Δείτε το video-συνέντευξη, από γενική πρόβα της παράστασης του έργου: Η γυναίκα του Νίκου Καββαδία

Σχετικό: Μια πρωτοποριακή παράσταση με θέμα “ Η γυναίκα του Νίκου Καββαδία” - 

.

-Να φεύγεις φίλε , να ταξιδεύεις … Πάντα να φεύγεις…
.

O Κώστας Ζωγραφόπουλος έγραψε για το έργο:

Ο Νίκος Καββαδίας ταξίδεψε μια ποίηση μέσα από πίνακες σκέψης σαν αυτούς του Bang Gong.  Ένοιωσε ότι τα πάντα είναι ένα και δεν υπάρχει χώρος και τόπος που ορίζει τη ζωή , αλλά μια ζωή που ταξιδεύει μέσα σε εικόνες και μνήμες.

Ο Βόλος μπορούσε να χωρά ανάμεσα στα κίτρινα λιμάνια με τις μυρωδιές από σκόρδο της Ασίας και η μάνα που έδινε το φυλαχτό στην Κεφαλλονιά να ταυτίζεται με την μοίρα της πόρνης στην αντίπερα γωνιά της γης.

Αν η φράση «Συχώρεσε με» που έγραψε στο πεζό του Η Βάρδια μπορούσε να πάρει μια δεύτερη ερμηνεία δίπλα της , αυτή η υπέροχη δονούσα ψυχή που έγραφε τότε, θα μπορούσε ίσως να γίνει «Συγχώρεσε με που Οίδα !».

Ήταν αδελφός ταξιδευτής στο χρόνο μαζί με τον άλλο κορυφαίο Ποιητή του Κόσμου, τον Καβάφη.  Δεν στάθηκαν στην φόρμα, δεν ύμνησαν την εικόνα , αλλά έφτιαξαν μια νέα εικόνα στην ήδη υπάρχουσα πραγματικότητα των άλλων. Κάτι σαν τον Bang Gong που ζωγράφισε τη νύχτα στο δωμάτιο με τις λάμπες χωρίς να χρησιμοποιήσει για πρώτη φορά το μαύρο χρώμα… και εμείς να μπορούμε βλέπουμε τη νύχτα.

Ο Νίκος Καββαδίας άφησε παρακαταθήκη την πληροφορία ότι το Μεγάλο δεν θέλει σαλόνια και βαθυστόχαστους πνευματικούς που ανακυκλώνουν την προσωπική τους βόλεψη.

Άφησε την πληροφορία αυτή για να κάνουμε ο καθένας την δική του διαδρομή στα λιμάνια της σκέψης μας … έστω και αν πατώντας το πόδι στο «σκαρί» του ταξιδιού μας θα ευχόμαστε να μην είχαμε φτάσει ποτέ στο γιαλό…

Το «Συχώρεσε με» , έχει την πληρότητα ενός άλλου Μύστη που δεν περιγράφει όσα ήθελε να ζήσει , αλλά νοιώθει το βάρος από το φως του βιώματος που ταξίδεψε, να τον λυγίζει σαν τον Άτλαντα και να τον χαλυβδώνει στη θέληση σαν τον Σίσυφο.

Ο Νίκος Καββαδίας είναι κάπου εδώ , ανάμεσα μας, στην καθημερινότητα των φοβισμένων ανθρώπων που με το λόγο του μας ρωτά αν φοβόμαστε το θάνατο , έχοντας μόνο μια προτροπή για την διαδρομή του καθενός.

«Να φεύγεις φίλε , να ταξιδεύεις… Πάντα να φεύγεις»

Ίσως κάπου ξεγελάς τον πνευματικό θάνατο… θα σκεφτούμε όλοι εμείς μέσα από το λόγο του.

Διαβάστε και την σχετική κριτική του έργου, από τον συγγραφέα Σωτήρη Γλυκοφρύδη  ΕΔΩ

--------------------------------------------

Ελεύθερη, Ανεξάρτητη, Δημοκρατική τηλεόραση: -channel 114news-

Κριτική του Σωτήρη Γλυκοφρύδη στο θεατρικό έργο: Η Γυναίκα του Νίκου Καββαδία

 Ποιος ήταν ο Νίκος Καββαδίας;

Ότι δεν μπορεί κανείς να μάθει σε 7 εγκυκλοπαίδειες, το μαθαίνει σε 90 λεπτά παράστασης. Ποιος είναι ο άνθρωπος; Ότι δεν μπορεί κανείς να μάθει από τους φιλόσοφους το μαθαίνει από μια παράσταση. 
Ποιος είναι ο κόσμος; Δεν υπάρχει κόσμος. Πιάσε μου το χέρι, δεν υπάρχει χέρι, δώσε μου μια αγκαλιά…

Ποιος ήταν ο Νίκος Καββαδίας, ποιος ήταν ο Άνθρωπος Νίκος Καββαδίας, ο άνθρωπος του κόσμου, αλλά ποιανού κόσμου, του κόσμου εκείνου που δεν του έδωσε ποτέ χέρι στη ζωή του όταν από παιδί με κατεστραμμένους τους γονείς είχε έλθει από τη Μαντζουρία, όταν τον πρόδωσε ο πρώτος έρωτας που δεν τον σκότωσε αλλά του δημιούργησε ουλές που πάντα έχαιναν το αίμα… Και όταν ο Έρωτας, για τον κόσμο, την αγάπη, σε προδίδουν, τραβάς στη θάλασσα για να σκυλοπνιγείς, πληρώνοντας πάντα σαν πούστης που δεν έγινες, σα χασικλής που δεν σε τράβηξε χασίσι, σαν κίναιδος που ζήτησες εξάγνιση από θεό, σαν ποιητής που πληρώνεις τη γυναίκα σαν πουτάνα και της έκλεβες συχνά λεφτά, σαν ένα κακοτράχαλο τομάρι διεστραμμένο που λέν συχνά οι ναυτικοί που δεν μπόρεσαν να καταλάβουν.

Τον Καββαδία δεν τον τράβηξε η θάλασσα, η ζωή τον έδιωξε στη θάλασσα, αυτή του έκανε ξεμέθυστο tatoo, από αυτή κρεμάστηκε στον έρωτα μες στις καυτές τι λαμαρίνες. Πυρ - γυνή και θάλασσα δεν τις νοιώθεις αν δεν τις έχεις μέσα σου, και τα καράβια δεν τα πάμε, αυτά μας πάνε.

Όλα αυτά και άλλα ακόμη προκύπτουν από το θαυμάσιο έργο του θιάσου «Αποκριτές» που μας δημιούργησε μια ευχάριστη, φαουστικά ευχάριστη νότα – σαν κλωτσιά, στα Απολλώνια – πέρα βρέχει οπισθοκάπουλά μας.

Ένα βήμα πριν τον Καβάφη ο Καββαδίας, ένας Σεφέρης ζόρικος, Ρίτσος μεταφυσικός, Ελύτης της μη νομενκλατούρας, έβγαλε τον πόνο, τον Έρωτα, την ανθρωπιά, φτιαγμένος σε μια παράσταση σταθμό των ανθρώπων του θεάτρου, από ένα θίασο που με μέσα πενιχρά έδειξαν την ψυχή της Τέχνης.

Ο Γιώργος Καλόξυλος και ο Γιώργος Μουρούτσος έδειξαν παρά τα διαφορετικά σωματοτυπικά τους χαρακτηριστικά, ένα Γιώργο - το ego και το alter ego του Καββαδία. Τα τρία κορίτσια, Κλεοπάτρα Καρνέτα, Κατερίνα Ζωγραφοπούλου, Μελίνα Σαμπατάκου έδειξαν ότι οι δραματικές σχολές δεν είναι ο στόχος αλλά το μέσον μια παράστασης ως βούληση και όχι ως επιθυμία, την οποία αυτές, και μπράβο τους, ανήγαγαν. Η μουσική υπόκρουση του Χρήστου Τριανταφύλλου έδειξε ότι ο άνθρωπος όταν είναι καλλιτέχνης δεν χρειάζεται να αντιγράφει. Τα σκηνικά του Κώστα Ζωγραφόπουλου λιτά, σημειολογικά θα τα χαρακτήριζα, άφησαν το χώρο ελεύθερο σε ένα Καββαδία. 
Οι φωτισμοί του Παναγιώτη Μανούση έδειξαν ότι ο άνθρωπος αυτός δεν μπορεί να χαρακτηριστεί με τον τίτλο που του προσάπτεται. αλλά με την ουσία αυτού του τίτλου. Τα κουστούμια του Γεράσιμου Ελ Σαρίφ και αυτά λιτά, ανθρώπινα και σημειολογικά ταίριαζαν απόλυτα με την παράσταση. Η βοηθός σκηνοθέτη Ουρανία Πλαφουντζή πρέπει να τίμησε επάξια το ρόλο της ως δημιουργού και όχι ως βοηθού μιας δημιουργίας. Και κλείνω πάλι με τον Μουρούτσο και τον Καλόξυλο ως ηθοποιούς ζεμπέκικου και προσευχής μια πράγματι λαμπρής παράστασης που υπογράφω ότι αξίζει.

--------------------------------------------
Ελεύθερη, Ανεξάρτητη, Δημοκρατική τηλεόραση: -channel 114news-