σκεφτόταν, χαμογελοῦσε καί νικοῦσε ὁ Χριστός. Αὐτός ἦταν ὁ Βαλέριος Γκαφένκου.
Μόλις βρῆκε τόν Κύριο, ὁ Βαλέριος ἐγκατέλειψε τά πάντα καί ἀφιερώθηκε σ΄ Αὐτόν ὁλοκληρωτικά καί ὁριστικά.
Ἀκολούθησε ἡ μεγάλη μάχη: ὁ πόλεμος μέ τά πάθη, ἡ φρούρηση τοῦ στόματος καί ὅλων τῶν αἰσθήσεων, ἡ αὐτοκυριαρχία, ἡ κάθαρση τῶν λογισμῶν καί τῶν πιό ψιλῶν ἐσωτερικῶν κινήσεων, ὥστε τό ἅγιο Πνεῦμα μπῆκε βαθμιαία στό σῶμα, στήν ψυχή, στό νοῦ, σέ ὅλη τήν ζωή  του.

Τό μεγαλύτερο χτύπημα

 Τό μεγαλύτερο χτύπημα

Περιστατικά ἀπό τήν ζωή φυλακισμένων Ρουμάνων Μαρτύρων καί ὁμολογητῶν τοῦ 20οῦ αἰῶνος

Ἰωάννης Ἰανωλίδε

Δέν ἔκανα λάθος. Ἔμεναν ἀκόμη στό ἴδιο μέρος, ἀλλά ἀντί νά βρῶ τήν φτιαγμένη με ἀγγαρεία ὡραία βίλα τους, εἶδα μόνο ἕνα πλῆθος τούβλων, σάν ἀνάμνηση τῶν βομβαρδισμῶν τῆς ἀγγλικο-ἀμερικανικῆς ἀεροπορίας. Τό παρόν καί τό παρελθόν μέ σούβλιζαν γιά ὅλες αὐτές τίς περιπέτειές μου.
Οἱ συγγενεῖς μέ δέχτηκαν μέ στοργή καί δάκρυα. Ἔνοιωθα ὅτι θέλουν κάτι νά μοῦ κρύψουν. Ἤθελα νά μάθω γιά τήν μνηστή μου, τούς γονεῖς, τά ἀδέλφια μου.
- Ναί, ναί, ὁ Πέτρος εἶναι μιά χαρά, μένει στό Βουκουρέστι. Καί ἡ Μαρία ἔχει δύο κορίτσια, εἶναι στό πατρικό σας σπίτι. Ὁ μπαμπᾶς εἶναι λίγο ἄρρωστος, ἀλλά δέν εἶναι κάτι σοβαρό, θά τοῦ περάσει!
- Ἡ μαμά;

Δέν μᾶς ἄφησαν τήν εὐκαιρία νά πεθάνουμε σάν μάρτυρες! Στό Βόρειο Σταθμό τοῦ Βουκουρεστίου

 Δέν μᾶς ἄφησαν τήν εὐκαιρία νά πεθάνουμε σάν μάρτυρες!

  Περιστατικά ἀπό τήν ζωή φυλακισμένων Ρουμάνων Μαρτύρων καί ὁμολογητῶν τοῦ 20οῦ αἰῶνος

Ἰωάννης Ἰανωλίδε

Αἰσθανόμουν σάν νά ἔχω μέσα μου ἕνα τάφο, νά κινοῦμαι σ΄ ἕνα τάφο, νά πορευθῶ πρός αὐτόν. Ὤ, ἔλεγα στόν ἑαυτό μου, πόσο εὐτυχεῖς εἶναι ἐκεῖνοι πού ἀπέθαναν καί δέν πρόλαβαν νά ζήσουν τήν στενοχώρια αὐτῆς τῆς ἀποφυλάκισης!
Στό φορτηγό οἱ ἄνθρωποι ἄρχισαν νά ἐκφράζουν τίς ἰδέες τους:
-Δέν μᾶς ἀποφυλάκισαν οἱ κομμουνιστές, ἀλλά οἱ Ἀμερικάνοι! εἶπε ἕνας δημοκράτης.
- Εἶναι τελειωμένοι, πέρασε ὁ καιρός τους. Θ᾿ ἀκολουθήσουν ἐλεύθερες ἐκλογές καί θά τούς τσακίσουμε! Προσπαθοῦσε νά μέ πείσει ἕνας ἄλλος.
Ἄκουγα μέ κατανόηση πώς ζοῦσαν μέ φαντασίες αὐτοί οἱ ἄνθρωποι.

Ἡ ἀποφυλάκιση Ἀπό τήν μικρή στήν μεγάλη φυλακή

Ἡ ἀποφυλάκιση. Ἀπό τήν μικρή στήν μεγάλη φυλακή  

 Περιστατικά ἀπό τήν ζωή φυλακισμένων Ρουμάνων Μαρτύρων καί ὁμολογητῶν τοῦ 20οῦ αἰῶνος

Ἰωάννης Ἰανωλίδε

Φτάσαμε στόν Ἰούλιο καί ἀκόμη μᾶς ἔλεγαν ὅτι δέν θ᾿ ἀποφυλακιστοῦμε ἄν δέν ἀναμορφωθοῦμε. Στήν κατάσταση πού βρισκόμουν, τό μόνο πού περίμενα ἦταν ὁ θάνατος. Ἐν τούτοις, στίς τελευταῖες ἡμέρες τοῦ μήνα ἄρχισαν νά φεύγουν ἑκατοντάδες ἄνθρωποι κάθε ἡμέρα.
Μ᾿ ἐπῆγαν σ΄ ἕνα κρατητήριο. Μοῦ δόθηκαν οἱ πατσαβοῦρες μου πού τίς εἶχα ἀκόμη μετά ἀπό 20 χρόνια φυλάκισης. Ἀκόμη δέν ἤξερα τί θά γίνει. Δέν πίστευα ὅτι θ᾿ ἀποφυλακιστῶ. Ἀλλά τήν 31η Ἰουλίου πῆρα στό χέρι μου τήν ἀπόφαση ἀποφυλάκισης κι ἕνα εἰσιτήριο γιά τό τραῖνο μέχρι τό Βουκουρέστι.
 Ἔπαθα ἕνα σόκ καί ἔκλαψα σπασμωδικά … Δέν μποροῦσα νά τό  πιστέψω.
Δέν ἤξερα ποῦ νά πάω καί ποιός ζοῦσε ἀκόμη ἀπό τά μέλη τῆς οἰκογένειάς μου. Ὁ πατέρας μου εἶχε κατηγορηθεῖ σάν ἀστικός καί ὑπῆρχε μικρή πιθανότητα νά βρῶ τήν οἰκογένεια μου στό πατρικό μας σπίτι.

Στήν Ζάρκα

   

Στήν Ζάρκα

Περιστατικά ἀπό τήν ζωή φυλακισμένων Ρουμάνων Μαρτύρων καί ὁμολογητῶν τοῦ 20οῦ αἰῶνος

Ἰωάννης Ἰανωλίδε

Ἀνάμεσα στούς ἀναμορφωτές ὑπῆρχε μία «ἀντοχή» καί ἄρχισαν νά βασανίζουν ἡμέρα-νύχτα, στό κρατητήριο καί δημόσια, μέ ἀλήθειες καί ψέμματα, μέ προσβολές καί ἀπειλές, μέ ὅλες τίς ἠθικές καί προφορικές πιθανές ἀθλιότητες καί δέν σταματοῦσαν μέχρι νά κάμψουν τόν κρατούμενο.
Ἔκλαιγαν αὐτοί οἱ καημένοι οἱ ἄνθρωποι, καταδιωκόμενοι ἀπ᾿ αὐτήν τήν ἀγέλη τῶν λυσσαλέων λύκων καί ὀλίγοι μπόρεσαν ν᾿ ἀντέξουν μέχρι τέλος.
Διότι ὅλο καί περισσότερο ἡ “ἀναμόρφωση” γινόταν μιά χιονοστιβάδα πού ἐσκἐπαζε ὅλους τούς κρατουμένους.
Ὑπῆρχε ἄνωθεν διαταγή νά γκρεμιστεῖ ἡ ὁποιαδήποτε ἀντίσταση μέχρι τήν 31η Ἰουλίου, ὅπου τότε ἔπρεπε ν᾿ ἀποφυλακιστοῦν ὅλοι οἱ πολιτικοί κρατούμενοι.
Σ᾿ ἐμᾶς ἔλεγαν ὅτι ἄν δέν ἀναμορφωθοῦμε, θά πεθάνουμε ἐκεῖ.
Ἐκεῖνοι πού ἀρνήθηκαν ρητά τήν “ἀναμόρφωση” περιμαζεύτηκαν στήν Ζάρκα καί ὑποβλήθηκαν σ΄ ἕνα κανονισμό ἐξολόθρευσης διά ἀσιτίας, ἀποκλεισμοῦ, ἀρρώστιας καί τιμωριῶν.

Ὁ Βίκτωρας

Ὁ Βίκτωρας

    Περιστατικά ἀπό τήν ζωή φυλακισμένων Ρουμάνων Μαρτύρων καί ὁμολογητῶν τοῦ 20οῦ αἰῶνος

Ἰωάννης Ἰανωλίδε

Στίς ρουμανικές φυλακές δέν εἶχαν μαζευτεῖ μόνο ἥρωες καί ἅγιοι. Οἱ φυλακές ἦταν ἕνα εἶδος συγκεντρώσεως χιλιάδων ἀνθρώπων, λίαν ἐκλεκτῶν  καί προοδευμένων στήν ζωή τους. Λίγοι, ἐλάχιστοι ἦταν ἐκεῖνοι πού ἄντεξαν ὅλα τά κοσκινίσματα.
Αὐτή ἡ διαδικασία αὐστηρῆς ἐπιλογῆς πρέπει νά κατανοεῖται πολύ καλά, διότι ἀλλιῶς οἱ ἅγιοι καί οἱ ἥρωες δέν εἶναι ἀληθοφανεῖς.
Ὑπῆρχαν πολλές ὀλέθριες μορφές πού συνάντησα στήν φυλακή. Θά ξαναγυρίσω σ΄ αὐτές, ἀλλά ἐδῶ προτιμῶ νά θυμίσω μιά ἀριστοτεχνική, συγκλονιστική περίπτωση ἀπό τήν τελευταία “ἀναμόρφωση”: Τόν Βίκτωρα.

Ὁ Βίκτωρας ἦταν δικηγόρος καί καθηγητής, ἔξυπνος ἄνθρωπος, μέ ἐπιβλητικότητα, ψηλός καί μέ ἀδίστακτη συμπεριφορά. Ὑποδήλωνε πυγμή καί ἀνωτερότητα. Εἶχε ὅλα τά ἰδιώματα νά γίνει γνωστός καί νά ἐπιβάλλεται μεταξύ τῶν ἀνθρώπων. Εἶχε γίνει κιόλας παλαιότερα ὑπουργός. Σέ λίγο ἀκολούθησε ἡ φυλάκιση.

Ἡ τελευταία “ἀναμόρφωση” στό Μποτοσάνι καί στήν Γκέρλα. Ἡ τελευταία “ἀναμόρφωση” στό Αϊούντ

 Ἡ τελευταία “ἀναμόρφωση” στό Μποτοσάνι καί στήν Γκέρλα

   Περιστατικά ἀπό τήν ζωή φυλακισμένων Ρουμάνων Μαρτύρων καί ὁμολογητῶν τοῦ 20οῦ αἰῶνος

Ἰωάννης Ἰανωλίδε

Οἱ φυλακές ἦταν ὀργανωμένες σύμφωνα μέ τό πολιτικό χρῶμα.
Στήν πόλι Μποτοσάνι ἦταν τά μέλη τῶν ἱστορικῶν κομμάτων, πού ἀποδείχθηκαν ἀκόμη μιά φορά οἱ πιό πιστοί καί διατεθειμένοι  στούς συμβιβασμούς, παρόλο πού εἶχαν τίς πιό μικρές ποινές.
 Μερικοί πρόκριτοί τους μεταφέρθηκαν στήν Χώρα, γιά νά προβάλλουν τά μεγάλα κατορθώματα τοῦ καθεστῶτος τους. Γιά τόν σκοπό αὐτόν διατέθηκε ὑλικό καί χρῆμα γιά τήν προπαγάνδα καί οἱ ἄνθρωποι ἐνθουσιάστηκαν.
Δέν χρειάστηκαν ἰδιαίτερες προσπάθειες γιά “ἀναμόρφωση”. Ἔγιναν γρήγορα δηλώσεις μή ἀλληλεγγύης μέ τό παρελθόν καί ὑποταγῆς στό παρόν καί ἔτσι ἡ ἀποφυλάκισή τους ἔγινε χωρίς ἀντίδραση ἤ σκάνδαλο.
Στήν Γκέρλα ἦταν μαζεμένοι οἱ χωρίς συγκεκριμένο πολιτικό χρῶμα κρατούμενοι, σάν ἀβέβαια καί ὕποπτα στοιχεῖα γιά τό Κόμμα.
Κι ἐδῶ χρησιμοποιήθηκαν οἱ δημαγωγικοί λόγοι, οἱ βόλτες στήν Χώρα καί μεγάλες ὑποσχέσεις καί σιγά-σιγά ἀποφυλακίσθηκαν.

Ἡ τελευταία “ἀναμόρφωση” στό Αϊούντ

Ἡ τελευταία “ἀναμόρφωση”. Γένοιτο!

 Ἡ τελευταία “ἀναμόρφωση”. Γένοιτο!

 Περιστατικά ἀπό τήν ζωή φυλακισμένων Ρουμάνων Μαρτύρων καί ὁμολογητῶν τοῦ 20οῦ αἰῶνος

Ἰωάννης Ἰανωλίδε

Τό ἔτος 1964 οἱ φυλακές ἦταν ὑπερφορτωμένες μέ ἀνθρώπους καταβεβλημένους, ἀρρώστους, ἀπελπισμένους. Μερικοί εἶχαν κάνει μόνο 5 χρόνια φυλακῆς, ἄλλοι ὅμως εἶχαν φτάσει 24-25 χρόνια.
Μιά ὁλόκληρη ζωή!… Μιά γενεά! Ἕνας χαμένος αἰῶνας γιά ἕνα ἔθνος εἶναι πολύ!
Ἡ κομμουνιστική ἐξουσία ἦταν τώρα παντοκρατορική, ἀρχοντική καί χωρίς ἀνταγωνιστές. Οἱ δεδομένες θυσίες φαίνονταν ἄσκοπες.
Ὁ κομμουνισμός εἶχε ἐγκαθιδρυθεῖ γιά ἕνα ἀπρόβλεπτα αἰωνόβιο διάστημα.
Οἱ ἄνθρωποι λυπόνταν διότι δέν ἤξεραν ἀπό πρίν τήν ἀληθινή πολιτική διεθνῆ πραγματικότητα. Ὑπῆρξαν πολλές τυραννικές ξενοκρατίες στήν Χώρα μας, ἀλλά  καμμιά δέν ἔφτασε τήν ἔκταση, τό βάθος καί τήν διάρκεια τοῦ μαρξιστικοῦ-λενινιστικοῦ ἀθεϊσμοῦ.

Αὐτός, ὁ καημένος, ἀπό ποῦ εἶναι; Μαζικές καταδίκες

Αὐτός, ὁ καημένος, ἀπό ποῦ εἶναι;  

Περιστατικά ἀπό τήν ζωή φυλακισμένων Ρουμάνων Μαρτύρων καί ὁμολογητῶν τοῦ 20οῦ αἰῶνος

Ἰωάννης Ἰανωλίδε

Στό τέλος τῆς ἔρευνας ἤμουνα πολύ ἐξαντλημένος. Μ᾿ ἔστειλαν γιά λίγη ἀνασυγκρότηση στό νοσοκομεῖοο Βακαρέστι. Ἐκεῖ μέ νοσήλευαν δύο ρουμᾶνοι ἰατροί, πού τούς εὐχαριστῶ πολύ καί μέ βασάνισε ἕνας νεαρός ἑβραῖος ἰατρός, χωρίς νά ἔχει  καμμιά νομική, ἰατρική ἤ ἠθική δικαιολογία γιά τήν θεραπεία πού μέ ὑπέβαλε.
Ὅταν μεταφέρθηκα στήν δίκη, στό Στρατοδικεῖο, βασταζόμουν ἀπό ἕνα δεσμοφύλακα. Στήν αἴθουσα ἦταν παρόντες καί οἱ οἰκογένειές μας. Πέρασα κοντά στήν μητέρα καί στόν πατέρα μου, πού μόλις τούς ἀνεγνώρισα. Τόσο πολύ εἶχαν ἀλλάξει καί γεράσει. Ὅταν μέ εἶδε, ἡ μαμά μου δέν κατάλαβε ποιός εἶμαι καί ἀναφώνησε:
- Κι αὐτός, ὁ καημένος, ἀπό ποῦ εἶναι;
Ἤμουν τόσο σακατεμένος, τόσο ἄσχημος καί ἐξαντλημένος, ὥστε οὔτε ἡ ἴδια η μητέρα μου δέν μέ ἀνεγνώρισε. Εἶναι γνωστή ἐκείνη ἡ μυστική αἴσθηση τῶν μητέρων γιά ν᾿ ἀποκαλύψουν τά παιδιά τους. Ἡ μητέρα μου, λοιπόν, δέν μέ ἀνἐγνώρισε. Τόσο παραμορφωμένος ἤμουν!

Μαζικές καταδίκες

Θά σᾶς στουμπίσουμε μέ τόν ὁδοστρωτῆρα!

Θά σᾶς στουμπίσουμε μέ τόν ὁδοστρωτῆρα!

Περιστατικά ἀπό τήν ζωή φυλακισμένων Ρουμάνων Μαρτύρων καί ὁμολογητῶν τοῦ 20οῦ αἰῶνος

 Ἰωάννης Ἰανωλίδε

Οἱ ἐρωτήσεις συνεχίσθηκαν ἐξίσου χαζές καί ἀδιανόητες:
-Ρέ, ἐσύ διέταξες νά γίνουν παπάδες ὁ τάδε καί ὁ  τάδε καί ὁ  τάδε;
Δέν ἤξερα τίποτε γι᾿ αὐτό τό πρᾶγμα, ἀλλά χάρηκα μέσα μου.
- Δέν διέταξα τίποτε σέ κανέναν, οὔτε εἶπα ποτέ νά γίνουν ἱερεῖς ὁ τάδε καί ὁ τάδε!  Οἱ ἴδιοι ξέρουν τί ἔχουν κάνει. Ἀλλά δέν καταλαβαίνω τί σχέση μπορεῖ νά ὑπάρχει μεταξύ τῆς ἱερωσύνης καί τοῦ ὀργανισμοῦ τῶν Λεγεωναρίων γιά τόν ὁποῖο ἀκόμη μιλᾶτε.
-Ρέ, εἴτε παπάδες, εἴτε λεγεωνάριοι, εἶναι ὁ ἴδιος δαίμονας! Καί ἐσεῖς καί οἱ ἄλλοι, ὅλοι εἶστε ἐναντίον τῆς ἐπανάστασής μας. Ἀλλά  θά σᾶς τσακίσουμε μέ τόν ὁδοστρωτῆρα. Δέν θά σταματήσουμε μέχρι τήν Ἀμερική!
-Κύριοι, τούς εἶπα, τό θρησκευτικό ἐπίπεδο δέν ταυτίζεται μέ τό πολιτικό! Καί ἐάν ἀπαγορεύεται κάθε πολιτική μἡ κομμουνιστική ἐργάνωση, ἡ Λαοκρατία ἀναγνωρίζει τήν νομιμότητα τῆς Ἐκκλησίας καί ἀνέχεται τίς θεολογικές σχολές.

Ἡ ἔρευνα

Ἡ ἔρευνα

Περιστατικά ἀπό τήν ζωή φυλακισμένων Ρουμάνων Μαρτύρων καί ὁμολογητῶν τοῦ 20οῦ αἰῶνος

 Ἰωάννης Ἰανωλίδε

Ἐπειδή ὅλοι οἱ πρώην συληφθέντες κρατούμενοι εἶχαν σχεδόν τήν ἴδια στάση, τότε οἱ κομμουνιστές σκέφτηκαν νά μέ κάνουν ἐμένα ὁμαδάρχη.
-Κύριοι, τούς εἶπα ἐγώ, ὅ,τι κάνετε εἶναι ἀποτρόπαιο. Ἔχετε μπροστά σας ἕναν ἄνθρωπο πού θά ἔπρεπε νά τόν σεβαστεῖτε τουλάχιστόν γιά τήν ἀπερίγραπτη θλίψη του! Σᾶς προειδοποιῶ ὅτι δέν θ᾿ ἀφήσω καθόλου τόν ἑαυτό μου νά γίνει μέλος αὐτῆς τῆς σκηνοθεσίας.
Οὔτε ἐγώ, οὔτε οἱ ἄνθρωποι γιά τούς ὁποίους μοῦ μιλᾶτε δέν φταῖνε σέ τίποτα. Πρῶτα θέλω νά σᾶς πῶ ὅτι, λόγῳ ὁρισμένων ψυχικῶν μου κατευθύνσεων γιά τίς ὁποῖες δέν ὀφείλω νά σᾶς λογοδοτήσω, ἐγώ δέν εἶμαι σέ καμμία θέσι σάν λεγεωνάριος. Δεύτερον, πολλοί ἀπό τούς κρατουμένους οὔτε κἄν ἦταν ποτέ λεγεωνάριοι.
Ἑπομένως, δέν  μποροῦμε νά μιλήσουμε γιά μιά λεγεωναρική ἐνέργεια! Καί οἱ πράξεις πού τίς ἀναφέρετε εἶναι πλάσματα φανταστικά καί παρεξηγήσεις πού δέν πρόκειται νά μᾶς ἐνοχοποιήσουν πολιτικά. Ἔχουμε ζήσει μιά ἀνυπόφορη ζωή, ἔχουμε φτάσει στό κράσπεδο τοῦ τάφου καί ἡ μοναδική μας φροντίδα ἦταν ἡ σωτηρία τῶν ψυχῶν μας καί λιγώτερο ἡ ἐπιβίωσή μας.

Πέντε μῆνες στήν κάβα μέ τόν Πέτρο Τσούτσεα. Οἱ καταγγελίες

 Πέντε μῆνες στήν κάβα μέ τόν Πέτρο Τσούτσεα

Περιστατικά ἀπό τήν ζωή φυλακισμένων Ρουμάνων Μαρτύρων καί ὁμολογητῶν τοῦ 20οῦ αἰῶνος

 Ἰωάννης Ἰανωλίδε

Μ᾿ ἐπῆγαν στό κρατητήριο. Ἐκεῖ ἦταν καί ἄλλοι τρεῖς κρατούμενοι, ὅλοι φιλόσοφοι. Ὁ ἕνας ἀπ᾿ αὐτούς ἦταν ὁ Πέτρος Τσούτσεα, πού τόν ἤξερα, διότι εἶχε ἀναδειχτεῖ ἐξαιρετική προσωπικότητα, σάν διανοούμενος καί οἰκονομολόγος, ἀλλά καί σάν ἄνθρωπος.
Ἦταν μέσα στήν φυλακή περίπου 7 χρόνια.  Ὕστερα ἀποφυλακίστηκε καί τώρα ξανά συνελήφθηκε. Μοῦ εἶπε:
-Ξέρεις, ἐδῶ βρίθουν οἱ προδότες, ἀλλά ἐσύ μυρίζεις γιά καλός ἄνθρωπος.
Μήν ἀπορεῖς ὅμως, ἀπό ὅσα ἐδῶ γίνονται. Μᾶς σκηνοθετοῦν κάποια δικαστήρια διότι πρέπει νά δικαιολογηθεῖ ὄχι μόνο ἡ σύλληψή μας, ἀλλά καί ὁ  κίνδυνος πού βρίσκεται ἡ Λαοκρατία, ἐξ αἰτίας τοῦ ὁποίου, λένε, οἱ ἴδιοι ἀναγκάστηκαν νά πάρουν αὐστηρά μέτρα.
Ὁ Πέτρος Τσούτσεα ἦταν ἕνας θαυμάσιος ἄνθρωπος κι ἐγώ ξαφνιαζόμουν πώς σ᾿ ἕνα ἰδιοφυῆ νοῦ κατοικοῦσε καί μιά καθαρή ψυχή, μιά φλογερή καρδιά.
Ἔμεινα μαζί του περίπου πέντε μῆνες στήν κάβα τῆς Ἀσφάλειας τοῦ Κράτους. Ἐγώ τότε τόν ἀνεκάλυψα. Ἦταν πάντα σέ διανοητικό οἶστρο κι ἐγώ ἤμουν περίεργος νά τόν ἀκούω. Ἐπεσκίαζε ἀπολύτως κάθε συνομιλητή του. Ἡ ἐγκυκλοπαιδική  του παιδεία διατηροῦσε τήν συζήτηση πάντοτε ζωηρή. Εἶχε συναντήσει στίς φυλακές τούς μεγαλύτερους ρουμάνους λογίους καί σέ συζητήσεις τοῦ πιό ὑψηλοῦ ἐπιπέδου τους εἶχε ἐντυπωσιάσει ὅλους αὐτούς.

Ἤθελες ν᾿ ἀναποδογυρίσεις τήν Λαοκρατία!

Ἤθελες ν᾿  ἀναποδογυρίσεις τήν Λαοκρατία!

 Τό ἔτος 1958 – Μαζικές συλλήψεις

 Περιστατικά ἀπό τήν ζωή φυλακισμένων Ρουμάνων Μαρτύρων καί ὁμολογητῶν τοῦ 20οῦ αἰῶνος

Ἰωάννης Ἰανωλίδε

Μέ τήν κουβέρτα στό κεφάλι μας ἐπήγαιναν τόν καθένα σ΄ ἕνα κρατητήριο στήν Ἀσφάλεια ἀπό τήν ὁδό Πράχωβας. Τό κρατητήριο δέν εἶχε παράθυρο πρός τά ἔξω, ἀλλά πρός τόν διάδρομο. Ἦταν τά ξημερώματα καί ἀμέσως ὡδηγήθηκα σ᾿ ἕνα γραφεῖο, ὅπου μέ προϋπάντησε ὁρμητικά ἕνα παλληκάρι μέ γυαλιά, ἀδύνατος, μέ τόν βαθμό ὑπολοχαγοῦ. Μοῦ φαίνεται  ὅτι ὠνομαζόταν Κενοῦσε. Παρόλο πού μεταφέρθηκα ἄγρια καί ἀδιάντροπα, ἔνοιωσα σ΄ αὐτόν καί μιά ντροπαλοσύνη:
- Ἐδῶ εὑρίσκεσαι στήν Ἀσφάλεια τοῦ Κράτους, μοῦ εἶπε.
    -Ἀπό πότε συνελήφθηκες;
- Ἀπό τό 1941!
- Εἶσαι ἄρρωστος;
- Εἶμαι!
- Ναί, εἶσαι ἄρρωστος, ἀλλά τά κακουργήματα δέν τά ἀφήνεις! Ἐκεῖ πού ἤσουνα ἐδημιούργησες θύματα. Ἔβαλες ἀνθρώπους στήν φυλακή!
- Δέν γνωρίζω νά ἔχει ὑποφέρει κάποιος ἐξ αἰτίας μου.
- Ξέρεις τόν Κ. Β.;

Ἀπό τό Αϊούντ στό Βουκουρέστι.

Ἀπό τό Αϊούντ στό Βουκουρέστι

 Τό ἔτος 1958 – Μαζικές συλλήψεις

 Περιστατικά ἀπό τήν ζωή φυλακισμένων Ρουμάνων Μαρτύρων καί ὁμολογητῶν τοῦ 20οῦ αἰῶνος

Ἰωάννης Ἰανωλίδε

Ἤμουνα τότε φυλακισμένος στό Αϊούντ, ἄρρωστος, καταβεβλημένος, μέ δυστροφίες, σ᾿ ἕνα βαρύ κανονισμό ἀπομόνωσης, ἀσιτίας καί τρόμου, πού διαρκοῦσε γιά πολύ καιρό. Εἶχα σχεδόν ἕνα χρόνο πού ἔμενα στήν ἴδια κατάσταση μέ ἄλλους τρεῖς κρατουμένους, ὥστε εἴχαμε φτάσει νά ζοῦμε ἀσφυκτικά πολύ  ἄσχημα καί δέν μπορούσαμε νά ζοῦμε σέ μιά παράλογη, ἀλλά ἀναπόφευκτη ἔνταση.
Ἤμουν κουρασμένος ἀπό ὅλες τίς προσπάθειες πού ψυχικά διέθετα γιά νά παλινορθώσω τήν εἰρήνη καί τήν ἀρμονία μεταξύ τεσσάρων ἀνθρώπων πού δέν εἴχαμε τίποτε νά μοιράσουμε καί  στεκόμασταν ἐπάνω στά ἴδια ὁδοφράγματα, ἕτοιμοι γιά τόν ἴδιο θάνατο, ἀλλά εἶχαν ξεπεραστεῖ τά  ὅρια τῆς ἀνεκτικότητάς  μας καί τῆς ἀμοιβαίας συνεννόησης. Δεχόμασταν τούς λογισμούς μας καί ἀντιδρούσαμε ἄσχημα σ΄ αὐτούς Σ᾿ αὐτές τίς συνθῆκες εἶχα προσφύγει στήν προσευχή σκεπτόμενος τά ἱερά τῆς Ἐκκλησίας μας νάματα, ἀλλά ἐνικώμουν ἀπό τίς θλίψεις.

Τό δικαστήριο Τό ἔτος 1958 – Μαζικές συλλήψεις

Τό δικαστήριο

Τό ἔτος 1958 – Μαζικές συλλήψεις

 Περιστατικά ἀπό τήν ζωή φυλακισμένων Ρουμάνων Μαρτύρων καί ὁμολογητῶν τοῦ 20οῦ αἰῶνος

Ἰωάννης Ἰανωλίδε

Μέχρι τό ἔτος 1958 πέρασαν ἡμέρες ἀπερίγραπτης θλίψης, μοναξιᾶς, πείνας, ἀπομόνωση, ἀρρώστιας καί θανάτου, ἀλλά ὑπῆρξαν καί  ἐπιζῶντες.
Ἡ πολιτική διεθνής κατάσταση ἦταν ἀδιαφώτιστη καί προσέφερε ἀπεριόριστη κυριαρχία στήν Χώρα μας γιά τούς κομμουνιστές.  Καμμιά δύναμη δέν εἶχε ἐμφανιστεῖ, μετά τόν πόλεμο, πού νά ἀντισταθεῖ στήν μαρξιστική-λενιστική ἐπανάσταση.
Καμμιά ἰδέα δέν ἐπετύγχανε καθόλου νά ἀντικαταστήσει τήν ματεριαλιστική ἰδεολογία, οὔτε  καμμιά προσωπικότητα τῆς ἐποχῆς ἦταν κατάλληλη γιά ν᾿ ἀλλάξει τά πράγματα. Ὁ αἰῶνας φαινόταν ὅλος ὑποδουλωμένος ἀπό τήν σοβιετική ἰδεολογία καί ἐπανάσταση.
Δέν ἔλειψε στήν Δύση οὔτε ἡ στρατιωτική, οὔτε ἡ οἰκονομική, οὔτε καί ἡ πολιτική ἰκανότητα γιά νά ἀντισταθεῖ στόν κομμουνισμό, ἀλλά τῆς ἔλειπε τό σθένος, ἡ συνείδηση τοῦ παρόντος καί τῆς ἐποχῆς της. Σ΄ αὐτές τίς συνθῆκες ὑπῆρξαν Χῶρες στήν Ἀνατολή οἱ ὁποῖες ἔδειξαν ἕνα ἀπελπισμένο ἡρωισμό, ἀλλά ἔπεσαν διότι ἡ Δύση δέν ἀντιστάθηκε στήν σοβιετική κυριαρχία.

Χωρίς σταυρό, χωρίς ὄνομα …Ἐπίλογος.

 Χωρίς σταυρό, χωρίς ὄνομα …

 Περιστατικά ἀπό τήν ζωή φυλακισμένων Ρουμάνων Μαρτύρων καί ὁμολογητῶν τοῦ 20οῦ αἰῶνος

Ἰωάννης Ἰανωλίδε

Ὁ Βαλέριος ἦταν ὡραῖος, πιο ὡραῖος ἀπό ἄλλοτε. Ἔσβησα τό μικρό κερί πού ἦταν ἀναμμένο στά τελευταῖα λεπτά  τῆς ζωῆς του. Ξέχασα νά εἰπῶ ὅτι ἐκείνη τήν ἡμέρα φώναξε τόν ἱερέα, γύρω στίς ἐννέα, καί κοινώνησε λάμποντας ἀπό χαρά. Τόν ἔντυσα. Στό στόμα του ἔβαλα ἕνα μικρό ἀσημένιο σταυρό, πού εἶχε καταφέρει νά τόν διαφυλάξει ἀπό ὅλες τίς ἔρευνες.
-Νά μοῦ τόν βάλετε στό στόμα, γιά νά ἀναγνωριστῶ! Μοῦ εἶπε.
Ἦλθε τό φορεῖο. Ὅλοι οἱ κρατούμενοι ἦταν στήν αὐλή, σἐ ἀναμονή. Ὅταν περάσαμε μ᾿ αὐτόν τήν ἐξώθυρα, σταματήσαμε κι αὐτοί ὅλοι ἔβγαλαν τά καπέλλα τους καί προσκύνησαν. Τόν ἐπῆραν δύο κρατούμενοι πού εἶχαν τόν ρόλο τῶν κηδειῶν.
Δύο ἡμέρες τόν ἄφησαν στήν μεγάλη αὐλή, ἐνῶ ἔξω χιόνιζε συνέχεια καί τόν κήδεψαν τήν νύχτα. Ἕνα τεμάχιο τῶν πραγμάτων του τό ἐπῆραν οἱ δεσμοφύλακες, ἀλλά πολλά φυλάχτηκαν σάν ἀνάμνηση ἀπό τούς φίλους του. Στόν τάφο του δέν τοποθετήθηκε κανένας σταυρός, οὔτε γράφτηκε τὀ ὄνομά του πουθενά. Ὁ Βαλέριος παρέμεινε ζωντανός καί παρών ἀνάμεσά μας. Πολλοί τόν ὠνειρεύθηκαν τίς ἑπόμενες ἡμέρες. Τό ἄγγελμα περί τῆς ζωῆς τοῦ Βαλερίου διαδόθηκε σ᾿ ὅλες τίς φυλακές καί πολλοί τόν μνημονεύουν μέ εὐλάβεια. Ἀμήν.