απο-στάσεις.

Μου λείπεις.

Μου έλειψες.

Και μου λείπεις ξανά και ξανά και.. ΛΕΙΠΕΙΣ.

Κουράστηκα να το λέω. να το γράφω. να το αισθάνομαι.

σε φίλους. σε σχέσεις. σ έρωτες. σε οικογένεια.

αποστάσεις παντού.

αλλά ο δρόμος πάντα να συνεχίζει.

ένα τηλέφωνο που  δε σταματά να χτυπά.

viber. what's up. facebook. sms. skype.

παράθυρα που κάποτε άνοιγαν διάπλατα για να δεις χαμόγελα και να κεράσεις καφέ.

"παράθυρα" που ανοίγουν πλέον στην καλύτερη σε μια οθόνη. και γνώριμες φωνές σε ακουστικά.

με πειράζει.

που όλα μπορούν να λυθούν στον υπολογιστή μας ή στο κινητό μας.

που δεν είναι εδώ να μου κάνουν  μια αγκαλιά -τώρα που χρειάζεται-.

που ακούω τα γέλια τους από ηχεία.

και μαθαίνω για τη ζωή τους από φωτογραφίες.

που δε μπορώ να τους βγάζω για ποτά όταν δεν είναι  καλά.

που ακούω ιστορίες που φαντάζομαι αλλά δε μπορώ να ζω.

που μου λένε να προσέχω.

που τους λέω 'καλά να περάσετε'.

με πειράζει που δεν είναι μέρος της ζωής μου.

κι ας προσπαθούμε να είναι.

κι ας ξέρω πως έχω ΄στηρίγματα' σε κάθε άκρη της Ελλάδας - και της Ευρώπης-.

Δεν είναι εδώ . Μεγάλη η διαφορά ακόμη κι αν γελάμε κάθε φορά λέγοντας πώς κάποιες σχέσεις αντέχουν στο χρόνο και στον -οποιοδήποτε- χώρο.

είναι  κάτι βράδια που οι απουσίες γίνονται έντονες.

κάτι βράδια που χάνεται η ουσία.

και θυμίζουν πώς ' της αγάπης την ουσία την μετρώ στην απουσία."

όχι από επιλογή. αλλά από αναγκαιότητα.

Μετρώ, ξανα-μετρώ και έρχεται κάποια στιγμή που το μέτρημα χάνεται.

Προσπαθούμε για πολύ καιρό. - χρόνια ολόκληρα-.

αλλά οι συνθήκες πάντα διαφορετικές .

γιατί στις σχέσεις αυτές δεν υπάρχει το μαζί.

Υπάρχει μόνο το 'εγώ' και το 'εσύ' και ένας συγχρονισμός που επιβάλλεται από τη ζωή του καθενός.

Είναι πολλά αυτά που ενώνουν αλλά δυστυχώς ακόμη περισσότερα αυτά που χωρίζουν.

Και αυτό τίποτα δεν μπορεί να το αλλάξει. 

Με πειράζει.....

Με ρωτάς και σε ρωτάω μερικές φορές, "άραγε πόσο θα κρατήσει"?

όσο αντέξουμε σου λέω.  στον πληθυντικό. εγώ και εσύ. εμείς.

Γιατί όταν κάποιος από τους δυο τα παρατήσει, τότε οι σχέσεις αυτές διαλύονται. 

δεν υπάρχουν περιθώρια.

υπάρχουν μόνο όρια. -ανθρώπινα.-

Όσο και να με χαροποιεί να βλέπω τσ ανθρώπους που κάποτε είχα δίπλα μου να προχωράνε, να κυνηγάνε το καλύτερο για τη ζωή τους, κάπου βαθιά μέσα μου είναι κάτι στιγμές που με πειράζει...

και θέλω να γυρίσω πίσω και να είναι όλα όπως παλιά.

να που τελικά θα συμφωνήσω με μερικούς που μου έλεγαν κάποτε πως η αγάπη είναι εγωιστική.

και με πειράζει.

Τώρα που λείπεις.

Και τώρα που εσύ λείπεις γύρισα στις παλιές μου συνήθειες.

Κι τώρα που εσύ λείπεις ξανα αγάπησα τα βιβλία μου.

Και τώρα που εσύ λείπεις, άρχισα να ξαναγράφω. 

Κι τώρα που εσύ λείπεις βγαίνω έξω με τη μουσική μου.

Κι βλέπω μόνη τα ηλιοβασιλέματα.

κι μετράω μόνη μου βήματα.

Κι ονειρεύομαι – πια- τη ζωή- μου –χωρίς εσένα-.

Τώρα, παλεύω κι πάλι με το αρμόνιο μου.

και βλέπω  τις  ταινίες ‘μου’ ξανά κι ξανά .

Τώρα που λείπεις, τα βράδια μου αποκτούν νόημα, κι φωτογραφίες κι μουσικές.

Και το σπίτι μου γεμίζει από φίλους που – για χάρη σου- είχα χάσει.

Τώρα λοιπόν που εσύ λείπεις, γίνομαι και πάλι η κοπέλα που ερωτεύτηκες.

Changes.

Άλλαξες.
Δεν κοιταζόμαστε πια στα μάτια.
Δεν γελάμε με τα ίδια αστεία.
Δεν μοιραζόμαστε όνειρα πια.
-Ούτε και τον καναπέ μου.-
Δεν γνωρίζω γιατί δεν γελάς όσο παλιά.
Δεν γνωρίζεις γιατί δε ρωτάω.
Δεν με ψάχνεις.
Δε σε βρίσκω πουθενά.
Δε ξέρω τι μουσική ακούς.
Δεν καταλαβαίνεις τη γλώσσα που μιλάω.
Δε χωράω στα μέρη που σ’αρέσουν.
Δε σ’αρέσουν τα μέρη που χωράω.

Θυμάσαι κάποτε που όλα ήταν διαφορετικά;
(θα ‘θελα να θυμάσαι).
αλλά οι άνθρωποι αλλάζουν είπες. 
κι οι σχέσεις ξεθωριάζουν
ακόμη κι όταν συνη -ε-θίζονται.
Τα δικά μας χρώματα ξεθώριασαν λοιπόν
Κι έχουμε γίνει μόνο γκρι
που δε μπορώ να συνηθίσω.
Άλλαξες..


οι άνθρωποι αλλάζουν είπες.
μα να σε γνωρίσω από την αρχή
δεν έχω πια τη δύναμη .

Always ;

Πάντα θα έρχεται ξαφνικά.
Με πυροτεχνήματα, ενδοιασμούς και βραδινές αϋπνίες.
Με κόμπους στο στομάχι κι κομμένες αναπνοές.
Πάντα θα σου δίνει τον καλύτερο εαυτό του.

 Όλα όσα χρειάζεσαι ξέροντας ότι δε θα τα ήθελες ποτέ σου.

Πάντα , περνώντας ο καιρός θα σε κάνει να χαμογελάς.
Θα μαζεύεις στιγμές, θα μαζεύεις φιλιά κι αγκαλιές. Κι sms κι διαδρομές κι τραγούδια.
Θα μαζεύεις…
Πάντα. μέχρι να μείνουν τα ασυμμάζευτα.
Πάντα στη μέση της διαδρομής.
Πάντα σε μια απότομη στροφή.
Πάντα τότε κάποιος θα αποφασίσει να ‘καθαρίσει’…

Πάντα κάποιος θα φεύγει από δίπλα σου για να μείνει μέσα σου.

Νιώθεις ό,τι χάνεις?
Νιώθεις ότι χάνομαι?
Νιώθεις όσα χάθηκαν?
Ξέρεις πώς στριμώχνονται όλα αυτά?  Ξέρεις που?
Πώς θα σε τακτοποιήσω στην άκρη? Πού να σε αφήσω?

Πες μου μόνο πώς και πού. Το γιατί δε θέλω να το ξέρω…

Πάντα θα αφήνω ανθρώπους συμμαζεμένους σε γωνιές μέσα μου.
θα τους φυλάω. 

Θα τους θυμάμαι. 

Θα τους ξεσκονίζω που κι που κι θα λέω ιστορίες για αυτούς.

 Για εσένα.
Θα σχεδιάζω κύκλους μικρούς που κλείνουν απότομα κι στριφογυρίζουν.
Κι έπειτα πάλι από την αρχή….

Πάντα θα φεύγει ξαφνικά. Όπως ακριβώς ήρθε.

*altcine films

Για όσους αγαπούν τον κινηματογράφο κι όχι μόνο :)

Η ψηφοφορία του διαδικτυακού φεστιβάλ Altcineaction για ταινίες μικρού μήκους έχει ξεκινήσει.
Μπορείτε να βρείτε τις ταινίες στο site http://www.altcineaction.com/movies/  , να τις δείτε και να ψηφίσετε όποια σας αρέσει. Είναι πολύ ενδιαφέρον κι πιστεύω πως αξίζει.!!

Από το σύνολο, εγώ προσωπικά ξεχώρισα την ταινία 0619 του Michael felanis, που βρίσκεται στον παρακάτω σύνδεσμο.
http://www.altcineaction.com/films/0619/


''Πρόκειται για ένα εξαιρετικό κινηματογραφικό αποτέλεσμα με μηνύματα που δεν πρέπει να ξεγλιστρίσουν από το μάτι μας, αλλά να κλειδώσουν στην ακόη μας τα όσα συμβαίνουν γύρω μας στην πραγματικότητα. Η αδιαφορία είναι επιλογή, αλλά οι συνέπειες αυτής όχι. Μια άρτια κινηματογραφική απεικόνιση του σήμερα που δε πρέπει να χάσετε!''
Καλή Προβολή :)

Για να ψηφίσετε, χρειάζεται registration, confirm στο email σας, login καιι voila! vote :) !!

Το τελευταίο ποίημα του Τσαρλς Μπουκόφσκι

Ήμασταν μονίμως άφραγκοι, μαζεύοντας τις εφημερίδες της Κυριακής από τους σκουπιδοτενεκέδες της Δευτέρας (και μαζί τα επιστρεφόμενα μπουκάλια από τ' αναψυκτικά).μονίμως μάς έκαναν έξωση απ' το παλιό μας σπίτι, μα σε κάθε νέο διαμέρισμα θα ξεκινούσαμε μια καινούρια ζωή,μονίμως τραγικά καθυστερημένοι στο νοίκι, το ραδιόφωνο να παίζει θαρραλέα στο σπαραγμένο ηλιοβασίλεμα, ζούσαμε σαν εκατομμυριούχοι, σαν να 'τανε ευλογημένες οι ζωές μας, και αγαπούσα τα ψηλοτάκουνα παπούτσια της και τα σέξι φορέματα της, κι ακόμη τον τρόπο της να γελάει μαζί μου έτσι που καθόμουνα με τη σχισμένη μου φανέλα στολισμένη με τρύπες απ' τα τσιγάρα: ήμασταν φοβερό ζευγάρι, η Τζέην κι εγώ, αστράφταμε μες στην τραγωδία της φτώχιας μας σαν να ήταν αστείο, σαν να μη μας ένοιαζε και δεν μας ένοιαζε μας έπνιγε μες στον λαιμό κι εμείς πεθαίναμε στα γέλια.
λέγανε αργότερα πως ποτέ δεν είχαν ακούσει να τραγουδάνε τόσο άγρια, να τραγουδάνε τόσο χαρούμενα τα παλιά τραγούδια και ποτέ να ουρλιάζουνε τόσο και να βλαστημάνε ,να σπάνε τα γυαλικά τρέλα οχυρωμένοι για τη σπιτονοικοκυρά και την αστυνομία (ήμασταν εξάλλου έμπειροι επαγγελματίες) να ξυπνάμε το πρωί με τον καναπέ, τις καρέκλες και την τουαλέτα σπρωγμένα μπροστά στην πόρτα.
μόλις ξυπνάγαμε έλεγα πάντοτε: προηγούνται οι κυρίες.
κι η Τζέην θα έτρεχε στο μπάνιο για λίγα λεπτά κι ύστερα θα ήταν η σειρά μου και
ύστερα, πίσω στο κρεβάτι, ν' αναπνέουμε κι οι δύο ήρεμα, ν' αναρωτιόμαστε ποια καταστροφή θα μας φέρει η νέα μέρα, να αισθανόμαστε παγιδευμένοι, πεθαμένοι, ηλίθιοι, απελπισμένοι, να αισθανόμαστε ότι έχουμε ξοδέψει και την έσχατη τύχη μας,βέβαιοι ότι τελικά δεν έχουμε ούτε την ελάχιστη τύχη με το μέρος μας.μπορεί να πιάσει βαθιές ρίζες η μελαγχολία όταν κάθε πρωί βρίσκεσαι αμέσως με την πλάτη στον τοίχο μα πάντα καταφέρναμε να βρούμε τρόπο και να τα βγάλουμε πέρα με όλα αυτά.
συνήθως μετά από 10 ή 15 λεπτά η Τζέην θα έλεγε ''σκατά!'' κι εγώ θα έλεγα ναι!κι ύστερα, άφραγκοι και χωρίς καμία ελπίδα θα βρίσκαμε έναν τρόπο για να συνεχίσουμε, κι ύστερα με κάποιον τρόπο θα τα καταφέρναμε.
η αγάπη έχει τους πολλούς παράξενους δρόμους της.

Barfly
η Τζέην, που είναι πεθαμένη εδώ και 31 χρόνια,δεν θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί ότι θα έγραφα ένα σενάριο για τις μέρες που πίναμε μαζί και ότι θα γινότανε ταινία και ότι μια όμορφη ηθοποιός θα έπαιζε τον δικό της ρόλο.
μπορώ ν΄ ακούσω την Τζέην τώρα:''Μια όμορφη ηθοποιός; μα,για όνομα του Θεού!?''
Τζέην, έτσι είναι οι σώου μπίζνες, γι' αυτό πήγαινε,αγαπημένη μου, πάλι να κοιμηθείς, γιατί όσο σκληρά κι αν προσπαθήσουνε δεν θα μπορέσουνε να βρουν καμία ακριβώς σαν εσένα.
κι ούτε κι εγώ θα μπορέσω....

dont understand

Δεν είναι δύσκολο να προσπαθήσεις να είσαι καλά.

Δεν είναι δύσκολο να αποδεχτείς όσα βλέπεις πώς ισχύουν.
Δεν είναι δύσκολο –για μια φόρα έστω- να αποδεχτείς το ποιος είσαι κι να πετάξεις τις μάσκες σου λίγο πιο μακρυά.
Δεν είναι καιρός για συννεφάκια πια.

Ούτε για ροζ τσιχλόφουσκες κι ονειρεμένους κόσμους. Μεγαλώσαμε.  Κι μπορούμε να καταλάβουμε τι αξίζει, τι πρέπει να διαολοστείλουμε, τι μας αντιπροσωπεύει κι τι μας καταστρέφει.  Κι αν τελικά, αποφασίσεις εσύ ή εγώ ή ο οποιοσδήποτε πώς όσα σε καταστρέφουν αυτά αξίζουν, πώς ότι δεν αντέχεις, αυτό σε γεμίζει σαν άνθρωπο, τότε σταμάτα τη γκρίνια. Σταμάτα να κλαίγεσαι.  ΚΙ αποδέξου. Αλλιώς κουράζεις.
ΜΕ κουράζεις.
Γιατί τα ψευτοδράματα είναι επιλογές μας.  Το έχω ξαναπεί.
Κι ψάχνω εδώ κι καιρό να βρω τι οδηγεί εμάς τους ανθρώπους σ’αυτόν τον μαζοχισμό.
Γιατί όταν τα πράγματα είναι καλά, δε μπορούμε να νιώσουμε ευτυχισμένοι ή έστω αυτή την αίσθηση του ‘ναι ρε είμαι καλά κι θα προσπαθήσω να παραμείνω έτσι’.Γιατί ο πόνος μας γεμίζει.

Ανακάλυψα λοιπόν δύο κατηγορίες μαζοχισμού.

Μια εύκολη, στην οποία ανήκουν άνθρωποι με χαμηλή αυτοεκτίμηση κι ανασφάλειες . Αυτοί  που προσπαθούν μέσα από άσχημες καταστάσεις που οι ίδιοι προκαλούν στον εαυτό τους να βρούνε επιβεβαίωση. Κι να νιώσουν λίγο ήρωες για όσα καταφέρνουν να υπομείνουν ή να  προσπεράσουν τελικά, πέφτοντας αργότερα στις ίδιες ιστορίες. Έτσι έμαθαν από μικροί.
Κι μια δεύτερη κατηγορία, λίγο πιο δύσκολη όπου ανήκουν άνθρωποι που για διάφορους λόγους βλέπουν τον μαζοχισμό ως αυτοτιμωρία.  Προσπαθούν, προκαλώντας πόνο στον εαυτό τους να καλύψουν ενοχές κι λάθη τους.  Σιγά την τιμωρία βέβαια, θα πεις.

Όμως κι αυτό, στάση ζωής είναι φυσικά. Μια στάση που ποτέ δε θα καταλάβω αλλά τη βλέπω να επικρατεί τελευταία. Κι η γκρίνια κι το δράμα ξεπερνάνε τα όρια πλεον.
έχουμε ήδη αρκετά πόνο γύρω μας για να ζητάμε κι άλλο.
δε νομίζεις?

απορία

είναι κι κάποιες σχέσεις των ανθρώπων για τις οποίες δεν υπάρχει κάποιος ορισμός.

κάποιες σχέσεις που δεν είναι ''όλα'' αλλά ούτε κι ''τίποτα'' .

δεν είναι ''μαζί'' αλλά δεν είναι κι ''χώρια'' .

δεν υφίστανται κανονικά αλλά εσύ ξέρεις πως υπάρχουν.

αυτό λοιπόν, που γνωρίζεις κάποιον κι κάποια στιγμή παίρνει το δρόμο του κι εσύ τον δικό σου,

κι δεν έχετε επικοινωνία πια, γιατί απλά δε γίνεται, αλλά ότι σου συμβαίνει το θυμάσαι μόνο κι μόνο γιατί ξέρεις ότι κάποια θα του το πεις ,
κι περνάνε οι μέρες , κι βγάζεις κι τετράδιο κι κρατάς σημειώσεις για να μη ξεχάσεις τίποτα, πώς το λένε?

*Distance

Μου έλεγαν πριν μερικά χρόνια πως η απόσταση φθείρει τις ανθρώπινες σχέσεις … 

και πως με το χρόνο, απλά προσπερνάς, ξεχνάς και συνεχίζεις…
ΔΕ το δεχόμουν.

Τελικά ένα μόνο έχω να πω… είχαν δίκιο.
κι αυτό που με ενοχλεί πιο πολύ απ'όλα, 

είναι πως πράγματι δε νιώθω να μου λείπει τίποτα.

επέτειος.

Έμενα εδώ. Κι έφευγα που κι που. Αλλά  ξαναερχόμουν κι ξαναέφευγα. Για έναν χρόνο τουλάχιστον συνέχεια πισωγυρίσματα.
Κι εσύ εκεί, να δέχεσαι τα πάντα.
Χωρίς ερωτήσεις, χωρίς πολλά πολλά.
Μόνο νέες αρχές.
Τουλάχιστον 6 νέες αρχές κάναμε.
Γιατί με αγαπούσες, έλεγες.
Γιατί αδιαφορούσες, λέω πλέον εγώ.
Μέχρι τη μέρα εκείνη – των γενέθλιων σου- που κατάλαβα.
Που είδα –ξεκάθαρα πλέον-  πώς τίποτα δε μπορούσε να σωθεί, τίποτα δεν είχε μείνει.

Κι έμεινα να αναρωτιέμαι γιατί πάντα γύριζα. Γιατί σε χρειαζόμουν στη ζωή μου όταν δεν άντεχα ούτε να σε βλέπω. Γιατί έψαχνα να καταλάβω ποιος πραγματικά είσαι κι ποιος παρουσίαζες ότι είσαι. Γιατί μπέρδευα την εμπιστοσύνη κι την ειλικρίνεια. Γιατί δε με έδιωχνες μια κι καλή αφού δε χωρούσα στη ζωή σου.
Γιατί έπρεπε να φτάσουμε ως εκεί που φτάσαμε.
Σε ήξερα τόσο καλά, -έλεγες-. .
 Έτσι με άφηνες να πιστεύω κι χαμογελούσες κι μ’ αγκάλιαζες για να τα ξεχνάω όλα. Κι τα ξεχνούσα.
Αλλά σε ότι δε κολλάει, σε ότι δεν είναι αληθινό πάντα υπάρχει ένα τέλος. οριστικό.
έτσι κι εγώ έφυγα κι αυτή τη φορά έκλεισα καλά την πόρτα πίσω μου.
δε ξανά βρεθήκαμε ποτέ μας.
Πέρασαν λοιπόν ακριβώς 2 χρόνια από τότε..
μπορεί πλέον να σε έχω ξεπεράσει, να έχω προχωρήσει στη ζωή μου, αλλά ακόμη δε καταλαβαίνω.
Γιατί δε μπορούμε να είμαστε ειλικρινείς όταν πρέπει?
Γιατί να κρυβόμαστε?
Γιατί να μη ξέρουμε ΠΟΤΕ τι ακριβώς ζητάμε??

επέτειος λοιπόν.
επέτειος σωστών αποφάσεων κι μιας νέας αρχής.
επέτειος άσχημων στιγμών που έφεραν ευτυχισμένες ζωές.
Οι επιλογές μας, μας κάνουν αυτό που είμαστε. να το θυμάσαι... :)

Για όλες εκείνες τις φορές που ήξερες πως σ'αγαπάω γι' αυτό που είσαι, αλλά ποτέ δεν μπήκες στον κόπο να μου εξηγήσεις τι ακριβώς ήταν αυτό...