Στερεότυπα και καταπίεση. Η οπτική της Δύσης.

της Μαριάννας Ρουμελιώτη

«Στη σύλληψη υπόπτων για μια σειρά επιθέσεων με οξύ σε γυναίκες, οι οποίες «δεν φορούσαν σωστά την ισλαμική μαντήλα», προχώρησαν οι αρχές του Ιράν»
«Εκτός εαυτού βγήκε ένας Αιγύπτιος ιμάμης, όταν η δημοσιογράφος με την οποία συζητούσε σε τηλεοπτική εκπομπή έβγαλε τη μαντήλα της!

Ισλάμ, τζιχαντιστές, ISIS, Κοράνι, μουσουλμάνοι, Osama Bin Laden, μαντίλα, Πακιστανοί. Όλα ένας τεράστιος χυλός. Από τη μια οι οπισθοδρομικοί, φανατικοί, φονταμενταλιστές μουσουλμάνοι άντρες και από την άλλη οι καταπιεσμένες, δειλές και υποτακτικές μουσουλμάνες γυναίκες. Από τη θρησκεία που είναι η ίδια πολέμια της χειραφέτησης των γυναικών και το φάντασμα του Osama Bin Laden μέχρι τους τζιχαντιστές και τους «επικίνδυνους» Πακιστανούς που ζουν στην Ελλάδα. Τα στερεότυπα φαίνεται να κυριαρχούν.

Η φυλή και ο μιλιταρισμός από το Ferguson ως τη Συρία: Μια επιστολή προς τους Αφροαμερικανούς

του Αjamu Baraka (Μετάφραση: Barikat)

“Μια καραμπίνα Winchester πρέπει να έχει περίοπτη θέση σε καθε σπίτι μαύρων, και να χρησιμοποιείται για την προστασία που ο νόμος αρνείται να παράσχει. Όταν ο πάντα επιτιθέμενος λευκός ξέρει ότι παίζει το κεφάλι του με τις ίδιες πιθανότητες που έχει ο αφροαμερικανός θύμα του, τότε θα σέβεται περισσότερο τη ζωή των αφροαμερικανών.”– Ida B. Wells Η ριζοσπαστική παράδοση των μαύρων καταννοούσε ανέκαθεν τον αδιάσπαστο δεσμό μεταξύ ρατσισμού και μιλιταρισμού: ο ρατσισμός είναι μια έκφανση της ιδεολογίας της λευκής υπεροχής, και ο μιλιταρισμός είναι ο μηχανισμός που επιβάλλει την ιδεολογία αυτή. Ο θεμελιώδης αυτός δεσμός γειώνει τη δική μας ανάλυση των πολιτικών της κυβέρνησης Obama στο Ιράκ και τη Συρία. Αλλά ο δεσμός μεταξύ φυλής (λευκής υπεροχής) και της χρήσης βίας για την επιβολή των συμφερόντων της λευκής υπεροχής εξηγεί την καταστολή από πλευράς της αστυνομίας στις αποικιοποιημένες γειτονιές και τις αποκομμένες αφροαμερικανικές κοινότητες μέσα στις ίδιες τις Η.Π.Α.

Nαζί και τζιχάντ

Συντάκτης: 

Νίκος Παρασκευόπουλος

Σε πρώτο χρόνο το μόνο σχόλιο που μπορεί να γίνει για τον συσχετισμό ναζί και τζιχάντ είναι ότι τους συνδέει η βαρβαρότητα. Περιττή εδώ οποιαδήποτε σχετική υπενθύμιση για τους ναζί. Οσο για τους ακραίους ισλαμιστές, το χαρακτηριστικότερο δείγμα δεν είναι η επίθεση στο Κομπάνι. Ας δεχτούμε για λίγο ότι κάθε πόλεμος σώμα με σώμα εξαγριώνει. Αλλη είδηση ήταν που συντάραξε, όσους συντάραξε: ακραίοι ισλαμιστές, έγινε γνωστό, κυκλοφορούν με μοτοσικλέτες στο Ιράν και ρίχνουν καυστικό υγρό στα πρόσωπα γυναικών που θεωρούν οι ίδιοι ότι δεν είναι ευπρεπώς ντυμένες, δηλαδή πλήρως καλυμμένες. Καταστρέφοντας τα πρόσωπα των θυμάτων τους, βέβαια, θέλουν να καταστρέψουν όχι μόνο το σώμα, αλλά και την προσωπικότητά τους. Ωστόσο η βαρβαρότητα των μεν και των δε δεν αρκεί ως εξήγηση για τη σκοπιμότητα του συσχετισμού τους εδώ. Θα επιμείνουμε ανιχνεύοντας, με αφορμή που αναφέρεται παρακάτω, κάτι κοινό στον σκληρό τους πυρήνα.

Κοινοβουλευτική δικτατορία το σύγχρονο κράτος

Πηγή: Δημήτρης Γρηγορόπουλος - "Πριν"

 Η κοινοβουλευτική δικτατορία (ολοκληρωτικός κοινοβουλευτισμός) είναι κράτος έκτακτης ανάγκης. Δηλαδή, δεν θεσπίζεται ως ανώτερη κρατική μορφή σε μιαν αντίστοιχη μορφή κοινωνικής εξέλιξης. Υπάρχει όμως η εξής σημαντική διαφορά. Το κράτος έκτακτης ανάγκης αυτορίζεται ως παροδική μορφή και επαγγέλλεται την αποκατάσταση της κοινοβουλευτικής ομαλότητας, όταν ακριβώς θεραπευτεί και παρέλθει η έκτακτη ανάγκη. Αυτή τη θέση υιοθετεί κατά κανόνα και η στρατιωτική δικτατορία που ορίζεται ως μεταβατικό καθεστώς. Απεναντίας, το κλασικό φασιστικό καθεστώς αυτορίζεται ως κρατικό μόρφωμα ανώτερο της αστικής δημοκρατίας, που την απαξιώνει σαν εκφυλισμένη πολιτική μορφή. Καταργεί επομένως τον κοινοβουλευτικό θεσμό, υποκαθιστώντας τον συχνά με ένα ελεγχόμενο και εκλεγόμενο συμβούλιο των τάξεων, φεουδαρχικού τύπου.

Η επιθυμία ασφάλειας

Του Γ. Φαράκλα Η επιθυμία ασφάλειας είναι αξιόμεμπτη, ωστόσο, μόνον αν υπάρχει ένας σοβαρός λόγος να προτιμάται ο φόβος από τον μη φόβο. Αυτός ο λόγος είναι σοβαρός, αν έχει σχέση με ό,τι μπορεί να κάμει τη ζωή άξια να τη ζήσουμε. Πόσοι είναι όμως αυτοί που δεν θα θεωρούσαν μια ζωή χωρίς φόβο για τη ζωή, τη δική τους και των οικείων τους, άξια να τη ζήσουν; Πιστεύω πολύ λίγοι.

Προσχέδιο Θέσεων του Γιούνιους[1]

της Ρόζας Λούξεμπουργκ

1. Ο παγκόσμιος πόλεμος εκμηδένισε τα αποτελέσματα της σαραντάχρονης δουλειάς του ευρωπαϊκού σοσιαλισμού, καταστρέφοντας την έννοια της επαναστατικής εργατικής τάξης ως έναν πολιτικό παράγοντα δύναμης, και το ηθικό κύρος του σοσιαλισμού, διαλύοντας την προλεταριακή Διεθνή, οδηγώντας τα τμήματά της σε αδελφοκτόνο πόλεμο μεταξύ τους, και αλυσοδένοντας τις επιθυμίες και τις ελπίδες των λαϊκών μαζών των πιο σημαντικών χωρών της καπιταλιστικής ανάπτυξης, στο πλοίο του ιμπεριαλισμού.

Ερείπια[1]

της Ρόζας Λούξεμπουργκ

Το συντριμμένο τρένο του παγκόσμιου πολέμου σε όλες του τις διαδρομές στη ξηρά και στη θάλασσα, κατ΄ αρχή, δεν αφήνει παντού τίποτα άλλο πίσω του εκτός από ερείπια. Ερείπια πόλεων και χωριών, ερείπια από κατεστραμμένα φρούρια, πυροβόλα και τουφέκια, ερείπια από τεράστια θωρηκτά και τορπιλικά. Και μέσα σ΄ αυτά τα ερείπια, κατεστραμμένη ανθρώπινη ευτυχία. Εκατόμβες διαμελισμένων ανθρώπινων σωμάτων, ανακατεμένων με φρικτά ψόφια άλογα, σκύλους και πεινασμένα, απανθρακωμένα ζώα.

ΟΧΙ άλλο κάρβουνο.Ο πατριωτισμός είναι το μεγαλύτερο καταφύγιο των απατεώνων.

Κώστας Βαξεβάνης στο Κουτί της Πανδώρας

Αναρωτιέμαι ποιο έθνος. Αυτό που πολέμησε στο μέτωπο ή των στρατηγών που το εγκατέλειψε και διέφυγε στην Μέση Ανατολή; Των ανθρώπων που βγήκαν στο βουνό αντάρτες ή των δοσίλογων που στη συνέχεια κυβέρνησαν τη χώρα με τον μανδύα του πατριώτη; Των κακόμοιρων που πέθαναν από την πείνα στην Κατοχή ή των μαυραγοριτών που έγιναν βιομήχανοι και εφοπλιστές φτιάχνοντας το success story της εποχής;

Για τον μιλιταρισμό και την εργατική τάξη

Ομιλία στις 12 Μαΐου 1914 στην 6^η εκλογική περιφέρεια του Βερολίνου

Σύμφωνα με μια ανταπόκριση εφημερίδας

Όπως είχαμε αναφέρει παλιότερα, με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 100 χρόνων από την έναρξη του Πρώτου Παγκοσμίου πολέμου, θα δώσουμε στη δημοσιότητα μια σειρά άρθρων που καταπιάνονται με διάφορες πλευρές του. Μεταξύ αυτών επιλέξαμε και τρία κείμενα της Ρόζας Λούξεμπουργκ από τη γερμανική έκδοση της «Συλλογής Έργων» (Gesammelte Werke) της, τα οποία παρουσιάζουμε κατά χρονολογική σειρά. Το πρώτο, -αυτό που ακολουθεί-, γράφτηκε πριν την έναρξη του πολέμου και αναφέρεται γενικότερα στο ζήτημα του μιλιταρισμού. της Ρόζας Λούξεμπουργκ

Εθνικισμός και εθνικός μύθος [1992]

Εθνικισμός και Εθνικός Μύθος [1] Δημήτρη Λιθοξόου

Κεντρικό πυρήνα της εθνικής ιδεολογίας αποτελεί η ιδέα της ύπαρξης μίας αθάνατης κοινότητας: του έθνους. Για τον εθνικισμό, το έθνος δεν είναι μόνο η σημερινή υπαρκτή και οργανωμένη κοινότητα γλώσσας, κουλτούρας, πολιτισμού και οικονομικής ζωής, η κρατικά συγκροτημένη ή η επιθυμούσα τη χωριστή κρατική συγκρότηση. Για τον εθνικισμό το έθνος ταξιδεύει μέσα στο χρόνο. Υπάρχει ένας “ιστορικός χώρος” εντός του οποίου πραγματοποιείται αυτό το ταξίδι και του οποίου τα όρια θεωρούνται ελαστικά και διευρυνόμενα. Το έθνος λογίζεται σαν ένας ζωντανός οργανισμός. Η ζωή των επιμέρους φθαρτών κυττάρων – μελών του δεν έχει σημασία. Τα ίχνη των εθνών χάνονται στο παρελθόν και κατά προτίμηση (εκτός εάν αυτό δεν είναι δυνατόν) στη βαθιά αρχαιότητα. Ανεξάρτητα από τρόπους παραγωγής και διανομής του πλούτου, μορφές διακυβέρνησης και εναλλαγής πολιτισμών, η ουσία του έθνους, η “ψυχή του”, παραμένει αναλλοίωτη.

ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ

Η τεράστια πρακτική σημασία ενός σωστού θεωρητικού προσανατολισμού εκδηλώνεται πιο χτυπητά σε μια περίοδο οξείας κοινωνικής σύγκρουσης, ραγδαίων πολιτικών αλλαγών, απότομων αλλαγών της κατάστασης. Σε τέτοιες περιόδους, οι πολιτικές αντιλήψεις και γενικεύσεις γρήγορα παλιώνουν και απαιτούν είτε μια πλήρη αντικατάσταση (η οποία είναι πιο εύκολη) είτε την συγκεκριμενοποίησή τους, την όξυνση της ακρίβειάς τους ή την μερική τους διόρθωση (η οποία είναι πιο δύσκολη) Λ. Τρότσκυ «Βοναπαρτισμός και Φασισμός»

Μαϊντάν

Τα γεγονότα στην Ουκρανία έβαλαν σίγουρα σε δοκιμασία πολλές βεβαιότητες μέσα στην αριστερά. Σε μια αριστερά που δεν μπορεί να την βγάλει με όσες θεωρίες σκονίζονται στα ράφια της. Χωρίς να λείψουν θαρραλέες φωνές και τολμηρές προσπάθειες αυθεντικής ερμηνείας (μερικές από τις οποίες μπορεί να βρει κανείς σε τούτο το blog στις οποίες και παραπέμπουμε γενικώςⁱ) δυστυχώς διαβάσαμε και μια μεγάλη γκάμα ετοιματζίδικων «ερμηνειών» που κυμαίνονταν από την αριστερίστικη «φασιστική εξέγερση και πετυχημένο φασιστικό πραξικόπημα» μέχρι την αδιάφορη για τα εργατικά συμφέροντα «ενδοαστική σύγκρουση» του ΚΚΕ.

Ντε Γκώλ, Ουκρανία και Ευρωπαική Ασφάλεια

Του ΜΑΡΙΟΥ ΕΥΡΥΒΙΑΔΗ

Δεν είναι καθόλου τυχαίο οτι το μόνο άγαλμα σύγχρονου Ευρωπαίου ηγέτη που υπάρχει στη Μόσχα είναι αυτό του Γάλλου Προέδρου και Στρατηγού Σιάρλς Ντε Γκώλ. Βρίσκεται στην πλατεία Κόσμος, εκεί όπου επί τσαρικής εποχής αναπτύχθηκε η Γαλλική κοινότητα. Το επιβλητικό οκτάμετρο άγαλμα του Γάλλου ηγέτη με στρατιωτική ενδυμασία επικάθεται μιας δεκάμετρης εξέδρας απο γρανίτη.

Κάποιες σκέψεις περί βιοηθικής και κλωνοποίησης.

Την Πέμπτη 27/2, στο αμφιθέατρο της Δημόσιας Βιβλιοθήκης στη Λάρισα, παρακολούθησα μια ενδιαφέρουσα συζήτηση, με αφορμή την παρουσίαση βιβλίου για την βιοηθική και την κλωνοποίηση. Παρουσιάστηκαν απόψεις που πυροδοτούσαν σκέψεις και προβληματισμούς. Δυστυχώς, ο χρόνος δεν επέτρεπε τη συζήτηση με το κοινό, και την επέκταση του προβληματισμού που ξεκίνησε κυρίως ο κ. Θεοδόσης Τάσιος με την εισήγησή του, αλλά και τα θέματα που έθεσαν οι υπόλοιποι εισηγητές.

Με την ορατή δυνατότητα κλωνοποίησης του ανθρώπου, εντείνεται ο προβληματισμός για την παραβίαση ή όχι μιας σειράς ανθρώπινων και ηθικών δικαιωμάτων (όπως χαρακτηριστικά ανέφερε ο συγγραφέας του βιβλίου).

Γεωπολιτική ή/και μαρξισμός;-Τελευταίες Εξελίξεις

Εισαγωγικά: 
Μαρξισμός και Γεωπολιτική: η γεωπολιτική είναι μια αστική ολιστική επιστήμη μελέτης του πλανητικού συστήματος από τη σκοπιά της κατανομής δυνάμεων των παικτών (κρατών και επιχειρήσεων, η έμφαση ανάλογα με το ρεύμα σκέψης), που λαμβάνει υπόψη το σύνολο των γεωφυσικών, οικονομικών, πολιτισμικών παραμέτρων. Βασική διαφορά του μαρξισμού από αυτή τη προσέγγιση, είναι πως ο μαρξισμός δεν βλέπει στο πλανητικό γίγνεσθαι αρραγή κράτη-παίκτες να ξεδιπλώνουν τις στρατηγικές τους στο διεθνές περιβάλλον, αλλά τέμνει κάθε τέτοιο παίκτη (συμπεριλαμβανομένων των επιχειρηματικών παικτών) από την ταξική πάλη. 

Οι πονοκέφαλοι του δολαρίου

Πηγή: Juventud Rebelde
Sergio  Alejandro González

Η παντοδυναμία του βορειο-αμερικάνικου δολαρίου  από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο μέχρι τις μέρες μας, που αποτέλεσε την κινητήρια δύναμη για τόσες συνομωσίες και προδοσίες, θα μπορούσε να χάσει τον πρωταγωνιστικό του ρόλο στα επόμενα χρόνια, καθώς η προέλαση νέων οικονομικών δυνάμεων δημιουργεί την αναγκαιότητα να σπάσει η εξάρτηση από ένα συνάλλαγμα που τυπώνεται αποκλειστικά σε βορειοαμερικάνικο έδαφος.

Χαρτογραφώντας τον πόλεμο της Ευρώπης ενάντια στην μετανάστευση

Του Philippe Rekacewicz
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην αγγλική έκδοση Le Monde Diplomatique στις 16 Οκτωβρίου 2013.
Μετάφραση: Δανάη Κυρλή, via: Η Λέσχη)

Η Ευρώπη έχει χτίσει γύρω της ένα φρούριο για να προστατευτεί από την «παράνομη» μετανάστευση από τον Νότο, από ανθρώπους που σπεύδουν να γλιτώσουν εμφύλιους πολέμους, συγκρούσεις και υπερβολική φτώχεια. Η Ιστορία είναι πιο εύκολο να κατανοηθεί μέσω χαρτών.

Αλεν Μπαντιού, Καθηγητής φιλοσοφίας: "Μαντρόσκυλα του καπιταλισμού οι περισσότεροι διανοούμενοι"

Συνέντευξη στον Τάσο Τσακίρογλου _"Εφημερίδα των Συντακτών"

 • Προτείνετε την «επανεπινόηση» και την «ανάσταοη» του κομμουνισμού. Πόσο είναι εφικτό σήμερα αυτό μετά τη δυσφήμηση που υπέστη η έννοια από καθεστώτα όπως αυτά του Στάλιν ή του Πολ Ποτ και με ποια μέσα μπορεί να γίνει;

Κατ' αρχάς σε ό,τι αφορά την πιθανότητα, πρέπει, προτού δούμε εάν κάτι τέτοιο είναι δυνατό, να δούμε αν είναι αναγκαίο.

Oxfam: Το 1% του πληθυσμού κατέχει το 50% του πλούτου

Μια μικρή ελίτ που περιλαμβάνει τους 85 πλουσιότερους ανθρώπους κατέχουν τον ίδιο πλούτο με αυτόν που κατέχουν οι 3.5 εκατομμύρια των φτωχότερων ανθυρώπων του παγκόσμιου πληθυσμού.

Πόλεμος λόγω της κρίσης; Μια συζήτηση που γίνεται όλο και συχνότερα πλέον

Πριν λίγες ημέρες το κεντρικό άρθρο των Financial Times που προέβλεπε ακόμη και παγκόσμιο πόλεμο μέσα στο 2014 παραξένεψε ίσως κα να σόκαρε πολλούς.

Συνθήκη – λαιμητόμος για την εθνική κυριαρχία, του Π. Παπακωνσταντίνου

                Κομμένη και ραμμένη στα μέτρα των πολυεθνικών η επωαζόμενη συμφωνία για μια γιγαντιαία κοινή αγορά ΗΠΑ και ΕΕ