Κυριακή της Ορθοδοξίας
Σπυρίδων Κ. Τσιτσίγκος
Ὁ Μάρτιος ἀνέκαθεν ἐθεωρεῖτο μήνας “διαλεκτικός”. Στίς γεωργικές καί γεωλατρικές μάλιστα κοινωνίες, πού παρακολουθοῦσαν τό σεληνιακό ἡμερολόγιο, τό μάζεμα τῶν σπόρων καί ἡ προπαρασκευή τῆς γῆς γιά φύτεμα παρεῖχε ἀπ’ τή μιά φωτεινές ἐλπίδες γιά πλούσια σοδιά, ἐνῶ ἀπ’ τήν ἄλλη κράταγε συνεσταλμένο ἀκόμα τό γεωργό.
Στίς μέρες μας τό «ἀναπάντεχο» ἔχει προσλάβει τρομακτικές διαστάσεις: «Πολλά πέλει μεταξύ κύλικος καί χείλεος ἄκρου». Ὅσο ἡ ἀνθρώπινη γνώση προσπαθεῖ νά ἐξερευνήσει τά μυστικά τῆς Φύσης, προφυλάσσοντας ἀπό χίλιους δυό κινδύνους τό σύγχρονο ἄνθρωπο, τόσο ἡ Φύση κλείνεται στόν ἑαυτό της, κρύβοντας τά μυστικά της. Πάντως, χωρίς τή (φυσική) ἐναλλαγή χαρᾶς καί λύπης, ἡ ζωή μας θά καταντοῦσε σκέτη κόλαση.
Τήν Κυριακή αὐτή ἡ Ἐκκλησία μας ἔχει τήν ὀνομαστική της γιορτή.
