Μοναχός Ιώβ Δοχειαρίτης ( 1919 – 15 Ιανουαρίου 1989)

Μοναχός Ιώβ Δοχειαρίτης 

( 1919 – 15 Ιανουαρίου 1989)

Κατά κόσμον ονομαζόταν Σωκράτης Χρυσάνθου Κουρτελίδης. Γεννήθηκε στο Πολύστυπο της Κύπρου το έτος 1919. Στη μονή Δοχειαρίου προσήλθε αρκετά μεγάλος, το 1984. Εκάρη μοναχός το 1986. Στη μονή του Αγίου Ηρακλειδίου Κύπρου άφησε τη «γραίαν» του σύζυγον, η οποία έγινε καλή μοναχή με το όνομα Προκοπία και διήγε ωραίο, ασκητικό βίο. Τον προέτρεψε με θέρμη να μονάσει.
 Είχε έξι τέκνα, εγγόνια και δισέγγονα. Από μικρός εργάσθηκε στη βιοπάλη και αποκατέστησε καλά την οικογένειά του. Είχε έλθει προσκυνητής στο Άγιον Όρος και ασθένησε. Παρακάλεσε την Παναγία να τον κάνει καλά και να της αφιερωθεί. Έτσι κι έγινε.
Όταν την καρδιά του έκαιγε ο θείος πόθος, η έλξη του Χριστού, τα εγκατέλειψε όλα και δίχως να υπολογίσει τη μεγάλη του ηλικία, εισήλθε στον μοναχικό στίβο με νεανική ζέση, φιλότιμο και προθυμία. Εργάσθηκε στους κήπους της μονής άοκνα και με ζήλο, με μόνιμη συντροφιά την «τσαπούαν», το τσαπί του.
Όπως γράφει ο μοναχός Θεόκτιστος Δοχειαρίτης˙ «στο κελλί του οι παρακλήσεις και οι προσευχές δεν είχαν τελειωμό. Οι νυκτερινοί του θρήνοι ακούγονταν μακριά. Στην εκκλησία πάντα πρώτος και με ενεργή και εν εγρηγόρσει συμμετοχή». Στους δύο άγαμους υιούς του είπε, αν δεν νυμφευθούν σύντομα, να έλθουν να μονάσουν μαζί του. Καθάριζε το θέρος τις ελιές και συγκέντρωνε ξύλα για τη σόμπα του τον χειμώνα. Δεν ήθελε να κουράζει τους πατέρες και να τους υποχρεώνει να τον φροντίζουν.

Δεν ήμασταν καλά και όταν ... ήμασταν καλά! Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης

Επαναλαμβανόμενες διαπιστώσεις

Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης

Η εποχή που διανύουμε δεν πάσχει μόνο από σοβαρή οικονομική κρίση αλλά και από κρίση αξιών. Αμφισβητούνται ιστορικές, παραδοσιακές και θεμελιώδεις αρχές. Αρκετοί ενοχλούνται από τη σιωπή των πνευματικών ανθρώπων. Δεν υπάρχει θαρρετή ομολογία, υπεύθυνη αντίσταση, λόγος ζωηρός και βαθύς, που θα αναπαύσει όσους δακρύζουν, για το ξεθεμελίωμα της αγαπητής πατρίδος, τον ευτελισμό της Εκκλησίας, το ξερίζωμα της Παραδόσεως.

Η λήθη του παρελθόντος νοσεί το παρόν. Μοσχοθυμίαμα δεν οσφραίνεται, το ευαγγέλιο αργεί, η ευλάβεια ειρωνεύεται, οι γιαγιάδες δεν λένε παραμύθια και συναξάρια στα εγγονάκια τους, αλλά παρακολουθούν εναγώνια τουρκικά σίριαλ στην έγχρωμη τηλεόραση. Η Αγιά Σοφιά έφυγε από τους τοίχους, που γέμισαν από ημίγυμνους, αλυσοδεμένους τραγουδιστές.

Παρουσιάστηκε το «Μέγα Γεροντικό εναρέτων Αγιορειτών του εικοστού αιώνος»

Στις 12 Δεκεμβρίου 2011, ημέρα Δευτέρα και ώρα 7:00 μ.μ. πραγματοποιήθηκε στην Αίθουσα της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών (οδός Εθνικής Αμύνης 4) η παρουσίαση του 60ου βιβλίου, τρίτομου έργου 1640 σελίδων, του μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου «Μέγα Γεροντικό εναρέτων Αγιορειτών του εικοστού αιώνος».

Το έργο παρουσίασαν:

ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας κ. Ιωήλ, ο οποίος μίλησε για τη αξία των αρετών στη ζωή μας,

ο Αρχιμανδρίτης π. Εφραίμ Καθηγούμενος της Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου, ο οποίος και αναφέρθηκε στο βίο του Γέροντά του μακαριστού π. Ιωσήφ Βατοπαιδινού,

Σκανδαλίζει τόν πιστό λαό μέ τίς θέσεις του, περί μεταμοσχεύσεων ὁ μοναχός Μωυσῆς ὁ Ἁγιορείτης.

Τοῦ Βασιλείου Κερμενιώτη, κατοίκου Πτολεμαΐδας

Μήπως θά πρέπει νά παρέμβει ἡ Ἱερά Κοινότητα τοῦ Ἁ. Ὅρους;

Κριστίν Νικόλ. Ανένηψε από "εγκεφαλικό θάνατο"

         Στενοχωρήθηκα πολύ διαβάζοντας το πρόσφατο ἄρθρο τοῦ γνωστοῦ μοναχοῦ Μωυσῆ τοῦ Ἁγιορείτη, στήν ἐφημερίδα «Μακεδονία» (19-06-2011). Ἐκεῖ, σχολίαζε τό νομοσχέδιο πού μόλις εἶχε κατατεθεῖ  στή Βουλή γιά τίς μεταμοσχεύσεις¹ και ἐμφάνιζε ὡς «ἐπιστήμη ἐμπνεόμενη ἀπό τόν Θεό» ὅλο τό καθεστώς «σφαγῆς» ἀνυπεράσπιστων ἀνθρώπων! Ἐπίσης, μέ ἐκλεπτυσμένη εἰρωνία, μεμφόταν τούς ὀρθοδόξους χριστιανούς πού ἀντιτίθενται στίς μεταμοσχεύσεις, παραλληλίζοντάς τους, εμμέσως, μέ τούς ψευδομάρτυρες τοῦ Ἰεχωβά!   

Ακόμη, ἔγραφε: «Ὁ καθένας μπορεῖ νά ἔχει ἐπί τοῦ θέματος τήν ἄποψή του, τή γνώμη του καί τήν ἰδέα του». Κι ὅμως, τό θέμα τῶν μεταμοσχεύσεων δέν εἶναι ἰδεολογικό οὔτε ὑποκειμενικό! Γι’ αὐτές, μίλησαν ξεκάθαρα Ἅγιοι ἄνθρωποι, ὅπως ὁ π. Παΐσιος καί ὁ Γέρων Σωφρόνιος. Ἦταν κάθετα ἀντίθετοι στίς μεταμοσχεύσεις, ἐκτός ἀπό ἐκεῖνες πού ἀφοροῦν τά διπλά ὄργανα (λόγου χάρη τό ἕνα νεφρό) καί ἐν γένει  αὐτές πού δέν ἀπειλοῦν τή ζωή τοῦ δότη (ὅπως ἡ μεταμόσχευση μυελοῦ τῶν ὀστῶν πού γίνεται στίς μέρες μας). 

Μία ἀπάντησις εἰς τὴν Ἀκαδημίαν Θεολογικῶν Σπουδῶν Βόλου. Μοναχοῦ Μωυσέως Ἁγιορείτου.

Η Ἀκαδημία Θεολογικῶν Σπουδῶν τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Δημητριάδως, σὲ ἀπάντησή της σὲ πρόσφατα δημοσιεύματα, σχετικὰ μὲ ἀρνητικὲς κριτικὲς σὲ συνέδριά της, ὡς ἄλλος ἀρχάγγελος φωνάζει: «Στῶμεν καλῶς…»!

Μήπως πρὸς τὴν Ἀκαδημία θὰ ἔπρεπε ν᾽ ἀπευθυνθεῖ ἡ προσταγὴ αὐτή;
Ἡ δεκάχρονη παρουσία τῆς Ἀκαδημίας ἔχει δημιουργήσει ἀρκετὰ προβλήματα καὶ σχετικὰ σχόλια.
Ὡς ἀναφέρει, δὲν διεκδικεῖ κανένα ἀλάθητο—ἂν ἦταν ποτὲ δυνατόν;— ἀλλὰ ἐνίοτε φέρεται διὰ τῶν ἐκπροσώπων της καὶ τῶν δηλώσεών τους νὰ τὸ κατέχει.
Ἐπειδὴ καὶ ἡ ταπεινότητά μου παρακινήθηκε νὰ γράψει κάτι γιὰ τὸ ἐπίμαχο συνέδριο τῆς «μεταπατερικῆς θεολογίας, ἀναγκάζεται νὰ καταθέσει λόγο ταπεινό, ἐγκάρδιο, μὲ πόνο ψυχῆς καὶ ἂς χαρακτηρισθεῖ «δημοσιογραφικός», «κατηχητικός», ἢ καὶ «ζηλωτικός».

Ἀσφαλῶς καὶ βεβαίως δὲν ἔχουμε ἀπολύτως τίποτε μὲ τὸ πρόσωπο τοῦ οἰκείου Ἐπισκόπου, μὲ τὸν ὁποῖο γνωριζόμεθα ἀπὸ ἐτῶν, καὶ πολλὲς φορὲς συζητήσαμε καὶ μάλιστα μὲ σεβασμὸ ἐκφράσαμε ἐντελῶς ἀντίθετες ἀπόψεις μας, μίλησα στὴν ἐπαρχία του ἀρκετές φορές, ἀλλὰ καὶ σ᾽ ἐκπομπές του στὸ ραδιόφωνο καὶ τὴν τηλεόραση.
Νομίζουμε ὅμως ὅτι φέρει εὐθύνη γιὰ τοὺς ὁμιλητὲς καὶ τὶς ἀπόψεις τους, ποὺ προσκαλοῦνται στὴν Ἀκαδημία.

Η Φιλοκαλία. Μωυσής Αγιορείτης

Όταν η Ελλάδα εισήλθε στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η εφημερίδα “Le Mont” έγραφε: “Σήμερα εισήλθε στην ευρωπαϊκή κοινότητα η χώρα τη Φιλοκαλίας.”. Η Φιλοκαλία είναι ένα βιβλίο που πρωτοεκδόθηκε στη Βενετία το 1782. Πρόκειται για συγκέντρωση εκλεκτών αγιοπατερικών κειμένων, για όσους αγαπούν την πνευματική ζωή, την ουσιαστική σχέση με τον ζώντα Θεό. Συγκεκριμένα, κατά τον τίτλο του σημαντικού αυτού βιβλίου, που χαρακτήρισε μία εποχή και έναν τρόπο ζωής, αναφέρεται: “Φιλοκαλία των Ιερών Νηπτικών. Συνερανισθείσα παρά των Αγίων και Θεοφόρων Πατέρων ημών, εν η διά της κατά την πράξιν και θεωρίαν ηθικής φιλοσοφίας, οι νους καθαίρεται, φωτίζεται και τελειούται”. Μιλάμε λοιπόν για φιλοκαλική εποχή, φιλοκαλικούς πατέρες και φιλοκαλισμό”.
Οι συντάκτες του σπουδαίου βιβλίου και τότε κατηγορήθηκαν από ορισμένους ως σκοταδιστές και τους προσήψαν το σκωπτικό προσωνύμιο Κολλυβάδες, για άλλη όμως αιτία. Σήμερα, μετά από μελέτη, έκδοση κειμένων και εκτίμηση η επιστήμη αποφαίνεται ότι το έργο τους ήταν λίαν αξιόλογο και έδωσε πνοή νέα στην ορθόδοξη πνευματική ζωή. Οι προστάτες του κολλυβαδικού - φιλοκαλικού κινήματος στέφθηκαν υπό αγιωνυμίας, και αυτό λέει πολλά.

Τι είναι η εκκλησία. Μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης

Τι είναι η εκκλησία 

Μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης

Για τους πολλούς η εκκλησία ταυτίζεται με το ναό, την ενορία, νομίζουν ότι πρόκειται για εταιρεία, σύλλογο, οργάνωση, φιλανθρωπικό κατάστημα, ωραία ιδεολογία, που έχει καλή οικονομική κατάσταση και αμύθητη περιουσία. Δεν είναι λίγοι αυτοί που θεωρούν την εκκλησία δυνατό οικονομικό οργανισμό, καλή επιχείρηση, που ξεγελά ανίδεους και ανήμπορους. Άλλοι πάλι νομίζουν ότι στην εκκλησία θα κάνουν γνωριμίες, θα βρουν παρέα, θα βρουν δουλειά, θα ικανοποιηθούν πρόχειρα και γρήγορα μεταφυσικές τους αναζητήσεις και θα τακτοποιήσουν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα για να μην έχουν κανένα συνειδησιακό πρόβλημα.

Η εκκλησία είναι μία μητρική αγκάλη, είναι το σώμα του ζώντος Χριστού, η σύναξη του λαού του Θεού, σε ένα υπερώο. Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν είναι μία δύσκολη και για λίγους θεολογία, μία ωραία φιλοσοφία, μία στείρα ηθική, μία σκληρή και απάνθρωπη ηθικολογία όλο δεσμεύσεις και απαγορεύσεις. Η Ορθοδοξία είναι αλήθεια, ελευθερία, αγάπη, λύτρωση, γλυκασμός, σωτηρία και χαρά. Συνήθως μιλάμε για το τι κάνει η εκκλησία και όχι για το τι πράγματι είναι η ουσία της.

Η Ελληνίδα Παναγία . Μοναχός Μωϋσής, Αγιορείτης

 Η Ελληνίδα Παναγία

Μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης 

Σήμερα είναι μεγάλη εορτή της χριστιανοσύνης. Για τους πιστούς εορτάζει η ουράνια μητέρα τους. Αισθανόμεθα μπροστά της παιδιά της, αφού ο Χριστός, κατά τον απόστολο Παύλο, μας ονόμασε αδέλφια του. Ανεξάρτητα από την ηθική ποιότητα, τη μορφωτική κατάσταση και την κοινωνική καταξίωση του καθενός, υπάρχει χώρος στην καρδιά του για την Παναγία.

Παναγία σημαίνει ότι είναι πάνω απ’ όλους τους αγίους. Κατά τον έξοχο δογματικό θεολόγο άγιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό, εμείς οι ορθόδοξοι μετά την Αγία Τριάδα τιμάμε την Υπεραγία Θεοτόκο, την πάναγνη Παναγία. Ο αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης, Αγιορείτης και μεγάλος θεολόγος άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, λέει πως δεν υπάρχουν λόγοι να υμνήσουμε το άφθαστο μεγαλείο της Θεοτόκου, το ύψος στο οποίο έφθασε η ανθρώπινη φύση.

Η Παναγία τιμάται από τους ορθόδοξους και δεν λατρεύεται, όπως μας κατηγορούν οι προτεστάντες, οι οποίοι αγνοούν τη Θεοτόκο. Η Παναγία μάς συνδέει με το πρόσωπο του Υιού της. Είναι η κλίμακα, η γέφυρα, η μεσίτρια, η πρέσβειρα όλου του ανθρωπίνου γένους προς τον Φιλάνθρωπο Θεό. Συνεχώς είναι δεομένη, έχει υψωμένα τα χέρια της για εμάς. Χαίρεται να συνδράμει. Οι παλαιοί Αγιορείτες λένε πως ό,τι ζητήσει η Παναγία από τον Χριστό, της το κάνει. Γι’ αυτό ζητούμε συνεχώς τις ακοίμητες πρεσβείες της. Είναι η μητέρα του Θεού και των ανθρώπων.

Είναι αλήθεια πως η Παναγία είναι το ιερότερο, σεμνότερο, ωραιότερο, τιμιότερο, καθαρότερο,

“Η των απελπισμένων μόνη ελπίς..” Μοναχός Μωυσής ο Αγιορείτης

“Η των απελπισμένων μόνη ελπίς..” 

Μοναχός Μωυσής ο Αγιορείτης

“Θεοτόκος! Η Παναγία είναι η μόνη ελπίδα. Δεν υπάρχει άλλη για τους πολλούς απελπισμένους. Μονάκριβη μάνα. Είχε απελπιστεί από τις ικανότητες της. Δεν στεκόταν στα δεκανίκια των λόγων των άλλων. Στηριζόταν στον σταυρό του Υιού της. Ο πόνος την ομόρφαινε πιο πολύ. Στον κίνδυνο βρήκε τη λύτρωση. Επέλεξε τη σιωπή. Κυνηγήθηκε. Αγάπησε τα δύσκολα. Άντεξε στον πόνο. Άντεξε και στην ευτυχία των μαθητών του Υιού της, δίχως λάθη στις εξετάσεις. Ήξερε ν’ αναμένει.

Έπαθε λοιπόν κι έμαθε. Κέρδισε κι έχει να δώσει. Ό,τι έχει είναι δικό μας. Ο πλούτος ακένωτος, ζωοδόχος πηγή, ζωηφόρος αγάπη, επιτάφιος της απόγνωσης. Να μη την καταδέχονται και νάναι τόσο καταδεκτική. Η έκφραση της μια μεγάλη σιωπή, εύλαλη. Σκουπιδοντενεκέδες περιττών λόγων καθημερινά στις εξώθυρες, γεμάτοι οι λάκκοι. Το πέμπτο ευαγγέλιο της Παναγίας είναι όλο λευκές σελίδες, είναι γραμμένο από θωπευτική σιωπή, από μελάνι παραμυθίας.

Η δυσκολία των καιρών . Γράφει ο μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης

Η δυσκολία των καιρών  

Μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης

Μεγάλες φυσικές καταστροφές με τεράστιες δυσμενείς οικολογικές συνέπειες, με πολλούς θανάτους, δημιουργούν ανησυχία, φόβο και αγωνία. Κάποιοι μιλούν για “σημεία των καιρών” και για “το τέλος του κόσμου”. Κανείς δεν μπορεί να πει ότι δεν ζούμε σε μία δύσκολη εποχή και ότι δεν χρειάζεται μεγάλη εγρήγορση.
Ο κόσμος πέρασε και άλλες δύσκολες καταστάσεις. Το τέλος του κόσμου κάποτε θα έλθει. Δεν μπορούμε να το ορίσουμε εμείς. Κανείς δεν γνωρίζει πότε θα έλθει. Σε κανέναν ποτέ δεν αποκαλύφθηκε από το Θεό. Η ερμηνεία των “σημείων των καιρών” είναι δύσκολη και δεν είναι έργο του κάθε ευφάνταστου θρησκόληπτου και φανατικού.

Για τις τραγωδίες του κόσμου δεν ευθύνεται ο Θεός. Ο Θεός δεν είναι τιμωρός, εκδικητικός, φθονερός και σαδιστής. Για ορισμένα κακά ευθύνεται ο άνθρωπος, που έκανε κακή χρήση της ελευθερίας του. Ακόμη και για κάποια δυσμενή καιρικά φαινόμενα, λέγουν οι επιστήμονες, ευθύνονται οι άνθρωποι με την κατάχρηση και παράχρηση, την υπερκατανάλωση, τον πλεονασμό και κορεσμό, τη σπατάλη, την ασυδοσία και την απροσεξία.

Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης , Με αφορμή ένα σεμινάριο

Με αφορμή ένα σεμινάριο

 Μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης

Ἀπό 10-22.3.2010 τό τμῆμα Θεολογίας τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης πραγματοποίησε εἰκοσάωρο σεμινάριο γιά γυναῖκες, περίπου 110, ἐκπαιδευτικούς, “πρεσβυτέρες” καί ἄλλες, ἐπιχειρώντας, ὅπως ἀνέφερε, ἕνα ἄνοιγμα στήν κοινωνία. Θά μποροῦσε κανείς νά ἐπαινέσει τήν κίνηση αὐτή, ἄν δέν συνέβαιναν κάποια ἀνεπίτρεπτα.

Δυστυχῶς ἡ εὐκαιρία αὐτή στάθηκε, γιά μία ἀκόμη φορά, νά προτάξουν κάποιοι τίς φεμινιστικές τους   ἰδέες, τίς μοντέρνες ἀντιλήψεις καί κάποιες ἀνίερες σκέψεις. Ἔτσι στάθηκαν στό ἄν ὁ «ἄρτος» καί ὁ «οἶνος» τῆς Θείας Κοινωνίας θά λέγονται «κρασί» καί «ψωμί». Στό νά λέγεται ἡ Παναγία «Μαρία» καί ὄχι «Θεοτόκος».
Πολύς λόγος ἔγινε γιά τό ὅτι ἀμφισβητήθηκε ἡ μή μετάληψη τῶν γυναικῶν τίς ἡμέρες ἔμμηνου κύκλου τους. Μάλιστα μία καθηγήτρια εἶπε πώς κάτι τέτοιο εἶναι ὅ,τι καί ὁ ἱδρώτας, ὁπότε δέν τίθεται κανένα θέμα κωλύματος προσελεύσεως στή Θεία Κοινωνία. Ὅπως ἦταν φυσικό, ὁρισμένες γυναῖκες σκανδαλίσθηκαν καί ἀντέδρασαν, γιά νά χαρακτηριστοῦν ὀπισθοδρομικές καί ἀναχρονιστικές.

Γάμος και Μοναχισμός, Ομιλία μοναχού Μωυσή Αγιορείτου

Τοποθεσία : Ι. Μονή Αγίων Πάντων Ωλενού Τριταίας
Ομιλητής : π. Μωυσής Αγιορείτης





radiofloga.blogspot.com

Πολιτισμική κρίση. Μοναχού Μωυσή Αγιορείτου

Θέμα των καθημερινών συζητήσεων είναι εδώ και καιρό η οικονομική κρίση, η οποία αναμφισβήτητα έχει επηρεάσει σημαντικά την καθημερινή ζωή του καθενός. Γράψαμε ξανά πως η κρίση είναι κυρίως πνευματική. Ορισμένοι μίλησαν και για κρίση θεσμών, που βέβαια δεν είναι τόσο πρόσφατη. Σήμερα θα γίνουμε πιο συγκεκριμένοι και θα μιλήσουμε για κρίση πολιτισμού. Για το τι είναι πολιτισμός ακριβώς, είναι ένα μεγάλο θέμα, που δεν θα το θίξουμε όμως τώρα.

Η κρίση λοιπόν χτύπησε και την πόρτα του πολιτισμού. Οι δυσκολεμένοι το πρώτο που περικόπτουν είναι ένα πολιτιστικό προϊόν. Ας πούμε για παράδειγμα ένα καλό βιβλίο. Η εμπορευματοποίηση από την άλλη πολλών πολιτιστικών γεγονότων της πατρίδας μας έφερε άλλα αποτελέσματα. Δεν πρόκειται για αγωγή ή ιατρεία ψυχής, αλλά για διασκέδαση, ξεφάντωμα, πανηγυρτζίδικο σαματά με τα μύρια “φεστιβάλ” που ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια σε όλη τη χώρα και ιδιαίτερα τώρα το θέρος.

Ο καθαρός, ευγενής, ιερός και ωραίος πολιτισμός δεν είχε ποτέ άμεση σχέση με τον παρά. Τα έπη, η τραγωδία, η Θεία λειτουργία, ο θούριος, η ποίηση και η κάθε εμπνευσμένη, πηγαία και υψηλή δημιουργία τέχνης ήταν μακριά από κάθε συναλλαγή. Ο πολιτισμός σήμερα βρίσκεται στα χέρια κάποιων που προσδοκούν μόνο οικονομικό κέρδος. Δεν είμαστε ισοπεδωτικοί και μονότονα απόλυτοι,

Μοναχός Μωυσής, Οι θησαυροί του Αγίου Όρους

Οι θησαυροί του Αγίου Όρους

Μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης

Το Άγιον Όρος έχει μια μοναδικότητα αδιαμφισβήτητη. Αυτό δεν το λέμε βαυκαλιζόμενοι για την ιστορία του και την πλούσια προσφορά του, ούτε γιατί κατοικούμε μόνιμα σε αυτό, ούτε γιατί το είπαν και το έγραψαν πολλοί κατά καιρούς και με ενθουσιασμό το ομολόγησαν.
Παρά την επιλεγμένη σιωπή του μιλά με την υπερχιλιόχρονη ιστορία του, τα ανεκτίμητα κειμήλιά του, την καταπληκτική φύση του, τον τρόπο ζωής του και το ήθος των μοναχών του......
Κατά τον μητροπολίτη Μεσογαίας Νικόλαο, “μιλάει εντυπωσιάζοντας, μιλάει εμπνέοντας, μιλάει συγκινώντας, μιλάει συγκλονίζοντας, μιλάει προκαλώντας αλλαγές ζωής, μεταμόρφωση σκέψης, απροσδόκητες αφιερώσεις.
Μιλάει πάντοτε πολύ, βαθιά και σε όλους... Είναι πράγματι ένας πολύ ιδιαίτερος τόπος που συνήθως κατανύσει και προβληματίζει. Το Άγιον Όρος έχει ακριβά φυλαχτά, μυστικά σωτήρια και αλήθειες απελευθερωτικές. Γοητεύει συναρπαστικά ακόμη και αυτούς που ποτέ δεν θα περίμενες. Δεν γνωρίζω αν για άλλο μέρος της Ελλάδας έχουν γραφεί τόσα πολλά.

Η αληθινή μετάνοια Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου

Συμβαίνει, αγαπητοί μου, λέγει ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, συχνά ο άνθρωπος στον κόσμο να φοβάται πολύ. Φοβάται μη αρρωστήσει, μη πάθει κάτι άσχημο, μη του κάνουν κακό, μη δεν επιτύχει, μη δεν προοδεύσει, μη εκτεθεί, μη δεν τιμηθεί, μη δεν αναγνωρισθεί.
 Για τη σωτηρία της αθάνατης ψυχής του δεν πολυνοιάζεται, δεν φοβάται, δεν αγωνιά, μόνο ελπίζει στον Πολυεύσπλαχνο Θεό, αν βέβαια πάλι νοιάζεται και ενδιαφέρεται. Δεν αγαπά πολύ τη σωτηρία του φαίνεται σήμερα ο άνθρωπος. Γιατί άραγε; Τί είναι αυτό που τον κάνει ν' αμαρτάνει εύκολα και να μετανοεί δύσκολα; Είναι τόσο δύσκολο ν' αλλάξει ο άνθρωπος; Είναι υποτιμητικό να ζητήσει συγχώρεση; Είναι αναξιοπρεπές να ταπεινωθεί;
Τον ομιλητή παρακαλώ καλείσθε ν' ακούσετε ως αδελφό σας, ως συναγωνιστή και όχι σαν αυστηρό δάσκαλο. Θα προσπαθήσει ν' απαντήσει στα βασικά και καίρια παραπάνω ερωτήματα. Θα χρησιμοποιήσει προς τούτο την απαράμιλλη Αγία Γραφή, τη θεοκίνητη Πατρολογία και τον μυροβόλο Συναξαριστή.  

Ο πόνος ταπεινώνει τον άνθρωπο Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου

Σχετική ομιλία «Το νόημα του πόνου στην ζωή του ανθρώπου»  (πατήστε να την ακούσετε)

Ο άγιος Μάρκος ο Ασκητής τονίζει πως η υπομονή στους πόνους των θλίψεων δίνει αληθινή γνώση και μεγάλη ωφέλεια. Ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος συνεχίζοντας λέγει πως αυτή η υπομονή στους πειρασμούς θα στεφθεί από χαρά, στην οποία προκαταβολικά πρέπει να ελπίζουμε κατά την αδιάψευστη εντολή του Κυρίου.

Ο πόνος, αδελφοί μου, ταπεινώνει τον άνθρωπο. Μέσα από την αδυναμία του μπορεί ν’ αναζητήσει τη δύναμη στο Θεό και να την έχει. Αν θελήσει να τα βγάλει πέρα μόνος του θα ταλαιπωρηθεί αρκετά και θα πονέσει σίγουρα πιο πολύ. Είναι μία ευκαιρία, να υποχωρήσει ο ατομισμός, η αυτάρκεια, η επικίνδυνη τάση για αυτοθέωση, που αποτελεί πονηρή ψευδαίσθηση αυτοδυναμίας και αυτοδικαιώσεως, κι έτσι να οδηγηθεί στη σωτήρια μετάνοια, αποφασιστικά και αμετάκλητα, γενναία και σταθερά, δίχως διλήμματα, οπισθοχωρήσεις και δαιμονοκίνητες αναβολές.

Ο πιστός παραδίδεται ολοκληρωτικά στο θέλημα του Θεού. Λέγει κι εννοεί το «γενηθήτω το θέλημά Σου» της Κυριακής προσευχής. Η πίστη στο Θεό αποτελεί ένα διάφορο πόνο. Καλείται ο πιστός ν’ απαγκιστρωθεί από το «ίδιον θέλημα», το κοσμικό περιβάλλον, πρόσωπα και πράγματα αντίθεα, ιδέες και μέριμνες παγιδευτικές. Ο πιστός προσκαλείται να μεταποιήσει τα πάθη σε αρετές και να μεταμορφώσει τη ζωή του.

Ένας ζωντανός και δυνατός οργανισμός, όταν νοσεί κάνει υψηλό πυρετό. Μη φοβόμαστε τον πυρετό. Είναι ένα σήμα. Κάτι δηλώνει. Ας μη σπεύσουμε να πάρουμε αντιπυρετικά. Ας αναζητήσουμε ως καλοί γιατροί την αιτία, την αφορμή, την προέλευση του ενοχλητικού πυρετού. Η πλούσια παράδοσή

Θλίψη και κατάθλιψη. Μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης

Ο γέροντας Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης συχνά έλεγε πως η σήμερα τόσο διαδομένη κατάθλιψη συχνά και κύρια οφείλεται στον μεγάλο εγωισμό. Από μικροί μεγαλώνουμε με μια λαθεμένη αγωγή. Των περισσότερων η ανατροφή από μικρά παιδιά είναι μία επιμελής καλλιέργεια ενός λίαν εγωιστικού πνεύματος.
Γεννιέται από νωρίς η σφοδρή επιθυμία για διάκριση, έπαινο, εντυπωσιασμό και πρωτοκαθεδρία. Γεννιέται ένα υπερβολικό ενδιαφέρον για την ενδυμασία, την κόμμωση και την επίδοση σε ανάξια λόγου πράγματα.
Ο πολύς εγωισμός οδηγεί στον πρωταγωνιστισμό, την απόρριψη των άλλων, τη χρησιμοποίηση υπερβολών, ψευδών και ύβρεων. Ορισμένοι φθάνουν μάλιστα να υπηρετούν το άσχημο και το κακό μόνο και μόνο για να συζητιούνται και να προβάλλονται.
Με μια τέτοια πλεύση και προοπτική τι συμβαίνει; Πολύ συχνά, επειδή τα πράγματα δεν μας έρχονται όπως ακριβώς θέλουμε, αμέσως στεναχωριόμαστε, ταραζόμαστε, αγχωνόμαστε, απογοητευόμαστε και κλεινόμαστε στον εαυτό μας.

Ομιλία μοναχού Μωυσή Αγιορείτη στην Ι.Μ.Προφήτη Ηλία Θήρας

Ομιλία στο πνευματικό κέντρο της Ι.Μονής Προφήτη Ηλία Θήρας του γέροντος μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου με θέμα :

«Το νόημα του πόνου στην ζωή του ανθρώπου»

Οι γονείς και η ανατροφή των παιδιών Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης

Ευχαριστώ για την ευγενή πρόσκληση προς την ταπεινότητά μου.
Ίσως σκε­φθεί κάποιος δικαιολογημένα τι έχει να πει ένας απομακρυσμένος Αγιορείτης μοναχός για την οικογένεια, για τους γονείς και την ανατροφή των τέκνων τους;
Ο μοναχός δεν είναι ανέραστος, μισόκοσμος κι απομονωμένος. Ο μοναχός είναι ευχέτης υπέρ όλης της οικουμένης. Πάντοτε η Εκκλησία ήθελε ν' ακούει τους μοναχούς. Στην ιερά ησυχία σοφίζεται, φωτίζεται, αγωνιζόμενος και καθαιρόμενος.
Παρατηρεί λοιπόν τους ασκη­τές να μηνύουν στον άστατο κόσμο το «στώμεν καλώς, στώμεν μετά φόβου». Η μεγάλη τρυφή του κόσμου, η υπερκαταναλωτική κοινωνία, η ευδαιμονία, η ευμάρεια δεν είναι διόλου θετικά στοιχεία για την ανάπτυξη της πνευματικής ζωής.
Το Άγιον Όρος ανησυχεί για την κατιούσα πορεία του κόσμου. Για τις ανίερες ιδέες που ακούγονται πρώτη φορά στον νεοελληνικό βίο, για συμβίωση μόνιμη και νόμιμη αγάμων ακόμη κι ομοφυλοφίλων, για την έξαρση της μοιχείας, την αύξηση των διαζυγίων. Καθημερινά έρχονται θλιμμένοι και προβληματισμένοι άνθρωποι στο Αγιον Όρος, πνιγμένοι στ' αδιέξοδα από μια ανοημάτιστη ζωή κι ένα λανθασμένο τρόπο βίου.

Η κρίση σήμερα. Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης

Η κρίση σήμερα

Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης

Η κρίση των καιρών μας οδήγησε αρκετούς, υπεύθυνους, γνώστες και μη, σε διαπιστώσεις θλιβερές και απαισιόδοξες.

Μιλούν για ναυάγιο της χώρας, για πτώχευση του κράτους, για νοσηλεία της πατρίδος μας σε εντατική μονάδα. Ο κόσμος δεν ξέρει ποιον να ακούσει και να πιστέψει. Τα έχει χαμένα και έχει την αίσθηση ότι κανείς δεν του λέει την όλη αλήθεια.
Αν κάποιον εμπιστευθεί, σύντομα απογοητεύεται. Η κατάσταση είναι μάλλον τραγική. Στις διαδηλώσεις θρηνούνται νεκροί, αθώοι νέοι άνθρωποι.
Όλοι μα όλοι ψάχνουν να μεταθέσουν τις ευθύνες από πάνω τους. Ο ένας βρίζει σκληρά τον άλλο συνεχώς. Βγάζει με περισσή χαρά τα άπλυτα του άλλου στη φόρα. Μα έτσι δεν λύνεται τίποτε.

Χρειάζεται οπωσδήποτε καταμερισμός και καταλογισμός των ευθυνών.