Μια νέα ημέρα για την Παιδεία. Έφυγε η Μπίντερμπεργ-Διαμαντοπούλου από το σβέρκο των παιδιών μας. Νέος Υπουργός Παιδείας Γιώργος Μπαμπινιώτης

Πιστός ορθόδοξος χριστιανός και πατριώτης ο νέος Υπουργός Παιδείας Γιώργος Μπαμπινιώτης

Μια ευχάριστη έκπληξη ήταν η επιλογή του κ. Μπαμπινιώτη, γνωστότατου και δημοφιλούς καθηγητή γλωσσολογίας και πρώην Πρύτανη Πανεπιστημίου Αθηνών στο Υπουργείο Παιδείας, στην θέση της ανελλήνιστης (ούτε καν ελληνόφωνης) και οικτρά αποτυχημένης νεοταξίτισσας Άννας Μπίλντερμπεργκ Διαμαντοπούλου (η οποία όμως...βολεύτηκε αλλού, με περισσότερο μάλιστα "φαί")!

Ο νέος Υπουργός είναι γνωστός για τους αγώνες του υπέρ της ελληνικής γλώσσας, για τον φλογερό πατριωτισμό του και την Ορθόδοξη πίστη του!

Εκτός από το ενδεικτικό βίντεο στο τέλος της ανάρτησης όπου μιλάει για τους Τρεις Ιεράρχες, μπορείτε να διαβάσετε εδώ και τη γνώμη του ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ, θέμα πολύ λεπτό στο οποίο η νεοεποχίτικη σιωνιστική προπαγάνδα καλά κρατεί. Λέει μεταξύ άλλων ο καθηγητής:

Σχολικό βιβλίο της Γ΄ Λυκείου αναφέρει την περιοχή των Σκοπίων ως "Μακεδονία"

Απίστευτο, όμως με το ελληνικό κράτος και ιδίως με το Υπουργείο Εθνικής Απονεύρωσης, όπως θα έπρεπε δίκαια να μετονομαστεί στο Υπουργείο Παιδείας, όλα είναι δυνατά!

Μας το κατήγγειλε ο αναγνώστης μας κος Μαγκούτας Ζαχαρίας και το ψάξαμε.

Στην σελίδα 130 του βιβλίου της Ιστορίας Γενικής Παιδείας υπάρχει ο χάρτης της Ευρώπης με αναφορές στο Ολοκαύτωμα των Εβραίων την περίοδο 1933-45.

Εμφανώς όμως πάνω από την Ελλάδα, η περιοχή των σημερινών Σκοπίων, αναφέρεται ως “Μακεδονία”

Πατήστε για να δείτε τον χάρτη:

Ὑπουργεῖο ἀπροσδιόριστης Παιδείας

Ἀπό τά πρῶτα Ὑπουργεῖα πού ἱδρύθηκαν μετά τή σύσταση τοῦ ἑλληνικοῦ κρά­τους ὑπῆρξε τό Ὑπουργεῖο Ἐθνικῆς Παιδείας. Ποιά ἡ ἱστορία τῆς ὀνομασίας τοῦ συγκεκριμένου ὑπουργείου;
Ἡ Α´ Ἐθνοσυνέλευση στήν Ἐπίδαυρο τήν 1-5-1822 ἐξέλεξε ὀκτώ ὑπουργούς, ἀπό τούς ὁποίους ἕβδομος ὁ τῆς θρησκείας.
Τό Μάιο τοῦ 1827 μέ τό Πολιτικό Σύνταγμα τῆς Ἑλλάδος ψηφίσθηκε στήν Τροιζήνα ἡ ἕκτη γραμματεία Ἐπικρατείας «ἐπί τοῦ Δικαίου καί τῆς Παιδείας».
Ἐπί Καποδίστρια ὁρίστηκαν ἕξι ὑπουργεῖα, ἐκ τῶν ὁποίων πέμπτο τό «τῆς Δημοσίας Ἐκπαιδεύσεως καί τῶν ἐκκλησιαστικῶν πραγμάτων».
Ἐπί Ὄθωνα θεσπίστηκε ἡ διχοτόμηση στό «Ὑπουργεῖο Ἐκκλησιαστικῶν» καί στό «Ὑπουργεῖο τῆς Δημοσίας Ἐκπαιδεύσεως». Μετά ἀπό λίγους μῆνες ὅμως συγχωνεύθηκαν στό «τῶν Ἐκκλησιαστικῶν καί τῆς Παιδείας».
Τό 1926 μετονομάζεται σέ «Ὑπουργεῖο Θρησκευμάτων καί Παιδείας» μέχρι τό 1937, ὁπότε προστίθεται καί ὁ προσδιορισμός «ἐθνικῆς» (Παιδείας).
Τό 1951 ὀνομάζεται «Ὑπουργεῖο Ἐθνικῆς Παιδείας καί Θρησκευμάτων» καί τοῦ δίδεται ἡ ἕβδομη σειρά κατά τήν τά­ξη.
Παρατηρεῖ ἔτσι κανείς ὅτι, ἐνῶ οἱ ὑπόδουλοι ραγιάδες ἀγωνίστηκαν «γιά τοῦ Χρι­στοῦ τήν πίστη τήν ἁγία καί τῆς πατρίδος τήν ἐλευθερία», μετά τήν ἀπελευθέρωση τό νεοελληνικό μας κράτος βα­θμιαῖα ἀποστασιοποιεῖται ἀπό τήν κιβωτό τοῦ Γένους, τήν Ἐκκλησία μας, ἐκφράζοντας πλήρως τήν ἀχαριστία του πρός τήν εὐεργέτιδά του καί συμμορφούμενο πρός τά κελεύσματα τῶν ἐξ ἑσπερίας φωτιστῶν.
Ἀπό τόν Ὀκτώβριο τοῦ 200­9 τό ἐν λόγῳ ὑπουργεῖο μετονομάζεται σέ «Ὑπουργεῖο Παιδείας, διά βίου Μά­θησης καί Θρησκευμάτων», γιά νά ὑλοποιηθεῖ μία ἀκόμη μεταρρύθμιση στήν πλά­τη τῆς πολυώδυνης παιδείας μας.
Γιατί ἄραγε; Μπορεῖ χωρίς καμία δημοκρατική συζήτηση καί χωρίς καμία βά­σανο καί αἰτιολόγηση νά μετονομάζεται ἕνα ὑπουργεῖο; Δέν ἔπρεπε οἱ προθέσεις αὐτές νά γνωστοποιηθοῦν στό λαό, πρίν προσέλθει στίς κάλπες; Ἐπιπλέον, ἡ προσθήκη τοῦ ἐμπρόθετου «διά βίου Μάθησης» δέν ἐννοεῖται καί δέν συμπεριλαμβάνεται στή λέξη «Παιδείας»; Τί τό καινό προσφέρει; Παραγκωνισμένος διατηρεῖται ὁ προσδιορισμός «Θρησκευμάτων», κάτω ἀ­πό τόν ὁποῖο στεγάζονται καί φιλοξενοῦνται