Β. Ι. Λένιν

Σαν σήμερα, στις 21 Γενάρη του 1924, σταματά να «χτυπά» η καρδιά του Β. Ι. Λένιν. Στο μικρό αφιέρωμά μας απόσπασμα από το ποίημα του Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι «Β. Ι. Λένιν» συνοδεύει την παρουσίαση 19 σπάνιων αφισών.

97 χρόνια...

«Χειμώνας τσουχτερός. Μεγάλη παγωνιά.
Μα τα κορμιά όλο ίδρωτα κολλάνε από τις μπλούζες κάτου.
Κάτω απ’ τις μπλούζες οι κομμουνιστές καυσόξυλα φορτώνουνε βαριά
στην εθελοντική εργασία του Σαββάτου.

«Στερνή κραυγή – κάνε τουλάχιστον εσύ, μες απ’ τη φλόγα που σε καίει, ν’ αντιλαλήσει ο στεναγμός σου στους αιώνες!...»

«Στερνή κραυγή –
κάνε τουλάχιστον εσύ,
μες απ’ τη φλόγα που σε καίει,
ν’ αντιλαλήσει ο στεναγμός σου
στους αιώνες!...»

«…Του σύντροφου Λένιν τη ζωή, που χάρος δεν την πιάνει, την απεραντοσύνη της αιώνες να τη γράψουν δε θα μπορέσουν…»

"Απ’ τους ανθρώπους ήτανε, άνθρωπος πιο απ’ όλους

Σύντομη του ήταν η ζωή του γίγαντα Ουλιάνοφ

Κι όλοι μας τη γνωρίζουμε μέρα με την ημέρα.

Όμως του σύντροφου Λένιν, τη ζωή, που χάρος δεν την πιάνει

Την απεραντοσύνη της αιώνες να τη γράψουν δε θα μπορέσουν..."

«Και νέγρος να ήμουνα/ στα εκατό και τόσα/ θα μάθαινα τα ρωσικά/ στιγμή δε θ' άφηνα να πάει χαμένη/ μου φτάνει/ που σ' αυτή τη γλώσσα/ εμίλησε ο Λένιν»*

Σαν σήμερα, το 1893, γεννήθηκε  ο παγκόσμιος ποιητής του έρωτα και της επανάστασης, Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι. Σπίθες της άσβεστης μνήμης του οι στίχοι.

Ο χρόνος είναι κάτι απίθανα μακρύ...

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ - ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΧΡΟΝΙΑ! 
Με υγεία, κουράγιο, αγωνιστικότητα. 
ΚΑΛΗ ΔΥΝΑΜΗ!

ΒΛΑΝΤΙΜΙΡ ΜΑΓΙΑΚΟΦΣΚΙ – Για το κάθαρμα

Δόξα, Δόξα, Δόξα στους ήρωες!!!

Όμως,

αρκετό

φόρο τιμής τους αποτίσαμε.

Τώρα

για το κάθαρμα

ας μιλήσουμε.

Πάψανε οι θύελλες των επαναστατικών λίκνων.

Σκεπάστηκε με βρύα ο σοβιετικός αναβρασμός.

Και ξετρύπωσε

πίσω απ’ τις πλάτες της ΡΣΟΣΔ

σαν σκιάχτρο

ο μικροαστισμός.

(Μην προσπαθείτε από τις λέξεις να πιαστείτε,

δεν είμαι καθόλου ενάντια στο μικροαστικό στρώμα.

Στους μικροαστούς

ανεξάρτητα από τάξεις και στρώματα

το δοξαστικό μου).

Ο δειλός

Προσεκτικά μαύροι και ξανθοί

κρύβοντας τη ματιά τους,

κρύβοντας τα γούστα τους,

όλο στο πλάι, στον ίσκιο, παράμερα,-

κυκλοφορούν οι δειλοί

στη δοξασμένη από ήρωες χώρα.

Κάθε διευθυντής για το δειλό είναι κανόνι.

Ακόμα κι εμπρός σε πρόσωπα συγγενικά του

τα ματάκια ο δειλός χαμηλώνει

και τρυπώνει στο γιακά του.

Κολλάει στα χαρτάκια το μάτι,

με των ποδιών σφιγμένους τους διαβήτες:

«Να μπορούσα να καταχωνιαστώ πίσω από τη διαταγή…

να μπορούσα να κρυφτώ πίσω από την εντολή…»

21 Ιανουαρίου 1924

Στον εργάτη που σκύβει στη μηχανή

Σφηνώθηκε η είδηση. Σφαίρα στο μυαλό.

Ένα ποτήρι δάκρυα σα να’ χει χυθεί

Πάνω στα μηχανήματα σταλάζει νερό.

Κι ο μουζίκος ο πεντάρφανος που τόσα είχε ιδωμένα

Και το θάνατο στα μάτια είχε κοιτάξει πολλές φορές

Γύρισε αλλού τα μάτια

Να μην τα δουν οι γυναίκες κλαμένα

Αλλά τον πρόδωσε η μουτζούρα απ’ τις βρεγμένες γροθιές.

Ήταν κι άνθρωποι-πέτρες, να ως κι αυτοί

Μορφάζοντας, δαγκώναν και σκίζαν τα χείλη.

Σα γέροι τα παιδιά είχαν σοβαρευτεί

Σαν παιδιά, βρέχαν κι οι γέροι το μαντήλι.

Ο αγέρας στη γη αγρύπνια φυσάει

Και δεν καταλαβαίνουν καθόλου πως

Μπορεί, την παγωμένη Μόσχα ν’ αποχαιρετάει

Της επανάστασης ο πατέρας κι ο γιος.

Τέλος, τέλος, τέλος.

………………………………..

Εδώ τον Λένιν ο κάθε εργάτης τον ξέρει

Οι καρδιές του έστρωναν ελάτου κλαδιά.

Τη νίκη προφήτεψε κι οδηγός για να τη φέρει

Και να ο προλετάριος – εξουσιάζει πια.

Εδώ κι ο κάθε αγρότης του Λένιν, τ’ όνομα

Στην καρδιά πιο βαθιά απ’ όλα το φέρει.

Τη γη που του ΄δοσε για πάντα δικιά του

Στα μνήματα την ονειρεύονται ακόμα οι γέροι.

Και κάτω απ’ την Κόκκινη Πλατεία οι κομμουνάροι

Θαρρείς ψιθυρίζουν: -Ακριβέ μας εσύ!

…………………………………

Έγινε μέγας κομμουνιστής-οργανωτής

ακόμα κι ο ίδιος ο θάνατος του Ιλίτς.

Πάνω απ’ των φουγάρων την  άγρια συστοιχία

Φτιάχνοντας κοντάρι μ’ εκατομμύρια χέρια

Την Κόκκινη Σημαία στην Κόκκινη Πλατεία

Τινάζουμε με ορμή τρομερή στ’ αστέρια.

Απ’ αυτή τη σημαία, από κάθε πτυχή

Ξανά ζωντανός ο Λένιν προσκαλεί:

-Προλετάριοι, συνταχθείτε για μάχη στερνή!

Σκλάβοι, ορθώστε γόνατα και κορμί!

Στρατιά των προλεταρίων, στη γραμμή εμπρός!

Ζήτω η Επανάσταση η γελαστή που ορμάει με φόρα!

Αυτός είναι ο μεγάλος πόλεμος, ο μοναδικός

Απ’ όλους όσους είδε η Ιστορία ως τώρα.

Αποσπάσματα από το βιβλίο-ποίημα «Β. Ι. Λένιν» του Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι, σε μετάφραση Δημήτρη Πάνου, από τις εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή», Αθήνα 1982

(Ένας φόρος τιμής του Οικοδόμου στην σημερινή 88^η επέτειο θανάτου του μεγάλου επαναστατάτη).

94 χρόνια...

(Μια απόδοση τιμής του «Οικοδόμου» στην επέτειο της Μεγάλης Επανάστασης)

«Χειμώνας τσουχτερός. Μεγάλη παγωνιά.

Μα τα κορμιά όλο ίδρωτα κολλάνε από τις μπλούζες κάτου.

Κάτω απ’ τις μπλούζες οι κομμουνιστές καυσόξυλα φορτώνουνε βαριά

στην εθελοντική εργασία του Σαββάτου.

Δε θα σκολάσουμε αν και πέρασε η ώρα της δουλειάς

κ’ είναι το σκόλασμα δικαίωμά μας.

Δικά μας τα βαγόνια και δικός μας δρόμος όπου πας,

κ’ εμείς φορτώνουμε τα ξύλα τα δικά μας.

Μπορούμε να σκολάσουμε κατά τις δυό_

μα εμείς αργά θα φύγουμε τη νύχτα.

Παγώνουν τα συντρόφια μας, κρύο τσουχτερό.

Χρειάζονται τα ξύλα μας. Μες στη φωτιά τους ρίχτα.

Βαρειά δουλειά, δουλειά εξαντλητική να πεις

κι ούτε καπίκι για όλη αυτή την αγγαρεία.

Όμως εμείς δουλεύουμε σάμπως εμείς

να φτιάχνουμε την πιο μεγάλη εποποιία.

Έτσι όλο θα δουλεύουμε όλα υποφέροντάς τα

για να τρέχει η ζωή μες στα δικά μας τα

βαγόνια βιάζοντας με σιδερένια εμβατήρια,

των ημερών τις ρόδες, στις δικές μας

τις στέππες και τις πολιτείες τις παγωμένες τις δικές μας.»

ΒΛΑΝΤΙΜΙΡ ΜΑΓΙΑΚΟΦΣΚΙ

Απόσπασμα από το ποίημα «Καλά πάμε. Το ποίημα του Οχτώβρη».

(Από το βιβλίο «ΜΑΓΙΑΚΟΒΣΚΗ ΠΟΙΗΜΑΤΑ», 13^η έκδοση, απόδοση Γ. Ρίτσου, εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ, Αθήνα 1981.)