Ο Χατζηπαναγής είναι η ίδια η μπάλα ρε, είναι το ποδόσφαιρο!

Θαυμάζω τους αθλητικογράφους με πλούτο γνώσεων που επιπλέον έχουν την  ικανότητα να τις κωδικοποιούν και να τις ταξινομούν, να θυμούνται ημερομηνίες, ονόματα και γεγονότα και, όταν τους δίνονται οι κατάλληλες αφορμές, να ανασύρουν κάποιες σκηνές άλλων εποχών, «ντυμένες» με τα αρώματα μιας ποιοτικής νοσταλγίας, που η καθημερινότητα τις σπρώχνει στη λήθη.

Είδα κι εγώ τον Χατζηπαναγή να παίζει!

Ήμουν έντεκα όταν ήρθε ο θείος από τον Καναδά. Ερχόταν κάθε χρόνο τον Αύγουστο για διακοπές, όμως εκείνη τη φορά είχε έρθει στην Ελλάδα για κάτι άλλο που δε θυμάμαι. Θυμάμαι πάντως πως ήταν άνοιξη και ο καιρός γλυκός. Ένα απόγευμα έπιναν καφέ με τον πατέρα και τη μάνα μου στην αυλή. Είχα διάβασμα και ήμουν στο δωμάτιό μου, όμως άκουγα τι έλεγαν και είχα οπτική επαφή από το ανοιχτό παράθυρο. Κάποια στιγμή έπιασα να λέει στον πατέρα μου κάτι για τη Νέα Φιλαδέλφεια, πως έχει χρόνια να πάει, κάτι τέτοιο. Είδε πως τους κοίταζα, χαμογέλασε και μου λέει: «τι λες, πάμε στο γήπεδο αύριο;». Πετάγομαι έξω πηδώντας πάνω από το παράθυρο και  πέφτω πάνω στον πατέρα μου ικετεύοντας. Με άφησε.