Στυλιανός Χούτας

Ο Στυλιανός (Στέλιος) Χούτας Έλληνας γιατρός-παθολόγος, εθνικός αγωνιστής, έφεδρος ανθυπίατρος με σημαντική αντιστασιακή δράση την περίοδο της κατοχής της Ελλάδος από τις δυνάμεις του Άξονα, σταθερός πολέμιος του μαρξισμού, ο οποίος κατά την Π.Ε.Σ.Ε.Α. αντιτάχθηκε σθεναρά στην αναγνώριση των συμμοριτών του κομμουνιστικού ΕΑΜ-ΕΛΑΣ ως μέρους της Ελληνικής Εθνικής Αντιστάσεως, υποστηρικτής του θεσμού της Βασιλείας, πολιτικός που διατέλεσε βουλευτής, υφυπουργός και υπουργός, γεννήθηκε στις 13 Νοεμβρίου 1908 στο χωριό Κεχρινιά Βάλτου στο νομό Αιτωλοακαρνανίας και πέθανε στις 21 Σεπτεμβρίου 1992 στην Αθήνα. Η νεκρώσιμη ακολουθία και η ταφή του τελέστηκαν στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών.

Στέλιος Χούτας
Συνοπτικές πληροφορίες
Γέννηση: 13 Νοεμβρίου 1908
Τόπος: Κεχρινιά Βάλτου Αιτωλοακαρνανία (Ελλάδα)
Σύζυγος: Μαρία Καρκανιά
Τέκνα: Αικατερίνη, Αλεξάνδρα, Θωμάς Χούτας
Υπηκοότητα: Ελληνική
Ασχολία: Ιατρός, Εθνικός αγωνιστής βουλευτής, υπουργός, συγγραφέας
Θάνατος: 21 Σεπτεμβρίου 1992
Αιτία: Φυσικά αίτια
Τόπος: Αθήνα, Αττική (Ελλάδα)

Ήταν παντρεμένος με τη Μαρία Χούτα, το γένος Καρκανιά, και από το γάμο του έγινε πατέρας δύο κοριτσιών, της Αικατερίνης και της Αλεξάνδρας καθώς και ενός γιου, του δικηγόρου και μετέπειτα πολιτικού Θωμά Στυλ. Χούτα , που εκλέχθηκε βουλευτής και διατέλεσε υφυπουργός.

Βιογραφία

Οικογένεια Χούτα

Γονείς του Στυλιανού, που είχε δύο ακόμη αδέλφια, ήταν ο Θωμάς Χούτας και η Αικατερίνη Νιάφα.

Σπουδές

Ο Στυλιανός παρακολούθησε τα μαθήματα του Δημοτικού σχολείου στη γενέτειρα του και τα μαθήματα της Μέσης εκπαιδεύσεως στο εξατάξιο γυμνάσιο Άρτας από το οποίο αποφοίτησε. Σπούδασε στην Ιατρική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών της οποίας έγινε κάτοχος πτυχίου το 1931 για να αποκτήσει στη συνέχεια την ειδικότητα του παθολόγου. Εργάστηκε ως γιατρός για αρκετά χρόνια στην Αμφιλοχία.

Β' Π. Π. / Εθνική Αντίσταση

Στον πόλεμο του 1940 ο Χούτας, αν και χρονίως ασθενής από νεφρολιθίαση και αποφλοίωση νεφρού, κατατάχθηκε στο στρατό ξηράς με το βαθμό του έφεδρου ανθυπίατρου και υπηρέτησε στη ζώνη του μετώπου. Από τα μέσα του 1941, παρά την επισφαλή κατάσταση της υγείας του καθώς είχε προσβληθεί στο μεταξύ και από φυματίωση, ίδρυσε και ανέλαβε αρχηγός στην τοπική αντιστασιακή οργάνωση Ελλάς–Ελευθερία (ΕΕ), που αργότερα επονομάστηκε σε «Ανεξάρτητη Εθνική Οργάνωση Βάλτου» [Α.Ε.Ο.Β.] στα ορεινά της περιοχής, καθώς εκεί είχαν εγκαταλειφθεί πολλά όπλα από τον Ελληνικό στρατό το 1941, όταν έσπασε το μέτωπο και άρχισε η υποχώρηση του. Πολλοί κάτοικοι της επαρχίας Βάλτου είχαν ενταχθεί από τις αρχές του 1942 στην οργάνωση, τα μέςλη της συντηρούσε ο Χούτας με δικούς του πόρους, η οποία αντιμετώπισε σημαντικές δυσκολίες, όταν τον Απρίλιο του 1942 συνελήφθη από τους Ιταλούς ο Χούτας, που αφέθηκε ελεύθερος στη συνέχεια, όμως η έλλειψη οικονομικών πόρων ήταν ανασταλτικός παράγοντας για την περαιτέρω ανάπτυξη της.

Ο Ναπολέων Ζέρβας αναχώρησε στις 23 Ιουλίου 1942 από την Αθήνα με κατεύθυνση την επαρχία Βάλτου στην βόρεια και ορεινή Αιτωλοακαρνανία με σκοπό να ξεκινήσει τον αντάρτικο αγώνα του αν και λόγω του ότι ο ΕΔΕΣ αναπτύχθηκε και έδρασε κυρίως στην Ήπειρο έχει δημιουργηθεί η λανθασμένη εντύπωση ότι ξεκίνησε από εκεί. Η πραγματικότητα όμως είναι ότι η επαρχία Βάλτου ήταν η πρώτη του τοπική επιλογή για το ξεκίνημα του αντάρτικου. Στο τέλος Ιουλίου ο Ζέρβας έφτασε στο Βάλτο, μαζί με τέσσερις συναγωνιστές του, τον μαθηματικό καθηγητή Μιχάλη Μυριδάκη, τον αστυνομικό Γιάννη Παπαδάκη, τον Κομνηνό Πυρομάγλου στενό συνεργάτη του Πλαστήρα και τον ράφτη Στυλιανό Κωτσάκη, και ήρθε σε επαφή με τον φίλο του Δημήτρη Ίσκο στο χωριό Δούνιστα.

Ο Ζέρβας κυκλοφορούσε με το ψευδώνυμο «Νίκος Σουλιώτης». Ο Ίσκος έστειλε τον Ζέρβα και τους συντρόφους του να διαμένουν σε στάνες στα ορεινά του Βάλτου, με σκοπό να τον προστατέψει, όμως στην πραγματικότητα εκμεταλλευόταν την κατάσταση και απομυζούσε οικονομικά τον Ζέρβα προκειμένου να τον προμηθεύει με τρόφιμα. Παράλληλα χανόταν το μεγαλύτερο μέρος του υλικού που έστελνε στο βουνό η οργάνωση του Ε.Δ.Ε.Σ. για την ανάπτυξη του αντάρτικου, ενώ το ίδιο συνέβη στις 27 Αυγούστου 1942, με το υλικό από μία συμμαχική ρίψη.

Ο ενωμοτάρχης της Ελληνικής Βασιλικής Χωροφυλακής Γεώργιος Κοσσυβάκης, μέλος της οργανώσεως του Βάλτου, ενημέρωσε τον Χούτα για την άφιξη του Ναπολέοντα Ζέρβα στην περιοχή. Στις 9 Σεπτεμβρίου 1942 συναντήθηκαν ο Ζέρβας με τον Χούτα, και ο πρώτος του εξήγησε το λόγο που έφτασε ως την περιοχή του Βάλτου, συγκεκριμένα στυο χωριό Τρίκλινο, στην έδρα του Αρχηγείου του, όπως μαρτυρεί ο Θέμης Μαρίνος μέλος της Βρετανικής Συμμαχικής Αποστολής. Ο Χούτας συμφώνησε και από εκείνη την ώρα ξεκίνησε η συνεργασία των Βαλτινών με τον ΕΔΕΣ. Κάποιες ενστάσεις του Χούτα σχετικά με το πολιτειακό ζήτημα, καθώς το καταστατικό του ΕΔΕΣ ήταν αναφανδόν κατά του βασιλικού θεσμού, πέρασαν σε δεύτερη μοίρα χάριν του κοινού αγώνα.

Ως τα μέσα Οκτωβρίου του 1942 είχαν συγκροτηθεί σχεδόν σε όλα τα χωριά του ορεινού Βάλτου ένοπλες και εφεδρικές ομάδες της οργανώσεως, ενώ και η Χωροφυλακή του Βάλτου συμμετείχε στην εθνική προσπάθεια. Ο Χούτας στο υπόλοιπο εκείνου του έτους οργάνωσε την περιοχή του ελέγχου του σε έδαφος «Ελεύθερης Ορεινής Ελλάδος». Παράλληλα, στις 22 Μαρτίου 1943, αφού συγκροτήθηκε το Αρχείο Βάλτου , επέκτεινε τη δράση του και στην νότιο Ήπειρο ενώ στις 22 Δεκεμβρίου κατάγγειλε, με εγκύκλιο του, την κατοχική κυβέρνηση του Στρατηγού Τσολάκογλου ως «αντεθνική».

Μάχη του Μακρυνόρους

Στις 30 Ιουνίου 1943 το Συμμαχικό Στρατηγείο Μέσης Ανατολής του ζήτησε να εμποδίσει από τις 4 Ιουλίου την μετακίνηση των δυνάμεων κατοχής στην Ελλάδα μέσω της διαδρομής Αγρινίου-Άρτας, με σκοπό την μετάβασή τους στην Ιταλία. Με μια σειρά μαχών, από τις 4 μέχρι τις 22 Ιουλίου 1943, με σημαντικότερη τη «Μάχη του Μακρυνόρους», όπου για οκτώ μερόνυχτα καθήλωσε και τελικά διέλυσε τη μεραρχία «Brenero» (που την 24η Ιουνίου το 1941 είχε εισέλθει στην Αθήνα) και τις ενισχύσεις των Γερμανών, εμπόδισε τη διέλευσή τους και την ενίσχυση των δυνάμεων του Άξονα στην Κάτω Ιταλία. Παρ’ ότι τον Οκτώβριο του 1943, δέχθηκε επίθεση των Γερμανών και των συμμοριών του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, διατήρησε τις δυνάμεις του και στις 29 Απριλίου 1944 συγκρότησε το 1ο Τάγμα Βάλτου, οι άνδρες του οποίου μετά την απελευθέρωση εντάχθηκαν στις τάξεις του Ελληνικού στρατού. Σε ανάμνηση της ιστορικής μάχης και στη μνήμη των πεσόντων και όσων συμμετείχαν σε αυτή τη μάχη διοργανώνεται, έκτοτε, ετήσια εκδήλωση μνήμης .

Πολιτική δράση

Μεταπολεμικά, ο Χούτας εντάχθηκε στο Εθνικό Κόμμα Ελλάδος, το οποίο αποτέλεσε μετεξέλιξη και κομματική έκφραση του ΕΔΕΣ, υπό τον Ναπολέοντα Ζέρβα, με το οποίο πολιτεύτηκε για πρώτη φορά το 1946 και εκλέχθηκε βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας. Έκτοτε στις εκλογικές αναμετρήσεις που συμμετείχε, εκλέγοταν πρώτος σε σταυρούς προτιμήσεως.

Βουλευτής

Αναλυτικά, εκλέχθηκε βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας σε δέκα στη σειρά, εκλογικές αναμετρήσεις

• το 1946 (και Ευρυτανίας) και το 1950 με το Εθνικό Κόμμα Ελλάδος του Ναπολέοντα Ζέρβα,
• το 1950 επανεξελέγη ως ανεξάρτητος και στις 14 Αυγούστου 1950 προσχώρησε στο Κόμμα Φιλελευθέρων
• το 1951, το 1956 και το 1958 εκλέχθηκε με το κόμμα των Φιλελευθέρων.

Στις εκλογές του 1951 εξελέγη βουλευτής με το Κόμμα Φιλελευθέρων, όμως αποχώρησε από την κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματος δηλώνοντας «ανεξάρτητος Φιλελεύθερος» στις 28 Αυγούστου 1952, μετά από δηλώσεις του εναντίον της πολιτικής της κυβερνήσεως ΕΠΕΚ-Φιλελευθέρων απέναντι στην Αριστερά. Ενδιάμεσα πολιτεύθηκε ως ανεξάρτητος υποψήφιος στην επαρχία Βάλτου, στις εκλογές του 1952, χωρίς να εκλεγεί.

• το 1961, το 1963, και το 1964 εκλέχθηκε με την Ένωση Κέντρου και
• το 1974 και το 1977 με τον κομματικό σχηματισμό Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις.

Υφυπουργός & Υπουργός

Υπηρέτησε πέντε διαφορετικές Κυβερνήσεις ως,

• Υπουργός Κοινωνικής Πρόνοιας (3 φορές),
• Υπουργός άνευ Χαρτοφυλακίου (2 φορές),
• Υπουργός Κοινωνικής Προνοίας, από τις 8 Νοεμβρίου 1963 έως τις 31 Δεκεμβρίου 1963, στην κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου.
• Υπουργός Δημοσίων Έργων , από τις 19 Φεβρουαρίου 1964 έως τις 15 Ιουλίου 1965, στην κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου.
• Υφυπουργός Οικισμού και Ανοικοδομήσεως (3 φορές).

Αναλυτικά:

• Υπουργός άνευ Χαρτοφυλακίου, με καθήκοντα Υφυπουργού Κοινωνικής Πρόνοιας, Οικισμού και Ανοικοδομήσεως, από τις 4 Σεπτεμβρίου 1950 έως τις 28 Ιανουαρίου 1951, στις βραχύβιες κυβερνήσεις του Σοφοκλή Βενιζέλου.

Στη διάρκεια της σύντομης θητείας του σχεδόν επέλυσε το οξύτατο πρόβλη­μα της στεγάσεως των 750.000 συμμοριόπληκτων, που βάρυνε σε υψηλότερο βαθμό την περιοχή της ιδιαίτερης πατρίδας του, την Αμφιλοχία. Φορτία ξυλείας που έφταναν με καράβια στον Αμβρακικό, ποστιάζονταν και κάλυπταν όλη την ανατολική παραλιακή ζώνη του λιμανιού της Αμφιλοχίας, για να προωθηθούν στη συνέχεια στους δικαιούχους.

• Ως Υπουργός Κοινωνικής Πρόνοιας και Υγιεινής έθεσε ως προτεραιότητα τη Λαϊκή στέγη και την Εθνικοποίηση της Υγείας.
• Το 1963 ως Υπουργός Κοινωνικής Πρόνοιας και Υγιεινής και
• το 1964-65 ως Υπουργός Δημοσίων Έργων (1964-1965),

Ως Υπουργός Δημοσίων Έργων ήταν ο εμπνευστής του προγράμματος Εθνικής και Επαρχιακής Οδοποιίας και με απόφαση του συγκροτήθηκε επιτροπή (αριθ. αποφ. 1136/26-2-1965) από μηχανικούς του Υπουργείου, για τη μελέτη των όρων διεθνούς διαγωνισμού για τη ζεύξη Ρίου-Αντιρρίου. Καταρτίστηκε τότε από την επιτροπή σχετικό υπόμνημα για τα γεωλογικά στοιχεία της συγκεκριμένης περιοχής και για την μορφολογία του βυθού Ρίου-Αντιρ­ρίου. Επίσης, το Κ.Ε.Δ.Ε. (Κεντρικό Εργαστήριο Δημοσίων Έργων) προέβη σε αναγνωριστικές - ερευνητικές γεωτρήσεις στην ξηρά, μία κοντά στο φρούριο του Ρίου και δύο κοντά στο φρούριο του Αντιρρίου, που έδωσαν σημαντικές πληροφο­ρίες για τη γεωλογική σύσταση του υπεδάφους στις δύο όχθες του στενού. Την ίδια περίοδο πέτυχε την κατασκευή της γέφυρας του Αχελώου πριν το χωριό Στράτος Αιτωλοακαρνανίας.

Επιτροπή Χούτα (για την Εθνική Αντίσταση)

Στις 27 Μαΐου 1946, ο Στυλιανός Χούτας, τότε βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας-Ευρυτανίας, κατέθεσε πρόταση ψηφίσματος «περί αναγνωρίσεως ως πολεμικής πράξεως αξίας της Πατρίδος και ανταξίας της ευγνωμοσύνης του Έθνους της δράσεως των εθνικών ανταρτικών ομάδων». Το αίτημά του ανακοινώθηκε στο κοινοβούλιο, αλλά δεν συζητήθηκε περαιτέρω.

Το καλοκαίρι του ίδιου έτους ιδρύθηκε διακομματική υποεπιτροπή επτά ατόμων (γνωστή ως επιτροπή Χούτα), αποτελούμενη από τους Στυλιανό Χούτα (Πρόεδρος, ΕΚΕ/Αιτωλοακαρνανία και Ευρυτανία, ΕΔΕΣ), Κωνσταντίνο Παπαδόπουλο (Λαϊκό Κόμμα/Κοζάνη, ΕΕΣ), Δ. Σαρρή (ΛΚ, αργότερα μεμονωμένος/Θεσσαλονίκη, ΠΑΟ), Χ. Ψαρρό (ΚΒΦ/Φθιωτιδοφωκίδα, αδερφός του Δημητρίου Ψαρρού, αρχηγού του 5/42 Σ.Ε.), Ηρακλή Ζουμπουλάκη (Λαϊκό Κόμμα/Λακωνία), Π. Γύπαρη (ΚΒΦ/Χανιά, αρχηγού της Ταξιαρχίας Εθνικοφρόνων Ανταρτών), Χ. Καραΐσκο (ΚΕΦ/Δράμα, ΕΣΕΑ). Τον Σεπτέμβριο του 1946, η επιτροπή κατέθσε σχέδιο νομοθετικού διατάγματος «περί απονομής ηθικών και υλικών αμοιβών εις τας Εθνικάς ανταρτικάς ομάδας και Εθνικάς Οργανώσεις εσωτερικής αντιστάσεως», ενώ τον Νοέμβριο ολοκλήρωσε τις εργασίες της, με την κατάθεση δύο νομοσχεδίων που ρύθμιζαν επιμέρους συνταξιοδοτικά ζητήματα.

Τον Απρίλιο του 1947, τα νομοσχέδια δεν είχαν εισαχθεί για συζήτηση στην ολομέλεια λόγω «αδιαφορίας της κυβέρνησης», σύμφωνα με την καταγγελία του Χούτα. Ο Χούτας αναφερόμενος στην αξία της Εθνικής Αντιστάσεως των Ελλήνων ανέφερε στη Βουλή:

«Πιστεύομεν απολύτως ότι ουδείς δύναται να αμφισβητήσει ότι, αν δεν υπήρχον οι ολίγοι αυτοί Έλληνες κατά την κρίσιμον περίοδον του εθνικού μας βίου, ίσως να μην υπήρχεν σήμερον Ελλάς. Εάν τα άλλα Έθνη οφείλουν εις τους αγωνιστάς της Εθνικής Αντιστάσεως την διάσωσιν της τιμής των, η Ελλάς οφείλει εις αυτούς την ύπαρξίν της».

Ξεκάθαρη ήταν η θέση του Χούτα σχετικά με την εγκληματική δράση των κομμουνιστικών συμμοριών του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ :

«όταν αι εθνικαί ανταρτικαί ομάδες εκλήθησαν να αντιμετωπίσουν εν ταυτώ και τον δεύτερον εχθρόν της Πατρίδος, το κομμουνισμόν, δεν εδίστασαν να συνεχίσουν τον διμέτωπον αυτόν αγώνα [...] και δεν εδέχθησαν να υποστείλουν την σημαίαν των έναντι του κατακτητού, διότι τούτο θ’ απετέλει προδοσίαν. [...] Ποιούμαι όθεν θερμήν έκκλησιν, κ. αντιπρόσωποι, όπως, δίδοντες την ψήφον σας υπέρ του νομοσχεδίου τούτου ως έχει, αφήσετε εν ταυτώ αυτοτελές και ακέραιον. Εάν πρόκειται να το νοθεύσητε [...] να μη ψηφισθεί ουδόλως».

21η Απριλίου 1967

Ο Στέλιος Χούτας είχε, εξ αρχής, τοποθετηθεί αρνητικά απέναντι στο επαναστατικό καθεστώς της 21ης Απριλίου 1967, όπως προκύπτει από απόρρητο έγγραφο του Αρχηγείου Στρατού που είχε αποσταλεί στη ΔΕΠΑΘΑ στις 15 Οκτωβρίου 1970. Το διάταγμα του 1969 τον είχε αναγνωρίσει ως αρχηγό, αν και «υποτεταγμένο», του αρχηγείου Βάλτου, καθώς η ανώτατη ηγεσία του Ελληνικού στρατού έκρινε ότι το «.... αντίθετον [....] θα είχε αρνητικάς επιπτώσεις εις την εν λόγω περιοχήν».

Αναγνώριση αντιστασιακών οργανώσεων

Το ζήτημα της αναγνώρίσεως της δήθεν Εθνικής Αντιστάσεως των κομμουνιστικών συμμοριών και της συλλήβδην καταργήσεως των σχετικών νόμων, από το 1949 ως την αποκαλούμενη μεταπολίτευση του 1974, απασχόλησε το Ελληνικό Κοινοβούλιο δεκαενέα (19) φορές συνολικά από την πτώση του καθεστώτος του Δημητρίου Ιωαννίδη και μετέπειτα. Βασικό αίτημα της αντιπολιτεύσεως, συμπεριλαμβανομένου του κόμματος Ένωση Κέντρεου-Νέες Δυνάμεις, με την εξαίρεση των βουλευτών της Στυλιανού Χούτα –αρχηγού της αντιστασιακής οργανώσεδως ΕΔΕΣ Βάλτου– και Χρήστου Γραμματίδη –μέλους του Ε.Δ.Ε.Σ.–, αποτελούσε η κατάργηση του Νομοθετικού Διατάγματος 179/1969 αλλά κυρίως η τροποποίηση, στην ουσία η κατάργηση, των περιοριστικών διατάξεων του Αναγκαστιμού Νὀμου 971/1949 της εκλεγμένης κυβερνήσεως του Θεμιστοκλή Σοφούλη.

Στην κοινή πρόταση νόμου που είχαν προετοιμάσει οι σύγχρονες παραφυάδες του κομμουνιστικού ΕΑΜ και κατέθεσε η αντιπολίτευση τον Ιούνιο 1976, πέρα από την κατάργηση του ΝΔ 179/1969, ζητούσαν, επίσης, την απαλοιφή των προϋποθέσεων εκείνων οι οποίες ήταν άσχετες με την ύπαρξη ή μη αντιστασιακής δράσεως και άπτονταν πολιτικών θεμάτων για τα οποία είχαν εκδηλωθεί οξύτατες διαφωνίες. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τον Α.Ν. 971/1949 οι αντιστασιακές οργανώσεις όφειλαν να έχουν συμμορφωθεί με τις διαταγές και τις οδηγίες του Συμμαχικού Στρατηγείου Μέσης Ανατολής (Σ.Σ.Μ.Α.) και των εξόριστων Ελληνικών κυβερνήσεων, δηλαδή να έχουν τηρήσει πιστά τα προς το εθνικό συμφέρον συναφθέντα σύμφωνα, και να μην έχουν παρακούσει τη διαταγή της νόμιμης κυβερνήσεως περί διαλύσεως τους.

Σύμφωνα με τον Στυλιανό Χούτα, ο οποίος είχε διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση του Α.Ν. 971/1949, η προσπάθεια αναγνωρίσεως των συμνμοριών του κομμουνιστικού Ε.Α.Μ. ισοδυναμούσε με παραχάραξη της ιστορίας και αναμόχλευση των παθών. Ο Χούτας δήλωσε, πως αν αναγνωριστεί ο Ε.Λ.Α.Σ. του Ε.Α.Μ., τότε μπορούν να ζητήσουν αναγνώριση και οι κατά καιρούς δικτάτορες, άποψη που αποδοκιμάστηκε από την Ε.ΔΗ.Κ. .

Διακρίσεις

Για τις υπηρεσίες του προς την πατρίδα και τον Συμμαχικό Αγώνα ο Χούτας τιμήθηκε με πολλά Ελληνικά παράσημα, όπως:

• Χρυσό Αριστείο Ανδρείας,
• Πολεμικούς Σταυρούς Γ' και Β' τάξεως,
• Μετάλλιο Εξαιρέτων Πράξεων,
• Αναμνηστικό Μετάλλιο Εθνικής Αντίστασης 1941-45.
• Πολεμική Σημαία του Αρχηγείου του και
• Πολεμικό Σταυρό Α' τάξεως.
• «Εξοχώτατο Παράσημο της Βρετανικής Αυτοκρατορίας», από το βασιλιά της Αγγλίας Γεώργιο Στ΄,
• Μεγαλόσταυρο των Ορθοδόξων Σταυροφόρων του Παναγίου Τάφου,
• Ανώτερο Ταξιάρχη του Γεωργίου Α',

και με τα χρυσά μετάλλια των πόλεων

• Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου,
• Αγρινίου,
• Ρόδου και
• Αμφιλοχίας.

Επίσης του απονεμήθηκε

• ο βαθμός του Υπιάτρου με επ' ανδραγαθία προαγωγές.

Η προτομή του βρίσκεται τοποθετημένη στον παραλιακό δρόμο της Αμφιλοχίας, ανατολικά της κεντρικής πλατείας. Είναι κατασκευασμένη από ορείχαλκο και δημιουργός της υπήρξε ο γλύπτης Θεόδωρος Παπαγιάννης, με τη δαπάνη της Μαρίας, συζύγου του Χούτα, που αναπαρίσταται σε μέση ηλικία με πυκνά, κοντά μαλλιά, μεγάλο μέτωπο, γραβάτα, πουκάμισο και σακάκι.

Συγγραφικό έργο

Ο Χούτας άφησε αξιόλογο συγγραφικό έργο, το οποίο καλύπτει γεγονότα και πρωταγωνιστές της πολεμικής περιό­δου, όπου ο ίδιος έδρασε. Έγραψε και εξέδωσε τα βιβλία:

• «Η Εθνική Αντίστασις των Ελλήνων 1941-45» , [Αθήνα 1961],
• «Από το έπος της Εθνικής Αντιστάσεως-Μάχη του Μακρυνόρους» [14-22 Ιουλίου 1943, Αθήνα 1984],
• «Ναπολέων Ζέρβας», [Αθήνα 1984].

Μεταπολίτευση

Στις εκλογές το Νοέμβριο του 1974, μετά την πτώση του καθεστώτος του Δημητρίου Ιωαννίδη και την ανάληψη της εξουσίας από τους πολιτικούς, ο Χούτας εξελέγη βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας με τον κομματικό συνασπισμό Ένωση Κέντρου/Νέες Δυνάμεις. Το 1977 προσχώρησε στην Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου (ΕΔΗΚ), με την οποία εξελέγη βουλευτής στις εκλογές της ίδιας χρονιάς. Παράλληλα, υπήρξε και μέλος του πολιτικού γραφείου της ΕΔΗΚ ως το 1980, όμως στις 24 Μαΐου εκείνου του έτους διαγράφηκε από το κόμμα ύστερα από την απόφασή του να υποστηρίξει και να υπερψηφίσει την υποψηφιότητα του Κωνσταντίνου Καραμανλή για τη θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας. Στη συνέχεια, προσχώρησε στη Νέα Δημοκρατία δίχως να θέσει εκ νέου υποψηφιότητα σε εκλογές.

Αρχείο Χούτα

Το αρχείο του γιατρού Στυλιανού Χούτα, που το αποτελούν εξήντα οκτώ (68) φάκελοι, υπάρχει και φυλάσσεται στο Ε.Λ.Ι.Α. (Ελληνικό Λογοτεχνικό Ιστορικό Αρχείο). Αποτελεί δωρεά από τις 4 Φεβρουαρίου 2020 των θυγατέρων του Χούτα, Αικατερίνης και Αλεξάνδρας. Τα τεκμήρια του, πέραν της Ελληνικής, είναι στην Αγγλική και στην Ιταλική γλώσσα και αναφέρονται στην αλληλογραφία του Αρχηγείου Βάλτου με το Γενικό Αρχηγείο του Ε.Δ.Ε.Σ, με αντάρτες και τα κατώτερα κλιμάκια της στρατιωτικής ιεραρχίας, διαταγές του Ν. Ζέρβα, αλληλογραφία μεταξύ του Συμμαχικού Στρατηγείου της Μέσης Ανατολής και του Αρχηγείου Βάλτου (διανομή πυρομαχικών, τρόπος δράσεως των ομάδων για επίτευξη του κοινού στόχου των αντάρτικων ομάδων και του Αρχείου της Μέσης Ανατολής κ.ά).

Περιλαμβάνονται, ακόμη, ανακοινωθέντα, ραδιοφωνικά δελτία, πληροφορίες από το αρμόδιο τμήμα του Γενικού Αρχηγείου για τις επιχειρήσεις των αντάρτικων ομάδων του Ε.Δ.Ε.Σ., κατάλογοι με τα ονόματα ανταρτών που δικαιούνται βοηθήματα, προκηρύξεις, πρωτόκολλα ορκωμοσίας ανταρτών, ένορκες εξετάσεις μαρτύρων, πρακτικά συγκροτήσεως Επιτροπών Εθνικού Αγώνα, αποδείξεις παραλαβής τροφίμων, έντυπα μέσα του Βουνού και μεταγενέστερα που αναφέρονται στα γεγονότα του Εθνικού αγώνα στην περιοχή του Βάλτου, εκθέσεις για την πολεμική δράση των ανταρτών, φωτογραφίες, επιστολές Χούτα-Β' Φιλικής Εταιρίας Λονδίνου για τον σχηματισμό Κυβερνήσεως Εθνικής Σωτηρίας. Τέλος, ααρχειακό υλικό από τη θητεία του Χούτα ως Υφυπουργού Κοινωνικής Προνοίας, Οικισμού και Ανοικοδομήσεως και Υπουργού στο Υπουργείο Δημοσίων έργων.

Μνήμη Στυλιανού Χούτα

Ο Νεοζηλανδός Μπιλ Τζόρνταν στο βιβλίο του «Conquest Without Victory» περιγράφει τον Χούτα ως εξής:

«Μου θύμιζε αρχιεπαναστάτη κάποιας λατινοαμερικάνικης χώρας ( Comandante Latinoamericano ). Ήταν μελαψός (απο τον ήλιο) και είχε μικρό στριμμένο μουστάκι. Τα αστραφτερά σκούρα μάτια του, πρόδιδαν δυσθυμία και τρομερό ηγέτη».

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

• [Χούτας Στυλιανός Βιογραφικό Ελλήνων Βουλευτών]
• [Έκθεση δράσης EOEA-ΕΔΕΣ Βάλτου, ΣΤΥΛ. ΧΟΥΤΑΣ/23 Αυγ 1956]
• [Στυλιανός Χούτας Αγρίνιο-Πολιτικοί]
• [Αρχείο Στυλιανού Χούτα (Κ420) Γενικά αρχεία του Κράτους]
• [Ο Στυλιανός Χούτας, το παλλαϊκό σύστημα αντίστασης και το έπος του Μακρυνόρους]
• [Πρόσωπα (πολιτικοί): Στυλιανός Χούτας, Μπάμπης Κουβέλης, συγγραφέας]

Παραπομπές

ΜΕΤΑΠΑΙΔΕΙΑ: η ΕΛΛΗΝΙΚΗ εναλλακτική εγκυκλοπαίδεια

Έκδοση της Metapedia.org