Μαρτυρίες νεοφωτίστων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν μας ἀπό την Ἀφρική. Μέρος Γ'. Τελευταῖο. Θαυμαστές Ἱεραποστολικές ἱστορίες

Μαρτυρίες νεοφωτίστων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν μας ἀπό την Ἀφρική. Μέρος Γ'. Τελευταῖο

Ὀνομάζομαι   Kilolo Kiyambakulu

Ἀκολουθοῦσα μέχρι τώρα τήν Λουθηρανική «ἐκκλησία» μαζί μέ τούς γονεῖς μου. Ὅμως ἐπιθυμοῦσα νά προσεύχωμαι, χωρίς ν᾿ ἀκολουθῶ καμμία ἐκκλησία.
Ἡ καρδιά μου στράφηκε στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ὅταν μπῆκα στό οἰκοτροφεῖο τῶν ἀποφοίτων τῆς σχολῆς τῆς Ἱεραποστολῆς. Ἐδιάβασα βιβλία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πού μᾶς ἔδινε συνεχῶς ὁ π. Δ. Τέλος ἀπεφάσισα νά βαπτιστῶ ὀρθόδοξος Χριστιανός μαζί μέ τ᾿ ἄλλα 12 παιδιά, συμμαθητές μου.
Μετά τό Βάπτισμα, αὐτό πού ἔζησα, δέν τό ἔχω ζήσει ποτέ στήν ζωή μου. Αἰσθάνθηκα μεγάλη χαρά. Κάθε στενοχώρια ἔφυγε ἀπό τήν καρδιά μου. Αἰσθάνομαι τώρα ὅτι εἶμαι ἀληθινά ἐλεύθερος. Τώρα μπῆκα  ἀληθινά στήν οἰκογένεια τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ μας.
 Ζητῶ τώρα τήν εὐλογία τοῦ Χριστοῦ νά μένει πάντα μαζί μου καί νά μέ φυλάγει ὅλες τίς ἡμέρες τῆς ζωῆς μου, γιά νά δουλέψω γιά τόν Χριστό, ὁ Ὁποῖος εἶναι ὁ Σωτήρας μας.

Μαρτυρίες νεοφωτίστων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν μας ἀπό την Ἀφρική. Μέρος Β'. Θαυμαστές Ἱεραποστολικές ἱστορίες

 Μαρτυρίες νεοφωτίστων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν μας ἀπό την Ἀφρική. Μέρος Β'

Ὀνομάζομαι Yav Muzinga.

Ἡ ἡμέρα πού βαπτίσθηκα, 13 Ἰουλίου 2002, ἦταν ἡ ἑπόμενη ἐκείνης τῆς ἡμέρας, ὅπου ἐδώσαμε ἐξετάσεις γιά νά εἰσαχθοῦμε στό πανεπιστήμιο τῆς γεωπονικῆς σχολῆς. Ἡ ἡμέρα πού βαπτίσθηκα θά παραμείνει ἡ πιό σημαντική καί θαυμαστή ἡμέρα τῆς ζωῆς μου. Ἐπῆρα τό ὄνομα Ἠλίας. Ὅταν βγῆκα ἔξω ἀπό τό νερό τοῦ βαπτίσματος, αἰσθάνθηκα μεγάλη χαρά στήν καρδιά μου καί σ᾿ ὅλη τήν ὕπαρξί μου. Αἰσθάνθηκα ὅτι ἔγινε ἐκείνη τήν ἡμέρα μιά ριζική ἀλλαγή μέσα μου. Ἐκείνη τήν ἡμέρα αὐθόρμητα ἀνέβαινε ἡ προσευχή μου στόν Θεό μας, τόν Ἰησοῦ Χριστό. Ἤθελα νά Τόν εὐχαριστήσω, ἄν ἦταν δυνατόν νά Τόν ἀγκαλιάσω, νά κλάψω μπροστά Του, διότι μοῦ ἔβγαλε μέσα ἀπό τήν καρδιά μου ὅλα τά βάσανα, τίς στενοχώριες καί τίς ἁμαρτίες μου.
Εὐχαριστῶ τόν Κύριό μου, διότι μέ ἔφερε δωρεάν στόν δρόμο τῆς σωτηρίας. Τόν δοξολογῶ, διότι μέ ἀξίωσε νά βαδίζω τήν ὁδό τῶν Ἁγίων Του. Ἄς εἶναι πάντοτε δοξασμένο τό Ὄνομά Του. Ἀμήν.

Ὀνομάζομαι Rafael Ilunga

Πρίν βαπτισθῶ, δέν εἶχα εἰρήνη μέσα στήν ψυχή μου. Γιατί; Εἶχα ἀκόμη  ἀμφιβολίες γιά τήν μία Πίστι τοῦ Χριστοῦ. Παρηκολούθησα τά μαθήματα κατηχήσεως, ἐδιάβασα καί βιβλία, ἀλλά ἀκολουθοῦσα τούς ἄλλους φίλους μου, συγκατηχουμένους μου, χωρίς νά τούς λέγω τίς ἐπιφυλάξεις μου.

Μαρτυρίες νεοφωτίστων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν μας ἀπό την Ἀφρική. Θαυμαστές Ἱεραποστολικές ἱστορίες

Μαρτυρίες νεοφωτίστων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν μας ἀπό την Ἀφρική

Οἱ μαρτυρίες πού θ᾿ ἀκολουθήσουν προέρχονται ἀπό μιά ὁμάδα, περίπου 12 νεαρῶν ἀγοριῶν, πού πέρυσι τελείωσαν τήν γεωργική σχολή τῆς Ὀρθοδόξου ἱεραποστολῆς τοῦ Κολουέζι. Ὁ ὑπεύθυνος τοῦ Κλιμακίου ἀρχιμ. π. Μελέτιος, προκειμένου νά τούς διευκολύνει στήν ἀπό κοινοῦ μελέτη γιά τήν προετοιμασία τους στίς ἐξετάσεις τῆς ἴδιας πανεπιστημιακῆς σχολῆς τοῦ Λουμπουμπάσι, τούς παρεχώρησε ἕνα κτίριο μέσα στόν χῶρο τῆς Ἱεραποστολῆς.
 Ἐκεῖ ἔμειναν ἕνα χρόνο διαβάζοντας ὅλοι μαζί. Συχνά ἤρχοντο στίς Ἀκολουθίες τῆς Ἐκκλησίας μας καί ἐζήτησαν νά μάθουν περισσότερα γιά τήν ὀρθόδοξη Πίστι καί λατρεία μας. Τούς ἐδόθησαν πολλά βιβλία στά γαλλικά σάν δανεικά. Τά μελετοῦσαν, τά ἐπέστρεφαν καί στήν συνέχεια ἔπαιρναν ἄλλα.
 Ἔτσι καταρτίσθηκαν καί ἐζήτησαν νά βαπτισθοῦν. Παράλληλα παρηκολούθησαν καί τά διατεταγμένα μαθήματα γιά κατηχουμένους στόν ναό τοῦ ἁγίου Γεωργίου Κολουέζι.

Ἔφυγε κόρη παραδεισένια. Θαυμαστές Ἱεραποστολικές ἱστορίες

Ἔφυγε κόρη παραδεισένια

Εἶχα τήν τιμή, θυμᾶμαι, νά τῆς δώσω τήν ἱερατική-γεροντική εὐλογία μου. Ὁ ὑπεύθυνος τῆς Ἱεραποστολῆς μας, ἀρχιμ. π. Μελέτιος Γρηγοριάτης, ἔλειπε στό Λουμπουμπάσι, προκειμένου νά λειτουργήσει στήν Ἑλληνική Κοινότητα, τήν μεγάλη Ἑορτή τοῦ Εὐαγγελισμοῦ.
Ἦταν ἡ 26η Μαρτίου τοῦ τρέχοντος ἔτους 2002. Τό σούρουπο εἶχε ἔλθει νά παραδώσει τήν σκυτάλη στήν νύκτα. Ἡ Διευθύντρια-Μητέρα τοῦ οἰκοτροφείου Θηλέων, τό ὁποῖο λειτουργεῖ παράλληλα μέ τό ἐν σπαργάνοις Μοναστηράκι τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου, στήν συνοικία Καμανιόλα Μανίκα τοῦ Κολουέζι, ὁσιωτάτη γερόντισσα Θέκλα Μοναχή, ἔφερε τήν κόρη κοντά μου καί μοῦ εἶπε: "Νά εὐλογήσετε τήν Γλυκερία, γιατί αὔριο θά χειρουργηθῆ γιά σκωληκοειδίτιδα".
Ὡς πρόβατον ἐπί σφαγήν, ἀμίλητη ἔσκυψε, ἡ χαριτωμένη κόρη καί πῆρε τήν ἱερατική εὐλογία. Δέν τήν ἐγνώριζα. Στό μισοσκόταδο μόλις καί διέκρινα τό πρόσωπό της, ἀνάμεσα στά ἄλλα κορίτσια, πού τήν εἶχαν περικυκλωμένη, τά μάτια τους γεμᾶτα  τρυφερή στοργή. Τῆς εὐχήθηκα «καλή ἐπιτυχία» καί τῆς εἶπα νά μή φοβᾶται. Μέ τό ὕφος της ἔδειξε ὅτι μᾶλλον δέν συμμερίσθηκε τήν αἰσιόδοξη προτροπή μου.
Ἡ Γερόντισσα ἔβαλε «τά παιδιά της» στό μικρό πουλμανάκι τῆς Μονῆς καί τράβηξαν γιά τήν κλινική τοῦ ἰθαγενοῦς ἰατροῦ Μουλόλο, ὅπου θά ἑτοιμαζόταν γιά τήν ἐγχείρησί της...

Ἄτεκνη γυναῖκα τεκνοποίησε. Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Ρῶσος θαυματουργεῖ. Θαυμαστές Ἱεραποστολικές ἱστορίες

Ἄτεκνη γυναῖκα τεκνοποίησε

Ὁ Κατηχητής τοῦ χωρίου Κισότε Μιχαήλ μοῦ ἀνέφερε τό ἑξῆς περιστατικό πού συνέβη τό 1976.
«Τήν ἐποχή ἐκείνη ἦτο ἱεραπόστλος στό Κολουέζι ὁ νῦν βοηθός Ἐπίσκοπος Ρόδου π. Ἀμφιλόχιος Τσοῦκος. Κάποιος συγχωριανός μας ἐζήτησε νά κατηχηθῆ καί να βαπτισθῆ. Μέχρι τότε εἶχε πολλά παιδιά μέ πολλές γυναῖκες. Θά ἔπρεπε νά διαλέξη μία ἀπ᾿ αὐτές καί τά παιδιά πού ἔκανε μαζί της γιά νά προχωρήσει στό Βάπτισμα.
Ἐκεῖνος ἐδιάλεξε μία, τήν πιό νεώτερη, μέ τήν ὁποία δέν εἶχε ἀκόμη ἀποκτήσει παιδί. Ὅμως ἡ γυναῖκα αὐτή, ἀπό τήν νεότητά της  δέν εἶχε τήν δυνατότητα τεκνογονίας. Βαπτίσθηκαν, λοιπόν, μαζί καί στεφανώθηκαν. Ἀπεδείχθη ὅμως ὅτι ἡ γυναίκα του δέν τεκνοποιοῦσε. Ἦλθαν σέ μένα κι ἐγώ εἶπα τό πρόβλημά τους στόν π. Ἀμφιλόχιο. Ἐκεῖνος εἶπε νά κάνουν νηστεία καί προσευχή καί κάθε πρωΐ νά πίνουν Ἁγιασμό.
Μετά ἀπό λίγο διάστημα ἔμεινε ἔγκυος ἡ γυναῖκα του μέ τίς προσευχές τοῦ π. Ἀμφιλοχίου καί τήν εὐλογία τοῦ Θεοῦ. Ἀπέκτησε πρῶτα ἕνα κορίτσι πού τό ὠνόμασαν Ἀναστασία καί μετά ἕνα ἀγόρι, πού τοῦ ἔδωσαν στό βάπτισμά του τό ὄνομα Ἀμφιλόχιος πρός τιμήν καί τοῦ πνευματικοῦ τους πατέρα.

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Ρῶσος θαυματουργεῖ

Ἡ Παναγία τῆς Λουένας θεραπεύει σχιζοφρενῆ. "Φέρε τό παιδί σου στήν Παναγία τῆς Λουένας...". Θαυμαστές Ἱεραποστολικές ἱστορίες

Ἡ Παναγία τῆς Λουένας θεραπεύει σχιζοφρενῆ

3. Τόν μῆνα Μάρτιο τοῦ 2002 ἔγινε ἕνα ἄλλο θαῦμα τῆς Παναγίας μας. Κάποιος Χριστιανός μας, ὀνόματι Γεώργιος, πού ἐργάζεται σάν διευθυντής σέ συνεργεῖο αὐτοκινήτων τῆς ἑταιρείας Τζεκαμίν, εἶχε τό κορίτσι του ἄρρωστο ἀπό σχιζοφρένεια. Τό ἐπήγαινε στούς γιατρούς, ἀλλά δέν ἔβλεπε θεραπεία.
Κάποια ἡμέρα ὁ Κατηχητής τῆς ἐνορίας μας, Λουκᾶς τ᾿ ὄνομά του, τοῦ εἶπε: «Τό παιδί σου δέν γίνεται καλά μέ γιατρούς παρά μόνο ἄν τό φέρεις νά  προσκυνήσει τήν Εἰκόνα τῆς Παναγίας μας».
Πράγματι, ἐκείνη τήν Κυριακή ἔφερε τό παιδί του στήν ἐκκλησία, φρουρούμενο ἀπό δύο ἀδέλφια της. Τήν ἐπῆγαν καί προσκύνησε τήν εἰκόνα τῆς Παναγίας τοῦ τέμπλου καί ἀμέσως θεραπεύθηκε. Ἡ χαρά ὅλων δέν περιγραφόταν. Ἡ πίστις τους γιγαντώθηκε καί παντοῦ ἀκουγόταν τό νικητήριο μήνυμα: «Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία εἶναι ἡ ἀληθινή Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ».
Μετά ἀπό  κατήχησι 6 μηνῶν τό κορίτσι βαπτίσθηκε καί πῆρε τό ὄνομα Μαρία-Παντελίνα.

"Φέρε τό παιδί σου στήν Παναγία τῆς Λουένας..."

4. Παρόμοιο θαῦμα ἔζησε ὁ ὀρθόδοξος Χριστιανικός κόσμος τῆς Λουένας μέ τήν θεραπεία ἑνός ἄλλου παιδιοῦ σχιζοφρενοῦς. Ὁ πατέρας του, εἶναι διευθυντής Ἀστυνομίας τῆς Λουένας. Ἔτρεξε παντοῦ. Σπατάλησε τά λίγα χρήματά του πού εἶχε. Ὅλοι τοῦ ὑπόσχοντο, ἀλλά ἡ θεραπεία δέν εἶχε ἔλθει.

Ἕνας μικρός Ἄγγελος; Θαυμαστές Ἱεραποστολικές ἱστορίες

Ἕνας μικρός Ἄγγελος;
 

Ἡ πόλις Λουένα ἀπέχει 300 χιλιόμετρα μακριά ἀπό τό Κολουέζι. Ἀπό τότε πού τοποθετήθηκε στήν ἐκεῖ ἐνορία τῶν Εἰσοδίων τῆς Θεοτόκου ἱερεύς, ὁ π. Ἰωακείμ, ὑπάρχει μία συνεχής πρόοδος στήν θρησκευτική ζωή τῶν Χριστιανῶν μας.
Σ᾿ αὐτή τήν ἐνορία εἶχε πάει  τελευταία φορά τόν Ὀκτώβριο τοῦ 2002 ὁ προϊστάμενος ταῆς Ἱεραποστολῆς Κολουέζι, π. Μελέτιος, προκειμένου νά διευθετήσει πολλές δουλειές: Νά ἐνημερωθῆ γιά τήν πρόσφατη λειτουργία τοῦ ἐκεῖ ὀρθοδόξου γυμνασίου, νά ἰδῆ πῶς πᾶνε οἱ ἐπισκευαστικές ἐργασίες τῆς νοσηλευτικῆς σχολῆς καί νά συνομιλήση μέ τούς Κατηχουμένους γιά τήν  βάπτισί τους.
Ἀφήνουμε τίς πατροπαράδοτες ὑποδοχές, μέ λουλούδια, χορούς καί τραγούδια. Τό πλῆθος τῶν πιστῶν συνώδευσε τόν π. Μελέτιο στήν καινούργια ἐκκλησία. Μετά τόν Ἑσπερινό, τούς χαιρέτισε  πατρικά ὁ π. Μελέτιος  καί τούς ὡμίλησε γιά τό πρόγραμμά του.
Πρός τό τέλος τῆς ὁμιλίας του, ἕνας μικρός μόλις περίπου 5 ἐτῶν πλησίασε τόν π. Μελέτιο πού στεκόταν στήν Ὡραία Πύλη. Τοῦ ἔπιασε τό μικρό δάκτυλο τοῦ ἀριστεροῦ του χεριοῦ καί τοῦ ἔκαμε τίς ἑξῆς περίεργες ἐρωτήσεις:
-Ἦλθες πάτερ, γιά νά μᾶς φέρεις τόν Χριστό στήν ζωή μας;
-Ὁ π. Μελέτιος ἀπαντοῦσε μηχανικά, χωρίς νά δίνει πολλή σημασία στόν μικρόν ἄγγελο.
-Ναί παιδί μου, γι᾿αὐτό ἦλθα.
-Σήμερα θά μᾶς ἐξομολογήσετε καί αὔριο θά βαπτισθοῦμε;
-Ναί παιδί μου, ἔτσι θά κάνουμε.
-Καί μετά τήν Βάπτισι θά πάρουμε τόν Χριστό μέσα μας μέ τήν Θεία Κοινωνία;
-Ναί παιδί μου, ἔτσι εἶναι ἡ τάξις τῆς Ἐκκλησίας μας...

"Τά ψωμάκια νά μή τελειώνουν...". Θαυμαστές Ἱεραποστολικές ἱστορίες

"Τά ψωμάκια νά μή τελειώνουν..."

Στίς 21 Μαΐου τοῦ 2002, ἦτο μνήμη τῶν Ἁγίων Κωνσταντίου καί Ἑλένης. Ἕνας  ἀπό τούς δασκάλους τοῦ σχολείου, τό ὄνομά του Κωνσταντῖνος μαζί μέ τήν σύζυγό του Ἑλένη τό ὄνομά της, ἔφεραν 15 ψωμάκια στήν ἐκκλησία νά διαβασθοῦν γιά τήν γιορτή τους. (Ἐκεῖ δέν ὑπάρχει σιτάρι καί ἀντί γιά κόλυβα, βράζουμε καλαμπόκι ἤ ἀγοράζουμε ψωμάκια γιά νά μνημονεύσουν οἱ ζῶντες κάποιον νεκρό ἤ νά εὐχηθῆ ὁ ἱερεύς γιά τήν γιορτή κάποιου ἑορτάζοντος).

Μετά τήν Θεία Λειτουργία ὁ ἱερεύς μαζί μέ τό ἀντίδωρο ἐμοίραζε καί τά ψωμάκια, κομμένα στήν μέση. Ναί, ἀλλά τό ἐκκλησίασμα εἶχε περί τά 650 ἄτομα. Μόνο 500 ὑπολογίζοντο τά παιδιά τοῦ σχολείου μας, πού εἶχαν ἔλθει. Καί ὅμως νά μοιράζει ὁ ἱερεύς καί τά ψωμάκια νά μή τελειώνουν.
Τό ἴδιο θαῦμα ἔγινε στήν ἴδια ἐκκλησία  στίς 21 Νοεμβρίου τοῦ 2000, ἡμέρα τῆς ἑορτῆς τοῦ ναοῦ. Τότε ἦτο ἐδῶ καί ὁ προϊστάμενος τῆς Ἱεραποστολῆς π. Μελέτιος.

Ἄναψε μόνο του ἕνα φῶς. Ἀκούσθηκαν ψαλμωδίες. Θαυμαστές Ἱεραποστολικές ἱστορίες

Ἄναψε μόνο του ἕνα φῶς...

Ὁ ἱερεύς τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου τοῦ χωριοῦ Φουγκουροῦμε, παπᾶ Φώτιος, μοῦ διηγήθηκε τό ἑξῆς θαυμαστό περιστατικό:
« Ἦτο Σάββατο βράδυ καί, ὡς συνήθως, διαβάζω τίς αὐριανές περικοπές γιά νά ἑτοιμασθῶ νά εἰπῶ καί λίγα λόγια στούς Χριστιανούς μας.
Ἔψαξα νά βρῶ πετρέλαιο (ἀκάθαρτο-μαῦρο) δέν βρῆκα. Εἶχε τελειώσει. Βρῆκα μόνο ἕνα μικρό κεράκι. Ἄρχισα μ᾿ αὐτό νά διαβάζω, ἀλλά γρήγορα τελείωσε. Ἔψαξα γιά ἄλλο κερί, δέν βρῆκα. Ἦτο σκοτάδι. Τό σπίτι μου, πού εἶναι δίπλα στήν ἐκκλησία, ἀπέχει περί τά 2 χιλιόμετρα ἀπό τά μαγαζιά τοῦ χωριοῦ. Ἐκτός αὐτοῦ ἐκείνη τήν ὥρα τά πάντα ἦσαν κλειστά. Στενοχωρήθηκα. Εἶπα μέ παράπονο: «Ἅγιέ μου Θεολόγε, ἐπιθυμοῦσα νά διαβάσω τά Εὐαγγέλια, τόν Ἀπόστολο καί τό αὐριανό κήρυγμα, ἀλλά δέν ἔχω τώρα οὔτε πετρέλαιο, οὔτε κερί. Καί τί θά κάνω αὔριο; Τί κήρυγμα θά εἰπῶ στούς ἀνθρώπους;
Ξαφνικά ἔγινε κάτι τό ἀνέλπιστο. Ἄναψε μόνο του ἕνα φῶς πολύ λαμπερό πού ἐρχόταν ἀπό ψηλά, ἀπό τίς λαμαρίνες τοῦ σπιτιοῦ μου. Μόλις εἶχα ξαπλώσει στενοχωρημένος. Σηκώθηκα ξαφνιασμένος καί ἀποροῦσα τί φῶς εἶναι αὐτό!

Ἄναψαν τά τρία κεριά μόνα τους! Σηκώθηκε ἡ παράλυτη γυναίκα…Θαυμαστές Ἱεραποστολικές ἱστορίες

Ἄναψαν τά τρία  κεριά μόνα τους!

Τό παρόν θαῦμα μοῦ τό διηγήθηκε ὁ παπᾶ Κοσμᾶς, πού εἶναι ἱερεύς στό χωριό Κασάζι, τῆς ἐπαρχίας Λουαλάμπα τῆς Κατάγκα.
Τό βράδυ τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς ἦλθε ἡ ὥρα νά κάνουν τήν  περιφορά τοῦ Ἐπιταφίου, ἔξω καί γύρω ἀπό τήν καινούργια ἐκκλησία τους, πού εἶναι πρός τιμήν τοῦ Ἀποστόλου Παύλου.
Βγαίνοντας ἀπό τήν ἐκκλησία εἶχαν ἀνάψει τά τρία κεριά, πού εἶχαν τοποθετήσει ψηλά στόν Σταυρό. Λόγῳ ὅμως τοῦ δυνατοῦ ἀέρος, ὅλα τά κεριά τῶν Χριστιανῶν ἔσβησαν. Ἤθελαν ἀκόμη 40 μέτρα  γιά νά μποῦν μέσα στόν ναό, ὅταν ξαφνικά, μπροστά στά ἔκθαμβα μάτια ὅλων τῶν Χριστιανῶν καί τῶν ἄλλων περιέργων, ἄναψαν τά τρία κεριά τοῦ Σταυροῦ, χωρίς νά σβήνουν.
Ὁ ἀέρας, ὅπως μοῦ εἶπε ὁ ἰθαγενής ἱερεύς π. Κοσμᾶς, λυσσομανοῦσε. Βλέποντας τό θαῦμα αὐτό οἱ ἄνθρωποι ἐξεπλάγησαν. Ἔλεγαν: Τί δύναμι ἔχει ἡ πίστις αὐτῆς τῆς Ἐκκλησίας! Ἐνῶ οἱ εἰδωλολάτρες πού ἔβλεπαν τό φαινόμενο ἔλεγαν: «Μακριά ἀπ᾿ αὐτή τήν Ἐκκλησία. Ἔχει πολλή δύναμι. Ὁ Θεός της ἔχει τήν δύναμι νά μᾶς ἐξαφανίσει!

Ἀπό πάστορας ἔγινα ὀρθόδοξος...Θαυμαστές Ἱεραποστολικές ἱστορίες

Ἀπό πάστορας ἔγινα ὀρθόδοξος...

Ὁ διάκονος Θαλλέλαιος ἀπό τό Γκαρκαζέμπε μᾶς ἔγραψε τήν ἑξῆς ἐπιστολή:
«Ἐγώ προηγουμένως ἤμουν χριστιανός προτεστάντης. Ἀκολουθοῦσα μία κοινότητα, πού λέγεται Μορμόνοι. Ἀρχηγός αὐτῆς τῆς κοινότητος ἦτο κάποιος πού λεγόταν Ἰωσήφ Σμίθ καί γεννήθηκε τό 1805. Ἡ  «ἐκκλησία» αὐτή ἦλθε ἐδῶ στό Κολουέζι τό 1987. Ἐγώ κατηχήθηκα καί βαπτίσθηκα σ᾿ αὐτή τήν Κοινότητα. Μ᾿ ἔκαναν πάστορα (ποιμένα), διότι μέ εἶδαν ὅτι εἶχα πολύ ζῆλο γιά τήν «ἐκκλησία» τους, ἡ ὁποία πίστευα ὅτι ἦτο ἡ ἀληθινή.
Τό 1997 τελείωσα τήν σχολή γιά δάσκαλος σέ παιδάκια δημοτικοῦ σχολείου, ἀλλά δέν εὕρισκα δουλειά πουθενά. Τελικά προσλήφθηκα σέ ἕνα κατάστημα, κάποιου Ἕλληνα, πού ἔμενε ὁ ἴδιος στό Λουμπουμπάσι, ἀλλά τό μαγαζί του τό διηύθυναν ἄλλοι ντόπιοι στό Κολουέζι.
Στό μαγαζί αὐτό ἐρχόταν συχνά ὁ π. Δ. τοῦ Ὀρθοδόξου Κλιμακίου Κολουέζι γιά νά ἀλλάξει χρήματα. Μᾶς ἔπαιρνε μέ τό αὐτοκίνητο καί μᾶς ἐπήγαινε στήν Ἱεραποστολή νά παραδώσουμε ἐκεῖ τά χρήματα. Μέσα στό αὐτοκίνητο δέν ἔπαυε νά μᾶς διδάσκει γιά τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Μᾶς ἔδωσε καί βιβλία στά γαλλικά.

Ἦλθε ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ νά σέ θεραπεύσει. Πήγαινε νά σέ διαβάσει ὀρθόδοξος παπᾶς. Θαυμαστές Ἱεραποστολικές ἱστορίες

«Ἦλθε ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ νά σέ θεραπεύσει...»

Ὁ Κατηχητής τῆς ἐνορίας τῆς Γεννήσεως τῆς Θεοτόκου, Χαρίτων, μοῦ διηγήθηκε τό ἑξῆς θαῦμα πού συνέβη στήν γυναῖκα του Ξένη.
« Ἡ γυναῖκα μου ἦτο κάποτε πολύ ἄρρωστη. Ὅταν ἦλθε Κυριακή, ἐπήγαμε μαζί στήν ἐκκλησία νά προσευχηθοῦμε. Ἐπιστρέψαμε στό σπίτι καί τά βάσανά της ἐσυνεχίζοντο.
Τήν νύκτα, ἐνῶ ἐκοιμᾶτο, ἦλθαν στόν ὕπνο της τρεῖς ρασοφόροι εὐρωπαῖοι. Στάθηκαν πάνω ἀπό τό κεφάλι της καί τῆς διάβαζαν προσευχές. Αὐτός πού στεκόταν δεξιά της, τῆς εἶπε: "Βλέπεις, ἦλθε ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, νά σέ θεραπεύσει..."
Ἡ γυναῖκα μου πετάχθηκε ἀμέσως ἀπό τό κρεββάτι γεμᾶτη ἀγωνία καί θαυμασμό. Μοῦ διηγήθηκε τό περιστατικό. Συνάμα μοῦ εἶπε ὅτι δέν πάσχει ἀπό τίποτε καί εἶναι τελείως καλά. Πράγματι, τήν ἄλλη ἡμέρα τό πρωΐ ἐπήγαμε μαζί στό χωράφι γιά τίς δουλειές μας.

"Πήγαινε νά σέ διαβάσει ὀρθόδοξος παπᾶς..."

Ὁ ὑποδιάκονος Καλλίνικος ἀπό τήν ἐνορία τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου τοῦ χωρίου Κατάγκα, μᾶς διηγεῖται πῶς ἔγινε ὀρθόδοξος.
"Μετά τόν θάνατο τοῦ πατέρα μου, πού συνέβη τό 1986, ἤμουν βαρειά ἄρρωστος ἐπί 4 χρόνια. Ἐπήγαινα στό νοσοκομεῖο, χωρίς καμμία βελτίωσι. Κουράσθηκα νά τρέχω σέ γιατρούς. Συνάντησα ἕνα φίλο μου. Εἶδε τήν οἰκτρά κατάστασί μου καί μοῦ εἶπε: «Δοκίμασε καί πήγαινε σ᾿ ἕνα ὀρθόδοξο ἱερέα. Πές του νά σοῦ διαβάσει τούς ἐξορκισμούς τοῦ ἁγίου Κυπριανοῦ. Καί θά γίνεις καλά.

Ἄγγελος τῆς ἔκανε τήν ἔνεσι. Νά κρατᾶτε μόνο τήν Ὀρθόδοξη Πίστι. Θαυμαστές Ἱεραποστολικές ἱστορίες

 Ἄγγελος τῆς ἔκανε τήν ἔνεσι

Στήν ἐνορία τοῦ ἁγίου Γεωργίου Κολουέζι ἐκκλησιάζεται συχνά μιά εὐσεβής χριστιανή μας, ἡ μάμα (κυρία) Εὐφρασία. Ὅταν τήν ἐρώτησα νά μοῦ εἰπεῖ κάποιο περιστατικό ἀπό τήν ζωή της σχετικά μέ τήν Ἐκκλησία, μοῦ ἔγραψε τό παρακάτω γράμμα της:
«Ἐγώ εἶμαι ἡ μάμα Εὐφρασία Σόνγκα. Εὐχαριστῶ πολύ τήν Μητέρα τοῦ Θεοῦ Κυρία Μαρία γιά τό θαῦμα πού μοῦ ἔκανε καί τώρα ἐγώ εἶμαι ὑγιής καί χαρούμενη.
Ἀρρώστησα κάποια ἡμέρα καί κατέφυγα μέ ἐλπίδα στήν Παναγία μας. Τήν παρακαλοῦσα μετά δακρύων νά μέ βοηθήσει. Μιά βραδυά εἶδα στόν ὕπνο μου τήν Θεοτόκο. Κοντά της στεκόταν κι ἕνας Ἄγγελος τοῦ Θεοῦ. Σ᾿  ἐκεῖνον ἔνευσε νά μοῦ κάνει μία ἔνεσι.
Τό πρωΐ πού σηκώθηκα ἤμουν τελείως καλά. Ἀπό τότε κατάλαβα ἀκόμη καλλίτερα ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας εἶναι ἡ ἀληθινή. Ἔχει τήν ἀληθινή πίστι καί ὅποιος καταφεύγει ἐκεῖ θά λάβει τίς εὐεργεσίες τοῦ Θεοῦ.
Εὐχαριστῶ τόν Θεό διότι εὑρίσκομαι μέσα στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Εἶναι ἀδύνατον ν᾿ ἀφήσω αὐτή τήν Ἐκκλησία μέχρι τόν θάνατό μου. Εἶναι ἡ ἀληθινή Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ μας».

«Νά κρατᾶτε μόνο τήν Ὀρθόδοξη Πίστι...»

«Κόπηκε ἡ ἁλυσίδα στά τρία...». Πῶς ἐγνώρισε τόν Χριστό ὁ διάκονος Ἀθανάσιος. Θαυμαστές Ἱεραποστολικές ἱστορίες

«Κόπηκε ἡ ἁλυσίδα στά τρία...».

Ἕνα ἄλλο περιστατικό πού, νομίζω, ὅτι μπορεῖ νά καταταχθῆ στά λεγόμενα σημεῖα εἶναι καί τό ἑξῆς. Συνέβη στόν ἴδιο  καθηγητή, τήν ἡμέρα τῆς βαπτίσεώς του στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Ἰδού τί μοῦ εἶπε:
«Ὅταν βαπτίσθηκα τόν Ἰανουράριο τοῦ 2000, μαζί μέ ἄλλους τρεῖς καθηγητές τοῦ γυμνασίου μας, ὁ π. Μελέτιος μᾶς φόρεσε στόν λαιμό καί ἀπό ἕνα σταυρό.Ἦταν κοκκάλινος καί ἀντί γιά σχοινί  εἶχε λουρί.
Ἐμένα δέν μοῦ ἄρεσε τό λουρί καί τήν ἄλλη ἡμέρα ἐπῆγα σ᾿ ἕνα μαγαζί κι ἀγόρασα ἐπίχρυση ἁλυσίδα. Ἐνῶ εἶχα περάσει τόν σταυρό καί ἤμουν ἕτοιμος, κρατώντας τον στά χέρια  γιά νά τόν φορέσω, ξαφνικά κόπηκε στά τρία τεμάχια. Τά δύο ἄκρα ἔμειναν στά χέρια μου καί τό μεσαῖο τεμάχιο μαζί μέ τόν σταυρό ἔπεσε κάτω στό πάτωμα.
Τότε κατάλαβα ὅτι καί τό λουρί τοῦ σταυροῦ εἶναι ἁγιασμένο, γι᾿αὐτό ἴσως ἐπέτρεψε ὁ Πανάγαθος Θεός νά μοῦ συμβῆ αὐτό τό γεγονός.

Πῶς ἐγνώρισε τόν Χριστό ὁ διάκονος Ἀθανάσιος

«Γεννήθηκα στήν Κατάγκα (νότιο Κογκό) τό 1948 στό χωριό Τσικούτα Μπάνκου. Ὁ πατέρας μου ἦταν εἰδωλολάτρης καί ἡ μητέρα μου προτεστάντισα. Ἐγώ σπούδασα σέ ρωμαιοκαθολικό σχολεῖο καί ἀκολούθησα αὐτή τήν ἐκκλησία. Τό 1966 ἔδωσα ἐξετάσεις καί πέτυχα νά μπῶ σέ γραφεῖο τοῦ σιδηροδρομικοῦ σταθμοῦ. Μετά ἀπό ἐννέα χρόνια ἔγινα καί ὑπεύθυνος τοῦ γραφείου.

«Παναγία μου, πήγαινε νά ἐπισκεφθῆς τό παιδί μου...», «Παρακάλεσε τόν Υἱό μου νά σέ βοηθήσει....». Θαυμαστές Ἱεραποστολικές ἱστορίες

 «Παναγία μου, πήγαινε νά ἐπισκεφθῆς τό παιδί μου...»

Ὁ ἴδιος  πατέρας διηγεῖται τά ἑξῆς γιά ἕνα ἄλλο παιδί του πού  κάποτε εἶχε ἀρρωστήσει:
Τό παιδί μου ὁ Πέτρος προσβλήθηκε ἀπό ἑλονοσία. Τό πήγαμε ἐκείνη τήν νύκτα ἀμέσως στό νοσοκομεῖο. Ἐγώ ἔμεινα στό σπίτι, ἐνῶ ἡ σύζυγός μου παρέμεινε κοντά στό παιδί μας στό νοσοκομεῖο. Στάθηκα μπροστά στίς εἰκόνες τῶν Ἁγίων μας.
Ἔστρεψα τά μάτια μου στήν Θεοτόκο καί τῆς εἶπα: «Οἱ αἱρετικοί, Παναγία μου, μέρα-νύκτα σέ κακολογοῦν, ἐγώ ὅμως σέ πιστεύω, σέ προσκυνῶ καί σέ δοξολογῶ. Θέλω αὔριο νά εὐδοκήσης νά δοξασθῆ τό ὄνομά σου καί ἐγώ νά διηγοῦμαι τά θαυμάσιά σου. Πήγαινε νά ἐπισκεφθῆς τό παιδί μου στό νοσοκομεῖο. Κουράσθηκα νά πηγαίνω ἐκεῖ καί νά γυρίζω πάντα πικραμένος...».
Τό πρωΐ ἐπῆγα τσάϊ στό νοσοκομεῖο γιά τό παιδί μου. Μετά ἔφυγα ἀμέσως γιά τήν δουλειά μου. Τό ἀπόγευμα ὁ γιατρός εἶχε ὑπογράψει τό ἐξιτήριο τοῦ παιδιοῦ μου. Ἐπῆγα, τό ἐπῆρα καί μέ τήν γυναῖκα μου ἐδοξάσαμε τήν ἄμεση ἐπέμβασι τῆς Παναγίας μας.

«Παρακάλεσε τόν Υἱό μου νά σέ βοηθήσει....»

Στά ἰδιωτικά σχολεῖα τοῦ ἱεραποστολικοῦ Κλιμακίου Κολουέζι ἐργάζεται σάν καθηγητής μαθηματικός ὁ χριστιανός μας Ματθαῖος. Ἰδού τί μᾶς διηγεῖται ὁ ἴδιος μέ τήν ἀρρώστεια του:
«Ἦταν ἡ 21η Ἰουλίου τοῦ 2002, ἡμέρα Κυριακή. Μ᾿ ἔπιασαν ἰσχυροί πόνοι στό στομάχι. Ἐξ αἰτίας τους ἔπεσα κάτω στό πάτωμα.

«Ἦλθε ἕνας Εὐρωπαῖος…». «Ἔψαλλα τό " Ἄξιόν ἐστιν...». Θαυμαστές Ἱεραποστολικές ἱστορίες

«Ἦλθε ἕνας Εὐρωπαῖος…»

Τήν ἱστορία πού τώρα θά διηγηθῶ μοῦ τήν εἶπε ἕνας δάσκαλος τοῦ Δημοτικοῦ μας σχολείου.
«Πέρασαν ἀρκετά χρόνια, χωρίς ν᾿ ἀποκτήσουμε παιδί μετά τόν γάμο μας μέ τήν σύζυγό μου Εἰρήνη. Ἐπί τέλους μᾶς ἔδωσε ὁ Θεός καρπόν τεκνογονίας, τόν Ἄγγελο.
Ἔτσι τόν βαπτίσαμε. Κάποτε μᾶς ἀρρώστησε. Τόν μεταφέραμε στό νοσοκομεῖο τῆς ἐταιρείας Τζεκαμίν. Οἱ γιατροί τόν ἐθεράπευσαν καί ἐπιστρέψαμε στό σπίτι μας. Ἀλλά, μετά ἀπό λίγες ἡμέρες, ἐπανῆλθε ἡ ἴδια ἀρρώστεια μέ ἄσχημα συμπτώματα.
Ἐκεῖνο τό βράδυ, μετά τό Μικρό Ἀπόδειπνο, ἐψάλλαμε μέ τήν σύζυγό μου τό ἀπολυτίκιο τοῦ ἁγίου Νεκταρίου. Κατόπιν «τραβήξαμε» κομποσχοίνι στό ὄνομά του γιά τόν μικρό μας Ἄγγελο. Τότε ἀκούσαμε τόν μικρό νά κλαίει καί νά φωνάζει δυνατά.
Τρέξαμε μέ τήν γυναῖκα μου στό κρεββατάκι του καί τό ρωτήσαμε τί συμβαίνει. Ἐκεῖνο τρομαγμένο καί ἐντυπωσιαμένο μᾶς εἶπε: «Ἦλθε ἕνας εὐρωπαῖος.Ἦλθε ἕνας εὐρωπαῖος». Ἐμεῖς καταλάβαμε ὅτι ὁ ἅγιος Νεκτάριος ἐπισκέφθηκε τόν Ἄγγελό μας.
Ἐκείνη τήν νύκτα κοιμήθηκε χωρίς νά ξυπνήσει. Ἐμεῖς σταθήκαμε πάνω ἀπό τό κεφάλι του νά τό κυττάζουμε, μήπως ἀνέβη ἡ θερμοκρασία καί ἀρχίσει νά κλαίη. Ὅμως μέχρι τό πρωΐ κοιμήθηκε εἰρηνικά καί χωρίς πυρετό.

Ἐμφανίσθηκε ὁ ἅγιος Παντελεήμων. Θαυμαστές Ἱεραποστολικές ἱστορίες

Ἐμφανίσθηκε ὁ ἅγιος Παντελεήμων

«Τό ἔτος 1997, μᾶς λέγει ὁ π. Σπυρίδων, ἡ γυναῖκα μου, Μαρίνα τ' ὄνομά της, ἦταν ἔγκυος.    Τό  γεγονός αὐτό τῆς προκαλοῦσε πολλούς πόνους. Τούς τρεῖς πρώτους μῆνες ἦταν στό κρεββάτι, χωρίς νά ἠμπορεῖ νά κάνει κάτι. Οἱ προσπάθειες τοῦ γιατροῦ ἔμειναν ἄκαρπες. Βλέποντας ἐγώ, ὁ ἄνδρας της, ὅτι ἡ κατάστασίς της χειροτερεύει καί ἦτο δυνατόν ἀκόμη καί νά πεθάνει, ἐπῆρα τό βιβλιαράκι μέ τήν Παράκλησι τῆς Κυρίας Θεοτόκου.
Τήν ἐδιάβασα. Μετά ἐπῆρα τό κομποσχοίνι μου καί προσευχήθηκα 100 κόμπους στόν Χριστό μας, 100 στήν Παναγία μας καί 100 στόν ἅγιο καί ἰαματικό Παντελεήμονα. Καλοῦσα μέ πολύ πόνο καί πίστι τόν ἅγιο Παντελεήμονα νά θεραπεύσει τήν σύζυγό μου, διότι ἐγνώριζα ὅτι εἶναι μεγάλος θαυματουργός.
Μετά ἔπεσα καί ἐξάπλωσα κάτω στό χωματένιο δάπεδο τοῦ καλυβιοῦ μου. Ἐνῶ ἐκοιμώμουν, αἰσθάνθηκα μιά μεγάλη χαρά μέσα στήν καρδιά μου. Ταυτόχρονα ἄκουσα βήματα ἔξω ἀπό τήν πόρτα. Σηκώθηκα. Εἶδα ὅτι ἡ γυναῖκα μου ἦταν στό κρεββάτι της. Βγῆκα ἔξω. Βρέθηκα μπροστά σ᾿ἕνα λαμπρό νεανία.
Ἐξεπλάγην. Ἐτρόμαξα. Κατάλαβα ὅτι ἦταν  ὁ ἅγιος Παντελεήμων. Ἔμεινε δευτερόλεπτα καί ἀμέσως ἐξαφανίσθηκε ἀπό μπροστά μου, χωρίς νά μοῦ μιλήσει.

Ὁ Ἅγιος Νικόλαος ἐπιπλήττει γυναῖκα. Θαυμαστές Ἱεραποστολικές ἱστορίες

Ὁ Ἅγιος Νικόλαος ἐπιπλήττει γυναῖκα

Ὁ Διᾶκο-Σπυρίδων συνεχίζει ἄλλη θαυμαστή ἱστορία:
«Κάποια χρονιά τοῦ 1998 ἐπῆρα τήν εἰκόνα τοῦ ἁγίου Νικολάου Μύρων Λυκίας τοῦ Θαυματουργοῦ καί τήν μετέφερα στό χωράφι μου.
Μιά γυναῖκα κάποια ἡμέρα, πού ἐγώ δέν εἶχα πάει στό χωράφι μου, ἦλθε ἐκεῖ, μαζί μέ ἄλλους ἀνθρώπους καί εἶδε τήν εἰκόνα. Ἄρχισε νά κατακρίνει καί νά περιφρονεῖ τόν εἰκονιζόμενο Ἅγιο, λέγοντας:  Ποιός εἶναι αὐτός πού μοιάζει μέ φυλακισμένο; Κοιτάξτε τό πρόσωπό του πῶς εἶναι ἄσχημο!
Οἱ ἄλλοι ἄνθρωποι, χωρίς νά εἶναι ὀρθόδοξοι τῆς ἔλεγαν: «Μή βλαστημᾶς τόν Ἅγιο τοῦ παπᾶ Σπυρίδωνος...». Ὅμως αὐτή δέν τούς ἄκουγε καί συνέχισε νά σχολιάζει καί νά ὑβρίζει τόν Ἅγιο.
Τό βράδυ ἐπέστρεψε στό σπίτι της καί, κουρασμένη καθώς ἦταν, ἐξάπλωσε νά ξεκουρασθῆ. Τότε εἶδε στόν ὕπνο της ἕνα Γέροντα, λευκογένειο μέ ὡραῖα καί καθαρά ροῦχα. Τήν ἐρώτησε μέ παράπονο:
-Γιατί μέ βλαστημᾶς; Ἐκείνη τοῦ ἀπήντησε:
-Δέν σέ βλαστημῶ.  Ὁ Ἅγιος τῆς εἶπε:
-Ἐγώ εἶμαι ἐκεῖνος πού κατηγοροῦσες χθές στό χωράφι. Τώρα ἦλθα καί πάλι νά μέ κατηγορήσεις, ὅπως χθές.

Τό σωληνάκι μέ τόν Ἁγιασμό. Θαυμαστές Ἱεραποστολικές ἱστορίες

Τό σωληνάκι μέ τόν Ἁγιασμό

Θαυμαστές Ἱεραποστολικές ἱστορίες

Ὁ διάκονος Σπυρίδων τῆς ἐνορίας τῆς Ἁγίας Σοφίας καί τῶν Τριῶν Θυγατέρων της ἀπό τήν πόλι Κιπούσι μᾶς διηγεῖται:
Ἕνας Χριστιανός, τ᾿  ὄνομά του Βασίλειος, ἑτοιμαζόταν νά δώσει ἐξετάσεις, ἀλλά δέν ἤξερε σχεδόν τίποτε ν᾿ ἀπαντήσει στίς ἐρωτήσεις πού τοῦ εἶχαν δοθῆ.
Σκεπτόταν κι ἔλεγε, τί θά κάνω γιά νά ἐπιτύχω σ᾿ αὐτές τίς ἐξετάσεις. Τόν ἐφώτισε τό Ἅγιο Πνεῦμα καί μπῆκε στήν Ἐκκλησία. Μᾶς ζήτησε ἁγιασμό, χωρίς νά μᾶς πεῖ τί τόν θέλει. Ἔβαλε ἁγιασμό μέσα στό σωληνάκι τοῦ στυλοῦ του καί πῆγε στό σχολεῖο.
Μπῆκε στήν αἴθουσα καί πρίν δοθοῦν τά θέματα, ἔβγαλε τόν ἁγιασμό ἀπό τόν στυλό του, ἐράντισε μ᾿ αὐτό τό κεφάλι του προσευχόμενος  ταυτόχρονα: «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, βοήθησέ με. Φώτισε τό μυαλό μου νά γράψω καλά».