Sillage

Έσφιξε τα χείλη και συμπλήρωσε πικρά: -Όπως καταλαβαίνεις, παιδί μου, η Ιστορία είναι υπόθεση προσωπική.  Πρώτα κοιτάς πού χύθηκε το αίμα σου και ύστερα διαλέγεις πλευρά.  Απόψε δεν έχουμε φίλους Σοφία Νικολαΐδου (Μεταίχμιο, 2010) Τα ιστορικά γεγονότα είναι αντικειμενικά και τετελεσμένα. Η ιστορία όπως και η αποτίμηση αυτής είναι προσωπική ευθύνη και υπόθεση του καθενός από εμάς. Μοιραία και αναπόφευκτα διαλέγουμε πλευρά και αξιολογούμε. Ένα μυθιστόρημα άκρως επίκαιρο και πάντα διαχρονικό.

...Στη δικιά μου περίπτωση, το συναίσθημα αυτό είναι τρομερά ακριβές: Γιατί η ευτυχία μου ήταν πραγματικά φτιαγμένη από το ίδιο μυστικό που είναι φτιαγμένη και η ευτυχία των ονείρων, ήταν φτιαγμένη από την ελευθερία να ζεις ταυτόχρονα ό,τι μπορείς ποτέ να φανταστείς, να εναλλάσσεις για διασκέδαση τον εσωτερικό κόσμο με τον εξωτερικό, να μετακινείς το Χώρο και το Χρόνο σαν σκηνικό στο θέατρο... Χέρμαν Χέσσε, Ταξίδι στην Ανατολή (απόσπασμα)

...Ο Βάλτερ την ακολούθησε αφήνοντας μια μικρή απόσταση και έσπρωξε με άνεση την πόρτα που είχε μπει. Τη βρήκε ακίνητη μπροστά στον ορθογώνιο καθρέφτη, ιδανικά ολοκληρωμένη, με το αθέατο μισό της ένα ορθό είδωλο που του γύριζε την πλάτη κι όμως ήταν παρόν, σαν κάτι εν δυνάμει ερωτικό, ηδονικό κι οδυνηρό συγχρόνως. Από μια μυτερή ραφή στη μέση της ανάβλυζε μια πλούσια πιέτα-για να καλύπτει τα λακκάκια στη βάση της σπονδυλικής της στήλης, χύθηκε ασυγκράτητη η φαντασία του-, αυθάδικα λακκάκια, ανυποχώρητα, πελώρια αποσιωπητικά, όλο υπόσχεση και απορία, που μάταια υπονόμευε η αξιοπρέπεια. Οι λέξεις που έφταναν στη γλώσσα του τον έβρισκαν απροετοίμαστο, γνώριζαν περισσότερα απ' τον ίδιο, δεν του επέτρεπαν καμιά παρέμβαση, λες κι είχαν αυτόνομη, ξένη ζωή, που αυτός έπρεπε μάλλον να την καταλάβει παρά να την ελέγξει. Τελικά κατάφερε το δεύτερο, εμποτισμένος όμως ως το κόκκαλο από την έλξη αυτών των δύο βαθουλωμάτων με την ξεθωριασμένη του σφραγίδα. Δεν είπε τίποτα, η στιγμή αποκτούσε κυρι...

-Θα ήθελα να ήμουν μαζί σας, όταν εσύ κι ο μπαμπάς θα βρείτε έναν ωραίο τόπο. Σίγουρα θα ήθελα να σας έβλεπα τότε. Αλλά καταλαβαίνω πως δε θα έχω αυτή την ευκαιρία.  -Θα μπορούσα να σε κρύψω, Τόμμυ. -Θα μπορούσες αλλά δε θα σε αφήσω. Κρύβοντας ένα φονιά κινδυνεύεις κι εσύ.  -Εντάξει, Τόμμυ. Και τι θα κάνεις; -Ξέρεις τι σκέφτομαι; Σκέφτομαι τον Κέϊσι. Αυτά που είπε. Αυτά που έκανε. Το πώς πέθανε. Και τα θυμάμαι όλα.  -Ήταν καλός άνθρωπος. -Σκέφτομαι κι εμάς, επίσης. Εμάς που ζούμε σαν γουρούνια και τη γόνιμη γη που μένει ακαλλιέργητη. Ή κάποιον με 1.000.000 εκτάρια και άλλους 100.000 αγρότες να λιμοκτονούν. Και σκεπτόμουν εάν όλοι μας ενωνόμασταν και φωνάζαμε...  Απλά όσο θα είμαι κυνηγημένος, ίσως να μπορώ να κάνω κάτι. Ίσως αν ανακαλύψω κάτι. Απλά να ψάξω μήπως βρω τι φταίει. Και τότε να δω αν μπορεί να γίνει κάτι γι΄αυτό. Δεν τα έχω σκεφτεί όλα, μαμά. Δεν μπορώ, δε γνωρίζω αρκετά.  -Πως θα μαθαίνω για σένα Τόμμυ; Επειδή μπορεί να σε σκοτώσουν να σε πληγώσουν. ...