Ναπολέων Λαπαθιώτης: «Ο κομμουνισμός είναι το τελευταίο ατού της ταλαιπωρημένης ανθρωπότητας…»

Τρυφερός, ευαίσθητος, ερωτικός, αλλά και αιχμηρός, ειρωνικός, εκκεντρικός, πότε σαρκαστικός και πότε αυτοσαρκαζόμενος, με το έργο του και με τη ζωή του πήγε κόντρα στις συμβάσεις του καιρού του.

Άνθρωποι και σημεία των καιρών: η σπαραχτική εξομολόγηση ενός “κορόιδου”

Σαν σήμερα, 8 Ιανουαρίου, τα ξημερώματα του 1944, έβαλε τέρμα στη ζωή του μέσα στο πατρικό του σπίτι, στη γωνία των οδών Οικονόμου και Κουντουριώτου, στον λόφο του Στρέφη, ο ποιητής Ναπολέων Λαπαθιώτης. Κάθε χρόνο τέτοια μέρα το ιστολόγιο συνηθίζει να δημοσιεύει ένα στιγμιότυπο από τη ζωή ή κάποιο λίγο ή πολύ δυσεύρετο έργο του. Σήμερα θα παρουσιάσω μιαν επιφυλλίδα του Λαπαθιώτη, γραμμένη λίγους μήνες πριν από την αυτοκτονία του, μιαν επιφυλλίδα που αποτελεί, στην πραγματικότητα, μια σπαραχτική εξομολόγηση του ποιητή για την αδυναμία του να προφυλαχτεί από τους επιτήδειους που εκμεταλλεύονταν την αφέλειά του και τον λήστευαν πίσω από την πλάτη του ή και μπροστά στα μάτια του.

Αξίζει να σημειώσουμε ότι ο Λαπαθιώτης δεν φτάνει στο σημείο να ομολογήσει ανοιχτά ότι θύμα των επιτήδειων απατεώνων έπεσε ο ίδιος.

"Μα να λυγάς, γιατί το θένε κάποιοι, μικροί, νεκροί, -κι ανήκουστοι, και σάπιοι..."

Ύμνος!

Σα μιαν ωραία φωτιά που όλο κι απλώνει

Σα φοινικιά που φούντωσε όλο κλώνοι

– Έτσι πλαταίν’ η πύρινη Κραυγή!

Και σα λιοπύρια, και σαν καλοκαίρια

Ολούθε σκάζ’ η ελπίδα μας, ακέρια,

Και πάλλεται -γλαυκή, μέσ’ την Αυγή!

…Δεν είναι καιρός πια, βαριά θαμμένη,

η βούλησή μας άβουλη να μένει,

γιατί, κρυφά, το θένε μερικοί!

Πάμε μπροστά! Στις Δόξες, στους Θανάτους,

μακρυά απ’ τα πλάνα τα όρια τα στενά τους,

όπου μας κράζει τ’ Όνειρον, εκεί!

Είναι βαρύ, -το ξέρω- στα έρμα ξένα

να πνίγεις τα γλυκά της γης, ωιμένα,

Κι η μαύρη νοσταλγία να σε βαρεί;

Μα να λυγάς, γιατί το θένε κάποιοι,

μικροί, νεκροί, -κι ανήκουστοι, και σάπιοι

Απ’ όλ’ ΑΥΤΟ -δεν είναι πιο βαρύ;

…Γύρα και πέρα, πάνου, κάτου -στ’ άστρα,

άστραψε μια φωνή, πλατιά και πλάστρα!

Και τώρα εγώ, που ο νους μου όλος πονεί,

εγώ, που ως χτες, κυλούσα πράα -σα λίμνη,

στα χείλια μου ξεσπάν αντάρες, ύμνοι,

και πάω, κι εγώ, στην άφραστη Φωνή!… 

Είναι ένα σχετικά άγνωστο ποίημα του Ναπολέοντα Λαπαθιώτη, που δημοσίευσε στο ιστολόγιό του, στις 31 Οκτώβρη, ο Νίκος Σαραντάκος. Τίμησε με αυτό τον τρόπο την 123^η επέτειο από τη γέννηση του ποιητή. Πρόκειται για έναν ύμνο που έγραψε ο ποιητής, άγνωστο πότε και σε ποιους απευθύνεται. Διαβάστε την πλήρη ανάρτηση καθώς και τα σχόλια που ακολούθησαν, εδώ.