Ο Κονδύλης και τα κονδυλώματα

Η δημοσιογραφία αποτελούσε, πάλαι ποτέ, αυτό που οι Αγγλοσάξονες ονομάζουν «gatekeeper» (φύλακας ή πορτιέρης, θα λέγαμε εμείς). Έλεγχε, δηλαδή, σαν πορτιέρης, το ποιός θα προβληθεί και ποιός όχι, ποιά είδηση θα περάσει στον κόσμο και ποιά θα θαφτεί, τι αξίζει να γίνει γνωστό και τι να το φάει το μαύρο σκοτάδι. Ήταν η εποχή όπου λίγοι εκδότες και ιδιοκτήτες ραδιοσταθμών και καναλιών έλεγχαν πλήρως την ενημέρωση, και όπου ο απλός κόσμος δεν είχε ούτε δημόσιο βήμα, ούτε τρόπο να ακουστεί η φωνή του (αρκεί να αναλογιστούμε ότι ορισμένοι βαρεμένοι έφθαναν μέχρι το σημείο να δολοφονούν κόσμο ώστε να δημοσιευτούν οι απόψεις τους με την μορφή προκυρήξεων).

Από αυτή την κατάσταση προέκυψε η δύναμη της «τέραρτης εξουσίας» ―και αυτή έθρεψε την αλαζονεία και την ημιμαθή έπαρση πολλών δημοσιολογούντων της κακιάς ώρας, οι οποίοι ενδυναμώνονταν από την βεβαιότητα ότι οι σαχλαμάρες τους δεν θα συναντούσαν αντίλογο ―παρεκτός ίσως από αβρούς συναδέλφους.

Με το διαδίκτυο αυτό έπαψε να ισχύει. Οποιοσδήποτε πλέον έχει την δυνατότητα να απαντήσει επί ίσοις όροις σε οποιονδήποτε δημόσιο λόγο. Δεν έχει βέβαια εξασφαλισμένο ακροατήριο ―δεν μοιράζει δα και τσάμπα DVD―, αλλά, αν ο λόγος του είναι σοβαρός και καίριος, μπορεί να φθάσει, δυνάμει, σε όλο τον κόσμο. Ο Ριχάρδος Σωμερίτης έγγραψε κάτι την εποχή που οι βλακείες των μέσων μαζικής ενημέρωσης έμεναν αναπάντητες. Σήμερα, με μιας δεκαετίας και βάλε καθυστέρηση, θα του απαντήσουμε.

Ελλείψει επιχειρημάτων στο κείμενο του Σωμερίτη θα περιοριστούμε και εμείς στον εφ' όλης της ύλης σχολιασμό του. Θα υπερτιμούσαμε το κείμενο του αν του απαντούσαμε με μεγαλύτερη σοβαρότητα και τάξη, γιατί θέση μας είναι ακριβώς ότι δεν του αξίζει τέτοια τιμή.

Παιχνίδια πολέμου

Ο Ριχ. Σωμερίτης σχολιάζει τις απόψεις του Κονδύλη σχετικά με ενδεχόμενη ελληνοτουρκική σύρραξη

ΡΙΧ. ΣΩΜΕΡΙΤΗΣ

Το εύκολο λογοπαίγνιο θα ήταν ότι αποκτήσαμε στρατηγό Κονδύλη τον νεότερο. Στο λογοπαίγνιο αυτό μας οδήγησε η προδημοσίευση, στο «Βήμα» της 9ης Νοεμβρίου, μεγάλου αποσπάσματος του επίμετρου στην ελληνική του έκδοση ενός έργου πολιτικής φιλοσοφίας του Παναγιώτη Κονδύλη, διανοουμένου και όχι καραβανά, για τη θεωρία του πολέμου που εκδόθηκε στη Γερμανία το 1988. Το επίμετρο αυτό εξετάζει τις διάφορες παραμέτρους μιας υποθετικής ελληνοτουρκικής σύρραξης.

Ο Ριχάρδος δεν δίστασε να καταφύγει στο ―και κατά δηλωσή του― «εύκολο λογοπαίγνιο». Γιατί να διστάσει, άλλωστε, αφού όλο το κείμενο γράφτηκε με ευκολία που θυμίζει ευκοίλια (μιλώντας εκ του αποτελέσματος);

Ξεκινάει με έναν αόριστο ψόγο προς τον Π. Κονδύλη, ότι έγραψε ένα έργο για την «θεωρία του πολέμου» όντας διανοούμενος και «όχι καραβανάς». Αλλά αν είναι ανεπαρκής ένας μη καραβανάς διανοούμενος να γράψει ένα βιβλίο για την θεωρία του πολέμου, τότε ο κ. Σωμερίτης είναι διπλά ανεπαρκής να το κριτικάρει, αφού ούτε καραβανάς είναι, ούτε, βέβαια, διανοούμενος.

Σύμφωνα με τον Κλεμανσό, τον πολιτικό που οδήγησε τη Γαλλία στη νίκη του 1918, ο πόλεμος είναι μια πολύ σοβαρή υπόθεση για να τον εμπιστευτείς σε στρατηγούς. Τι θα έλεγε ο Κλεμανσό για τους πανεπιστημιακούς καθηγητές; Η απάντηση είναι δύσκολη διότι ο Κλεμανσό δεν πρόλαβε να διαβάσει Κονδύλη. Το πολύ να είχε διαβάσει Κλαούζεβιτς, τον θεωρητικό του πολέμου που τόσο αναστάτωσε με τη δόξα του, περισσότερο και από τους σπουδαστές των διαφόρων σχολών πολέμου, διαφόρους διανοουμένους και καθηγητές Πανεπιστημίου.

Μη όντας, όπως προείπαμε, ούτε διανοούμενος, ούτε καραβανάς ―αλλά απλώς ένας ημιμαθής δημοσιογράφος, είναι λογικό να αγνοεί ότι πραγματείες περί στρατηγικής ―τόσο «καραβανάδων» όσο και «πανεπιστημιακών καθηγητών»― μελετώνται σοβαρότατα από τα διεθνή στρατηγικά επιτελεία και τους γεωπολιτικούς αναλυτές. Από τον Σουν Τζου και τον Κλαούζεβιτς έως τα σενάρια του Χάντινγκτον και δεκάδων αναλυτών.

(Αγνοεί επίσης ότι ο Π. Κονδύλης ήταν ερευνητής και όχι «πανεπιστημιακός καθηγητής» ―αλλά μπροστά στα τόσα άλλα που αγνοεί αυτό είναι απλό πλημμέλημα).

Μερικοί από αυτούς θεωρούν καθήκον τους να προσθέτουν στο βιογραφικό τους και κάποιες ιδέες για το πώς σκοτώνεις επιτυχώς τους αντιπάλους σου. Ευτυχώς, τις ιδέες αυτές δεν τις πειραματίζονται ούτε και μέσα στα πανεπιστήμια. Δυστυχώς, εκτός πανεπιστημιακής θαλπωρής, οι ιδέες αυτές μπορούν όμως να επηρεάσουν όσους ήδη διακατέχονται από ανάλογες φαγούρες. Κοντολογίς, ο κ. Κονδύλης έρχεται με το πόνημά του να προσφέρει επιστημονική και μάλιστα (σύμφωνα με τις φήμες) προοδευτική κάλυψη σε όλους τους ελληνόψυχους καλαμαράδες της καθ’ ημάς Ανατολής.

Αν αυτά τα γραμμένα στο πόδι σχόλια ―τα ούτε καν καφενειακού επιπέδου―, δημοσιεύονταν σε μεγάλη εφημερίδα άλλης χώρας, θα είχε απολυθεί ο συντάκτης ή τουλάχιστον αναγκαστεί να ζητήσει δημόσια συγνώμη. Εδώ εμφανίστηκαν ως «κριτική» ενός έργου γραμμένου μετά ετών μελέτης από διακεκριμένο ερευνητή του εξωτερικού, και το οποίο έργο έτυχε εξαιρετικά θερμής υποδοχής στο εξωτερικό, από κριτικούς, πανεπιστημιακούς και στρατιωτικούς αναλυτές.

Γιατί να παραμείνει εδώ, λοιπόν, ένας νέος επιστήμονας με στοιχειώδη αξιοπρέπεια και ευφυία, αν σε μια από τις μεγαλύτερες εφημερίδες της χώρας γράφονται τα παραπάνω, ενώ στο εξωτερικό, στην Γερμανική «Frankfurter Allgemeine Zeitung» διαβάζουμε για τον ίδιο στοχαστή:

«Ο Κονδύλης, ο φιλόσοφος, με το απίστευτο εύρος γνώσης του [...] αντιπροσωπεύει τον υπο εξαφάνιση τύπο του οικουμενικού διανοητή [...] κατέχοντας μια τρομερή γνώση της Ευρωπαϊκής ιστορίας με απέραντη αναλυτική ικανότητα...».

Με δυο λόγια, η θέση του κ. Κονδύλη είναι η ακόλουθη: Η κατανομή του χώρου (συμπαγής γεωγραφικά Τουρκία, κατακερματισμένη Ελλάδα) δίνει στην Τουρκία προφανές στρατηγικό πλεονέκτημα. Αν μας χτυπήσει πρώτη, μπορεί να μας αποσπάσει κάτι, το μικρό ή το σημαντικό, αλλά πάντως το σχετικά απομονωμένο και συνεπώς ανυπεράσπιστο, διότι εμείς δεν μπορούμε να υπερασπίσουμε τα πάντα. Ετσι, η ελληνική πλευρά πρέπει να επιλέξει τα σημεία που είναι κομβικά για την άμυνα (στόχος κάθε πολέμου είναι η καταστροφή του κυρίου όγκου των αντιπάλων δυνάμεων) και ταυτόχρονα να επιδιώξει αυτοτελή εδαφικά κέρδη. Αυτά είναι λίγα: η Ιμβρος και η Τένεδος και περισσότερο ακόμη η Θράκη, δηλαδή τα ευρωπαϊκά τουρκικά εδάφη. Που πρέπει να πάρουμε αντιμετωπίζοντας το όποιο κόστος για να έχουμε αντάλλαγμα στις μεταγενέστερες διαπραγματεύσεις.

Βεβαίως η χώρα μας πρέπει να καλύπτει με ικανή δύναμη πυρός το σύνολο της τουρκικής επικράτειας για να είναι η άμυνά της αποτρεπτική. Αυτά όμως δεν αρκούν. Το κλειδί του πολέμου είναι ο αιφνιδιασμός. Ετσι, μπροστά στη γενικότερη πλεονεκτική θέση της Τουρκίας η ελληνική πλευρά δεν θα είχε σοβαρές πιθανότητες στρατιωτικής νίκης αν δεν έβρισκε τη δύναμη και την αποφασιστικότητα να καταφέρει το πρώτο (μαζικό) πλήγμα, αιφνιδιάζοντας τον εχθρό. Δηλαδή επίθεση και μάλιστα αιφνίδια; Ναι και όχι, διότι, όπως μας εξηγεί ο καλός κ. Κονδύλης, που τον θαυμάζουν στη Γερμανία, το γεωπολιτικό δυναμικό της Τουρκίας μακροπρόθεσμα ενισχύεται, ενώ της Ελλάδας μακροπρόθεσμα συρρικνώνεται· «συνεπώς» ο επιτιθέμενος με… «την ιστορική και την πολιτική έννοια δεν μπορεί να είναι άλλος από την Τουρκία». Ετσι, ακόμη κι αν εμείς εισβάλουμε σε τουρκικά εδάφη, ουφ, αναπνέουμε: οι κακοί παραμένουν οι άλλοι.

Ο Ριχάρδος ειρωνεύεται εδώ ακόμα και το ότι τον Κονδύλη «τον θαυμάζουν στην Γερμανία». Λογικό. Όλοι θα ζήλευαν βλέποντας να θαυμάζουν κάποιον οι ξένοι, ενώ γνωρίζουν ότι τους ίδιους τους διαβάζουν μειδιόντας συγκαταβατικά μόνον οι συμπολίτες τους ―και αν.

Κατορθώνει πάντος σε δυο μικρές παραγράφους να παραβλέψει την όλη επιχειρηματολογία του Κονδύλη, και να παρεξηγήσει την έννοια του «πρώτου κτυπήματος» όπως αυτή παρουσιάζεται στο βιβλίο του αλλά και στην προδημοσίευση. Λίγο το έχετε;

Ενα βιβλίο και μάλιστα πανεπιστημιακού επιπέδου δεν είναι Ζαχαράτος της παλιάς καλής εποχής, όταν διάφοροι επί τιμή έλυναν εκεί τα προβλήματά μας γευόμενοι τον βαρύ-γλυκύ τους. Και με δεδομένη τη διαρκή ελληνοτουρκική κρίση είναι βέβαιο ότι η κάθε λέξη και η κάθε ιδέα μπορούν να οδηγήσουν στα όσα δεν θα θέλαμε. Είναι επίσης γεγονός ότι στην εποχή μας αυτά που γράφουμε στην Αθήνα διαβάζονται και στην Αγκυρα και ναι μεν ο πρόεδρός μας θεωρεί ότι ο τουρκικός λαός δεν καταλαβαίνει από πολιτισμό (φαντάσου ο κ. Ντεμιρέλ να έλεγε κάτι το παρεμφερές για μας…) όμως οι τούρκοι στρατηγοί κάτι πρέπει να καταλαβαίνουν από στρατηγική. Ερώτημα: Θα περιμένουν να προχωρήσουμε στις τεράστιες στρατιωτικές παραγγελίες μας και στην επικράτηση των ιδεών του κ. Κονδύλη για να αντιδράσουν;

Αυτό που κατάλαβε από την ανάγνωση του ο κος. Σωμερίτης είναι ότι το βιβλίο είναι «καφενειακού επιπέδου» (ω, της ειρωνείας) ―και ότι μπορεί να ταράξει τους Τούρκους με όσα περιέχει. Και η φίλη μου η Κλαίρη ―που έβγαλε την Αμαράντου με την βάση του δέκα― αυτό κατάλαβε, αλλά δεν το δημοσίευσε ως «κριτική».

Αυτό όμως είναι επιχείρημα συγκυρίας: με ποια λογική και με ποια στοιχεία ο κ. Κονδύλης προδικάζει ότι το μόνο που μας περιμένει είναι ο πόλεμος με την Τουρκιά και ότι το καθήκον μας είναι πώς να τον χάσουμε με το μεγαλύτερο δυνατόν κόστος για τον αντίπαλο που, μας το υπογραμμίζει, έχει όλα τα στρατηγικά πλεονεκτήματα;

Ο Κονδύλης, βέβαια, αναλύει εξαντλητικά, «με ποιά λογική και με ποιά στοιχεία». Αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα...

Η θεωρία του κ. Κονδύλη μάς προσφέρει πράγματι, και αυτό είναι κυριολεκτικά ανατριχιαστικό, τις πιο μελανές ιδέες: να επιτεθούμε πρώτοι, να χάσουμε χιλιάδες παιδιά και εθνικά εδάφη, να υποστεί η Κύπρος τραγικότερες ακόμη συνέπειες και όλα τούτα για να έχουμε επιχειρήματα σε μια μελλοντική μεταπολεμική διαπραγμάτευση. Γιατί όμως να μην αρχίσουμε από αυτήν με τα επιχειρήματα και τις δυνάμεις που έχουμε, χωρίς το βάρος μιας μερικής έστω ήττας; Πώς αντιμετωπίζονται τα μικροπροβλήματα της όποιας συντήρησης των δυνάμεών μας με όπλα και πυρομαχικά, προφανώς και με καύσιμα και ανταλλακτικά, όταν τα πάντα βρίσκονται στα χέρια ορισμένων δυνάμεων και, όσο ανεξάρτητοι αποφασίσουμε ότι θέλουμε να είμαστε, πολεμική βιομηχανία που να καλύπτει τις ανάγκες μας δεν μπορούμε να αποκτήσουμε μήτε να κατασκευάσουμε ανταλλακτικά ούτε και να βρούμε καύσιμα. Για να μην προσθέσουμε και τις επικοινωνίες…

Το να πεις «έλα, Τούρκε, να μιλήσουμε ειλικρινά, αν μας κάνεις πόλεμο τίποτε δεν θα κερδίσεις το ουσιώδες, θα χάσεις πολλά όπως και εμείς, που φυσικά τότε όλοι μας θα πολεμήσουμε» είναι κάτι το σχεδόν αυτονόητο και ως ένα βαθμό γίνεται με χίλιες αντιφάσεις και δυσκολίες, με κυριότερη αντίδραση τις εσωτερικές ιαχές, εδώ και απέναντι, των πολεμοκάπηλων που μάλλον βρήκαν τον θεωρητικό τους.

Εδώ βρίσκουμε μια κεφαλαιώδους σημασίας ανάλυση, η οποία θα έπρεπε να διδάσκεται σε όλα τα στρατιωτικά επιτελεία και σε κάθε διπλωματική σχολή. Η στρατηγική πρόταση του κ. Σωμερίτη προς αποτροπή του πολέμου είναι να πούμε: «έλα, Τούρκε, να μιλήσουμε ειλικρινά, αν μας κάνεις πόλεμο τίποτε δεν θα κερδίσεις το ουσιώδες, θα χάσεις πολλά όπως και εμείς, που φυσικά τότε όλοι μας θα πολεμήσουμε».

Το επόμενο βήμα θα είναι, λογικά, να τραγουδήσουμε όλοι μαζί ―ενδεχομένως με τον κ. Σωμερίτη να οδηγεί―: «Αν όλα τα παιδιά της γης / πιάναν γερά τα χέρια / κορίτσια αγόρια στη σειρά / και στήνανε χορό / ο κύκλος θα γινότανε / πολύ πολύ μεγάλος / κι ολόκληρη τη Γη μας / θ’ αγκάλιαζε θαρρώ». Μια τέτοια πράξη θα έχει ακόμα μεγαλύτερη αποτρεπτική ισχύ.

Κανονικά και μόνο η απίστευτης γελοιότητας πρόταση περί αποτροπής που παρουσιάζει ―και δη ως «αυτονόητη»― ο δημοσιογράφος θα αρκούσε για την άμεση μεταθεσή του στις σελίδες με τα ευθυμογραφήματα ―αν όχι τα φαρμακεία.

Το να διδάσκεις όμως τα όσα διαβάσαμε με την υπογραφή Κονδύλης είναι μια άλλη συζήτηση με επιχειρήματα απίστευτης ελαφρότητας, εξωπραγματικά και σαφώς επικίνδυνα. Κυρίως που, στη συνέχεια της εργασίας του, ο κ. Κονδύλης λίγες ελπίδες αφήνει για τη χώρα, τους ανθρώπους της, το μέλλον, οικονομικό, πολιτικό, ευρωπαϊκό. Θεωρεί ότι ακόμη και με τη λύση τυχοδιωκτικής απελπισίας που έχει σαφώς την προτίμησή του (να χτυπήσουμε πρώτοι…) απαιτούνται θυσίες και αλλαγές που δεν διαφαίνονται στον ορίζοντα: τέτοια απελπισία, τέτοια εθνική νευροπάθεια. Ας ελπίσουμε πάντως ότι ο καλός διανοητής δεν θα βρεθεί αξιωματούχος της παλλαϊκής άμυνας σε συνοριακή περιοχή…

Αφού επαναλάβει τις επιπέδου δημοτικού παρεξηγήσεις του περί της θεωρίας και των προτάσεων του Κονδύλη, ο κος. Σωμερίτης κλείνει επικρίνοντας την απαισιοδοξία του Π. Κονδύλη για το «οικονομικό, πολιτικό και ευρωπαϊκό» μέλλον της χώρας. Ξέρουμε βέβαια πόσο τον δικαίωσε το λαμπρό, «οικονομικό» (κρίση), «πολιτικό» (Γιωργάκης) και «ευρωπαϊκό» (Αλμούνια) μας μέλλον.

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο ΒΗΜΑ, τις 23/11/1997. Ο κος. Σωμερίτης, μπερδεύοντας ίσως το πτύειν με το βρέχειν, είχε το σθένος να απαντήσει άλλες δυο φορές στην αντίδραση του κ. Κονδύλη στα γραφόμενα του, με επιχειρήματα αντιστοίχου επιπέδου. Όλος ο διάλογος ―ο Θεός να τον κάνει―, εδώ.

Η παπάρα της εβδομάδας

Η ανακοίνωση του νέου ΔΣ του ΟΠΑΠ στο οποίο έχω οριστεί μη εκτελεστικό μέλος, με πέτυχε σε μία όμορφη, αλλά και "δύσκολη" στιγμή: βρισκόμουν για αρκετές μέρες στο εξωτερικό στο ταξίδι του μέλιτος (που λόγω αβεβαιότητας για τον χρόνο των εκλογών δεν είχα μπορέσει να πάω το καλοκαίρι που παντρεύτηκα) και συνεπώς ήταν λίγο δύσκολο για εμένα τόσο να παρακολουθήσω, όσο και να γράψω σχετικά. [1]

Στις μέρες που μεσολάβησαν μέχρι σήμερα (που επέστρεψα) γράφτηκαν αρκετά σχετικά με τον διορισμό μου: από κακοήθη, κατευθυνόμενα και ανακριβή μέχρι ενθαρρυντικά και υποστηρικτικά. Δικαίωμα του καθενός να γράφει ό,τι θέλει, αρκεί να μην παραποιεί την αλήθεια.

Αυτό που δεν μπορώ να δεχθώ είναι ότι ο διορισμός μου είναι χαριστικός, με τον Α ή τον Β τρόπο. Είμαι 37 χρονών και έχω κάνει αρκετά πράγματα σε μία επαγγελματική πορεία σχεδόν 20 ετών. Σε καμία περίπτωση σε αυτά τα χρόνια δεν δέχτηκα να μου κάνουν χάρες και φρόντιζα πάντα οι εργασιακές σχέσεις μου να είναι ξεκάθαρες.

Από εδώ

Είμαστε δυο. Είμαστε τρείς. Είμαστε χίλιοι δεκατρείς;;;

Πάει ο ένας, πάει ο άλλος...

Και εγώ δεν αισθάνομαι καλά τελευταία.

Αφέλεια revisited

Έγραφε προ ημερών ο Old Boy:

Aφέλεια δεν είναι να είσαι ευχαριστημένος που κέρδισε ο Ομπάμα, αφέλεια δεν είναι να νιώθεις ότι κάτι πολύ θετικό συνέβη στην Αμερική, αφέλεια δεν είναι να συμμερίζεσαι το πνεύμα ανάτασης και αισιοδοξίας που επικρατεί παγκόσμια.

Αν δεν είναι αυτό αφέλεια, τότε τι είναι;!

Αφέλεια είναι να επισημαίνεις γραπτά ή προφορικά πληροφορίες ήδη γνωστές.

Το λεξικό Τριανταφυλλίδη πάντως μας δίνει στο λήμμα αφέλεια:

β. απλοϊκότητα στη σκέψη: Tα πίστεψε από ~, ευπιστία. Είχα την ~ να πιστέψω στις υποσχέσεις του.

Την πληροφορία ότι ο Ομπάμα εξελέγη πρόεδρος των ΗΠΑ με ένα από τα δύο κόμματα του αμερικάνικου πολιτικού κατεστημένου την έχουμε και εμείς.

Την πληροφορία ότι δεν εξελέγη με κάποιο δικό του κίνημα, ότι έπαιξε με τους όρους του παιχνιδιού και ότι χρηματοδοτήθηκε από ένα σημείο κι ύστερα από τους ίδιους που χρηματοδότησαν τον Μακέιν την έχουμε και εμείς.

Ακόμη περισσότερο, την πρόβλεψη ότι καθόλου δεν αποκλείεται κάποια στιγμή στο μέλλον να βομβαρδίσει κι αυτός μια καινούρια χώρα και να ξεκινήσει έναν δικό του πόλεμο, ναι, μπορούμε να την κάνουμε κι εμείς.

Ναι, αλλά από ότι φαίνεται έχετε και πληροφορίες που οι λοιποί στερούμαστε. Αλλιώς, προς τι η αισιοδοξία;

Αφέλεια είναι να ισοπεδώνεις αυτό που έγινε και τις προσδοκίες που γεννά, κρίνοντας τα πράγματα απ' έξω, κρίνοντας το πακέτο «ΗΠΑ» ως σύνολο και μην κρίνοντας τι είναι προτιμότερο να συμβεί εντός του πακέτου αυτού.

Και τι μας νοιάζει εμάς τι θα συμβεί εντός του πακέτου αυτού, βρε αδερφέ; (αν δεχθούμε καν ότι θα συμβεί κάτι θετικό εντός του).

Μήπως να ενδιαφερθούμε και για τις εξελίξεις των δημοτικών εκλογών στην Τούλσα της Οκλαχόμας;

Αφέλεια είναι να κρίνεις τις εξελίξεις στην βάση του ρόλου που θα επιθυμούσες εσύ να έχουν οι ΗΠΑ, αντί να τις κρίνεις στην βάση του δεδομένου τους ρόλου.

Δηλαδής —για να κάνουμε ένα μη αφελές ερώτημα— τι άλλαξε, στη βάση του δεδομένου τους ρόλου, με την εκλογή Ομπάμα;

Αφέλεια είναι η υπενθύμιση των ακραίων ορίων των ΗΠΑ ως αρχή και τέλος της κουβέντας.

Αφέλεια είναι να μην προτιμάς την κίνηση προς το ένα άκρο από την κίνηση προς το άλλο, όσο πολύ κι αν απέχουν σε ορισμένους τομείς κι όσο ελάχιστα σε άλλους.

Δηλαδής, ποιά ακριβώς κίνηση —έστω και ελάχιστη— επιτέχθει και σε ποιούς τομείς;

Αρκεί ότι έφυγε ο αντιαισθητικός καμπόυς και ήρθε ο εκλεπτυσμένος αφροαμερικάνος —ή έχουμε και άλλες εξελίξεις επί του πρακτέου;

Αφέλεια, τέλος, είναι να μην βλέπεις ότι ακόμη κι αν ο Ομπάμα ξεκινήσει σε μερικά χρόνια παγκόσμιο πόλεμο, δεν είναι σήμερα και με βάση τα ως τώρα δεδομένα αφελής η ικανοποίηση για την εκλογή του.

Πως και έτσι; Απλά και μόνο επειδή μας διαβεβαιώνει η τελευταία αυτή πρόταση;

Ε, να και μια αντίθετη: Αφέλεια, τέλος, είναι να μην βλέπεις ότι ακόμη κι αν ο Ομπάμα δεν ξεκινήσει σε μερικά χρόνια παγκόσμιο πόλεμο, είναι σήμερα και με βάση τα ως τώρα δεδομένα αφελής η ικανοποίηση για την εκλογή του.

Τώρα πως να διαλέξουμε ανάμεσα στις δυο έξοχες αυτές διαβεβαιώσεις;

Έδώ ίσως να χρειάζονται εκείνα τα παλαιϊκά εργαλεία που λέγονται επιχειρήματα —πολιτικά, ιστορικά και έτσι.

Α, και που είστε:

Δεν μας τα λέει καλά ο «σύντροφος» Ομπάμα. Βεβαίως, δεν περιμέναμε να σπάσει τόσο νωρίς αυγά, αλλά να διατηρεί φασιστικού τύπου υδροκέφαλες υπηρεσίες που δημιούργησε ο Μπούς και να θέλει να τις στελεχώσει μάλιστα με ανθρώπους που χαρακτηρίζονται ως «γεράκια», είναι γεγονότα που δεν γεννούν ιδιαίτερη αισιοδοξία.

Για παράδειγμα, το υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας, αυτό το τερατούργημα που δημιούργησε η κυβέρνηση Μπους, διατηρείται. Εκεί θα τοποθετηθεί η σημερινή κυβερνήτης της Αριζόνας, Τζάνετ Ναπολιτάνο, η πρώτη γυναίκα εισαγγελέας. Η ίδια φημίζεται για τη σκληρή πολιτική που ακολούθησε στο θέμα της λαθρομετανάστευσης και της μεθοριακής ασφάλειας.

Μερίδα του Τύπου, καθώς και οργανώσεις για τα πολιτικά δικαιώματα, σημειώνουν ότι υπάρχει αντίφαση ανάμεσα στις προεκλογικές διακηρύξεις Ομπάμα και στις σημερινές κινήσεις του. Τονίζουν δε, ότι οι περισσότερες επιλογές του είναι άτομα του κατεστημένου της Ουάσιγκτον, ιδιαίτερα της εποχής Κλίντον, αλλά και Μπούς. Ιδιαίτερα επικριτικοί είναι στο θέμα του Ιράκ, όπου ο Ομπάμα ήδη χαλάρωσε το αυστηρό χρονοδιάγραμμά του για την αποχώρηση των στρατευμάτων από το Ιράκ. Σήμερα έγιναν μεγάλες διαδηλώσεις ιρακινών στη Βαγδάτη, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για το χρονοδιάγραμμα παραμονής των αμερικανών τουλάχιστον για τρία χρόνια στη χώρα.

Η Χίλαρι Κλίντον, η οποία κατά πληροφορίες, προορίζεται για επικεφαλής του Στέϊτ Ντιπάρτμεντ, όχι μόνο ψήφισε υπέρ του πολέμου στο Ιράκ, και στη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας της δήλωσε ότι δεν μετάνιωσε γι’ αυτό. Προβληματισμό επίσης προκαλεί και η πρόθεση να παραμείνει στο Πεντάγωνο ο υπουργός Άμυνας του Τζορτζ Μπους, Ρ. Γκέιτς.

Από το antinews

Ή, όπως το έθεσε ο Α.Φ σε προηγούμενο μας πόστιον:

Ο κόσμος ελπίζει γιατί θέλει την ελπίδα στο πιάτο ―χωρίς να κοπιάση, χωρίς τίποτα να θυσιάση. Αλλά δεν θα πολυδιαψευστή γιατί δεν πολυπιστεύη.

Απλώς τεμπελιάζουμε. Υπάρχει ελπίδα στον κόσμο ―αλλά θέλει κόπο να ψάξουμε να την βρούμε, να χαλάσουμε πολλά παπούτσια στο δρόμο, να εγκαταλείψουμε την βολή μας. Επειδή λοιπόν βαριόμαστε ―καταφεύγουμε στο εξωφρενικώς παράλογο με τον Ομπάμια! Ούτε ανεπανόρθωτα άρρωστοι από καλιφορνιζαίησον να είμασταν!

Αιδώς, αχρείοι (01)

Μια εκπομπή πολιτικού διαλόγου με τον Σκατζόχοιρο και τον Γνωμοδότη.

Ρε, βάλε flash ρε συ να ακούσεις την εκπομπή!

Για την "δήλωση Κίσσινγκερ"

Ειρωνεύεται ο Old-Boy τον Λάκη Λαζόπουλο, ο οποίος επανέλαβε από Αλ-Τσαντίρι την ψευτό-δήλωση Κίσσινγερ. Επί του συγκεκριμένου, έχει κάθε δίκιο, αφού από τη μια ο Λαζόπουλος έχει μετατραπεί σε νέο Νταλάρα και από την άλλη η δήλωση αποτελεί διαρκώς επανεμφανιζόμενο μύθο.

Ως εκεί όμως. Γιατί τα συμπεράσματα που προκύπτουν από τη χρήση της ειρωνείας —όπως φαίνονται και στα σχόλια των αναγνωστών του, κάθε άλλο παρά προφανή είναι.

Ας δούμε όμως πρώτα την "δήλωση":

Ο ελληνικός λαός είναι δυσκολοκυβέρνητος και γι' αυτό πρέπει να τον πλήξουμε βαθιά στις πολιτισμικές του ρίζες. Τότε ίσως συνετισθεί. Εννοώ, δηλαδή, να πλήξουμε τη γλώσσα, τη θρησκεία, τα πνευματικά και ιστορικά του αποθέματα, ώστε να εξουδετερώσουμε κάθε δυνατότητά του να αναπτυχθεί, να διακριθεί, να επικρατήσει, για να μη μας παρενοχλεί στα Βαλκάνια, να μη μας παρενοχλεί στην Ανατολική Μεσόγειο, στη Μέση Ανατολή, σε όλη αυτή τη νευραλγική περιοχή μεγάλης στρατηγικής σημασίας για μας, για την πολιτική των ΗΠΑ

Ναι, ο Κίσσινγκερ δεν το είπε ποτέ.

Πρόκειται για μια αγνώστου προελεύσεως φράση, η οποία αναπαράγεται εδώ και εκεί χωρίς κάποια αναφορά σε σοβαρή πηγή.

Ούτως ή άλλως, ένας διπλωμάτης δεν θα μίλαγε ποτέ έτσι δημοσίως —ίσως την εποχή της αποικιοκρατίας μόνο, όπου οι λαοί των αποικιών θεωρούνταν κάτι σαν απολίτιστα ζώα.

Αυτό είναι το "ιστορικό" κομμάτι του θέματος.

Το πολιτικό τώρα. Όποιος παραθέτει αυτή την ψευδεπίγραφη δήλωση για να αποδείξει δήθεν ότι και κάθε λόγος περί παρόμοιων σχεδιασμών και πολιτισμικών επιθέσεων είναι επίσης μούφα, ε, αυτός είναι χειρότερα νυκτωμένος από όποιον απλά την αναπαράγει ως αληθή.

Ας πούμε, από την αμερικανική σκοπιά, τι διαφορετικό κάνει το ευαγές ίδρυμα CDRSEE, με την αιγίδα των "The United States Government, Department of State", "The United States Agency for International Development", "The United Kingdom, Foreign & Commonwealth Office" και άλλων ευγενών οργανισμών (συμπεριλαμβανομένου του υπερηφάνου κρατικού μηχανισμού μας); (εκτός αν κάποιος πιστεύει ότι σκοπός όλων αυτών είναι η αγάπη, η ειρήνη, η κατανόηση και η σταθερότητα στην περιοχή —ό,τι διακυρήσουν δηλαδή, οπότε πάσο).

Γράφει ή όχι η κ. Κουλούρη σε επίσημο έγγραφο του CDRSEE ότι οι νέοι καιροί στα Βαλκάνια απαιτούν και το γράψιμο της ιστορίας από νέα σκοπιά; Ή, με δικά της λόγια: «Οι πολιτικές εξελίξεις της τελευταίας δεκαετίας στα Βαλκάνια και η αναθεώρηση του παρελθόντος που συνεπάγονται οδήγησαν τις βαλκανικές ιστοριογραφίες σε μια αναζήτηση του «κοινού» παρελθόντος, των κοινών ιστορικών εμπειριών της βυζαντινής και της οθωμανικής αυτοκρατορίας και της «κληρονομιάς» τους στη θρησκευτική, πολιτισμική και θεσμική σφαίρα».

Τι διαφορετικό γράφει ο Σάμουελ Χάντιγκτον στις δυο εκτενείς αναλύσεις του του που αποτέλεσαν τον κορμό του βιβλίου του "Η σύγκρουση των πολιτισμών" για το ότι πολιτισμικά η Ελλάδα ως ορθόδοξος χώρος, είναι ασύμβατη με τις αμερικανικές επιλογές;

Αλλά και από την αντίπαλη σκοπιά, τι διαφορετικό καταγγέλλει ο Γκυ Ντεμπόρ στα «Σχόλια Πάνω στην Κοινωνία του Θεάματος», όταν γράφει:

Η πρωταρχική επιδίωξη της θεαματικής κυριαρχίας ήταν να εξαλείψει την ιστορική γνώση εν γένει και καταρχήν σχεδόν όλες τις πληροφορίες και τα εύλογα σχόλια σχετικά με το πιο πρόσφατο παρελθόν. Ένα τόσο κατάφορο και αυταπόδεικτο γεγονός δε χρειάζεται εξηγήσεις. (...)

Μια απολυταρχική εξουσία τόσο πιο ριζικά καταργεί την ιστορία όσο πιο επιτακτικές είναι οι ανάγκες για κάτι τέτοιο, και προπαντών ανάλογα με τις μεγαλύτερες ή μικρότερες πρακτικές ευκολίες εκτέλεσης που συναντά. Ο Τσιν Τσε Χοάνγκ Τι διέταξε να καούν τα βιβλία, αλλά δεν κατάφερε να τα εξαφανίσει όλα. Ο Στάλιν είχε προωθήσει ακόμα παραπέρα την πραγματοποίηση ενός παρόμοιου σχεδίου στο αιώνα μας αλλά, παρόλα τα κάθε λογής ερείσματα που είχε καταφέρει να βρεί έξω από τα σύνορα της αυτοκρατορίας του, παρέμενε απροσπέλαστη στην αστυνομία του μια εκτεταμένη ζώνη του κόσμου όπου κορόιδευαν τις αγυρτίες του. Το ενσωματωμένο θεαματικό τα κατάφερε καλύτερα, με νέες μεθόδους και δρώντας αυτή την φορά παγκόσμια. (…)

Το πεδίο της ιστορίας ήταν το αξιομνημόνευτο, η ολότητα των συμβάντων οι συνέπειες των οποίων εκδηλώνονταν για μεγάλο χρονικό διάστημα. Επίσης αξεχώριστα η γνώση έπρεπε να διαρκεί και να βοηθάει στην κατανόηση, τουλάχιστον εν μέρει, όσων θα συνέβαιναν εκ νέου: “κτήμα ες αεί”, λέει ο Θουκυδίδης. Με αυτό τον τρόπο η ιστορία ήταν το μέτρο μιας πραγματικής καινοτομίας. Όποιος πουλάει την καινοτομία έχει κάθε συμφέρον να εξαλείξει το μέσο αποτίμησής της. (…)

Γνωρίζουμε ασφαλώς ότι η ιστορία εμφανίστηκε στην Ελλάδα μαζί με την δημοκρατία. Μπορούμε να διαπιστώσουμε ότι χάθηκε απ’ τον κόσμο μαζί με την τελευταία.

Σε τι διαφέρει το σχέδιο της ψευτο-δήλωσης από ό,τι γράφει στο βιβλίο του ο Σαμπκομαντάντε Μάρκος σχετικά με τις προθέσεις των κυρίαρχων δυνάμεων;

Ποιό είναι το κύριο πρόβλημα που αντιμετωπίζει ο μονοπολικός κόσμος στην πορεία του προς την παγκοσμιοποίηση; Τα εθνικά κράτη, οι αντιστάσεις, η κουλτούρα, ο τρόπος του κάθε έθνους να βλέπει τον κόσμο, ό,τι το κάνει να διαφέρει από τα άλλα έθνη. Πως είναι δυνατό να δημιουργηθεί ένα παγκόσμιο χωριό όπου όλοι είναι ίδιοι αν υπάρχουν τόσες διαφορές; Όταν λέμε ότι πρέπει να διαλυθούν τα εθνικά κράτη και να μετατραπούν σε ερήμους, δεν εννοούμε ότι θα σκοτώσουν τον κόσμο, αλλά τον τρόπο ζωής του κάθε λαού. Μετά την καταστροφή θα έρθει το ξανακτίσιμο. Θα ξανακτιστούν οι διάφορες περιοχές μέσα σε ένα νέο πλαίσιο. Εκείνο που ορίζουν οι νόμοι της αγοράς. Αυτή είναι η κινητήρια δύναμη της παγκοσμιοποίησης.

Το πρώτο της εμπόδιο είναι τα εθνικά κράτη: πρέπει να τους επιτεθεί και να τα καταστρέψει. Ότι κάνει ένα κράτος “εθνικό” πρέπει να καταστραφεί: η γλώσσα, ο πολιτισμός, η οικονομία, η πολιτική του ζωή και ο κοινωνικός του ιστός. (…)

Κάθε πολιτισμική διαφορά η οποία κάνει ένα Γάλλο Γάλλο, έναν Ιταλό Ιταλό, ένα Δανό Δανό, έναν Μεξικανό Μεξικανό, πρέπει να καταστραφεί, γιατί αποτελεί φράγμα στην παγκοσμιοποίηση της αγοράς. (…).

Αυτό σημαίνει ότι η πολιτιστική ιστορία, η ιστορία της παράδοσης, συγκρούεται με αυτή την διαδικασία και αποτελεί επομένως εχθρό της παγκοσμιοποίησης. Αυτό είναι ιδιαίτερα σοβαρό στην Ευρώπη, όπου υπάρχουν έθνη με μεγάλες παραδόσεις.

[Σαμπκομαντάντε Μάρκος, Ο Τέταρτος Παγκόσμιος Πόλεμος]

Μοιάζει να σκέφτονται πολλοί: «Συνωμοσία; Σχεδιασμοί; Μακροπρόθεσμα πλάνα; Μυστικά κονδύλια; Πολιτιστικές επιθέσεις; Πρόκειται ασφαλώς περί γελοιοτήτων, και ορίστε η απόδειξη: ορισμένοι πιστεύουν μια ψευδεπίγραφη δήλωση, τάχα του Κίσσινγκερ. Άρα όλα μούφες, και όλα τα σχετικά Λιακοπουλισμοί».

Λίγο πρόωρο δεν είναι το συμπέρασμα σας, φίλτατοι;

Αυτό που έγραψε ο Γκορ Βιντάλ ισχύει και για πολλούς έλληνες —συνήθως τους πιο «προοδευτικούς»:

«Δυστυχώς οι Αμερικανοί, ως άλλα σκυλιά του Παβλόφ, έχουν εκπαιδευτεί από τα ΜΜΕ να αντιδρούν με χαχανητά σε κάθε αναφορά της λέξης συνωμοσία.».

Ας ανοίγομεν και κάνα βιβλίο...

Πότε ανακάλυψε η Oρθοδοξία ότι ο γάμος αποτελεί μυστήριο; Από θεολόγους, ανάμεσά τους ο καθηγητής της Θεολογικής και της Φιλοσοφικής σχολής του Πανεπιστήμιου Αθηνών και Γραμματέας της Ι.Συνόδου του πρώτου ελληνικού Βασιλείου, ο αρχιμανδρίτης Θεόκλητος Φαρμακίδης, έχει υποστηριχθεί πως μόνον μετά το 1204, ο γάμος απέβη εκκλησιαστικό μυστήριο.

Όσον αφορά στην Βυζαντινή Πολιτεία, ο Ιλλυριός χασάπης άγιος Ιουστινιανός (Ουπράβντα), με έναν νόμο (Νεαρά οδ΄-κεφ δ΄) το 538, αναφέρθηκε στα του γάμου: Καθόρισε τρεις κατηγορίες πολιτών, τους έκλαμπρους, τους μεσαίους και τους ευτελείς. Οι πρώτοι κατοχύρωναν τον γάμο τους με συμβόλαιο, οι δεύτεροι εδήλωναν χωρίς ιερολογία παρουσία κληρικών την απόφασή τους να συζήσουν, όσο για τους τρίτους, τους φτωχούς, δεν χρειαζόταν καμμία διαδικασία. Η παρουσία των κληρικών δεν είχε μυστηριακή ούτε καν τελετουργική χροιά, αλλά εκτελούσε χρέη μαρτυρίας του γεγονότος: «…ο δε παραλαβών τρεις ή τέσσαρας των κληρικών, εκμαρτυρίαν συνιστάτω δηλούσαν ως ο δείνα και η δείνα συνηρμόσθησαν αλλήλοις».

Μόνο το 893, με έναν άλλο νόμο του αυτοκράτορα Λέοντα Στ΄, αναγνωρίστηκε ο θρησκευτικός ως μόνος νόμιμος γάμος, όχι όμως και ως μυστήριο, ενώ η γαμήλια ακολουθία καθορίστηκε επί Αλεξίου Α΄Κομνηνού (Βλ. και Φ.Κουκουλέ περί γάμου των Βυζαντινών). Η σύνδεση ιεροτελεστίας και συνάψεως του Γάμου, που διατάχθηκε με την Νεαρά 89 του Λέοντα («Μη ερρώσθαι τα συνοικέσια άνευ της ιεράς ευλογίας») ίσχυσε πολύ αργότερα και στο ελληνικό κράτος. Ασφαλώς όμως μια αυτοκρατορική διαταγή ούτε καν μια τοπική Σύνοδος, δεν μπορούν να ορίσουν ένα μυστήριο. Σύνοδος όμως και μάλιστα Οικουμενική για να θεσπίσει το μυστήριο, δεν φαίνεται να συνεκλήθη ποτέ.

Από εδώ.

Και κάποια σχόλια:

1. Κανείς (δηλαδή η ΔΙΣ) δεν χρησιμοποίησε τη λέξη πορνεία ως βρισιά. Όσοι το εκλάβατε έτσι, σκεφθείτε ξανά γιατί το εκλάβατε έτσι.

2. Η πορνεία για την Εκκλησία είναι αμαρτία. (Έτσι, ούτε η λέξη “κλέφτης” είναι βρισιά κοκ.) Η πορνεία είναι αμαρτία, όπως και κάθε άλλη αμαρτία. Ζυγαριά δεν υπάρχει. Οι αμαρτίες συγχωρούνται, κάτω από ορισμένες και κατάλληλες προϋποθέσεις. Όλα αυτά κάτω από την κοσμοθεωρία της Εκκλησίας.

3. Με βάση την κοσμοθεωρία αυτή λοιπόν, κάθε σεξουαλική πράξη που δεν αποσκοπεί στη διαιώνιση του είδους, είναι πορνεία, είναι αμαρτία. Δεν είναι απαραίτητο να υπάρχει “οικονομικό αντάλλαγμα”. Το “αντάλλαγμα” της ηδονής, είναι αρκετό για να την κάνει αμαρτία. Αυτή είναι η αυστηρή ερμηνεία. Άρα υπάρχει πορνεία και μέσα στο γάμο.

4. Με βάση την αυστηρή ερμηνεία, οποιαδήποτε σεξουαλική πράξη πριν το γάμο, είναι αμαρτία. (επαναλαμβάνω: σύμφωνα με την Εκκλησία). Διότι πρώτον δεν μπορεί να αποσκοπεί στη διαιώνιση του είδους και δεύτερον επειδή η πνευματική ένωση των δύο ανθρώπων δεν έχει λάβει την ευλογία της Εκκλησίας (με τον γάμο).

5. Επαναλαμβάνω και ότι η λέξη πορνεία δεν είναι βρισιά. Ως αμαρτία, είναι δυνατόν να συγχωρεθεί. Όπως οποιαδήποτε άλλη αμαρτία. Ουδείς αναμάρτητος. Ο αμαρτωλός δεν πάει με τραίνο στην κόλαση. Υπάρχει πάντα η ελπίδα (πιθανότητα) σωτηρίας. Δεν είμαστε Προτεστάντες να καταδικάζουμε εις το πυρ το εξώτερον τον κάθε “αμαρτωλό”. Υπάρχει και η μαλακή ερμηνεία, που ενδεχομένως δέχονται ορισμένοι ιερείς, ότι λόγω των κοινωνικών αλλαγών (σπουδές, ανεργία, γάμοι σε μεγαλύτερη ηλικία, έξοδα για γάμο/δημιουργία νέου νυκοκοιριού), γίνεται “αποδεκτή” η αμαρτία (παραμένει αμαρτία, αλλά γίνεται αποδεκτή) των προγαμιαίων σχέσεων. Και συγχωρείται ευκολότερα, όταν καταλήγει τελικά στο γάμο. Έχω την εντύπωση ότι ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, παρά τις τόσες κατηγορίες εναντίον του από αυτό εδώ το μπλογκ, ανήκε σ’ αυτήν την πτέρυγα ιερέων, που κατ’ οικονομίαν δεχόταν τη “μαλακή ερμηνεία”. Με προσοχή, αλλά αυτό το νόημα έδινε πάντα στις συνομιλίες του με νέους.

Συμπέρασμα

Ειλικρινά δε βλέπω κανένα πρόβλημα στη συγκεκριμένη φρασεολογία της ΔΙΣ. Με τη δική της κοσμοθεωρία, οι αρχιερείς χρησιμοποιώντας την εκκλησιολογική γλώσσα εξέφρασαν τη δική τους άποψη, η οποία συνάδει με αυτό που εκπροσωπούν. Ούτε έβρισαν κανέναν, ούτε είναι στο χέρι τους να περάσει ή να μην περάσει το νομοσχέδιο, ούτε τίποτα. Εξέφρασαν το αναμενόμενο, και μάλιστα θα έλεγα ότι εάν δεν εκφραζόντουσαν έτσι, εμένα θα με εξέπληκτε! Θα έπρεπε να τους ασκηθεί κριτική αν έλεγαν τα αντίθετα! Τώρα, αν κάποιος δεν δέχεται την κοσμοθεωρία της Εκκλησίας, δεν υπάρχει λόγος ούτε να παρεξηγείται, ούτε να φωνάζει, ούτε να επιτίθεται.

(...) το να λέει ότι “νομιμοποιεί ηθικά αμαρτήματα” δεν δείχνει αυτό που λες. Δε ζητάει καμία συγκατάθεση. Απλά λέει ότι “νομιμοποιεί” (δηλαδή για το κράτος, δηλαδή το κράτος επιτρέπει δια νόμου στον πολίτη) “ηθικά αμαρτήματα”. Δηλαδή κάτι που θεωρεί η Εκκλησία ως αμαρτία, το κράτος το νομιμοποιεί. Και εφιστά στην προσοχή στο ποίμνιό της. Αυτό κάνει. Απλά και ωραία. Δε χρειάζονται κραυγές.

Αν εμείς οι δύο ζούσαμε μαζί σε έναν άλλο πολιτισμό, σε μία άλλη χώρα, και κάποια στιγμή φτιάχναμε έναν “σύλλογο” ένα κάτι, οτιδήποτε (λέω “σύλλογο” γιατί πολλοί εδώ μέσα έτσι βλέπετε την Εκκλησία), και εκείνο το κράτος έκανε νόμο που επέτρεπε την κλοπή, την οποία εμείς στον “σύλλογό μας” θεωρούσαμε “βαρύτατο ηθικό παράπτωμα”, δε θα βγάζαμε ανακοίνωση ότι “το κράτος νομιμοποιεί ένα ηθικό παράπτωμα”; Για μας είναι παράπτωμα, για το κράτος εκείνο μπορεί να ήταν ή μπορεί και να μην ήταν. Αντίστοιχα, θα εκφράζαμε κι εμείς την ελπίδα και την ευχή μας να μην ψηφιστεί το νομοσχέδιο.

Εγώ δεν το βρίσκω κακό, ούτε περίεργο, ούτε τραβηγμένο. Έτσι εκφράζονται οι άνθρωποι και αυτά πιστεύουν.

Τηλέμαχος

- - -

Παραμύθι της χαλιμάς #1

“Ο Ιουστινιανός όπως θα δούμε, ήταν ο πρώτος αυτοκράτορας που θέσπισε την απλή παρουσία κληρικών σε ένα είδος γάμου, που για πολλούς αιώνες ακόμη (12ος αι.), δεν θεωρείτο μυστήριο, άρα μέχρι τότε, οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί ζούσαν σύμφωνα με την Σύνοδο του κ.Άνθιμου Θεσσαλονίκης, σε πορνεία..”

Ασφαλώς πρόκειται για μια γκάφα τεραστίων διαστάσεων. Συχνά σκέφτομαι πως είναι δυνατόν άνθρωποι να δημοσιοποιούν με τέτοια έπαρση εντελώς λανθασμένες πληροφορίες, χωρίς να κάνουν ένα στοιχειώδη έλεγχο. Καλά να πάθουν:

Ο Τερτυλλιανός λοιπόν που γεννήθηκε το 160, πολύ-πολύ νωρίτερα από τον …6ο αιώνα του Ιουστινιανού που οι τελούντες εν αγνοία μας λένε, γράφει για ότι τον “γάμο τον συνάπτει η Εκκλησία…και τον επισφραγίζει η ευλογία”!:

“matrimonii quod ecclesia conciliat…et consignat benedictio” (PL 1, 1302A)

Όπως γράφει ο Αμβρόσιος τον 4ο αιώνα:

“Cum ipsum conjugium sacerdotali et benedictione sanctificari oporteat” (PL 16, 984C)

Όπως γράφει ο Μ. Βασίλειος στα μέσα του 4ου αιώνα:

“Οι άνδρες αγαπάτε τας γυναίκας…προς κοινωνίας γάμου συνέλθητε, ο της φύσεως δεσμός, ο δια της ευλογίας ζυγός, ένωσις έστω των διεστώτων.” (PG 29,160)

Όπως γράφει ο Ιω. Χρυσόστομος στα μέσα του 5ου αιώνα:

“τι τα σεμνά του γάμου εκπομπεύεις μυστήρια;…ιερέας καλείν και δι ευχών και ευλογιών την ομόνοιαν του συνοικεσίου συσφίγγειν” (PG 54,443)

Και ξεκαθαρίζει έτσι ακόμη περισσότερο τις ανοησίες που γράφτηκαν από τους Ροΐδηδες και τους Λασκαράτους…Ο ευλογημένος από την εκκλησία μυστηριακός γάμος είναι πανάρχαιο χριστιανικό γεγονός.

Εκτός των παραπάνω, διασώζονται και μαρτυρίες για κάποια στοιχεία της ιεροπραξίας όπως τα δαχτυλίδια που αναφέρει ο Τερτυλλιανός, τα στέφανα τουλάχιστον από τον 4ο αιώνα που αναφέρει ο Χρυσόστομος, το νυφικό πέπλο που αναφέρει ο Αμβρόσιος Μεδιολάνων.

Παραμύθι της χαλιμάς #2

“ουδέποτε καθιερώθηκε στην Ανατολική Εκκλησία ο γάμος ως μυστήριο, όπως θα δούμε, παρά μόνον την εποχή του Αλέξιου Κομνηνού…στο όνομα μιας ανύπαρκτης παράδοσης.”

Εδώ συναντάμε το πιο απίστευτο απ’ όλα: “ανύπαρκτη παράδοση” και “μη καθιέρωση στην ανατολική εκκλησία ο γάμος ως μυστήριο”!

Πως γίνεται να συμβαίνει αυτό για τον γάμο, που θεσπίζεται-δογματίζεται από την ίδια την Καινή Διαθήκη! Και μόνο η αναφορά αυτή στην προς Εφεσίους επιστολή, έφτανε και περίσευε για να τελείται άπαξ διαπαντώς ο Γάμος ως Μυστήριο.

Αλλά όχι μόνο αυτό: σε μια ολόκληρη σειρά αιώνων η παράδοση αυτή τηρείται και διαωνίζεται από σειρά πατέρων της εκκλησίας και αυτό να το παραβλέπουν οι εν λόγω κύριοι λέγοντας ότι δεν καθιερώθηκε παρά τον 12ο αιώνα!.

Κι όμως, από τον 2ο αιώνα ο γάμος ονομάζεται, χαρακτηρίζεται και πιστεύεται ως ΜΥΣΤΗΡΙΟ και η σειρά των έργων στα οποία συμβαίνει αυτό είναι πράγματι μεγάλη:

2ος αιώνας:

Ειρηναίος, PG 7,532B
Ειρηναίος, PG 7,1397A

3ος αιώνας:

Ωριγένης PG 12,643C
Ωριγένης PG 13,117A
Μεθόδιος PG 18,61B

4ος αιώνας (ενδεικτικά)

Ι. Χρυσόστομος PG 51,229 κ.ε.
Μ. Αθανάσιος PG 27,618
Μ. Βασίλειος PG 30,769Β
Γρηγόριος Θεολόγος PG 36,292Α
Αββάς Ησαΐας PG 40,1189Α
Επιφάνιος Κύπρου PG 42,113Β
Γρηγόριος Νύσσης PG 45,1060Α

5ος αιώνας

Κύριλλος Αλεξανδρείας PG 72,793Β
Θεοδώρητος Κύρου PG 82,549Α

6ος αιώνας

Προκόπιος Γαζαίος PG 87,2664B
Αναστάσιος Σιναΐτης PG 89,856B

7ος αιώνας

Μάξιμος Ομολογητής PG 91,681Α
Ιωάννης Δαμασκηνός PG 96,93Α

και αργότερα ο Φώτιος, ο Θεοφύλακτος και πολλοί άλλοι, και όλοι οι παραπάνω ΠΡΙΝ τον 12ο αιώνα!

Πως είναι δυνατόν βρε αθεόφοβοι, να αναφέρεται-δηλώνεται-χαρακτηρίζεται, επί σειρα αιώνων, έργων και πατέρων ο Γάμος ως μυστήριο, και να μας λέτε χωρίς αιδώ ότι “ο γάμος έγινε μυστήριο τον 12ο αιώνα” και μάλιστα από …ανύπαρκτη παράδοση;!

Το κερασάκι στην τούρτα…

“Καταλήγω: Η Σύνοδος να πάρει πίσω τις βρισιές της, αλλιώς ας προχωρήσουν όσοι αισθάνονται πως τους αφορά η συκοφαντική δυσφήμηση σε κοινή προσφυγή στη Δικαιοσύνη. Υποθέτω πως στο τέλος του δρόμου, θα υπάρξει αν χρειαστεί και η δυνατότητα της προσφυγής σε Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.”

Η ελευθερία του λόγου φίλτατοι, ισχύει για τους πάντες και όπως βλέπουμε ισχύει μια χαρά για τους δύο ονοματοκάπηλους: τον τύπου “Ροΐδη” και τον τύπου “Λασκαράτο” (πως λέμε “τύπου φρανκφούρτης”, “τυρί τύπου φέτα” κ.λπ.). Οι παραπάνω δύο συκοφάντες, διαστροφείς της αλήθειας και άσχετοι με το αντικείμενο, αν και το μόνο που γνωρίζουν είναι ο οχετός ύβρεων και η παραπληροφόρηση, απολαμβάνουν μια χαρά την ελευθερία τους την οποία θα ήθελαν πολύ αλλά δεν θα τους γίνει η χάρη να τη στερήσουν σε άλλους…

Εϊναι σαφές ότι στο διαδίκτυο το παραμύθι πάει σύννεφο. Θα πρέπει όλοι να συνειδητοποιήσουμε ότι υπάρχουν άνθρωποι που το ψέμα το μεταχειρίζονται χωρίς ενδοιασμούς και εμείς οι υπόλοιποι που έχουμε την τάση να θεωρούμε πως οι γύρω μας είναι καλοπροαίρετοι, λέμε “λες να είναι έτσι;”. Και βέβαια δεν είναι έτσι. Τίποτε δεν πρέπει να πιστεύει κανείς αν δεν ελέγξει από που προέρχονται οι πληροφορίες (αυτό ισχύει και για τις δικές μου πληροφορίες).

Πάντως, περάσαμε καλά και σήμερα…

(...)

Ο τύπου “Λασκαράτος”, πμε παραπέμπει στον Τρωιανό. Ο οποίος όμως τι λέει; Διαβάσατε;

Να σας πω εγώ: ΔΕΝ ΛΕΕΙ από πότε η εκκλησία κάνει μυστηριακό γάμο με την ευλογία ιερέα, αλλά αναφέρεται στην νομική διάσταση που ονομάζεται “σύναψη γάμου” γενικά. Γιατί να πω την αλήθεια, αν ο Τρωιανός έλεγε κάτι τέτοιο, “δυστυχώς” οι πηγές μαρτυρούν το αντίθετο και αυτές πιστεύουμε.

Και επειδή με “φτιάχνει” όταν μια πηγή όπως το online JOURNAL χρησιμοποιεί τον Γίββωνα, έναν πορωμένο αντιχριστιανό που έγραψε πριν…250 χρόνια και σήμερα όλοι τον θεωρούν μονόπλευρο και ξεπερασμένο, απαντώ στις ανοησίες του:

Κανόνας 9 της εν Γάγγρα συνόδου (μέσα 4ου αιώνα):

“Ει τις παρθενεύοι ή έγκρατεύοιτο, ώς αν βδελυκτών των γάμων αναχωρήσας, καί μή δι’ αυτό το καλόν καί άγιον τής παρθενίας, ανάθεμα έστω.”

που σημαίνει:

“Αν κάποιος μένει παρθένος ή εγκρατεύεται αποφεύγοντας το γάμο επειδή τον αποστρέφεται και όχι γι’ αυτήν καθαυτήν την ωραιότητα και την αγιότητα της παρθενίας, να αναθεματίζεται.”

Κανόνας 1 της εν Γάγγρα συνόδου:

“Ει τις τόν γάμον μέμφοιτο, και την καθεύδουσαν μετά του ανδρός αυτής, ούσαν πιστήν και ευλαβή, βδελύσσοιτο ή μέμφοιτο, ως αν μη δυναμένην εις βασιλείαν εισελθείν, ανάθεμα έστω.”

που σημαίνει:

“Αν κάποιος μέμφεται το γάμο και αποστρέφεται ή ψέγει τη γυναίκα που κοιμάται με τον άντρα της και είναι πιστή και ευσεβής, γιατί τάχα δεν μπορεί να μπει στη βασιλεία των ουρανών, να αναθεματίζεται.”

Δηλ. όχι μόνο ο Γίββωνας (που ως γνωστόν …δεν ήξερε ελληνικά!) λέει σάχλες για την αντίθεση του χριστιανισμού στον γάμο, αλλά η Εκκλησία είναι αμείλικτη ενάντια σε εκείνους που θα τολμήσουν να υποτίμήσουν τον γάμο!

Και συνεχίζω για τον Τρωιανό. Με την εισαγωγική φράση του:

“Η σύνδεση ιεροτελεστίας και συνάψεως του Γάμου”

δεν μπορώ να πιστέψω ότι υπήρξε άνθρωπος που να καταλάβει ότι σημαίνει πως μέχρι τότε …δεν υπήρχε ιερουργία του γάμου στην Εκκλησία!!!!!!! Η φράση “σύναψη γάμου” από τον Τρωιανό, αναφέρεται απλώς στην νομική της μορφή, αυτή που έχει για το κράτος. π.χ.

“Τη σύναψη γάμου αφορούν, αμέσως ή εμμέσως, οι εξής διατάξεις”

“Τους όρους του γάμου καθόρισε ο ΑΚ στο άρθρο 1350: «Για τη σύναψη του γάμου απαιτείται…”

“Αν ο τελευταίος αρνείται να συναινέσει, το δικαστήριο μπορεί, αφού τον ακούσει, να δώσει την άδεια για τη σύναψη του γάμου…”

“Εκτός από τα άρθρα 1350-1352 ΑΚ που αφορούν τους όρους για τη σύναψη του γάμου…”

κ.λπ. κ.λπ.

Και συνεχίζει ο φίλτατος τύπου “Λασκαράτος”:

“οι ορθόδοξοι παντρευόντουσαν χωρίς θρησκευτική τελετή…Ανάλογα θα βρεις και στην εξειδικευμένη “Ηθική και Θρησκευτική Εγκυκλοπαίδεια”, που τώρα δεν την έχω πρόχειρη.”

Μα καλά βρε άνθρωπε. Πριν γράψεις την φράση αυτή, πήρες στα χέρια σου τη ΘΗΕ; Την διάβασες να δεις ότι λέει ΑΚΡΙΒΩΣ τα αντίθετα από αυτά που γράφεις; Άσε λοιπόν, μην κουράζεσαι. Την έχω εγώ πρόχειρη. Στον 4ο τόμο, μετά από μια αναφορά σε εδάφια από ομιλίες του Χρυσοστόμου γράφει:

“Έκ των λόγων τούτων του Χρυσοστόμου δύναται να συναχθή το συμπέρασμα ότι εις την χριστιανικήν Ανατολήν η ιερατική ευλογία παρείχετο ήδη και κατά την μνηστείαν, επαναλαμβανόμενη πάντως και κατά την τέλεσιν του γάμου, ενώ, ως φαίνεται εκ του Τερτυλλιανού, εν τη Δύσει παρείχετο η ιερατική ευλογία μόνον κατά την σύναψιν του γάμου.” (Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια, τ.4, στ. 213-214)

και παρακάτω:

“Αξιοσημείωτον είναι και το ότι, πλην των Λατίνων και αι κατά τον Ε’ αιώνα αποσπασθείσαι αιρετικοί παραφυάδες των Μονοφυσιτών και Νεστοριανών συγκαταλέγουν τον γάμον εις τα επτά μυστήρια. Ωσαύτως αρχαία ευχολόγια συμπεριλαμβάνουν μετά διαφόρων άλλων ιερουργιών και τύπους ιερολογίας του γάμου.” (Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια, τ.4, στ. 214)

και αλλού:

“Η περικοπή Εφεσ. ε’ 22 κ.έξ. και δη ο στίχ. 32 παριστά γλαφυρώς “την σύζευξιν ανδρός και γυναικός ως εικόνα της ενώσεως του Ιησού Χριστού μετά της Εκκλησίας, αποκαλούσα τον γάμον μέγα μυστήριον” (Ανδρούτσου, Δογματική, 1907, σ. 396) και είναι κατ’ εξοχήν ενδεικτική της όλης ιδιαζούσης χριστιανικής θεωρήσεως του γάμου κατά την ουσίαν και την σύναψιν αυτού. Αφ’ ετέρου και η μετέπειτα εκκλησιαστική παράδοσις υποδεικνύει εμμέσως ότι ο γάμος ως μυστηριακή πράξις έχει αποστολικήν την προέλευσιν.” (Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια, τ.4, στ. 210)

Είπατε τίποτα για…12ο αιώνα από την “εξειδικευμένη” ΘΗΕ;

Και όχι μόνο δεν υπήρχε γάμος χωρίς ιερουργία και χωρίς ιερέα, αλλά ίσα-ίσα στην αρχή τελείτο μέσα στα πλαίσια της θείας λειτουργίας όπου διαβάζονταν οι ειδικές ακολουθίες και ευχές για τον γάμο! Αντί δηλ. να γίνονται απογεύματα Σαββάτου ή Κυριακής, γίνονταν την Κυριακή το πρωί, εν τω μέσω της πιο ευλογημένης στιγμής της χριστιανοσύνης, της τέλεσης της θείας ευχαριστίας. Τόσο σημαντικός ήταν λειτουργικά ο Γάμος:

“Η ένταξη της ευλογίας του γάμου στο πλαίσιο της θ. ευχαριστίας περιόρισε την ανάπτυξη των ιδιαίτερων στοιχείων μιας ειδικής ακολουθίας του μυστηρίου του γάμου, η οποία καλυπτόταν τόσο από τις ειδικές ευχές για τον αγιασμό της εγγάμου σχέσεως, όσο και από την όλη ακολουθία της θ. Λειτουργίας. Βεβαίως, οι πρώτες απλές μορφές ευλογίας και αγιασμού της εγγάμου σχέσεως αναπτύχθηκαν με την αξιοποίηση σχετικών στοιχείων από την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη“ (Φειδάς Βλ., “Εκκλησιαστική Ιστορία”, Α’, σ. 271).

Και όπως λέει η ΘΗΕ:

“Επειδή αι ακολουθίαι του Βαπτίσματος και του Γάμου ήσαν το πάλαι συνδεδεμένοι μετά του Μυστηρίου της θ. Ευχαριστίας, άρχονται αμφότεροι μετά της δοξολογικής επευλογήσεως αυτής “Ευλογημένη η βασιλεία του Πατρός…”. (Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια, τ.4, στ. 217)

Στα 60 περίπου από τα αρχαιότερα σωζόμενα χειρόγραφα από το Σινά το Άγιο Όρος και αλλού, υπάρχουν συλλογές ευχών και τυπικά τέλεσης γάμου αλλά δεν αναφέρονται ονόματα δημιουργών των ευχών.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ
——–

Τέλος να αναφερθώ σε προνόμια πνευματικότητας. Αυτός που δεν πιστεύει, τι κόπτεται για την λειτουργική, παραδοσιακή φρασεολογία της Εκκλησίας; Είναι δυνατόν να με απασχολήσει ποτέ εμένα η αντίστοιχη φρασεολογία του ιμάμη που με λέει άπιστο ή ονομάζει την ακάλυπτη γυναίκα μιαρή ή του βουδιστή που λέει ότι θα χάσω την νιρβάνα; Δεν μπορώ να το καταλάβω…

Για την Εκκλησία, κάθε ερωτική σχέση πλην αυτής που γίνεται στον γάμο (οπότε έχει μια ωραία γυναίκα για να περνάει ερωτικά βράδια μαζί της και με την ευλογία του Απ. Παύλου…) ονομάζεται πορνεία. Τελεία και παύλα.

Είναι άλλο θέμα το αν η εκκλησία θα μπορούσε να προσαρμόσει το λεξιλόγιο (χωρίς την παραμικρή έκπτωση στα πιστεύω της) ώστε να μην απωθούν κάποιες λέξεις, αφού σήμερα ονομάζουμε κατά κόσμον την πορνεία ως επί αμοιβή σχέση. Αυτό είναι άλλο θέμα, και άλλο να λέει κάποιος ότι επειδή χρησιμοποιείς την τάδε φρασεολογία της παράδοσής σου εγώ θα σου κάνω αγωγή! Αυτά είναι αστειότητες.

Δηδρ

Φαιδρό διάλλειμα:

Δηδε, ή Δηδρ,
προβαίνεις σε προφανείς λαθροχειρίες για να δικαιολογήσεις τα αδικαιολόγητα. Αυτή είναι η τελευταία μου απάντηση.
1)Αποφεύγεις να μου πεις ποιά Οικουμενική Σύνοδος απεφάνθη πως ο Γάμος είναι μυστήριο
2)Αποφεύγεις να μου απαντήσεις. Το τυπικό της σημερινής ιερολογίας πότε καθιερώθηκε;
3)Μου παραθέτεις δυο κανόνες της εν Γάγγρα συνόδου (αυτής που ευλόγησε τη δουλεία που ποτέ δεν έπαψε να ισχύει στο ορθόδοξο Βυζάντιο), από τους οποίους με κανένα τρόπο δεν προκύπτει πως ο γάμος είναι μυστήριο:
Αντιγράφω:
“Αν κάποιος μένει παρθένος ή εγκρατεύεται αποφεύγοντας το γάμο ….να αναθεματίζεται.”

“Αν κάποιος μέμφεται το γάμο …να αναθεματίζεται.”
Από αυτό συνάγεται πως η Εκκλησία αναγνώριζε τον γάμο σαν καλό θεσμό. Ασφαλώς, δεν είπαμε πως οι άνθρωποι δεν παντρευόντουσαν. Μυστήριο όμως δεν αναφέρεται εδώ πως ήταν. Θα έπρεπε οι κανόνες να λένε το του γάμου μυστήριον κλπ
4) Ερμηνεύεις αυθαίρετα τον Τρωιανό, που λέει “Η σύνδεση ιεροτελεστίας και συνάψεως του Γάμου που συντελέσθηκε με τη Νεαρά 89 του Λέοντος ΣΤ΄ του Σοφού ”.
Είναι ολοφάνερο, πως μέχρι τότε η σύναψη γάμου, δηλαδή η τέλεση του γάμου, η υπόσταση του γάμου, το σύμφωνο του γάμου, όπως θες πες το, δεν συνδεόταν στο θεοκρατικό θρησκομανές θρησκοληπτικό Βυζαντινό κράτος που θεωρούσε τα θρησκευτικά δόγματα κρατικές υποθέσεις, δεν συνδεόταν καν επαναλαμβάνω με ιεροτελεστία, για μυστήριο βέβαια ούτε λόγος.
5)Ασφαλώς η Ηθική Εγκυκλοπαίδεια κάνει ότι μπορεί να κουκουλώσει το πράγμα, αλλά όποιος έχει στοιχειώδη κρίσι καταλαβαίνει. Αντιγράφω από εσένα:
@Έκ των λόγων τούτων του Χρυσοστόμου δύναται να συναχθή το συμπέρασμα ότι εις την χριστιανικήν Ανατολήν η ιερατική ευλογία παρείχετο ήδη και κατά την μνηστείαν, επαναλαμβανόμενη πάντως και κατά την τέλεσιν του γάμου…@
Σε ευχαριστώ που με απάλλαξες από τον κόπο να τρέχω στο υπόγειο για να βρώ τα σχετικά.
@εκ των λόγων…δύναται να συναχθή το συμπέρασμα@
δηλαδή από εκατοντάδες σελίδες και μαρτυρίες που έπρεπε να υπήρχαν για τον θρησκευτικό γάμο, καταφεύγει η Εγκυκλοπαίδεια σε κάποιον λόγο του Χρυσ. από όπου “δύναται να συναχθή το συμπέρασμα”, οποία διπλωματική έκφραση αβεβαιότητας, πως η ιερατική ευλογία-όχι δηλαδή κάποια τελετή και μάλιστα μυστηριακή, αλλά απλή “ιερατική ευλογία”, οποία διπλωματική υπεκφυγή, η οποία ευλογία παρείχετο στην μνηστεία και “επαναλαμβανόταν” στον γάμο. Τουτέστιν δεν υπήρχε κάτι διαφορετικό για τον γάμο, αλλά απλή ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ της απλής ΕΥΛΟΓΙΑΣ της μνηστείας. Σε ευχαριστώ και πάλι.
6)Με εντυπωσιάζει πως αποφεύγεις να απαντήσεις στα λεγόμενα του ηθικού κολοσσού που λέγεται Θεόκλητος Φαρμακίδης και μου παραθέτεις τα λεγόμενα του καθηγητή Βλ.Φειδά για να με πείσεις. Αφού είσαι τόσο εξοπλισμένος στην θρησκευτική βιβλιογραφία σε παραπέμπω στο εξής. Ο κ.Φειδάς, στις “Θρησκείες” της Εκδ.Αθηνών-1992, στο λ. Εκκλησία Αλβανίας, αναφέρει ΄για το κόκκινο πανί των Ελλήνων εθνικιστών τον θαυμάσιο Αλβανό Ορθόδοξο αρχιεπίσκοπο Φαν Νόλι πως “αυτοανακηρύχτηκε επίσκοπος” για να τον υποτιμήσει επειδή-όπως και η Εκκλησία της Ελλάδας νωρίτερα, ήθελε ανεξάρτητη αλβανική Εκκλησία. Ο ίδιος όμως ο κ.Φειδάς αυτοδιαψεύδεται και γράφει την αλήθεια στο λ.Φάν Νόλι της Πάπυρος Larusse, Μπριτάνικα, όπου αναφέρει πως χειροτονήθηκε από τον επίσκοπο της Αλάσκας, χωρίς την έγκριση του πατριαρχείου. Τον ισχυρισμό περί αυτοανακήρυξης, επαναλαμβάνει και στα Ιστορικά της Ελευθεροτυπίας (3.2,’03), και ο καθηγητής Σ.Κοντογιάννης. Δεν δίνω λοιπόν βάση σε θεολόγους που με περίτεχνες και αμφίσημες εκφράσεις προσπαθούν να προσαρμόσουν την πραγματικότητα στα εθνικά και εκκλησιαστικά συμφέροντα.
7)Αποφεύγεις να μου απαντήσεις για τις εκτιμήσεις της Εγκυκλ Ελευθερουδάκη, η οποία έχοντας υπ’όψιν της όλη τη σχετική βιβλιογραφία, συνοψίζει (δειλά κι αυτή αποδίδοντας το τρομερό συμπέρασμα πως μυστήριο γιοκ σε θεολόγους για να μην πάρει την ευθύνη), στο συμπέρασμα που υποστηρίζω.
Σε παραπέμπω στην μεταγενέστερη “Πάπυρος Λαρούς”-Γενική Παγκ.Εγκυκλοπαίδεια, η οποία στο λ.Γάμος (σελ.776) γράφει πως με τη Νεαρά του Λέοντος:
“η ιερολογία ωρίσθη ως συστατικόν του γάμου”. Δηλαδή μέχρι τότε η ιερολογία ΔΕΝ ήταν συστατικό του γάμου. Αποφεύγει να πει πως ορίστηκε τότε ο γάμος-μυστήριο. Αυτό έγινε προφανώς αργότερα. Τότε ορίστηκε απλά η ιερολογία, στοιχειώδης προϋπόθεση για να επακολουθήσει ο χαρακτηρισμός του μυστηρίου.
Καλή νύχτα σου.

Λασκαράτος

Η επιχειρηματολογία σου στερείται σοβαρότητας:

Πρώτα δηλώνεις ότι η ΘΗΕ είναι εξειδικευμένη και συμφωνεί με τη γνώμη σου και σε διαψεύδω. Και τώρα λες ότι η ΘΗΕ την οποία εσύ επικαλέστηκες θέλει να κουκουλώσει το πράγμα. Και φίλτατε…η ΘΗΕ αναλύει το ζήτημα σε 35 ολόκληρες στήλες, και είναι πράγματι ένα τεράστιο λήμμα με όλες τις πληροφορίες.

Τώρα σε διαψεύδω περίτρανα και με την Πάπυρος-Λαρούς-Μπιτάνικα (και είμαι σίγουρος το ίδιο θα γίνει και με του ελευθερουδάκη όταν την ξεθάψω):

Η πάπυρος-Λαρούς-Μπριτάνικα (έκδοση 2004) στο κομμάτι “Δογματική” του λήμματος “Γάμος” γράφει στις πρώτες κιόλας σειρές:

“Η Εκκλησία μάλιστα θεωρεί την παρουσία του Χριστού στον γάμο της Κανά ως σημείο εξυψώσεως του γάμου, από τον ίδιο τον Χριστό, σε μυστήριο. Γι’ αυτό ανέκαθεν η Εκκλησία τελούσε τον γάμο με ιερολογία, ως το μυστήριο με το οποίο μεταδιδόταν η Θεία Χάρη όπως μαρτυρούν τα αρχαία Ευχολόγια και οι Πατέρες.”

Είπες τίποτα για την εγκυκλοπαίδεια φίλτατε; Διάψευση και πάλι λοιπόν των ισχυρισμών σου. “Ανέκαθεν η ιερουργία στο γάμο”.

Ας πρόσεχες…

Ξύπνα “Λασκαράτος”. Δεν με ενδιαφέρει να παραδεχτείς ότι είσαι άσχετος. Έτσι ή αλλιώς το βλέπουν όλοι.

Επιπλέον, φίλτατε αν γνώριζες, θα ήξερες ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία μεσω Οικουμενικής Συνόδου ορίζει ότι:

“…πάντα τον κλήρον και τον λαόν εκδιδάσκειν τους της ευσέβειας λόγους, εκ της θείας γραφής αναλεγομένους τα της αληθείας νοήματα τε, και κρίματα, και μη παρεκβαίνοντας τους ήδη τεθέντας όρους, ή την εκ των θεοφόρων Πατέρων παράδοσιν…” (Κανόνας 19 της Πενθέκτης Οικουμενικής Συνόδου)

Η Οικουμενική Σύνοδος λοιπόν ορίζει σαφώς ότι υποχρεωτικά ακολουθείται η “εκ των θεοφόρων Πατέρων παράδοση” και την παράδοση αυτή σου την παρέθεσα από τον 2ο αιώνα και την ίδια την ΚΔ που δηλώνει σαφώς ότι ο γάμος είναι μυστήριο.

Ειρηναίος, Ωριγένης, Μεθόδιος, Χρυσόστομος, Αθανάσιος, Βασίλειος, Γρηγόριος Θεολόγος, Αββάς Ησαΐας, Επιφάνιος Κύπρου, Γρηγόριος Νύσσης, Κύριλλος Αλεξανδρείας, Θεοδώρητος Κύρου, Προκόπιος Γαζαίος, Αναστάσιος Σιναΐτης, Μάξιμος Ομολογητής, Ιωάννης Δαμασκηνός, Φώτιος, Θεοφύλακτος και τόσοι άλλοι, δογματίζουν σαφώς με βάση την Οικουμενική Σύνοδο ότι Ο ΓΑΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΥΣΤΗΡΙΟ και σου έφερα τις πηγές παραπάνω με τόμο και στήλη.

Και τελικά θυμίζω και πάλι:

Κάνεις ανόητη κριτική για τον Φειδά στην οποία οφείλω να μην δώσω καμμία βάση, γιατί πρόκειται για έναν έγκριτο πανεπιστημιακό και εσύ είσαι ένα τίποτα που λες διαρκώς παραμύθια και όχι μόνο αυτό, αλλά κάνεις αυτό ακριβώς για το οποίο ψευδώς κατηγορείς τον Φειδά δηλ. πισωγυρίσματα της αλεπούς:

Έγραφες αν θυμάσαι:

“οι ορθόδοξοι παντρευόντουσαν χωρίς θρησκευτική τελετή…Ανάλογα θα βρεις και στην εξειδικευμένη “Ηθική και Θρησκευτική Εγκυκλοπαίδεια”, που τώρα δεν την έχω πρόχειρη.”

και μετά εντελώς ξεδιάντροπα, χωρίς να κοκκινίζεις που διαβάζουν τόσοι άνθρωποι γράφεις:

“Ασφαλώς η Ηθική Εγκυκλοπαίδεια κάνει ότι μπορεί να κουκουλώσει το πράγμα”

Είσαι σοβαρός με αυτά που γράφεις; Έχεις καμμία σχέση με τη σοβαρότητα και θα κρίνεις τον Φειδά ως πηγή;

Οι θέσεις σου είναι τραγικές και αντιφατικές:

- έχεις ήδη επικαλεσθεί την ΘΗΕ και έλεγες ΨΕΜΑΤΑ

- έχεις ήδη επικαλεσθεί την Πάπυρος-Λαρούς-Μπριτάνικα στο θέμα της ιερλογίας και έλεγες πάλι ΨΕΜΑΤΑ

- έχεις ήδη επικαλεσθεί την δήθεν ανύπαρκτη παράδοση ενώ υπάρχει από τον 2ο αιώνα άρα έλεγες ΨΕΜΑΤΑ

- έχεις ήδη επικαλεσθεί την δήθεν ανυπαρξία εκκλησιαστικής τελετής στο γάμο ενώ βάση πηγών (ΚΑΙ ΔΙΚΩΝ ΣΟΥ) υπάρχει και αυτή από τον 2ο αιώνα και “ανέκαθεν”, άρα έλεγες πάλι ΨΕΜΑΤΑ.

Εμένα ο ρόλος μου δεν είναι να σε κάνω σοβαρό. Εγώ μπήκα για να σε διαψεύσω και απ’ ότι είδες μου ήταν και πολύ εύκολο. Απλά…να διαβάζεις περισσότερο και να λυπάσαι λίγο τονν εαυτό σου.

Χαιρετίσματα.
Θα’ μαι εδώ γύρω…

Δήδρ

Τρέμε κατεστημένο...

Η δημοσιογραφία των πολιτών ΤΩΡΑ δικαιώνεται:

πρόσκληση σε bloggers για την κάλυψη του Συνεδρίου

Το ΠΑΣΟΚ, αναγνωρίζοντας την αξία της δημοσιογραφίας των πολιτών, απευθύνει πρόσκληση σε bloggers που ενδιαφέρονται να καλύψουν τις διαδικασίες του Συνεδρίου και τις παράλληλες εκδηλώσεις.

Παρακαλώ, όσοι ενδιαφέρεστε διαβάστε τις λεπτομέρειες θα βρείτε στο synedrio.pasok.gr.

Είναι ένα εγχείρημα που γίνεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα και θα γίνει προσπάθεια να οργανωθεί στην εντέλεια. Ελπίζω οποιεσδήποτε οργανωτικές αδυναμίες (για τις οποίες θα έχω αποκλειστικά την ευθύνη...), όπως η ομολογουμένως αργοπορημένη ανακοίνωση της πρόσκλησης, να ξεπεραστούν με την βοήθειά σας.

Aπό εδώ.

Press-GR

Δηλαδή αυτό το μπλόγκ είναι το φως της αποκαλύψεως και σιωπή το κλείσιμό του;

Καταγγελτική δημοσιογραφία χωρίς υπογραφή - ανώνυμη - είναι εκβιασμός.

Μπορείς να γράφης ανωνύμως μυθιστορήματα, εξισώσεις, όνειρα, συνταγές - αλλά δεν μπορείς να καταγγέλης και να αποκαλύπτης. Οποιος θέλει να το κάνη να υπογράφη. Να πληρώνη και το τίμημα των πράξεών του. Για να μην νικήσουνε στο τέλος οι δειλοί.

Ο λόγος προϋποθέτει το πρόσωπο.

Την ημέρα των Φώτων γράψανε καταγγελτικώς την εξής είδησι: “ο δήμαρχος χάϊδεψε ερωτικά τον γυμνό κολυμβητή που έπιασε τον σταυρό”.

Η ξεφτίλα των εννοιών του λόγου και της ελευθερίας ειναι χειρότερο κακό από την απαγόρευσι τους.

Ασχέτως της υποθέσεως αυτής - ο κάθε συκοφάντης μπορεί να γράφη ανωνύμως στο διαδίκτυο ότι θέλει - και αν τον απαγορεύση ο θιγόμενος θα φωνάζουμε όλοι κατά της λογοκρισίας και ζήτω το ελεύθερο ιντερνέτ; Αυτά είναι τρελλά πράγματα.

Ο λόγος καλεί την ύλη - την δημιουργεί, την δείχνει, την ονομάζει και την αλλάζει. Χωρίς αυτή την μαγική ιδιότητα μένει θόρυβος - ροχαλητό και κομπρεσέρ.

Αυτοί θέλουνε τον λόγο ουδέτερο - χωρίς ιδιότητες. Αν όλα μένουν χωρις αντίδρασι - αν παύσει ο λόγος να συγκινεί, να αγγίζει, να τσαντίζει - θα μείνουνε οι λέξεις χωρίς κανένα νόημα.

Δεν αμφιβάλω ότι αυτό επιδιώκουν. Θα ζούμε με σήματα.

Ποιός αποφασίζει το περιεχόμενο της ελευθερίας, της τιμής - της δικαιοσύνης;

Φυσικά οι φύλακες θα χρησιμοποιήσουνε την δική μας απαγόρευσι για να απαγορεύσουνε τις αληθινές φωνές. Απάντηση σε αυτό είναι το: όλα επιτρέπονται, τίποτα δεν απαγορεύεται —ώστε και εσείς φύλακες έτσι δεν θα βρείτε ευκαιρία λογοκρισίας;

Πολύ ρηχό δεν σας φαίνεται αυτό το πάνδημο επιχείρημα - και αγαπητό στην αριστερά, δυστυχώς;

Ρηχό για δύο λόγους.

Πρώτος λόγος - η σύγχυσι. Ολα - ψεύδη και αλήθειες, γεγονότα και απάτες, συμβάντα και παραμύθια σε ένα καζάνι - σε ένα διαδίκτυο. Αποτέλεσμα είναι αυτό: το διάβασα στο ιντερνέτ σημαίνει το άκουσα στο ράδιο αρβύλα. Τα ίδια παντού - ακόμα και στις επιστημονικές ανακοινώσεις. Αντε να βρης άκρη - και αυτό βολεύει τους φύλακες.

Δεύτερος λόγος - η πραγματική λογοκρισια. Σήμερα οι φύλακες λογοκρίνουνε όχι με την απαγόρευσι αλλά με την διαστρέβλωσι. Είμαι αριστερός λέγει ο Τσίπρας, ο Ιός, η Παπαρήγα και ο Τριανταφυλλόπουλος. Ζήτω ο ελεύθερος λόγος στο Διαδίκτυο, φωνάζουνε οι επαναστάτες, οι πράκτορες, οι υπάλληλοι του Σόρος και το Νάτο.

Πιστεύω ακράδαντα ότι ο αγώνας για την αποκατάστασι των λέξεων - αυτό είναι που μας φυλάει από τους φύλακες. Να, αυτό είναι αληθινό, αυτό είναι ψεύδος. Αυτοί γράφουνε την αλήθεια, εκείνοι είναι απατεώνες και εκβιαστές.

Δεν διαφωνούμε σε κάτι. Παρά μόνο σε αυτό. Αξίζει ακόμα και το ψεύδος υπερασπίσεως - και κυρίως - το ψεύδος είναι λόγος;

Εγώ λέω δεν είναι. Ο Λόγος είναι λόγος αληθείας - ακόμα και αν είναι ο κοινός λόγος του Ηρακλείτου: του λόγου δε εόντος ξυνού ζώιουσιν οι πολλοί ως ιδίαν έχοντες φρόνησιν.

Ο κοινός λόγος δεν είναι ατομικό παραλήρημα - ούτε ατομική πεποίθησι ή δοξασία.

Παράδειγμα. Αξίζουνε υπερασπίσεως - αποτελούνε λόγο τα κείμενα που προπαγανδίζουνε - ψευδείς θεραπείες θανασίμων ασθενειών; Εγώ ξαναλέω - δεν αξίζουνε, δεν αποτελούνε κοινό λόγο.

Μας έλαχε να ζούμε σε εποχή παρακμής - και συγχύσεως. Ο λόγος έπαψε να είναι κοινός. Υπερασπίζεσθε ακόμα και τα ψεύδη - τις απάτες και τις ονομάζετε λόγο - ζητάτε δε την απόλυτη ελευθερία του λόγου αυτού. Δηλαδή ζητάτε την ελευθερία του ατόμου. Ε, λοιπόν, αυτήν κανείς δεν την απαγορεύει. Την διαθέτουμε όλοι.

Εκείνο το κοινό του λόγου είναι που απαγορεύεται.

Επειδή προϋποθέτει την αλήθεια.

Α. Φαρ

Συζήτηση με έναν ιντερνετικά αγράμματο

Τις προάλλες έπεσα πάνω στον φίλο μου τον Μιχάλη, τον οποίο είχα να δω χρόνια. Καλό παιδί, αλλά άσχετος με τα διαδικτυακά. Παραθέτω μέρος της συζήτησης που είχα μαζί του:

Μιχάλης: Μηνύσεις πέφτουν βροχή, ιστολόγοι, δημοσιογράφοι και ο ΣΥΡΙΖΑ κλαίνε και οδύρονται για την φίμωση των ιστολογίων, ενώ οι κ.κ. Καραμανλής και Παπανδρέου ανταγωνίζονται ο ένας τον άλλο στη Βουλή ως προς το ποιός έχει κάνει περισσότερα για αυτά. Εντωμεταξύ, το υπουργείο Παιδείας υλοποιεί την προφητεία του κ. Παπανδρέου, ζητώντας από τον κάθε μαθητή να εκδηλώσει τον δυνάμει μπλόγκερ εαυτό του ξεμπλογκάροντας (sic). Τι έγινε, προετοιμάζετε την επανάσταση εκεί στο διαδίκτυο;

bfo: Όχι, απλά ο κλασσικός νεοελληνικός επαρχιωτισμός έδωσε τα ρέστα του για άλλη μια φορά.

Μιχάλης: Δηλαδή;

bfo: Δηλαδή έχουμε μια ακόμα εκδήλωση δυο πανάρχαιων φαινομένων, του “καινούριο κοσκινάκι μου και που να σε κρεμάσω” και “όλα τα'χε η Μαριορή, ο φερετζές της έλλειπε”. Διογκώνουμε τεχνητά ένα σχετικά ασήμαντο φαινόμενο.

Μιχάλης: Ασήμαντο;

bfo: Ε, ναι. Ζούμε σε μια εποχή και σε μια χώρα που τα έχει φτύσει. Σχεδόν σε κάθε τομέα τα πράγματα πάνε από το κακό στο χειρότερο. Εξωτερική και εσωτερική πολιτική, οικονομία, διοίκηση, πολιτισμός, περιβάλλον, κοινωνία, ασφάλιση, εργασία. Τι έχει απομείνει στο οποίο να προσβλέπουμε θετικά; Ούτε καν η Γιουροβίζιον. Και ασχολούμαστε με τα ιστολόγια λες και απο εκεί θα έρθει η λύση.

Μιχάλης: Μπορεί να μην έρθει από εκεί η λύση, αλλά από εκεί γίνονται γνωστά τα προβλήματα. Δεν είναι σημαντικό αυτό;

bfo: Γιατί, άγνωστα είναι τα προβλήματα; Δεν τα γνωρίζουμε όλοι στο πετσί μας; Τα περισσότερα δεν χρονίζουν από την προ των ιστολογίων εποχη; Δηλαδή ο αναγνώστης εφημερίδας αγνοεί τα προβλήματα και τα ξέρουμε μόνο εμείς οι διαδικτυακοί;

Μιχάλης: Σε γενικές γραμμές είναι γνωστά, αλλά πολλές λεπτομέρειες τις κρύβουν από τα μαζικά μέσα τα συμφέροντα που τα διοικούν.

bfo: Εδώ δεν αντιδρά ο κόσμος στα μεγάλα προβλήματα, θα τον ξεκουνήσουν οι λεπτομέρειες; Δες με τα εθνικά. Συζητάνε στην Νέα Υόρκη για το Μακεδονικό και αντ' αυτού οι εθνοπατέρες μας στην Βουλή παπαρολογούν για το μπλόγκιν. Αλλάζουν τα φώτα στην ασφάλιση και βλέπουμε μόνο κάτι ανεμικές απεργίες της μιάς μέρας για την τιμή των όπλων. Που οι μαζικές απεργίες μηνών που θα βλέπαμε άλλοτε. Τα ίδια σε όλους τους τομείς. Οι ιστολόγοι απλά αναπαράγουν την ίδια απάθεια και την ίδια σύγχυση. Πολλοί άλλωστε, ιδιαίτερα στα εθνικά θέματα, συνιστούν ακόμα μεγαλύτερη απάθεια και υποχωρήσεις.

Μιχάλης: Πάντως, παρέχοντας βήμα σε όλους, δεν συντελούν στον εκδημοκρατισμό της δημοσιογραφίας; Δεν είναι, τα ιστολόγια, η δημοσιογραφία του φτωχού;

bfo: Ως τώρα είναι κυρίως η δημοσιογραφία του φτωχού τω πνεύματι. Όταν δείξουν και άλλα δείγματα γραφής θα σε ενημερώσω. Πάντως έχεις ένα δίκιο: εν δυνάμει, η ευκολία πρόσβασης στο δημόσιο βήμα, που παρέχουν τα ιστολόγια, συνιστά όντως εκδημοκρατισμό της δημοσιογραφίας. Το όλο πρόβλημα είναι αυτό το δυνάμει να γίνει και εν ενεργεία.

Μιχάλης: Τι χρειάζεται για αυτό; Δεν αρκεί η δημοσιοποίηση των απόψεων του καθενός στο ιστολογιό του;

bfo: Κοίτα, αν είναι να μιλήσουμε για “δημοσιογραφία του φτωχού” δεν αρκεί απλά και μόνο ο φτωχός να αποκτήσει ιστολόγιο. Πρέπει και να παράξει δημοσιογραφία. Μέχρι τώρα αυτό ελάχιστα γίνεται. Στην Αμερική, αντίθετα, υπάρχουν σημαντικότατα δημοσιογραφικά ιστολόγια, ανεξάρτητα και επιδραστικά, όλου του πολιτικού φάσματος. Ενημερώνουν, αποκαλύπτουν και, βέβαια, σχολιάζουν.

Μιχάλης: Μα δεν μπορεί ο καθένας να βγεί στους δρόμους να κάνει τον ρεπόρτερ, και μάλιστα τσάμπα! Στην Αμερική έχουν και τεράστιο κοινό και έσοδα από διαφημίσεις απ' ό,τι διαβάζω...

bfo: Σύμφωνοι. Αλλά δεν έχουν όλα τα σημαντικά αμερικάνικα ιστολόγια έσοδα, ούτε είναι και απαραίτητο να βγεί κανείς στους δρόμους —άλλωστε το πρωτογενές ρεπορτάζ δεν είναι το φόρτε ούτε των έντυπων μέσων μας. Θα μπορούσε κάποιος να παρουσιάζει και να σχολιάζει τις ειδήσεις του ΑΠΕ ή τα τεκταινόμενα στην δημόσια σφαίρα. Θα μπορούσε να παράξει σημαντικό πολιτικό λόγο απλά συνδυάζοντας και φωτίζοντας κρυφές συνδέσεις και υπόρρητες σημασίες σε όσα λέγονται. Είναι μετρημένα στα δάκτυλα τα ιστολόγια τα οποία κάνουν κάτι παρόμοιο. Προς τι λοιπόν ο ενθουσιασμός για την δήθεν κατάλυση των παραδοσιακών μέσων;

Μιχάλης: Γιατί δήθεν; Δεν φθίνουν όντως τα παραδοσιακά μέσα, δεν χάνουν όντως το κοινό τους;

bfo: Φυσικά και το χάνουν. Αλλά όχι επειδή ο κόσμος διαβάζει καλύτερα πράγματα στα ιστολόγια. Απλά επειδή δεν διαβάζει πλέον, ή προτιμάει να χάνει το χρόνο του διαβάζοντας βλακειούλες. Χαμηλό το επίπεδο των μέσων μαζικής ενημέρωσης, αλλά πόσοι π.χ από το χαμένο κοινό των εφημερίδων λαμβάνουν ενημέρωση και σχολιασμό αντιστοίχου έστω επιπέδου για τα διεθνή και τα ελληνικά θέματα στο διαδίκτυο; Και από πού;

Μιχάλης: Ίσως έχεις δίκιο. Αλλά δεν μπορείς να πείς, ασχέτως του αν ενημερώνουν ή όχι, τουλάχιστον επιτρέπουν την ελεύθερη έκφραση. Δεν φέρνει κάτι καινούριο αυτή η δυνατότητα να επικοινωνείς χωρίς να πρέπει να έχεις τα άπειρα φράγκα να βγάλεις δική σου εφημερίδα;

bfo: Ε, ούτε αυτό είναι καινούριο. Στη μεταπολίτευση και στις αρχές του '80 κυκλοφορούσαν εκατοντάδες περιθωριακά και μη ανεξάρτητα έντυπα. Περιοδικά και εφημερίδες, εφημερίδες τοίχου, μπροσούρες και φανζίν —underground μέσα, το κίνημα DIY, γνωστά όλα αυτά. Πολλά δε είχαν αναγνώστες αντίστοιχους των πλέων επιτυχημένων ιστολογίων. Σχεδόν όλα είχαν μεγαλύτερη συγκρότηση και περισσότερη συνοχή στο λόγο τους από τα σημερινά ιστολόγια. Αυτό αντικατοπτρίζει την εποχή, αφού και οι συζητήσεις σε πανεπιστήμια, καφετέριες, δρόμους στέκια και μπαράκια ήταν επίσης σοβαρότερες. Το ίδιο, άλλωστε, και οι κοινωνικοί αγώνες.

Μιχάλης: Μα τι αρνητικότητα είναι αυτή. Μήπως είσαι και υπερ του νέου νόμου φίμωσης των ιστολογίων; Δεν το περίμενα από έναν μπλόγκερ.

bfo: Σαφώς και είμαι ενάντια στο νέο νόμο. Πρόκειται για άλλη μια επίθεση στις ελευθερίες μας, στα πλαίσια γενικών κατευθύνσεων της Ε.Ε και των ΗΠΑ. Ούτε η πρώτη είναι άλλωστε, ούτε η τελευταία —αν και για τις περισσότερες ελάχιστα θα δείς γραμμένα στα ιστολόγια. Θα πρέπει να αντιταχθούμε τόσο σε αυτό το νόμο όσο και άλλους σχετικούς, ακόμα και αν δεν νιώθουμε ότι απειλούμαστε ως "ιστολόγοι" απο εκείνους. Αυτονόητα αυτά.

Μιχάλης: Άρα είσαι υπερ της αυτορρύθμισης, όπως διάβασα κάπου να προτείνουν.

bfo: Ας πούμε. Όχι ότι περιμένω να λυθούν όλα με την αυτορρύθμιση. Ως προς αυτό το θέμα, και για να αντιμετωπίσει τις παρεκτροπές ορισμένων στα πλαίσια του “συκοφαντείτε, συκοφαντείτε, κάτι θα μείνει” του Γκέμπελς, ο νόμος για την συκοφαντία επαρκεί. Ο Ντεμπόρ παραθέτει κάπου την επισήμανση του Τζόρτζ Όργουελ ότι “το 1937 οι σταλινικές εφημερίδες, παντού όπου εκδίδονταν, συκοφαντούσαν συστηματικά και χωρίς κανένα φραγμό τους αντιπάλους τους, με εξαίρεση στην Αγγλία, κι αυτό, για τον βάσιμο λόγο ότι πολλά σκληρά μαθήματα έχουν εμπνεύσει στον αγγλικό κομμουνιστικό τύπο έναν ευεργετικό φόβο για το νόμο περί συκοφαντικής δυσφήμισης!”. Η δημοσιογραφική δεοντολογία δεν εμφανίστηκε για να κρύψει τα σκάνδαλα, για να προστατέψει τους πολίτες εμφανίστηκε. Τι εμπόδισε περισσότερο την βρώμικη χρήση του τύπου από τους ισχυρούς που τον ελέγχουν από την απαίτηση να έχει αποδείξεις για ό,τι γράφει; Η εκδημοκράτιση της ανώνυμης, χωρίς στοιχεία, καταγγελίας αποτελεί φοβερή καινοτομία της διαδικτυακής επικοινωνίας; Γι' αυτό δεν βρίζαμε ορισμένα κομματοβαμένα έντυπα της δεκαετίας του '80; Γιατί να το ανεχθούμε τώρα;

Μιχάλης: Και οι αποκαλύψεις; Τα σκάνδαλα που έβγαλε η επίμαχη σελίδα στο φως;

bfo: Προσωπικά δεν με νοιάζουν οι λεπτομέρειες. Ο τάδε έδωσε 200.000 ευρώ στον τάδε, ο δείνα διόρισε το μπατζανάκη του. Δεν είναι πολιτικό θέμα αυτό. Ας επιληφθεί η δικαιοσύνη. Αν η τελευταία δεν λειτουργεί, εδώ είναι το πολιτικό θέμα. Όχι το περιεχόμενο του DVD, αυτό είναι αδιάφορο. Σκάνδαλο είναι το περιεχόμενο της πολιτικής ατζέντας της κυβέρνησης. Έχουμε εθιστεί στο κουτσομπολιό —πολιτικό και μη. Και όλα αυτά με χυδαίο τρόπο (κλείσιμο του ματιού, αυτά βοά η πιάτσα και εμείς είμαστε οι μάγκες που "ενημερωθήκαμε").

Μιχάλης: Συμπέρασμα;

bfo: Συμπέρασμα, ψυχραιμία εκεί που πρέπει και οργή εκεί που πρέπει. Διάκριση.



- - -
Ο πίναξ είναι του κ. Γίγα.

Turing test

Ο κάτοχος του φετινού βραβείου Τιούρινγκ, Σήφης Σηφάκης:

Η επιστήμη έχει ένα είδος απομόνωσης. Το ότι κάποιος είναι καλός στην πληροφορική δε σημαίνει ότι είναι καλός και στα κοινωνικά θέματα. Έχουμε δει νομπελίστες να λένε αρλούμπες σε θέματα έξω από την ειδικότητά τους.

Αυτή η καταχώρηση είναι αφιερωμένη στον J95 για το σύνολο της προσφοράς του στην ελληνική ιστολογόσφαιρα.

Ακυρολεξίες

You keep using that word. I do not think it means what you think it means. (The Princess Bride)

Η κ. Κουναλάκη γράφει στην Καθημερινή:

Oι μπλόγκερ δεν θέλουν να δουν το βίντεο του Ζαχόπουλου, οι μπλόγκερ απαιτούν δεντροφύτευση της Πάρνηθας τώρα, οι μπλόγκερ διεκδικούν εφαρμογή του διευρυμένου ωραρίου στο μετρό. Ποιοι είναι λοιπόν οι μπλόγκερ με τα τόσο ανομοιογενή αιτήματα;

ανομοιογενής -ής -ές [anomiojenís] Ε10: 0 α. που δεν ανήκει στο ίδιο γένος ή είδος με άλλον, που έχει διαφορετική προέλευση, σκοπούς, τάσεις: Ανομοιογενή φαινόμενα / στοιχεία. Ανομοιογενείς απόψεις.

Τι το ανομοιογενές έχουν αυτά τα αιτήματα; Καίτοι καλύπτουν διάφορα αντικείμενα, είναι όλα συμβατά μεταξύ τους (δεν αντιφάσκουν) και σχετικά εύκολα ομαδοποιήσιμα ως εκφάνσεις στοιχειώδους δημοκρατικής ευαισθησίας.

Κάθε εφημερίδα ή περιοδικό που σέβεται τον εαυτό του έχει ορισμένους ρεπόρτερ ή κριτικούς που διαθέτουν μπλογκ, αναμεσά τους, οι «Τάιμς της Νέας Υόρκης», ο «Γκάρντιαν», το «Νιου Γιόρκερ» και φυσικά η «Καθημερινή». Κάθε άθλημα, κάθε πόλεμος, κάθε τυφώνας γεννάει μια νέα φουρνιά μπλόγκερ, οι οποίοι ενίοτε ξεπερνούν σε εγκυρότητα και ταχύτητα τα συμβατικά ΜΜΕ, επισημαίνει σε πρόσφατο άρθρο του το New York Review of Books. Για την όπερα μπορεί κανείς να διαβάσει το Sieglinde’s Diaries ή το My Favorite Intermissions, που συντάσσεται από τακτικούς επισκέπτες της Μετροπόλιταν της Νέας Υόρκης ή ακόμη το Opera Chic με έδρα το Μιλάνο, το οποίο παρακολουθεί τα τεκταινόμενα στη Σκάλα. Για το Ιράκ υπάρχουν μπλογκ που γράφονται από Ιρακινούς μπλόγκερ, Αμερικανούς στρατιώτες ή ακαδημαϊκούς, όπως το Informed Comment του Χουάν Κόουλ, που αναλύει και μεταδίδει νέα από το μέτωπο.

(...)

Οσο για το στυλ γραψίματος, είναι ελλειπτικό, χωρίς σημεία στίξης. Μοιάζει με προφορικό λόγο και τα συναισθήματα ενίοτε περιγράφονται με σύμβολα όπως :-) ή :-( (που υποδηλώνουν χαρά και λύπη αντίστοιχα).

Τα περί ελλειπτικού στυλ γραψίματος "χωρίς σημεία στίξεως" ισχύουν και για τους "ρεπόρτερ και κριτικούς" που διαθέτουν μπλόγκ ή για τα μπλόγκ με θέμα την όπερα που αναφέρονται; Ή μήπως το στυλ αυτό κυριαρχεί στα μπλόγκ από ακαδημαϊκούς;

Για να κατακτήσουν λοιπόν τη δόξα στον κυβερνοχώρο, οι μπλόγκερ δοκιμάζουν τα πάντα, σκορπούν φήμες, διαδίδουν ψεύδη, δημιουργούν τεχνητές αντιπαραθέσεις, κατασκευάζουν ανύπαρκτα πρόσωπα και μεταδίδουν τα πλέον εξωφρενικά βίντεο, διεκδικώντας επάξια τον τίτλο των ιερόδουλων του κυβερνοχώρου.

ιερόδουλος η [ieróδulos] Ο36 & ιερόδουλη η [ieróδuli] Ο32: (συνήθ. επίσ. ) η πόρνη, η γυναίκα που εκδίδεται κατ' επάγγελμα. [λόγ. < ελνστ. ἱερόδουλος `δούλη που εργάζεται ως εταίρα σε ναό΄· ιερόδουλ(ος) μεταπλ. -η κατά τα άλλα θηλ. σε -η για προσαρμ. στη δημοτ.]

Οι ιερόδουλες του φυσικού χώρου (sic) παλεύουν για την κατάκτηση της δόξας, "σκορπούν φήμες, διαδίδουν ψεύδη και δημιουργούν τεχνητές αντιπαραθέσεις"; Αν όχι, τότε σε ποιά ακριβώς ομοιότητα στηρίζεται η παρομοίωση;

Επίσης, αν οι μπλόγκερς είναι "οι ιερόδουλοι του κυβερνοχώρου" (sic), με τα παραπάνω χαρακτηριστικά, τότε πως, όπως μας πληροφορεί αλλού το άρθρο, "ενίοτε ξεπερνούν σε εγκυρότητα και ταχύτητα τα συμβατικά ΜΜΕ, επισημαίνει σε πρόσφατο άρθρο του το New York Review of Books";

Υ.Γ Να προσθέσουμε επίσης ότι ο όρος "κυβερνοχώρος" προκαλεί τον γέλωτα (και ανάμνησες δεκαετίας του ενενήντα) και καλό είναι να αντικαθίσταται με τον όρο διαδίκτυο.

(Το άρθρο ανακάλυψε ο κος. Μαντζούριος)

ΠΡΟΣΘΗΚΗ: Το άρθρο είναι σε μεγάλο του μέρος μεταφρασμένο (ορισμένοι κακόβουλοι θα έλεγαν κλεμένο) από το New York Times Review Of Books. Τυχών αδυναμίες οφείλονται κυρίως σε μεταφραστικά σφάλματα και σε χαμηλής ποιότητος ενβόλιμες προσθήκες.

Ηλεκτρονικό εμπόριο, Ελλάδα, 2008

Διαλέγω έναν σκληρό δίσκο από το διαδικτυακό κατάστημα e-shop.gr.

Προσθήκη στο καλάθι αγοράς, κλικ στο πληρωμή, https ασφαλής φόρμα, εισάγω τα στοιχεία της πιστωτικής μου, όλα ωραία και καλά.

"Η συναλλαγή σας ολοκληρώθηκε, ο αριθμός αναφοράς είναι ο τάδε, μπορείτε να παρακολουθείτε την πρόοδο της παραγγελίας σας από αυτή την σελίδα".

Κλασσικά πράγματα.

Την άλλη μέρα έρχεται το μέηλ μου με προσγειώνει στην νεοελληνική πραγματικότητα:

Η παραγγελία σας βρίσκεται σε αναμονή προς αποστολή των δικαιολογητικών για την χρέωση της κάρτας σας.

Τα δικαιολογητικά που χρειαζόμαστε είναι: η φωτοτυπία της κάρτας (με καλυμμένα τα τέσσερα τελευταία νούμερα της κάρτας) και της ταυτότητας του κατόχου (εμπρός πίσω). Στο φαξ 210 ΧΧΧΧΧΧΧ ή μέσω email.

Έγραφα που ζητούνται από τις τράπεζες για την δική μας και δική σας κάλυψη σε περίπτωση που η κάρτα είναι κλεμμένη ή υποκλεμμένη.

Επίσης σας ενημερώνουμε ότι η παραγγελία σας μπορεί να πληρωθεί και με αντικαταβολή (πληρωμή κατα την παράδοση).

Ευχαριστώ.

Να στείλω "δικαιολογητικά" για την χρέωση της κάρτας; Καλά, και τα στοιχεία της κάρτας που συμπλήρωσα στην σελίδα σας τι ρόλο έπαιζαν; Έτσι, για να περνάει η ώρα; Για ηλεκτρονικό εμπόριο έχετε ακούσει;

Όλα τα φυσιολογικά ηλεκτρονικά καταστήματα, από το μικρότερο ηλεκτρονικό κατάστημα του εξωτερικού μέχρι το Amazon.com αλλά και το Πλαίσιο και πλείστα όσα, άσχετα είναι ή μη ασφαλή επειδή δεν ζητάνε φωτοτυπίες και φαξ;

Γνωρίζετε, φίλοι "ηλεκτρονικοί έμποροι", ότι αυτό που ζητάτε είναι ανασφαλές και επικίνδυνο; Όλη η ουσία του ηλεκτρονικού εμπορίου είναι στην εισαγωγή των στοιχείων μέσω κρυπτογραφημένων, ασφαλών σελίδων μέσω ειδικής τεχνολογίας. Όταν ...συμπληρωματικά (!!!) στέλνουμε φωτοτυπίες της πιστωτικής κάρτας και της ταυτότητας μέσω fax και email στέλνουμε τα προσωπικά μας στοιχεία χύμα στο κύμα χωρίς καμμία προστασία.

Και όχι, το "με καλυμμένα τα τέσσερα τελευταία νούμερα της κάρτας" δεν αποτελεί προστασία. Τα συγκεκριμένα ψηφία υπάρχουν σε κάθε απόδειξη πληρωμής που παίρνουμε από ηλεκτρονικό κατάστημα αλλά και από φυσικές αγορές. Είναι το πιο εύκολο να βρεί οποιοσδήποτε σχετικά με την κάρτα μας. Δεν του είναι τίποτα, λοιπόν, το να τα συνδυάσει με τα υπόλοιπα στοιχεία που μας ζητάτε να στείλουμε μέσω μέηλ και να έχει έτσι πλήρη πρόσβαση στο νούμερο της κάρτας μας.

Ορίστε τι γράφει η ίδια η VISA σχετικά:

Never send payment information via email. Information that travels over the Internet (like email) is not fully protected from being read by outside parties. All reputable merchant sites use encryption technologies that will protect your private data from being read by others as you conduct an online transaction.

Visa and reputable merchants will never ask for any account or personal information in an email.

Η κοινωνία της πληροφορίας δεν είναι για όλους. Θέλει και επιδέξιους εμπόρους. Όσοι δεν μπορούν παρακαλούνται να αφήσουν το ηλεκτρονικό εμπόριο και να το γυρίσουν σε κάτι πιο παραδοσιακό, π.χ λαϊκές αγορές.

Στον ιστό τον κομμάτων

Μπορεί η χώρα να μην είχε ποτέ της τεχνολογική πολιτική, δηλαδή συγκεκριμένη στρατηγική για την αξιοποίηση των νέων τεχνολογιών στον δημόσιο και τoν ιδιωτικό τομέα, απέκτησε όμως, όψιμα, τεχνολογικούς πολιτικούς. Όχι, δεν μιλάμε για βιονικούς πολιτικούς άνδρες, μείξη ανθρώπου και μηχανής (το πλησιέστερο που πλησιάσαμε σε κάτι τέτοιο ήταν η μετά-Χέρφιλντ περίοδος του “σιδερένιου” Ανδρέα Παπανδρέου). Θέμα μας σήμερα είναι η τελευταία λέξη της μόδας στα κόσκινα, η προεκλογική αξιοποίηση του διαδικτύου.

Σύμφωνα με τις πλέον αξιόπιστες εκτιμήσεις, πάνω από μισό εκατομύριο συμπολίτες μας χρησιμοποιούν το διαδίκτυο καθημερινά, είτε επειδή αποτελεί απαραίτητο εργαλείο για την εργασία τους, είτε επειδή θα έκαναν τα πάντα για να μην ανοίξουν κάνα βιβλίο. Με εισόδημα μέσο προς ανώτερο, μορφώση ανώτερη του μέσου όρου (από σχολές Αμαράντου και άνω) και πολιτική συγκρότηση επιπέδου βρούβας, είναι φυσικό τα κόμματα να εποφθαλμιούν την εκλεκτή αυτή μερίδα ενεργών πολιτών. Πράγματι, σε μια εποχή όπου οι προεκλογικές συγκεντρώσεις μετά βιας συγκεντρώνουν ελάχιστους φανατικούς, οι πολιτικές εφημερίδες αγοράζονται με μόνο κριτήριο την ποιότητα του συνοδευτικού DVD και οι τηλεοπτικές διαφημίσεις αδρανοποιούνται χάρη στο ζάπινγκ, το διαδίκτυο αναβαθμίζεται στην σύγχρονη Αγορά, το τελευταίο καταφύγιο του παλλόμενου πολιτικού λόγου. Για παράδειγμα, ο δικτυακός τόπος του Μίμη Ανδρουλάκη (www.mimisandroulakis.gr).

Ο μεγάλος πολιτικός μας αποδέχεται στην ιστοσελίδα του με μια ηλεκτρονική έκδοση του προεκλογικού του φυλλαδίου, μόττο του οποίου είναι το εμπνευσμένο σύνθημα “Πράσινο, Κόκκινο, ένα νέο νόημα για το γαλάζιο”. Όπως καταλαβαίνετε, γαλάζιο είναι η Ελλάδα, πράσινο είναι το ΠΑΣΟΚ και η φύση, ενώ το κόκκινο αντιπροσωπεύει την κοινωνική δικαιοσύνη, το βλέμμα “αυτών που δεν γεννήθηκαν στην ηλιόλουστη όχθη της ζωής”. Όπως ο Μίμης, δηλαδή, ο “γιός φτωχού τσαγκάρη και μοδίστρας”. Όπως μας πληροφορεί το φυλλάδιο: “‘Μίμης Ανδρουλάκης’ δεν είναι μόνο η νέα σκέψη, η νέα τεχνολογία, η ιστοσελίδα στο internet, www.mimis.gr! Είναι η ρίζα, η παράδοση, η μαντινάδα, το λαϊκό τραγούδι”. Το φυλλάδιο κοσμεί φωτογραφία στην οποία ο Μίμης, ξυπόλυτος και φορώντας ένα λινό άσπρο πουκάμισο, ξυγγράφει σε απόμακρο νησί του Αιγαίου. Ξαπλωμένος μεγαγχολικά στο πλαϊ του, ο πιστός του σκύλος. Διατηρεί, βεβαίως, και ιστολόγιο (ο Ανδρουλάκης, όχι ο σκύλος).



Η σελίδα της Ντόρας Μπακογιάννη (www.dorabakoyannis.gr) μας υποδέχεται με ένα βιντεάκι, όπου πλάνα της υπουργού σε εγκαίνια, γάμους, βαφτίσια, συνέδρια και αθλητικές οργανώσεις δένουν αρμονικά με τη μουσική της Βανέσα Μέι. Στην ενότητα “τελευταία νέα” μαθαίνουμε ότι “η Ντόρα Μπακογιάννη είναι η μοναδική Ελληνίδα που περιλαμβάνεται στην περίφημη λίστα του περιοδικού «Forbes» με τις 100 ισχυρότερες γυναίκες του πλανήτη μας. Για δεύτερη συνεχή χρονιά, η υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας φιγουράρει στη λίστα με τις πιο ισχυρές γυναίκες της γης...”. Η κυρία Μπακογιάννη, η Κοντολίζα Ράις και η Ισραηλινή Τζίπι Λίβνι “είναι οι μοναδικές γυναίκες υπουργοί Εξωτερικών που περιλαμβάνονται στη λίστα”.

Η σελίδα του Γιώργου Παπανδρέου (www.papandreou.gr), από την άλλη, σε υποδέχεται σε αψεγάδιαστα αγγλικά, με μια διακύρηξη προς τον ελληνικό λαό: “Fellow citizens, This summer, our nation has suffered many wounds. Deep wounds for Hellenism and our history. Injured families have lost their loved ones, their houses, and everything they owned”. Ο υπομονετικός επισκέπτης της ιστοσελίδας δεν θα αργήσει να ανακαλύψει τον σύνδεσμο προς την ελληνική της εκδοχή. Η παρατυπία της απεύθυνσης στα αγγλικά εξηγείται εύκολα, αφού, λόγω του διεθνούς κύρους του κ. Παπανδρέου, είναι χιλιάδες οι επισκέπτες από όλο τον κόσμο που αναζητούν καθοδήγηση και στήριγμα στο λόγο του, με πρώτους από όλους τους συντρόφους του στην Σοσιαλιστική Διεθνή, της οποίας ηγείται.

Αν η τυπική διαδικτυακή παρουσία των κατεστημένων πολιτικών κουράζει, πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον έχουν οι κινήσεις και τα κινήματα “από την βάση” που αναπτύσσονται κυρίως στο χώρο των ιστολογίων. Κυριότερο παράδειγμα, η περίπτωση της Φιλελεύθερης Συμμαχίας (www.greekliberals.net), η οποία από μια καφενειακού επιπέδου διαδικτυακή σύναξη φιλελεύθερων κατόρθωσε σε μικρό χρονικό διάστημα να γίνει καφενειακού επιπέδου υποψήφιος σχηματισμός φιλελεύθερων, για τον οποίο, όπως μας πληροφορούν “έχουν εκφραστεί θετικά” ο Στέφανος Μάνος και ο Α. Ανδριανόπουλος.

Πέρα από τις σελίδες και τα ιστολόγια, η νέα μόδα θέλει τους υποψήφιους να μεταδίδουν το μήνυμα τους μέσω μικρών διαδικτυακών βίντεο. Για παράδειγμα, η Έφη Σαρρή του ΛΑ.Ο.Σ, η οποία εν μέσω χορευτικών και ρυθμικής υπόκρουσης μας προσκαλεί: “Σταυρώστε με, σταυρώστε με, στα χέρια σας σηκώστε με”. Αντίστοιχα υψηλό επίπεδο διατηρούν τα βιντεάκια του Παναγιώτη Βρυώνη (rec-on.blogspot.com), συμβούλου σε θέματα διαδικτυακών μέσων του ΠΑΣΟΚ, ο οποίος σχολιάζει την πολιτική επικαιρότητα με το προσωπικό του στυλ. Σημαντική είναι επίσης η συνεισφορά στον πολιτικό διάλογο του ιστολογίου “Πολιτικό Blog” (politikoblog.gr), το οποίο έχει ήδη πάρει συνέντευξη από την κα. Μπακογιάννη, τον κ. Αλαβάνο και άλλους εξέχοντες πολιτικούς. Ερωτηθείς γιατί επέλεξε να μιλήσει με την κα. Μπακογιάννη, ο κάτοχος του ιστολογίου έδωσε μαθήματα δημοσιογραφικού κριτηρίου, απαντώντας πως “έχει άλλη βαρύτητα να ρωτάς ένα πρόσωπο που είναι υπουργός και από τα βασικά στελέχη της κυβέρνησης παρά να ρωτάς έναν απλό υποψήφιο σε κάποια περιφέρεια”.

Σε κάθε περίπτωση, και παρά τις όποιες υστερήσεις, το διαδίκτυο αναμένεται να διαδραματίσει τόσο στην παρούσα φάση όσο και στο μέλλον ένα ολοένα σημαντικότερο πολιτικό ρόλο. Όπως γράφει στην καθημερινή ο έγκριτος Πάσχος Μανδραβέλης, “[μέσα από το διαδίκτυο] κάθε πολίτης μπορεί να ανακρίνει τον πολιτικό για οποιοδήποτε θέμα θέλει. Aρχίζει να μετέχει της πολιτικής διαδικασίας χωρίς φράγματα και ενδιάμεσους. Δεν είναι άραγε αυτό το ζητούμενο της Δημοκρατίας;”. Μέγιστο μάθημα ολιγαρκείας.

Από την εφημερίδα "Ρήξη"

Greek Blogger Camp, ο νέος Παρθενών...

Η ελληνική ιστολογόσφαιρα που όλοι αγαπήσαμε ήταν ανέκαθεν κάτι το ασαφες, μεταξύ συνοικιακής καφετέριας, επαρχιακής γκαλερί και Πολιτιστικού Συλλόγου Κυριών Φίλων της Μπιρίμπα "Το Φιρφιρίκι". Αναγνώστες όλων αυτών, οι ίδιοι και κάνα τριάρι χιλιάδες άλλοι βαρεμένοι, σε μια χώρα δέκα εκατομμυρίων.

Σήμερα έφτασε η στιγμή διεθνούς αναγνώρισης των πνευματικών κορυφών που κατέκτησαν οι έλληνες ιστολόγοι. Συγκεκριμένα, δύο με τρείς Ιουνίου, στην μαγευτική Ίο, "ήρθε ο χρόνος για ανθρώπους από όλο τον κόσμο να έρθουν σε επαφή με το πάθος των ελλήνων για τα social media".

Πρόκειται για το λεγόμενο "Ελληνικό Στρατόπεδο Συγκέντρωσης Ιστολόγων" (Greek Blogger Camp, ελπίζω να το αποδίδω σωστά καθότι η ανακοίνωση απευθύνεται αποκλειστικά στο αγγλόφωνο κοινό), το οποίο θα λάβει χώρα στο "breathtaking" Ios Palace Hotel. Όσοι ενδιαφέρονται μπορούν να κλείσουν εισητήρια για Ίο με την Hellenic Seaways, σε τιμές ευκαιρίας, από €47 για μονή διαδρομή. Μην ξεχάσετε επίσης το κόστος της συμμετοχής στο "Greek Blogger Camp" (άλλα €30), ενώ το ξενοδοχείο παρέχει και διαμονή με πρωϊνό και wifi στην "ειδική τιμή" των €80 την βραδιά.

Στην μαγευτική Ίο, θα έχετε την ευκαιρία να ακούσετε ομιλίες περί των social media από τους καθ' ύλην αρμόδιους για να σχολιάσουν και να νοηματοδοτήσουν τέτοιες ραγδαίες και ριζοσπαστικές κοινωνικές αλλαγές, ήτοι τον δημιουργό της ιστολογικής πλατφόρμας WordPress και έναν γραφίστα-προγραμματιστή ο οποίος έχει φτιάξει ένα-δυο plugin για την εν λόγω πλατφόρμα.

Από την ελληνική πλευρά έχει επιλεχθεί ό,τι εκλεκτότερο και σχετικότερο με το επαναστατικό κοινωνικό φαινόμενο των διαδικτυακών μέσων. Συγκεκριμένα, θα μιλήσει ο "Greek podfather" Παναγιώτης Βρυώνης (σύμβουλος σε θέματα διαδικτύου του ΠΑΣΟΚ), ο Νεκτάριος Συλλιγαρδάκης, ("evangelist" και ειδικευμένος επαγγελματίας της πλατφόρμας κατασκευής δικτυακών τόπων Drupal), ο Πάνος Σαμπράκος ("Business Unit Director" της διαφημιστικής εταιρίας Oglivy), ο Γιώργος Παπαδάκης (συνιδρυτής της Phaistos Networks) και, εκ μέρους της εταιρίας που το όνομα της έχει ταυτιστεί με το ιστολογείν και τα social media, Microsoft, ο Παναγιώτης Κοντόπουλος ("Web Platform Strategy Advisor").

Η αξιέπαινη αυτή προσπάθεια οργανώθηκε --σύμφωνα με κάποιες δημοσιεύσεις--, από τον ακούραστο ιδιοκτήτη του "ιστολογίου" pestaola.gr, ο οποίος πέρα από το να ανακαλύπτει την μαγεία της "Keira Knightley απλά και χωρίς photoshop" και να μας προτείνει "Ρολόϊ για party baby", έχει και όραμα, επαναστατικό και ρομαντικό, για τα ελληνικά social media. Άλλωστε είναι γνωστές οι θυσίες που έχει κάνει, κάποτε με προσωπικό κόστος, για χάρη του ιστολογείν. Όπως διηγείται ο ίδιος: "Μιλούσα για το blog σε όποιον ήξερα και γνώριζα, κόλλησα αυτοκόλλητα και κυκλοφορούσα μόνο με t-shirts pestaola.gr καθημερινά. Ευτυχώς, η πρώην κοπέλα μου είχε υπερβολική κατανόηση αν και ξέρω ότι την ενοχλούσε να κυκλοφορεί με ένα τύπο ντυμένο κάθε βράδυ με το ίδιο μπλουζάκι".

Από την πλευρά μου δεν έχω παρά να ευχηθώ κάθε επιτυχία στο πρώτο Ελληνικό Στρατόπεδο Συγκέντρωσης Ιστολόγων, και να σας προτρέψω να δηλώσετε συμμετοχή όσο ακόμη προλαβαίνετε. Greek Blogger Camp, Ίος, 2-3 Ιουνίου.

Επληροφορήθην περί του G.B.C από τον κ. ΑΝεμο

40.000 ντομάτες

Και για όσους δεν το πήραν είδηση, άρχισε η προεκλογική περίοδος στο διαδίκτυο.

Το Διαδίκτυο ο φυσικός μας χώρος

Του ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ*

Το Διαδίκτυο είναι πλέον ο φυσικός μας χώρος. Είναι το πιο δυναμικό και άμεσο μέσο επαφής με ένα ευρύτερο ακροατήριο. Οχι μόνο παρέχει δυνατότητες συζήτησης και ανταλλαγής απόψεων, αλλά λειτουργεί ως εργαστήριο στο οποίο δοκιμάζονται αμέσως θέσεις, απόψεις, τάσεις, προδιαθέσεις.

Αλλά και:

Κάθε τόσο το blog μου μου προσφέρει ευχάριστες και πραγματικά αναπάντεχες εκπλήξεις. Οπως τον προηγούμενο Οκτώβριο, όταν μου έστειλε e-mail ο Γιώργος Παπανδρέου προσκαλώντας με να μιλήσουμε από κοντά (μια συνάντηση που κατέληξε στο να εργάζομαι σήμερα ως σύμβουλος σε θέματα Internet στο ΠΑΣΟΚ) ή την πρόσφατη πρόσκληση της Microsoft να παρακολουθήσω το συνέδριο «ΜΙΧ07» που έγινε πριν από μερικές μέρες στο Λας Βέγκας! Σήμερα το blogging (όχι μόνο το δικό μου blog στο οποίο γράφω, αλλά και όλα τα άλλα που διαβάζω) αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της ζωής μου. Είναι μέρος της καθημερινότητάς μου, της ενημέρωσής μου, της επικοινωνίας μου με φίλους και γνωστούς, της δουλειάς μου. Περιμένω να δω αν μου επιφυλάσσει και άλλες εκπλήξεις στο μέλλον.

Σύμφωνα με το http:blogs.sync.gr/ ο vrypan έχει το δημοφιλέστερο blog καθώς άλλα 225 blogs παραπέμπουν σε αυτό.

Αυτά φυσικά είναι μόνο η αρχή. Στο εξωτερικό έχουν ήδη περάσει στο επόμενο στάδιο, και δεν προσφέρουν μόνο μεταφορικώς πίπες:

I am the leading NEE party senate candidate in Belgium. And due to popular demand, I will give 40,000 blowjobs to anyone who requests one on this page.

Rage against the machine

Προωθώ μια επιστολή φίλου επί του θέματος:



Νομίζω η Μιραντολίνα έχει απόλυτο δίκαιο στην περίπτωσι Βρυώνη.

- ( Α ) -
Θυμάμαι - όταν έμπαινες έγραφε ότι το ιστολόγιό σου θα αργήση - και συμπλήρωνε: μην περιμένετε εγγραφή αν έχετε λίγα πόστ που γράφουν δοκιμή δοκιμή ή πόστ που δεν συμφωνούνε με τα κριτήρια μας. Και τελείωνε: μην ανησυχείτε τα κριτήριά μας είναι πολύ ελαστικά.

Αυτό και μόνο, δεν απομακρύνει, σύμφωνα με όσα γράφετε εδώ, την υπηρεσία του Βρυώνη από την αυτόματη υπηρεσία συνάθροισης (aggregation) που πολλοί περιέγραψαν; Γιατί το αυτόματο δεν μπορεί να έχει ούτε φίλτρο αριθμού ποστς, ούτε φίλτρο ποιότητας. Σωστά;

Ηταν λοιπόν μία άλλη υπηρεσία που έμοιαζε με τον συναθροιστή αλλά δεν ήταν. Και η Μιραντολίνα είχε κάθε δικαίωμα να αποχωρήση. Αν θέλει κανείς να το οδηγήση στα άκρα - είναι η Μιραντολίνα που μένει στην αληθινή ουσία και την φύσι αυτών των υπηρεσιών και ο Βρυώνης ο μόνος παραβάτης. Κάνω λάθος σε αυτό ;;

- ( Β ) -
Ας πούμε όμως ότι ο Βρυώνης είχε μία υπηρεσία αψεγάδιαστη και έντιμη. Μαζεύω τις δημοσιεύσεις και τις ανακοινώνω. Ποιός βεβαιώνει την απουσία φίλτρων; Κανένας. Μπορεί κανείς από εμάς εδώ να μας βεβαιώση ότι ο Βρυώνης δεν απέκλεισε 10.000 μπλόγκ ή μόνο ένα - επειδή διαφωνούσε με το περιεχόμενό του; Δείξτε μου την μηχανή που εξασφαλίζει την αψεγάδιαστη λειτουργεία του συναθροιστή και του αναμεταδότη. Κάποιος έγραψε: "αρχή - του Βρυώνη ή όποιου άλλου που κάνει την ίδια δουλειά - είναι η σύνδεσι όχι ο αποκλεισμός". Πώς το ξέρει; Έχει μηχανή που το βεβαιώνει; Γιατί ξέρω, όλες οι μηχανές συνάθροισις και αναμετάδοσις εχουνε φίλτρα -π.χ Κίνα, σελίδες «τρομοκρατών», σελίδες αρνητών του Ολοκαυτώματος κλπ - και αποκλείουν επιλεκτικά. Αρνούνται όμως αυτό το δικαίωμα σ εκείνον που θα το ζητήση.

-(Γ) -
Δεν θέλω σε αυτό να πω περισσότερα γιατί πάει μακριά η βαλίτσα - αλλά είναι σημαντικό και αυτό. Το Ιντερνέτ είναι άπειρο - και η απειρία είναι και αυτή ένα ισχυρότατο φίλτρο. Πάρτε το παράδειγμα μιας κοπελίτσας που γράφει για τα ερωτικά της. Εγραψε όσα έγραψε - όμως είναι χαμένη στο πλήθος, θα την διαβάσουν 100 , 500 - θα την κρύψη το μέγεθος του Διαδικτύου. Ο συναθροιστής και ο αναμεταδότης όμως είναι ταυτογχρόνως και πολλαπλασιαστής. Με αυτές τις υπηρεσίες στο κατόπι της θα την διαβάσουνε 1.000.000 - θα το μάθη όλη η ελληνική μπλογκοσφαίρα - και σε ορισμένες περιπτώσεις όλη η ανθρωπότητα. Θα γράψουνε χιλιάδες χυδαία σχόλια - μπορεί να γίνη είδησι στις εφημερίδες. Η συνάθροισι τέλος ευνοεί τις ομάδες, τις παρέες - θα υποστή λοιπόν συστηματικό δούλεμα ή πίεσι και βία. Η είδησι του φόνου στο Αγρίνιο δεν είναι η ΙΔΙΑ είδησι με τον φόνο στο Αγρίνιο στην πρώτη σελίδα μίας εφημερίδας ή της τηλεόρασις. Δεν ξέρω αν υπάρχει μαθηματικός τύπος αλλά είμαι βέβαιος ότι η είδησι που γνωρίζουνε 2 δεν είναι ίδια με την ίδια είδησι που την γνωρίζουνε 2 δισεκατομμύρια - αλλάζει, αλλάζει το περιεχόμενό της. Πιστεύω δηλαδη ότι οι αναμεταδότες δεν αναμεταδίδουνε τις ειδήσεις που συναθροίζουν -αλλά τις ειδήσεις επί έναν αριθμό. Το μέγεθος και η βιαιότητα της επίθεσις που δέχεται η Μιραντολίνα το επιβεβαιώνει.




- (Δ) -
Οι συναθροιστές και οι αναμεταδότες είναι υπηρεσίες που συμβαίνουν αυτόματα -δεν χρειάζεται εγγραφή. Μας ρώτησαν; Στο Διαδίκτυο - στην τεχνολογία δηλαδή - υπάρχει ένα ίχνος δημοκρατίας ; Γιατί πρέπει να υφιστάμεθα «υπηρεσίες» για τις οποίες δεν ρωτηθήκαμε ποτέ; Επειδή μπορεί να το κάνει! Ε, λοιπόν, αυτός είναι ο κυριότερος λόγος για τον οποίο είμαι με την Μιραντολίνα. Δεν θέλω τον συναθροιστή και τον αναμεταδότη σας. Γιατί; Γιατί έτσι γουστάρω. Γιατί δεν δέχομαι το μπορεί της τεχνολογίας να σημαίνει ένα πρέπει δικό μου.

Μου αρέσει που το όνομά της αναμεταδόθηκε με αρνητική διάθεσι από τους αναρχοκαρεκλάδες του Ινδιμέντια! Αμάν ! Ενας άνθρωπος ζήτησε να εξαιρεθή αυτός, προσωπικά, από την αυτόματη λειτουργεία ενός μηχανήματος ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΕΙΝΑΙ ΜΕ ΤΟ ΜΗΧΑΝΗΜΑ! ΤΙ ΑΠΙΘΑΝΗ ΚΑΤΑΝΤΙΑ!

[Κανονικά θε έπρεπε να είχα το δικαίωμα να μην εμφανίζονται όσα γράφω πουθενά παρά μόνο όπου εγώ θέλω - να μην τα ψαχουλεύουνε οι μηχανές αναζήτησις παρά μόνο όταν εγώ το επιτρέψω και να ορίζω εγώ την ποσότητα και τον χρόνο. Επειδή δεν είναι έτσι το Διαδίκτυο δεν σημαίνει ότι πρέπει χωρίς κουβέντα να το δεχθούμε. Ούτε δέχομαι αυτήν την νέα Ηθική της τεχνολογίας και όσων αυτή πραγματώνει. Αν η νεοτάξ δίνει αυτή την κατεύθυνσι ας δώσουμε εμείς - πρέπει να δώσουμε εμείς - μία άλλη. Δυστυχώς όμως, όλοι ανεξαιρέτως κάθονται μπροστά στο ιντερνέτ σαν χάπατα με το στόμα ανοικτό - και δεν έχω δει ούτε μία σοβαρή σκέψι για ένα άλλο Ιντερνέτ).

- (Ε) -
5000 καραγκιόζηδες τα έχουνε βάλει με την Μιραντολίνα. Κατ αρχάς δεν ρωτάμε ποιός έχει δίκαιο - ηθικό ή νομικό. Αυτή που έμεινε μόνη ν ακούη ένα σωρό χυδαιότητες έχει δίκαιο. Και δολοφόνος να ήτανε.

Φ.

Η ιστορία της Μιραντολίνας (a cautionary tale)

Η Μιραντολίνα άνοιξε κάποτε ένα ιστολόγιο.

Πόσταρε εκεί κειμενάκια που έγραφε για την πλάκα της, τα οποία δεν ήταν εμπορικά ή δεν είχαν δημοσιογραφικό ενδιαφέρον, ώστε να τα δημοσιεύσει στα μέσα που εργάζοταν. Κείμενα για την ζωγραφική, την μουσική, την καθημερινή ζωή και την πολιτική.

Κάποτε, δημοσίευσε ένα κείμενο του Ράνσιμαν σχετικό με τα Βαλκάνια, ως απάντηση στις ειδήσεις της εποχής για "τέλος εποχής" με το θάνατο του Μιλόσεβιτς. Σχολίασε επίσης την εικόνα μιας μαυροφορεμένης Σέρβας μάνας. Εκεί άναψε ένας σχετικός διάλογος που συνεχίστηκε εδώ. H Μιραντολίνα βρήκε την απάντηση του J95 "λαϊκίστικη" και "αφιονισμένη", ενώ ο J95 την κατηγορεί ότι αγιοποιεί τον Μιλόσεβιτς χρησιμοποιώντας την φωτογραφία της μάνας που τράβηξε ως poster girl, καθώς και για "νεορθόδοξες ανοησίες".

Αργότερα, η Μιραντολίνα δημοσίευσε ένα κείμενο για τον καλλιτέχνη Μπόυς, μαζί με ένα κείμενο ενός φίλου που περιέγραφε συνοπτικά την πορεία του Μπόυς, από πεπεισμένο ιδεαλιστή νεαρό Ναζί σε αναρχικό καλλιτέχνη της πρωτοπορίας.

Μια κοπέλα ονόματι M13 παρανάγνωσε το κείμενο, και θεώρησε πως πρόκειται για εκθειασμό των εγκλημάτων του ναζισμού. Πόσταρε ένα σχετικό σχόλιο που κατηγορούσε την Μιραντολίνα ως υπέρμαχο του ναζισμού. Η Μιραντολίνα απάντησε κατηγορώντας την M13 πως δεν κατάλαβε τίποτα και πως η ανάγνωση της δείχνει μειωμένη νοημοσύνη. Τότε ήρθε ο αδερφος της M13, J95 ο οποίος σχολίασε, όπως το μεταφέρει ο ίδιος: "η Μ13 δεν έχει μειωμένη νοημοσύνη, αλλά IQ 135, οποτε μάλλον θα φταίει κανένα εβραϊκό αίμα που δεν κατάλαβε την ομορφιά των γραφομένων του Savitri-Devi-Wannabe αστεριού της Μιραντολίνας", υπονοώντας και αυτός ότι η Μιραντολίνα είναι φιλοναζί και αντισημίτρια. Το σχόλιο αυτό, η Μιραντολίνα το έσβησε από το ιστολόγιο της, σχολιάζοντας το παράλληλα αρνητικά.

O Manifesto αποφάσισε να ρίξει λάδι στην φωτιά (κατά την προσφιλή του συνήθεια), και ανέβασε ένα ποστ όπου εγκαλούσε την Μιραντολίνα για την διαγραφή του κόμεντ καθώς και για το ότι το σχολίασε χωρίς να το δημοσιεύσει. Η Μιραντολίνα ζήτησε συγνώμη για τον άνευ δημοσίευσης σχολιασμό, ως εξής:

Μιραντολίνα said...

Λοιπόν, Μανι - έχεις δίκηο στο εξης: ήταν άστοχο το ότι σχολίασα ένα ποστ που δεν το έβαλα. Το έκανα διότι ήταν χυδαίο. Επίσης διότι ο νεανίας που το έγραψε έχει ήδη κάνει αήθεις επιθέσεις εναντίον μου και θεώρησα απρέπειά του να έρθει στο ευλογ μου να μιλήσει για άλλον.

Η Μ13 δεν καταλαβε την τύφλα της. Κι όποιος διαβαζει ως νεοναζιστικό το κείμενο επίσης δεν καταλαβε την τυφλα του. Το κείμενο λέει σαφέστατα ότι οι ναζιστές έβλεπαν εαυτούς ως ιππότες και σωτήρες αλλά κατέληξαν στα άουσβιτς. Πρόκειται περί ιστορικής αποτίμησης. Μπορω να δωσω και βιβλιογραφια. Από ότι φαίνεται πρέπει να εξηγούμε τα προφανή εδώ μέσα, διότι τα αγγλικά κάποιων είναι καλύτερα από τα ελληνικά τους.

Εντωμεταξύ, ο J95, ξεσπάθωσε στα εκεί σχόλια αποκαλύπτωντας ότι η Μιραντολίνα προωθεί ναζιστικές ιδέες, είναι ύποπτη, φασίστρια και άλλα τέτοια. Ορίστε μερικά παραδείγματα:

J95 said...
Αλλά θα ασχοληθώ εκτενέστερα με το θέμα για τους επόμενους 6-7 μήνες. Όταν κάποιος πουλάει νεοφασισμό σε ρομαντική συσκευασία, δε μπορώ να σιωπήσω. Είμαι, όπως πολύ σωστά το έθεσε, Κωλοπαίδι και όχι Ιππότης σαν τα καθάρματα που θαυμάζει.

---

Από τη στιγμή που πουλάει εθνικισμό, σοσιαλισμό και αντινεωτερικότητα δε χρειάζεται να ανήκει σε οργάνωση για να φανερωθεί το προφανές.

Το μόνο που έχω κάνει στα σχόλιά μου είναι να λέω αυτά που γράφει με λιγότερες πλεξούδες.

Μέρος δεύτερο: οχετολόγιον

Από εκεί και πέρα η Μιραντολίνα, η οποία δεν έδωσε συνέχεια στο θέμα, είχε επίσημα μαρκαριστεί ως εχθρός προς εξόντωση. Όταν για παράδειγμα δημοσίευσε ένα κείμενο επ' αφορμή της 25ης Μαρτίου, ο J95 θεώρησε πρέπον να σχολιάσει:

eigenhistory21

Saturday, March 25th, 2006

Σήμερα γιορτάζουν η Ορθοδοξία και ο Ελληνισμός, αλλά μάλλον το καταλάβατε από τα ελληνορθόδοξα μπλογκ που από χθες έχουν πραγματικά αποθρασυνθεί.

Για να μην αφήσει απορίες περί του ποιούς θρασύτατους εννοεί (άκου εκεί, τόλμησαν να ποστάρουν!) συνεχίζει με το πόσο πιο επαναστάτρια και κουλ ήταν η γιαγιά του από άλλες (η Μιραντολίνα έγραφε μια ιστορία για την γιαγιά της στο ποστ της).

Απο φασίστρια λοιπόν, η Μιραντολίνα μετατρέπεται και σε θρασύτατη που τολμάει να ποστάρει περί 25ης Μαρτίου. Αυτό να το σημειώσετε, για να κρίνετε τους όψιμους υπερασπιστές της ελευθερίας στο διαδίκτυο.

Εντωμεταξύ, ένας κάποιος Πάνος Ζέρβας, γνώστης των Μυστικών του Κόλπου, είχε κατα καιρούς αντιπαραθέσεις σε πολιτικά θέματα με τον υποφαινόμενο. Μια και είναι όψιμος υπερασπιστής της ελευθερίας του διαδικτύου και αυτός, αξίζει να θυμήσουμε ότι η πρώτη του παρέμβαση στο ιστολόγιο μου ήταν να μου υποδείξει να διαγράψω τον Καλλίμαχο και να τον αποκλείσω από συζητητή μου [στο *δικό μου* ιστολόγιο, έτσι;], επειδή δεν συμφωνούσε πολιτικά μαζί του.

Αργότερα, ο ίδιος, εγκάλεσε την Μιραντολίνα επειδή, μετά από ανασύνταξη στα λινκς της προς τρίτα ιστολόγια, δεν είχε πλέον το δικό του ιστολόγιο του στα λινκς της (ως ώφειλε, μάλλον!). [Θα μου πείτε, εδώ εγκαλεί την Ελευθεροτυπία επειδή δεν παρουσίασε το βιβλίο του τα βιβλία του Μαραθιά ως σημαντικά εκδοτικά δρώμενα του 2006].

Τέλος πάντων, κάπου εκεί, ο Πάνος αποφάσισε ότι είναι ορκισμένος εχθρός της Μιραντολίνας. Απο εκεί και πέρα δεν έχασε ευκαιρία να πετάγεται σαν την κατίνα, με μικρόψυχα και στοχευμένα πάντα σχόλια. Για παράδειγμα, όταν η Μιραντολίνα έγραψε κάτι σαν "σκατά στον τάφο του Πινοτσετ", πόσταρε ένα λογίδριο απίστευτου ψευτο-καθωσπρεπισμού για το σεβασμό στους νεκρούς, ως άλλη Αντιγόνη. Παράδειγμα:

Αλλά, αυτό το αίσχος των απίστευτων ύβρεων προς το πτώμα και την τελευταία του κατοικία, στο οποίο επιδόθηκε ενθουσιωδώς ένα κομμάτι της ελληνικής μπλογκόσφαιρας, μαρτυρά μεγάλη φτώχεια και ανυδρία και χυδαιότητα ψυχής…

---

αλλά, επειδή πρόκειται για γνωστές (και κραυγαλέες) περιπτώσεις, υπέθεσα πως είναι γνωστές στη μπλογκόσφαιρα. το κυριότερο, δεν ήθελα και δε θέλω απευθείας επαφή με αυτά τα προσωπα(τα). ας μείνει καθαρός ο αέρας της καλύβας!

"Γνωστές και κραυγαλέες περιπτώσεις" οι οποίες "μολύνουν τον αέρα". Μάλιστα.

Σιγά σιγά σχηματίστηκε μια παρέα πικραμένων οι οποίοι σε κάθε ευκαιρία αποδείκνυαν την προοδευτικότητα τους βρίζοντας ομαδικώς την Μιραντολίνα. Όπως έγραψε ο ΜακΜάνους στο ιστολόγιο του Μανιφέστου:

macmanus said...

Ααααα.... εδώ είμαστε όλη η παληοπαρέα!

Η Αγία Μιρανδολίνα μας ενώνει τελικά!

χαχαχαχαχα

Εντωμεταξύ, ο ΜακΜάνους είχε τσακωθεί εξαιτίας μιας παρεξήγησης με τον ιστολόγο Άνεμο. Από εκεί και πέρα, θεωρούσε προσωπικό του εχθρό όποιον μιλάει με τον Άνεμο ή του αφήνει linkblog. Πράγμα που έκανε ενίοτε η Μιραντολίνα.

Κάπου εδώ η Μιραντολίνα ανεβάζει ένα ποστ για τον πιλότο Ηλιάκη, όπου απευθυνόμενη στα παιδιά του, λέει ότι ο πατέρας τους έπεσε σαν ήρωας. Απο εκεί και πέρα ξεκινάει ένα όργιο θαψίματος και ύβρεων, να όπως εδώ:

ρε παιδιά λίγος σεβασμός στον νεκρό δεν βλάπτει

αν αυτό δεν είναι ένα από τα πιο λαϊκίστικα, ψευδο - πατριωτικά, μελοδραματικά, επικίνδυνα, ακατανόητα πόστ που έχω διαβάσει ποτέ ... τότε δεν ξέρω τι είναι

εντάξει είπαμε να ιστολογήσουμε ... αλλά αυτό είναι σχεδόν σκύλευση ενός νεκρού

μιραντολίνα με όλη την καλή διάθεση, αλλά αν ήμουν ένα από τα παιδιά αυτά θα σου έλεγα να αφήσεις τον πατέρα μου και τον θάνατό του ήσυχα θα σου έλεγα επίσης πως ο πατέρας μου πέθανε επειδή υπάρχουν εδώ και στην Τουρκία άνθρωποι σαν εσένα και κάποιους από τους σχολιαστές σου που εύχονται καλό ταξίδι σε έναν νεκρό για τον οποίο αδιαφορούν εντελώς

Και εδώ:

*Αυτοί* τώρα, είναι ένα μάτσο *κοπρόσκυλα* που βαριούνται τη ζωή τους και ψοφάνε για μελόδραμα. Εκτός τόπου και χρόνου, τόσο το 1980 που την είχανε δει αναρχία (τρίζουν τα κόκκαλα του Μπακούνιν) όσο και σήμερα που την έχουν δει σκατοφασιστοεθνίκια.

Το άλλο το παρτσακλό η Μάγια η Μέλισσα, ακόμα δεν έχουμε μάθει σίγουρα τι έγινε με το μακαρίτη και ξεκίνησε να τον καπηλεύεται.

“Σσς, μικρά μου Ελληνόπουλα, καλό μου κρέας για τα κανόνια, ακούστε μια ιστορία: ο πατέρας σας ήταν ένας ήρωας”. Τι ΣΚΑΤΑ σημαίνει αυτό για δύο βρέφη που θα μεγαλώσουν χωρίς πατέρα στα καλά καθούμενα; Τι ναρκωτικά παίρνουν όλοι αυτοί τέλος πάντων;

Τέλος πάντων, για το κείμενο αυτό της Μιραντολίνας, η απάντηση ήταν "σκύλευση νεκρού, καπηλεία, σκατοφασιστοεθνίκια, κοπρόσκυλο" κλπ. Και άλλα σχόλια άλλων, χειρότερα. Προφανώς αυτή είναι η άποψη περί "κριτικής" στην μπλογκόσφαιρα. Και αυτή είναι η συμπεριφορά των όψιμων υπερασπιστών της ελευθερίας του λόγου στο διαδίκτυο: να πέσουν να φάνε μια ιστολόγο με ύβρεις και αλαλαγμούς επειδή έγραψε ένα ποστ.

Ο μήνας των παγωμένων σταφυλιών

Η Μιραντολίνα συνεργάστηκε κάποια στιγμή με το LiFo. Εδώ θα πρέπει να πούμε ότι μεγάλη μερίδα μπλόγκερς έβγαζε αφρούς από το στόμα όταν άκουγε για το συγκεκριμένο έντυπο και τον εκδότη του, κ. Τσαγκαρουσιάνο. Καθώς ο Τσαγκαρουσιάνος επέλεγε συχνά ορισμένα μπλόγκς για να τα παρουσιάσει στο έντυπο του ή στην Ελευθεροτυπία, όσοι δεν είχαν επιλεγεί θεωρούσαν αυτομάτως εαυτούς αδικημένες ιδιοφυίες του μπλόγκινγκ. Επιδίδονταν λοιπόν επί μήνες στο να κοροϊδεύουν το LiFO, τον εκδότη του και όποιον ιστολόγο είχε σχέση έστω και τρίτου βαθμού με τα παραπάνω. Η κύρια ιστολογική παραγωγή τους ήταν ακριβώς αυτό: μεταμπλόγκιν, ύβρεις και κουτσομπολιό κάθε πότε έκλασε ο Τσαγκαρουσιάνος.

Φυσικά τα ειρωνικά σχόλια και οι βρισιές απέναντι στην Μιραντολίνα συνεχίστηκαν (και σε όποιον άλλο *τόλμησε* να συνεργαστεί με ένα έντυπο που δεν εγκρίνουν οι υπέρμαχοι της ελευθερίας του λόγου: Μεσιέ Υλό, Πρόβατο, Πιτσιρίκο, κλπ).

Εμφανίστηκαν δε και ιστολόγοι (ή περσόνες) ειδικευμένοι σχεδόν αποκλειστικά στο μεταμπλόγκιν και τις ύβρεις. Νέα φουρνιά αυτή, όπως ο Αλλού Φαν Μαρξ, ο Συκοφάντης-Μπαστούνι, ο Ομπσέρβερ-Αρτουά, κλπ.

Όλοι αυτοί εντωμεταξύ μίλαγαν για την πρωτοπορία που συνιστά το ιστολογείν, την μπλογκική κοινότητα κλπ ενώ δεν ενεργούσαν παρά ως αυτό που ο λαός αποκαλεί παραδοσιακά σκυλολόι. Όσο για τα κείμενα τους που θα ...έφερναν την επανάσταση; Επιπέδου αρθρογράφου της Αυριανής γύρω στο 1985. Στόχοι τους, ό,τι ξεχωρίζει με οποιοδήποτε τρόπο. Η Μιραντολίνα -ως εθνικίστρια και φασίστρια και συνεργάτης των Γερμανών της Lifo-, ο Πιτσιρίκος ως δημοφιλής και πετυχημένος μπλόγκερ με δημοσιεύσεις σε εφημερίδες και περιοδικά, ο Le Nonce ως εστέτ που ξέρει να γράφει ελληνικά, κλπ.

Ρέστα δε έδωσε αυτή η παρέα εναντίον του δημοσιογράφου Κώστα Γιαννακίδη, ο οποίος τόλμησε να γράψει πως τα περισσότερα ελληνικά ιστολόγια είναι χαμηλής ποιότητας (θυμίζοντας τον κανόνα του Theodor Sturgeon: "90% of everything is crap"). Σαν αφιονισμένος όχλος, η πρωτοπορεία του διαδικτύου έσπευσε να λιντσάρει τον δημοσιογράφο, ορισμένοι δε απειλούσαν ότι θα ζητήσουν από την Ελευθεροτυπία να τον απολύσει και άλλα τέτοια φαιδρά.

Έτσι ήρεμα κυλούσε η ζωή στο μπλογκοχωριό...

Κάπου εδώ ο Τσαγκαρουσιάνος δημοσιεύει ένα κείμενο όπου κατονομάζει έναν δημοσιογράφο και άλλους δυο ιστολόγους ως υβριστές του. Ο Manifesto, ο οποίος παλαιότερα είχε δηλώσει πως είναι ο περί ου ο λόγος δημοσιογράφος, εμφανίζει μια επιστολή μούφα, που λέει πως εξαιτίας του κειμένου του Τσαγκαρουσιάνου, απολύθηκε.

Η Μιραντολίνα, η οποία δεν ομιλεί μέχρι τότε ενώ έχει ακούσει τα πάντα από την παρέα [των λύκων], δημοσιεύει ένα ποστ όπου λέει πως ορισμένοι καλυπτόμενοι πίσω από τα μπλόγκς πετάνε χυδαιότητες. Μεταξύ άλλων λέει:

Στο μεταξύ, βγαίνουν κάποιοι και κόπτονται, με αφορμή όλα αυτά, διότι, λέει, είναι άσχημο που έχασε τη δουλειά του ένας δημοσιογράφος, εξ αιτίας όσων έγραψε ένας άλλος. Έχουν ένα λάθος εδώ: τη δουλειά του την έχασε εξ αιτίας όσων έγραψε ο ίδιος. Και το γνωρίζει πάρα πολύ καλά ο ίδιος αυτός που έχασε τη δουλειά του. Γι αυτό άλλωστε πήγε κι έσβησε μια σειρά ποστ στα οποία έλεγε ποιος είναι, ποιο είναι το κινητό του, πόσο άνετος είναι με τα κομμεντς (που τώρα τα έκλεισε…). Τα ασπόνδυλα πάντα προδίδονται στο τέλος, όσο κι αν τεντώνονται πάνω στο χάρακα.

Όχι βέβαια ότι έχασε κανένας την δουλειά του. Εκτός από την ίδια την Μιραντολίνα, η οποία μετά από απαίτηση του Πάνου να παραιτηθούν όσοι ιστολόγοι έχουν σχέση με την Lifo αν θέλουν να τοποθετηθούν στο ζήτημα, παραιτήθηκε.

(Η Μιραντολίνα δήλωνε στο τέλος του ποστ που ανακοίνωνε την παραίτηση της: "Όσοι κακοήθεις θα ..περιμένουν να δουν αν το εννοώ, ας αρχίσουν να παίρνουν απουσίες μετά τα τρία (3) κομμάτια που έχω ήδη παραδώσει κι έχουν σελιδοποιηθεί.".

Αναλαμβάνωντας τον αυταπάγγελτο ρόλο του κακοήθη, ο Αλλού Φαν Μαρξ έσπευσε πρόσφατα να πεί πως η Μιραντολίνα τάχα δεν παραιτήθηκε, επειδή είδε ένα από αυτά τα εκκρεμή κείμενα σε πρόσφατη Lifo).

Με αυτά και με αυτά, πέρασε ο καιρός στην μπλογκόσφαιρα...

Πρόσφατα, λοιπόν, μια νταλίκα έσυρε την Μιραντολίνα και το αμάξι της στην εθνική. Η Μιραντολίνα βγήκε σώα. Έγραψε ένα ποστ, εν βρασμό ψυχής, όπου σκέφτονταν να παρατήρηση το μπλόγκιγκ. Θα δημοσίευε μόνο 2-3 συνεντεύξεις τις οποίες είχε έτοιμες. Έγραψε επίσης πως δίσταζε αρχικά να γράψει σχετικά στο ιστολόγιο της, επειδή φοβόταν πως πολλοί στην ιστολογόσφαιρα μπορεί να χαίρονταν με την περιπέτεια της και να άρχιχαν τα σχετικά σχόλια.

Ο Manifesto εξανέστη:

αποφάσισε να διακόψει το blogging επειδή είχε ένα ατύχημα (δεν έπαθε τίποτα) και δεν θέλει ούτε να της πουν "καλά να πάθεις", ούτε να της πουν "λυπάμαι γι αυτό που έπαθες".

[τελικά αυτοί οι αξιόλογοι βλόγερς έχουν αξιόλογα issues]

κι αφού δεν θέλει να της πουν τίποτα γιατί γράφει για το ατύχημα?

για να βρίσει προκαταβολικά αυτούς που θα της πουν "καλά έπαθες" !!!

κρίνοντας εξ ιδίων τα αλλότρια πιστεύει πως είμαστε όλοι χαιρέκακα θεριά σαν και του λόγου της και πως θα υπήρχαν άνθρωποι [εκτός αυτής και του συναφιού της ]που θα χαίρονταν επειδή είχε ένα ατύχημα

λοιπόν μιραντολίνα δεν είμαστε σαν τα μούτρα σου

Αμέσως μετά αποδεικνύει πως όχι μόνο η Μιραντολίνα είχε πέσει διάνα περί χαράς στην μπλογκόσφαιρα, αλλά πως εκτός από χαιρέκακος είναι και υποκριτής, αφού, διασκεδάζοντας με το ατύχημα κάνει πλάκα σε τρία συνεχόμενα ποστς περί "νταλίκας". Να, κάπως έτσι:

αποκλειστικό !!!

η συντακτική ομάδα του manifestogr με χαρά ανακοινώνει στην μπλογκόσφαιρα ότι πολύ σύντομα θα έχουμε στη διάθεσή μας και θα δημοσιεύσουμε ένα συνταρακτικό ντοκουμέντο

Η γνωστή Νταλίκα δίνει συνέντευξη στον Bob Woodward και αποκαλύπτει :

"Ευτυχώς δεν έπαθα τίποτα!!!"

μείνετε συντονισμένοι ...

(στη φωτό που μόλις μας έστειλε το reuters ο γνωστός δημοσιογράφος την ώρα που παίρνει τη συνέντευξη από τη γνωστή Νταλίκα) ...

---

Monday, January 08, 2007

έκτακτο ανακοινωθέν
....

η ύποπτη μυρωδιά που βασανίζει από το πρωί το Μανχάταν οφείλεται μάλλον στις φλάτζες που έχουν κάψει οι αξιόλογοι bloggers αν και μερικοί την αποδίδουν στα λάδια που έκαψε η γνωστή Νταλίκα μετά την αποχώρηση από το monitor
posted by newManifesto at 6:08 PM

Φυσικά η Μιραντολίνα είχε απόλυτο δίκιο να γράψει ότι πολλοί θα χαίρονταν. Πέρα από τον ανωτέρω υποκριτή, πλάκα με το ατύχημα έκαναν και πλείστοι άλλοι "ιστολόγοι".

Μονομαχία στο El Paso(k)

Με αυτά και με αυτά, και έχωντας ακόμη 3-4 ποστς με συνεντεύξεις σχεδόν έτοιμα να ποστάρει πριν πάρει αόριστη άδεια από το μπλόγκινγκ αηδιασμένη, η Μιραντολίνα αποφασίζει να βγεί από το Μόνιτορ.

Το Μόνιτορ, ο κύριος ελληνικός aggregator, είχε από καιρό καταντήσει πεδίο μάχης. Μάλιστα οι μεταμπλογκαδόροι μάρκαραν τα θύματα τους ανάλογα με το σε ποιόν έδιναν linkblog. Έδινες linkblog σε "εχθρό" τους (στην φαντασία τους); Ήσουν και εσύ εχθρός. Κάθε τόσο άλλωστε, όλο και κάποιος θα κάνει λόγο για "αλληλο-linkblogαρίσματα", λες και ωφείλει ο οποιοσδήποτε να περνάει τις επιλογές από έγκριση από τους τιμητές του διαδικτύου! O Manifesto μάλιστα έφτασε στο σημείο να καταλογίσει δημόσια ευθύνες σε όσους έδιναν linkblogs σε άτομα μη της αρεσκείας του, πχ. στην Ροδιά. Άλλοι (ή και οι ίδιοι) μετρούσαν τα linkblogs και τα έβαζαν με όποιον είχε τα περισσότερα, λες και τους τα έκλεψε.

Τέλος πάντων, αηδιασμένη από όλα αυτά, η Μιραντολίνα έστειλε μια επιστολή στον κ. Βρυώνη για να την βγάλει από το Μονιτορ, το ίδιο φυσικά όπως είχε στείλει παλαιότερα για να γραφτεί εκεί.

Ο Βρυώνης έγραψε το αίτημα εκεί που δεν πιάνει μελάνη. Ουδεμία απάντηση.

Η Μιραντολίνα ξαναστέλνει μετά από δυο μέρες, γράφοντας τώρα την ιδιότητα της ως δημοσιογράφου και λέγοντας ότι έχει το νόμιμο δικαίωμα να διαγραφεί από την υπηρεσία. Αυτό το μήνυμα απαντάται αμέσως. Χωρίς τα παραπάνω, θα κατέληγε και αυτό στο Deleted Messages.

Ο Βρυώνης προβάλλει τεχνικές δυσκολίες -μούφες για όποιον ξέρει από πληροφοριακά συστήματα- και βαρεμάρα. Οι τεχνικές δυσκολίες είναι ανύπαρκτες. Εξάλλου ήδη έχει διαγράψει άλλους. Εκβιαστικά προτείνει σαν μόνη λύση να κλείσει το μόνιτορ. Όπως και κάνει.

Εν συνεχεία, ποστάρει ένα μήνυμα όπου κατηγορεί την Μιραντολίνα για το κλείσιμο του μόνιτορ, και αναφέρει για πρώτη φορά τις αρχές του περί ελευθερίας του περιεχομένου στο διαδίκτυο κλπ, τις οποίες τώρα ανακαλύπτουμε, δεδομένου ότι ούτε στα μέηλς της ανέφερε, ούτε φάνηκε να τον εμποδίζουν να διαγράψει άλλους παλαιότερα.

Το αποτέλεσμα φυσικά ήταν αναμενώμενο. Χωρίς κανείς να σκεφτεί κριτικά τι παίζεται πίσω από την "έκρηξη" Βρυώνη, έσπευσαν όλοι να βρίσουν την Μιραντολίνα που τους στέρησε (ή ίδια;!!!) το παιχνιδάκι τους. Το τι ακούστηκε δεν λέγεται. Ό,τι μισοχωνεμένο περι ίντερνετ κατατέθηκε ως επιχείρημα. Μια γράφει πως κακώς η Μιραντολίνα αντέδρασε, αφού "ό,τι ποστάρει ανήκει εξ ορισμού στο blogger". Το blogger φυσικά στο νομικό του κείμενο λέει το αντίθετο, τα κείμενα ανηκουν στους ιστολόγους. Άλλοι γράφουν ότι αυτό μόνο στην ελλάδα θα μπορούσε να συμβεί (καθηγητής της Νομικής στο Χάρβαρντ έχει αντίθετη γνώμη: το αίτημα προς τον aggregator γράφει αρκεί για να αφαιρέσει ένα feed). Άλλοι μπερδεύουν ότι ένα feed είναι τεχνικά μη προστατεύμενο και νομίζουν ότι συνεπάγεται πως είναι και χωρίς copyright (και πάλι, το νομικό κείμενο του blogger τους διαψεύδει, τουλάχιστον όσον αφορά στην Αμερικάνικη νομοθεσία).

Φυσικά όλα αυτά τα νομικά δεν έχουν σημασία, ειπώθηκαν απλώς ως απάντηση σε αυθαίρετες σαχλαμάρες ορισμένων. Αυτό που έχει σημασία είναι πως ένας χρήστης του Μόνιτορ ζήτησε, ως προσωπική χάρη, να βγεί από αυτό. Αν δεν υπήρχε η εκβιαστική και γαϊδούρινη αντιμετώπιση του αιτήματος, του στυλ "admin είμαι, ό,τι θέλω κάνω", δεν θα είχαν κατατεθεί ποτέ παρόμοια επιχειρήματα.

Σχεδόν όλοι δε, μυρηκάζουν πως η Μιραντολίνα απείλησε με μυνήσεις, πράγμα που όποιος διαβάσει την αλληλογραφία θα δεί πως ουδέποτε έγινε.

(Ανάμεσα στις πολλές αποδείξεις ότι το Μόνιτορ είχε καταντήσει πεδίο μάχης ορισμένων για το ποιός έχει τα πιο πολλά linkblog, με χυδαίες επιθέσεις και κυκλώματα που το χρησιμοποιούσαν σαν την AGB τους, αρκεί να δεί κανείς αυτό το ποστ[*] του ΜακΜάνους, όπου φαίνεται καθαρά πως μετράει και κρίνει τα πράγματα:

(*) Το γεγονός ότι και δύο LifO-bloggers (Πιτσιρίκος-Θείτσα) ζήτησαν ν’αποχωρήσουν από το monitor την περίοδο που μίκρυναν απότομα οι γραμματοσειρές τους, το θεωρώ εντελώς συμπτωματικό! (μη γελάς ρε συ…)

[* είναι πολύ πιθανόν να μην καταφέρετε να δείτε το ποστ. Ο συγκεκριμένος ιστολόγος έχει το συνήθειο αφού συσσωρεύσει κάμποσες ύβρεις και χυδαιότητες προς άπαντες να κλείνει το ιστολόγιο του και να ανοίγει καινούργιο, ενδεχομένως για να μην αφήνει ίχνη].

Intermezzo

Εντωμεταξύ, για να γελάσουμε και λίγο, ο Πάνος Ζέρβας, με την φούρια του να θάψει την Μιραντολίνα, έγινε περισσότερο ρόμπα από όποιονδήποτε έχω δεί ποτέ στην ζωή μου:

Πάνος
Posted 7|Jan|2007 at 02:27

Ακριβές αντίγραφο, από τα μέηλ:

Δεν πιστεύω να περιμένεις, ένεκα “ελευθερίας της πληροφορίας” να δεχθεί ο Carl Bernstein να δημοσιεύονται τα κείμενα του στην Βαβούρα ή δίπλα στου Τράγκα.

Ευχαριστώ εκ των προτέρων,
Λαμπρινή Χ. Θωμά
Δημοσιογράφος

*

ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΛΟΓΟΣ για τον οποίο ο Carl Berstein (=η κ. Θωμά) θέλει να βγει από το μόνιτορ (και όχι από άλλού). Για να μην αναγκάζεται να συγχρωτίζεται με τον Βαβούρα και τον Τράγκα, δηλ. τους μπλόγκερ που εκείνη θεωρεί τόσο ελεεινούς, όσο οι δύο κύριοι που αναφέρει (οι οποίοι ΚΑΘΥΒΡΙΖΟΝΤΑΙ ΣΚΑΙΟΤΑΤΑ από την κ. Θωμά, υποθέτω χωρίς να της έχουν κάνει κάποιο κακό προσωπικά)

---

“μνησίκακο πόκεμον”; μπράβο, λαμπρή σκέψη, από έναν εγκέφαλο που δεν είναι σε θέση να κατανοήσει γιατί καθυβρίζεται ο δημοσιογράφος - εκδότης που αναφέρεται ονομαστικά από την κ. Θωμά, ως αντιδιαμετρικοό του αρίστου Berstein, δηλαδή ως σκουπίδι…

Ο κακομοίρης μπερδεύει την Βαβούρα (περιοδικό κόμικ, αλήστου μνήμης) με τον ...Τζώνυ Βαβούρα!!! Στην φούρια του δε να αρπαχτεί από κάπου, οπουδήποτε, βρήκε ως επιχείρημα ότι η Μιραντολίνα ..."ΚΑΘΥΒΡΥΖΕΙ ΣΚΑΙΟΤΑΤΑ" τον Τράγκα, αφού δεν τον βάζει στο ίδιο ύψος με τον Carl Berstein! Κατά τον Πάνο Ζέρβα δηλαδή, το να αντιδιαστέλλεις τον Τράγκα σαν αντίποδα του κορυφαίου δημοσιογράφου Bernstein αποτελεί σκαιότατη εξύβριση!

Με την ίδια λογική, το να πείς πως ο Νίνο είναι αντιδιαμετρικός του αρίστου Σινάτρα αποτελεί και αυτό "σκαιότατη εξύβριση"! Γενικά, μπρος στην εμπάθεια τι είναι η κοινή λογική...

Αυτά. Και το πανηγύρι συνεχίζεται...

Υ.Γ Εύφημος μνεία αξίζει και σε ιστολογική φιγούρα υπεράνω πάσης υποψίας, η οποία πουλούσε από την αρχή εκδούλευση σε όποιον ενδιαφερόμενο ιστολόγο, αποκαλύπτοντας του την πραγματική ταυτότητα της Μιραντολίνας. Δημοσίως εμφανίζονταν με ποντιο-πιλατική αδιαφορία απέναντι στην Μιραντολίνα, αλλά παράλληλα με 3-4 περσόνες που διατηρούσε -και διατηρεί- έβγαινε και συμμετείχε στους δημόσιους υβρισμούς.

Υ.Γ 2 [συμπλήρωση] Ο Μανιφέστο επανήλθε στα σχόλια του παρόντος, παρουσιάζοντας τεκμήρια -κατά την γνώμη του-, ότι η Μιραντολίνα υπήρξε εξίσου υβριστική και προκλητική. Δεν πρόκειται παρά για δυο απαντήσεις που έδωσε η Μιραντολίνα, αφού είχε ήδη ακούσει κάθε πιθανή ύβρη, και μάλιστα εν χορώ, από 10 και πάνω άτομα ταυτόχρονα. Φαντάζομαι, στο νου του Μανιφέστο, και μόνο που τόλμησε η Μιραντολίνα να απαντήσει στις ύβρεις αποτελεί υπέρτατη πρόκληση. Τα παραθέτω αυτούσια για να κρίνει μόνος του όποιος θέλει την "προκλητικότητα τους":

Mirandolina said:
May 28th, 2006 at 9:27 pm
Καλτσόβρακε, αφήνω έξω την Κωνσταντίνα διότι είναι η γυναίκα σου και δε θα ήσουν άντρας αν δεν την υπερασπιζόσουν, ακόμη κι αν σφαλλει. Μόνο αυτό: η αγάπη μπορεί να οδηγεί και σε εγκλήματα.

Για τους λοιπούς, όμως, τους οποιους συνέντρεξε: Εδώ και πολύ καιρό ένα σκυλολόι χωρίς στάλα ανδρισμού, κοπαδιάζει και μου επιτίθεται μεταφράζοντας όπως γουστάρει κι όπως τη βολεύει ότι γράφω. Λενε κι ο ένας τον άλλο “καλό παιδί” και καθαρίζουνε: μπορούν τώρα να γίνουν όσο χυδαίοι θέλουν (όχι μόνο σε μένα αλλά και σε όποιον τολμήσει να μιλήσει — δες τι είπαν στον ολ μπόυ!).

Η χυδαιότητα την οποία καλούμαι να αντιμετωπίσω, είναι μοναδική, στα 12 χρόνια που είμαι στο διαδίκτυο. Κατηγορίες και συνωμοσιολογία γιατί …έτσι (νταξ, έχουν και μία πηγή που δεν την έχουν ελέγξει, ξέρω. Ας την ελέγξουν, πες τους).

Δεν μίλησα την πρωτη φορά (επί ημέρες ο διασυρμός…), δε μίλησα και τη δεύτερη, τουλάχιστον μέχρι να μπορώ να γελάσω με τη φάση. Είμαι βεβαία ότι ετοιμάζουν την τρίτη.

Όμως μη μου μιλάς για δημοκρατίες. Δεν είμαι κανα χτεσινό παιδάκι. Αυτό εδώ λέγεται χουλιγκανισμός. Καθαρόαιμος χουλιγκανισμός. Έχει όλα τα χαρακτηριστικά. Όσο για ελευθερία του λόγου, τι να σου πω!: έφτασαν σε σημείο να με εγκαλούν που υπάρχω στην ευλογόσφαιρα. Όπως σωστά γράφτηκε από ανθρώπους που έχουν κρίνει αυστηρά κι εμένα, αλλά με σοβαρότητα, ήταν εμφανώς τόσο λυσσασμένοι που μόνο αν εξαφανιζόμουν θα ευχαριστιόταν. Η πιο χαζή απ όλους ζήτησε μάλιστα, στο ευλογ του μπιγκφατ, να μου αφαιρεθεί ο λόγος και να μην έχω το δικαίωμα να αποτίσω φόρο τιμής στο νεκρό πιλότο, διότι δεν είμαι ο …πρωθυπουργός (ωραίο; λοιπόν, το έγραψε σοβαρά!).

Αν εσύ θεωρείς ότι αξίζει “κόκκινη κάρτα” σε κάποιον που αρνείται να υποταχθεί στο φίμωμα που θέλουν να του επιβάλλουν, κάπου έχουμε χάσει τη μπάλα. Ειδικά όταν για την επίτευξη του φιμώματος γίνονται εμφανώς χουλιγκάνικες επιθέσεις και εξυφαίνονται απίστευτες θεωρίες συνομωσίας. Για αυτά είναι ικανοί. Από αρχές κι αρχίδια όμως ούτε στάλα…

....

Mirandolina said:
May 29th, 2006 at 6:51 am
Καλτσόβρακε, κρατάς ότι σε συμφέρει. Οι θεωρίες συνωμοσίας έχουν διατυπωθεί από το Τζέυ (τα περί πολιτικής ατζέντας) και πληροφορίες ιδιαίτερα προσωπικές έχουν διατυπωθεί ή υπονοηθεί (σιγα μη σου κανω λιστα). Θες να πιστέψω ότι δεν είναι προϊόν κουτσομπολιού αλλά ικανοτήτων …μέντιουμ;

Και φυσικά είναι σκυλολόι. Ακριβώς έτσι φέρθηκαν την πρώτη φορά έτσι και τη δεύτερη. Το “εσύ το προκάλεσες” το λένε και στους βιασμούς. Τρομερό επιχείρημα, τι να σου πω!!! Όσο για τα “θετικά” δημοσιεύματα του Μανιφέστου, ναι, είναι προκάλυμμα χρήσιμο.

Το λυντσάρισμα και οι δολοφονίες που έχουν επιτελεστεί από “ηλίθιους τίμιους χουλιγκαν” θα οφείλονται προφανώς στα θύματα, τα οποία φταίνε και προκαλούν, ε; Απίστευτη άποψη. Τεσπα, να τους χαίρεσαι τους “καλά παιδιά και ηλίθιους χούλιγκαν” — προτιμώ να είμαι σκεπτόμενος και συνειδητά έντιμος πολίτης.

---

Υπάρχουν κείμενα, γραφές, μπλογκ, που απευθύνονται στα χαμηλότερα ένστικτα του ανθρώπου. Η Αυριανή της μπλογκόσφαιρας. Είναι χυδαία, μικροπρεπή, πρόστυχα και γεμάτα φαρμάκι – το δηλητήριο του συμπλεγματικού τους κυρίου. Η αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι εξ ημών περνάμε πότε πότε από κει, να κρυφοκοιτάξουμε από την κλειδαρότρυπα. Η ατέλεια, που λέει κι ο εσκι ογλαν μας.

Τα χυδαία αυτά μπλογκ, οι Αυριανές της μπλογκόσφαιρας, όπως και κάποια άλλα, που τα διαχειρίζονται φθονερά ανθρωπάκια και μισερές ψυχές, επικαλούνται συχνότερα όλων την Ελευθερία του Λόγου. Με τη φράση αυτή εννοούν το «δικαίωμα» να ξερνοβολάει δηλητήριο ο άπατος, με το συμπάθειο, που έχουν για στόμα. Εννοούν το «δικαίωμά» τους στη χυδαιότητα, την εξύβριση, την κακοήθεια, το ξέρασμα των συμπλεγμάτων τους σε λέξεις-εμέσματα κατά όποιου αποτελεί πρόκληση γι αυτούς, κατά του άλλου που ειν ανεφικτος, που λέει κι ο ποιητής, ακριβώς γι αυτή του την ιδιότητα – γιατί δεν γίνεται ένα μ αυτούς, ή, κάποτε, σε ακραίες περιπτώσεις, που έχουμε ζήσει στην μπλογκόσφαιρα, απλά και μόνο γιατί ...τολμά να είναι. Πρόκληση για τα υποκείμενα αυτά, μπορεί να είναι πολλά: από μιαν κοσμική «επιτυχία» που κατόρθωσε το θύμα τους κι εκείνοι όχι, ως ένα κείμενο που αισθάνονται ότι κρίνει τη ρηχότητά τους γιατί αναφέρεται σε αξίες κι αισθήματα που δεν μπορούν να νοιώσουν.

Με αυτό που ονομάζουν «Ελευθερία του Λόγου» ως όπλο, πολεμούν να φιμώσουν όποιον δε γουστάρουν. Να τον εξαφανίσουν. Βαφτίζουν «Ελευθερία του Λόγου» όλες τις κλασσικές γκαιμπελικές μεθόδους, κι ελπίζουν να ισοπεδώσουν τον εκάστοτε «αντίπαλό» τους. Στον οποίο δεν αναγνωρίζουν κανένα δικαίωμα (που δίκαιο!). Αφιονισμένοι, κομπλεξικοί, πολύ θα ήθελαν κάποτε να αποδειχθούν μοιραίοι, αλλά, φευ, ούτε καν αυτό δεν δύνανται. Και λυσσάνε περσότερο...

«Ελευθερία του Λόγου» ειν αυτό; Άνευ περιορισμών κιόλας! – λες και δεν είμαστε οι ίδιοι εμείς ο πρώτος περιορισμός; Η «Ελευθερία του Λόγου», έναντι ποιάς ανελευθερίας; Ποιόν και από τι θέλουν να προστατέψουν οι αγώνες τους περί Ελευθερίας του Λόγου; Το αφεντικό που αποκαλεί την υπάλληλό του "μουνάρα μου!" καλύπτεται από αυτήν την νεφελώδη, χοντροκομμένη διαστροφή των όρων «Ελευθερία» και «Λόγος»; Αυτός που βρίζει χυδαία στο δρόμο έναν περαστικό, καλύπτεται; Μήπως η Ελευθερία του Λόγου κι οι αγώνες γι αυτήν ορίστηκαν απέναντι στον ...Τσαγκαρουσιάνο; Θυμίζω: "Η ελευθερία του λόγου ορίζεται ως ελευθερία απέναντι στο κράτος και τους νόμους να λέω ότι θέλω." Την κρατική καταστολή και την εξουσία έχουμε εχθρό. Εκεί αποκτά νόημα η Ελευθερία του Λόγου – ως αντεξουσιαστική ποιότητα (και, ναι, η ποιότητα είναι μια διαδρομή), κι όχι ως "δικαίωμα" στα μικροαστικά συμπλέγματα. Αλλά, εκεί φαίνεται και η κατάντια της δημοσιογραφίας, σήμερα. Το αυτονόητο – η αντιπαράθεσή μας με την εξουσία – έχει γίνει σπάνια ποιότητα, και η χυδαιότητα έχει γίνει μέσος όρος.

Σε αυτό το πλαίσιο, όποιος στηλιτεύει τον αυριανισμό της μπλογκόσφαιρας, και ζητά εντίμως κι επωνύμως τα ρέστα από όσους ατίμως κι ανωνύμως του επετέθησαν, με έχει στο πλευρό του.

Στο μεταξύ, βγαίνουν κάποιοι και κόπτονται, με αφορμή όλα αυτά, διότι, λέει, είναι άσχημο που έχασε τη δουλειά του ένας δημοσιογράφος, εξ αιτίας όσων έγραψε ένας άλλος. Έχουν ένα λάθος εδώ: τη δουλειά του την έχασε εξ αιτίας όσων έγραψε ο ίδιος. Και το γνωρίζει πάρα πολύ καλά ο ίδιος αυτός που έχασε τη δουλειά του. Γι αυτό άλλωστε πήγε κι έσβησε μια σειρά ποστ στα οποία έλεγε ποιος είναι, ποιο είναι το κινητό του, πόσο άνετος είναι με τα κομμεντς (που τώρα τα έκλεισε…). Τα ασπόνδυλα πάντα προδίδονται στο τέλος, όσο κι αν τεντώνονται πάνω στο χάρακα.

Ακόμη κι αν σε κάποιες λεπτομέρειες διαφωνώ με όσα έγραψε ο Στάθης Τσαγκαρουσιάνος, όπως και με το συσχετισμό με την υπόθεση Τσιπρόπουλου,εν γένει συμφωνώ με την κριτική του και με την επιλογή του να πει τα πράγματα (κι όχι μόνο...) με το όνομά τους.

Προσωπικά, ανήκω στην κατηγορία αυτών που βγάζουν έξω και τελείως από τη ζωή τους όποιον τους φερθεί πρόστυχα, χυδαία. Άλλοι δεν το κάνουν. Και κάποτε, μετά από πάνω από ένα χρόνο χυδαίων και μικρόψυχων επιθέσεων, αντιδρουν ανάλογα. Κι εδώ, για τον ολντ μπόυ: αντιδρουν ανάλογα με το συσσωρευμένο κακό. Μη κάνουμε ότι είναι χτεσινή αυτή η ιστορία! Θεωρώ την αντίδραση του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου δίκαιη, δηλαδή. Και αρμόζουσα. Νομίζω ότι έτσι ακριβώς την εισέπραξε κι ο ΔΟΛ. Ο οποίος δεν κάλυψε το δημοσιογράφο του. Κι ο δημοσιογραφος, όπως είδατε, δεν κρίνει την απόφαση του ΔΟΛ. Εκεί τουμπεκί ψιλοκομμένο. Γιατί άραγε;

Εντωμεταξύ, αν ο δημοσιογράφος που απολύθηκε θεωρεί ότι αδικήθηκε, μπορεί να πάει στην Ένωση Συντακτών. Μόνο που εκεί θα δημοσιοποιηθούν όλα. Και θα έχει πολύ ενδιαφέρον να δούμε ποιός θα καταλήξει στο πειθαρχικό για αντισυναδελφική κι αντιδεοντολογική συμπεριφορά...

Σε λίγες μέρες, κλείνω ένα χρόνο στα ευλογζ. Ήταν ένας χρόνος με πολλές εντάσεις και πολλές εξαιρετικές συναντήσεις, αλλά και στενοχώριες λόγω των γνωστών ημιμαθών, κομπλεξικών και μειρακίων. Σε αυτό το χρόνο, πολλές φορές ενοχλήθηκα από τη χυδαιότητα διαφόρων σχολίων που γράφτηκαν εις βάρος του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου. Είτε την περίοδο που συνεργαζόμουν μαζί του, είτε εκείνη που δεν. Δε μίλησα. Ούτε υπέρ ούτε κατά. Στη θέση του, όμως, και του το έχω πει, θα είχα στείλει εξώδικα. Κι αν δεν σταματούσαν (που θα σταματουσαν, όπως απέδειξαν οι πρόσφατες κλασαμέντες, με το επιλεκτικό σβήσιμο ποστ) θα κατέθετα αγωγή. Όπως έχω καταθέσει αγωγή κατά "συναδέλφου". Και μόλις καταδικαστεί, θα τον πάω και στην ΕΣΗΕΑ, και, φυσικά, θα αναμένω από την εφημερίδα του την απόλυσή του. Όπως έγραψα πρόσφατα και στο ΜακΜανους, θεωρώ την αξιοπρέπειά μου πολύ σημαντικότερη από το δικαίωμα στην εργασία. Το δικό μου ή του οποιουδήποτε. Καμμία σχέση με την ελευθερία του λόγου δεν έχει η βία της χυδαιότητας, η επιδεικτική κακία και τα κόμπλεξ του καθενός ανώριμου που νοιώθει δυνατός μες στην ανωνυμία του.

Για λόγους ηθικούς, επειδή ανοιχτά πήρα τη θέση αυτή, οφείλω να διακόψω τη συνεργασία μου με τη LiFO. Δεν θα δώσω σε κανένα κομπλεξικό κωλόπαιδο την ευκαιρία να με χαρακτηρίσει ποτέ τσιράκι οποιουδήποτε εργοδότη. Παραιτούμαι, λοιπόν, όχι για να συνηγορήσω στις ακρότητες κατά του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου, αλλά για να σταθώ στο πλευρό του. Ας με συγχωρέσουν ο Στάθης κι ο Νίκος που το μαθαίνουν έτσι, όμως έτσι όφειλα να το κάνω, για να αποφύγουμε τις δύσκολες στιγμές. Είπαμε - my way. Όσοι κακοήθεις θα ..περιμένουν να δουν αν το εννοώ, ας αρχίσουν να παίρνουν απουσίες μετά τα τρία (3) κομμάτια που έχω ήδη παραδώσει κι έχουν σελιδοποιηθεί. Α, και για το ανθρωπάκι που ζητάει εκ του ασφαλούς όσοι μπλογγερς εργάζονται στη LiFO να παραιτηθούν: αν αναλάβει αυτός να πληρώνει το μισθό τους μέχρι να βρουν δουλειά, μπορεί να το ζητήσει. Ή μήπως το δικαίωμα στην εργασία το έχει μόνο ο απολυθείς μπλογγερ κι οι άλλοι έχουν μόνο το δικαίωμα στην ανεργία;

υγ Εκείνο που θα με διασκεδάσει περισσότερο, είναι ο τρόπος που πιθανότατα θα ορμήσει η γνωστή συμμορία για να φιμώσει όποιον τόλμησε να διαφωνήσει. Σύντομα κοντά σας: "Φίδια στη Μπλογκόσφαιρα, δη σήκουελ"...

O Μανιφέστο παραθέτει επίσης ένα δικό μου κείμενο ως δείγμα προκλητικότητας. Μπορείτε να το διαβάσετε αυτούσιο εδώ, για να δείτε πόσο ...προκλητικό είναι. Όπως είπαμε, προκλητικό είναι για αυτόν και μόνο το να απαντήσεις στις ύβρεις.

Και μια φαιδρή ιστορία ακόμα για να κλείσουμε: την εποχή που έβριζαν όλοι την Lifo και η Μιραντολίνα έγραψε ένα ποστ για να υπερασπιστεί τον Στάθη Τσαγκαρουσιάνο, ο Αλλού Φαν Μαρξ την ρώτησε στα σχόλια της: "Μήπως εκτός από την αυριανή της μπλογκόσφαιρας, υπάρχει και η αυριανή των free press; Kαι θα αναφέρω για μια ακόμα φορά το σχόλιο του/της love company από το τεύχος 35 της LIFO".

Επρόκειτο για ένα σχόλιο σχετικά με την τοποθέτηση του Μάνου Αντώναρου στην θέση του διευθυντή της δορυφορικής ΕΡΤ. Ο Αλλού Φαν Μαρξ θεωρούσε ότι το να ρωτάς σχετικά με αυτό είναι αντιδεοντολογικό και καθιστά την LiFO Αυριανή.

Η Μιραντολίνα, απάντησε, υπερασπιζόμενη το δικαίωμα του εντύπου να το γράψει αυτό:

[με το Μάνο Αντώναρο] Ποτέ δεν είχε ασχοληθεί μαζί του κανείς, ώσπου ορίστηκε σε μία από τις νευραλγικές θέσεις της Δημόσιας τηλεόρασης.

Ομολογώ ότι δεν διάβαζα ποτέ τον κ. Αντώναρο στη συγκεκριμένη εφημερίδα και το συγκεκριμένο περιοδικό, αλλά τον έχω δει να κάνει φτηνό κουτσομπολιό στην τηλεόραση, σε διάφορες Τατιανοεκπομπές. Δε θα με εξέπληττε να το είχε πράξει και γραπτως. Κι η εφημερίδα που αναφέρεται έχει ένα χρωματάκι λίγο ζωνίς, νεσπα; Ο ίδιος τι λέει επ αυτού; το αρνείται;

Λοιπόν; Που το πρόβλημα; Θεωρείς ότι ο κ. Αντώναρος μπορεί να είναι στο απυρόβλητο ως δημόσιο πρόσωπο και στέλεχος σε δημόσιο οργανισμό, επειδή είναι… μπλόγγερ;

Θεωρείς ότι δεν υπηρέτησε ποτέ του το φτηνό κουτσομπολιό; Τι ακριβώς σε προβληματίζει στο σχόλιο πλην της λάθος χρήσης της λέξης «αναρχοαυτόνομος»;

Μπάιδηουέη, η θέση του Συντονιστή προϋπήρχε; Τι καθήκοντα έχει; Τι προσόντα απαιτεί; Ποιά προσόντα απαιτούν θέσεις πιο πάνω; Ποιος ο μισθός; Δικαιούται να τα ρωτήσει αυτά ο δημοσιογράφος, νομίζω, για οποιοδήποτε δημόσιο πρόσωπο.

Ο Αντώναρος, γράφει ότι: " Ισως να γίνομαι βαρετός, αλλά επαναλαμβάνω: Πολύ καλά κάνετε και ρωτάτε, αφού η ΕΡΤ είναι Δημόσια Υπηρεσία και το επωνυμό μου παίζει δημοσίως.". Ταυτόχρονα, όπως ομολογεί ο ίδιος "έκανε για μένα επερώτηση η αντιπολίτευση στην Βουλή (ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ ΕΚΑΝΕ!) για το αν έχω τα ουσιαστικά και τυπικά προσόντα γι’ αυτη τη θέση στην ΕΡΤ.".

Παρόλα αυτά, ενώ δηλαδή δίνει δίκαιο στο δικαίωμα να ρωτήσει κανείς, δημοσιεύει ένα ποστ όπου λέει ότι η Μιραντολίνα με αυτό που έγραψε προσβάλλει τον αδερφό του, ότι κατηγορεί τον ίδιο κλπ! Δηλαδή, από την μια καλά κάνει και ρωτάει και από την άλλη κακώς τόλμησε και ρώτησε [για κάτι που ούτως ή άλλως έγινε θέμα και συζητήθηκε και στην Βουλή!]. Μπερδεμένα πράγματα.

Πρόσφατα, όταν κάποιοι του άφησαν ανώνυμα σχόλια στο ιστολόγιο του, θεώρησε ότι πρόκειται για την Μιραντολίνα [η οποία έγραψε επώνυμα ό,τι έγραψε], και πόσταρε το εξής:

Οσο γι’ αυτούς που με αναγκάζουν να κλείσω τα comments, πρέπει να πω ότι τους θεωρώ εξαιρετικά ηλίθιους (ή μάλλον ηλίθιες) και αναποτελεσματικές. (για ανοργασμικές ούτε που το κουβεντιάζω)
Τωρα χωρίς comment οι mirandolines (συγγνώμη γλυκειά μου, δεν εννοώ εσένα υποχρεωτικά) θα πρέπει να αντιμετωπίσουν την γνωμη μου στωικά…. και αμίλητα... όπως θα΄ρχεται… χωρίς το φρένο της διαφορετικής άποψης.

Ενώ αλλού έγραψε:

Kαι επειδή βαρέθηκα τα παιγνιδάκια έχω να καταγγείλω κάτι ευθέως. Χωρίς να υποννοώ ότι πρόκειται για κάποιον απ’ αυτούς που θα ονοματίσω, όλα αυτα με τους Ανώνυμους Παπάρηδες ξεκίνησαν με εμένα, μόλις πήρα θέση για την Mirandolina, για την διένεξη που’χε ο Μανιφέστο με τη Lifo, για τη σχέση monitor-Mirandolina και σε ένα ποστ, που έγραψα πρόσφατα για τον Πιτσιρίκο.

Δεν λέω ότι αυτοί είναι οι Ανώνυμοι Παπάρηδες .
Δεν έχω ούτε ένα στοιχείο.
Απλώς λέω τις σκέψεις μου.
Κακό είναι;

Χωρίς ούτε ένα στοιχείο λοιπόν, και ενώ η Μιραντολίνα του έγραψε δημόσια ότι είχε να γράψει, αποφασίζει -χωρίς ούτε ένα στοιχείο, όπως ο ίδιος γράφει- ότι είναι η Μιραντολίνα που του αφήνει ανώνυμα σχόλια. Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου.