Η έναρξη-χαιρετισμός από τον Μητροπολίτη Πειραιώς Σεραφείμ στην Ημερίδα: «Μεταμοσχεύσεις. Δωρεά ή αφαίρεση ζωής;»

Χτες δυστυχώς η Google μας απέρριπτε τα βίντεο των ομιλιών των οποίων ο χρόνος είναι πάνω από 15 λεπτά. Επιλέξαμε συνειδητά να μην προχωρήσουμε σε ταυτοποίηση προσωπικών στοιχείων μέσω τηλεφώνου, για να "απολαμβάνουμε" περισσότερο χρόνο. Δείτε αριστερά ένα μέρος από την σχετική φωτογραφία απόρριψης.
Προσπαθήσαμε και ανεβάσαμε μερικά βίντεο στην 4share και τα παρουσιάζουμε.
Είναι ο εναρκτήριος χαιρετισμός και προσευχή του Μητροπολίτου Πειραιώς Σεραφείμ, στην Ημερίδα: «Μεταμοσχεύσεις. Δωρεά ή αφαίρεση ζωής;» η οποία πραγματοποιήθηκε στις 20-4-2013 στο ΣΕΦ υπό την αιγίδα και την υποστήριξη των Μητροπόλεων Πειραιώς και Γλυφάδας.


http://anavaseis.blogspot.gr/2013/04/blog-post_4944.html

Ἡ εἰσήγηση τοῦ πρωτοπρ. Ἰωάννου Φωτοπούλου μέ θέμα Μεταμοσχεύσεις :Θέσεις καί ἀντι-θέσεις,στήν «Μεταμοσχεύσεις: Δωρεά ἤ ἀφαίρεση ζωῆς;»

(Ἡ ὁμιλία (σέ mp3) βρίσκεται πατώντας ἐδῶ)

Ἡ εἰσήγηση τοῦ πρωτοπρ. Ἰωάννου Φωτοπούλου μέ θέμα Μεταμοσχεύσεις :Θέσεις καί ἀντι-θέσεις,στήν «Μεταμοσχεύσεις: Δωρεά ἤ ἀφαίρεση ζωῆς;»

Εἰσήγηση στήν Ἡμερίδα μέ θέμα: «Μεταμοσχεύσεις: Δωρεά ἤ ἀφαίρεση ζωῆς;»
Σάββατο 20-4-2013 καί ὥρα 4 ἕως 9 μ.μ. στό Στάδιο Εἰρήνης καί Φιλίας
ΟΡΓΑΝΩΣΗ: Ἑστία Πατερικῶν Μελετῶν καί Ἑνωμένη Ρωμηοσύνη ὑπό τήν αἰγίδα τῆς Ἱ.Μ.Πειραιῶς σέ συνεργασία μέ τήν Ἱ.Μ.Γλυφάδας.

            Ἡ παροῦσα εἰσήγηση ἀφορᾶ στήν κριτική μας ἀντίθεση πρός τό κείμενο «Βασικές Θέσεις ἐπί τῆς ἠθικῆς τῶν μεταμοσχεύσεων» πού προτάσσεται 12 μελετῶν ἰατρικῶν θεολογικῶν καί νομικῶν καί ἐκδεδομένων σέ ἑνιαῖο τόμο ἀπό τή Συνοδική ἐπιτροπή ἐπί τῆς Βιοηθικῆς τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ὑπό τόν τίτλο «Ἐκκλησία καί Μεταμοσχεύσεις».

           Ἐπί τῶν Θέσεων ἔχει ἀσκηθεῖ εὔστοχη ἐπί μέρους κριτική, ἀπό κείμενα ὅπως ἡ Ἐπιστολή τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Γλυφάδας κ. Παύλου καί ἡ Ἐγκύκλιος τοῦ φιλοξενοῦντος τήν ἡμερίδα μας σεβ. Μητροπολίτου Πειραιῶς κ. Σεραφείμ ἀλλά καί ἀπό γραπτές καί προφορικές τοποθετήσεις τοῦ π. Κ. Στρατηγόπουλου καί π. Στεφάνου Στεφόπουλου, καί τῶν σεβαστῶν καθηγητῶν κ.κ. Ἀβραμίδη Παναγόπουλου καί Καρακατσάνη.
Σ΄αὐτή μας τήν εἰσήγηση ἀσχολούμεθα ἀποκλειστικῶς μέ τίς Θέσεις καί ἀναζητοῦμε τίς βασικές συνιστῶσες τους, τήν ἐντελέχειά τους, τήν ἐν γένει φιλοσοφία τους.

Πρίν προχωρήσουμε στήν ἐπί μέρους κριτική τῶν «θέσεων» νομίζουμε χρειάζεται μιά βασική διόρθωση καί μιά ἀπαραίτητη ἐπισήμανση. Ἡ διόρθωση: Δέν πρόκειται στήν πραγματικότητα γιά «Θέσεις», ὅπως παραπλανητικά τιτλοφορεῖται τό κείμενο, δηλαδή γιά ἀποφασισμένες συνοδικά τοποθετήσεις ἐπί τοῦ Θέματος τῶν μεταμοσχεύσεων, - ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος δέν ἀποφάσισε σχετικῶς - ἀλλά γιά προτάσεις γιά «πρώτη ὕλη πού θά μποροῦσε νά ὁδηγήσει σέ ἐπί πλέον σκέψη καί προβληματισμό καί νά συντελέσει στήν τελική διαμόρφωση τῆς ἐκκλησιαστικῆς τοποθετήσεως τῆς Ἱερᾶς Συνόδου», ὅπως ἀναφέρεται στά εἰσαγωγικά τοῦ προαναφερθέντος βιβλίου ἀπό τήν Ἐπιτροπή Βιοηθικῆς (σ. 20).
Ἡ ἐπισήμανση: Οἱ ὅροι «δότης» καί «λήπτης», πού κατά κόρον χρησιμοποιοῦνται στίς «Θέσεις» γιά τήν ἁρπαγή τῶν ὀργάνων, θυμίζουν τό δοῦναι καί λαβεῖν τῶν συναλλασσομένων καί δέν ἁρμόζουν στόν κατ’εἰκόνα Θεοῦ πλασθέντα ἄνθρωπο. Κάνουμε καί ἐμεῖς τήν χρήση τῶν ὅρων αὐτῶν γιά λόγους συνεννοήσεως.

            Ὑπάρχει κάποιο γενικό χαρακτηριστικό πού διατρέχει, διαποτίζει καί ἐμπνέει τό κείμενο τῶν «Θέσεων»; Δυό λέξεις πικρές τό ἀποδίδουν πλήρως : Ἀπροσμέτρητη ὑποκρισία!   Σύμφωνα μέ τόν Μ. Βασίλειο ὑποκριτές εἶναι οἱ «ἄλλα μέν ἐν τῇ καρδίᾳ φέροντες, ἄλλα δέ ἐν τῇ ἐπιφανείᾳ τοῖς ἀνθρώποις δεικνύντες». Ἀπό τόν ἅγιο Μάξιμο ἀποκαλεῖται ἡ ὑποκρισία «ἀπάτη, ἀληθείας ἔχουσα μόρφωσιν» ἐνῷ ὁ ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος λέγει ὅτι εἶναι κατάστασις τῆς ψυχῆς «ἐπινοίαις πάσαις ἐμπεπλεγμένη» πού θά πεῖ ὅτι αὐτή ἡ ἀπάτη τῆς ὑποκρισίας, τό «διπλοῦν τοῦ ἤθους» (Μ. Βασίλειος) συμπλέκεται μέ ἕνα σωρό ἰδέες καί σκέψεις πού ἐπινοεῖ ὁ ὑποκρινόμενος γιά νά πείσει τούς ἄλλους.
Μέ ὁδηγό τούς λόγους τῶν ἁγίων Πατέρων μποροῦμε νά διακρίνουμε στίς «Θέσεις» τό πνεῦμα τῆς ὑποκρισίας,(ἄλλα ἐν τῇ καρδίᾳ καί ἄλλα ἐν τῇ ἐπιφανείᾳ) τήν ἀπάτη πού φοράει τό προσωπεῖο τῆς ἀλήθειας τήν «ἀπάτη τήν ἔχουσα μόρφωσιν[μορφή] ἀληθείας» καί τήν ἀπίθανη ἐφευρετικότητα σέ ἰδέες(τίς «ἐπίνοιες») ἀπίστευτης ἐλαφρότητος καί τραγικῆς θυμηδίας (blackhumor). Τί ἔχουν στό νοῦ τους, τί στοχεύουν οἱ «Θέσεις»; Τήν ἁρπαγή τῶν ὀργάνων. Τί διακηρύττεται ὅμως urbietorbi; Ἀπό τήν μιά ἡ ἀγάπη καί ἡ αὐτοθυσία τῶν δοτῶν καί ἀπό τήν ἄλλη τό ἐνδιαφέρον γιά τήν «ἀθάνατον ψυχήν των».

            Ἄς δοῦμε παράλληλα δείγματα πού διαφαίνεται στά μέν ὁ ἀληθινός σκοπός στά δέ ἡ ὑποκρισία - ἀπάτη τῶν Θέσεων :

Θέση 20 σ.27: «Ἡ Ἐκκλησία ἀσκοῦσα τήν μεταμοσχευτικήν ποιμαντικήν της ἴσως ἐξασφαλίσῃ ἕναν ἀριθμόν μοσχευμάτων καί συντελέσῃ οὕτως εἰς τήν ἐπιβίωσιν ἀντιστοίχων ἀνθρώπων» (Ἀληθινός σκοπός). Θέση 5α σ. 22 : «Ὅσον ἀνωτέρα εἶναι ἡ ψυχή τοῦ σώματος κατά τοσοῦτον μεγαλύτερον εἶναι τό πνευματικόν ὄφελος τοῦ δότου»(Ὑποκρισία-ἀπάτη). Θέση 48 σ.35-36: ὀργάνωση «ἡμέρας δότου ἤ ἐκστρατείας ὑποστηρίξεως τῶν μεταμοσχεύσεων μέ σκοπόν τήν συγκέντρωσιν τοῦ μεγαλυτέρου ἀριθμοῦ μοσχευμάτων....» (Ἀληθινός σκοπός). Θέση 45 σ.35 : «Συμπερασματικῶς ἡ ποιμαντική τῆς Ἐκκλησίας πρός τούς δότας, τούς λήπτας καί τούς ἰατρούς δέον ὅπως εἶναι τοιαύτη, ὥστε δι’ὅλων τούτων τῶν τρόπων νά δοξάζηται ὁ Θεός, νά ὁλοκληρώνωνται πνευματικῶς οἱ ἄνθρωποι καί…μπλά-μπλά»(Ἀπάτη ὑποκρισία).
Καί κάποιο δεῖγμα πού περιλαμβάνει δύο σέ ἕνα, ἀλήθεια καί ἀπάτη, Θέση 39 σ.33-34: «Ἡ Ἐκκλησία ὀφείλει ...νά δημιουργήσῃ ἡ ἰδία μίαν μεταμοσχευτικήν πνευματικήν παράδοσιν προσανατολισμένην πρός τάς πνευματικάς ἀνάγκας προσφορᾶς αἰσθημάτων τοῦ δότου(ὑποκρισία). Μέ τόν τρόπον αὐτόν ἡ ἐξεύρεσις μοσχευμάτων καί ἡ προώθησις; τῶν μεταμοσχεύσεων δέν θά ἀποτελοῦν ἐπιδιωκόμενον σκοπόν ἀλλά φυσικόν ἀποτέλεσμα» (Ἀληθινός σκοπός).

            Ἡ ὑποκρισία εἰδικότερα γιά τό πρόσωπο τοῦ δότου πού διαφαίνεται στίς Θέσεις εἶναι παρόμοια μέ τῶν Φαρισαίων πού ἔλεγαν περί τοῦ Χριστοῦ ὅτι πρέπει ἕνας νά ἀποθάνει ὑπέρ τοῦ λαοῦ (Ἰω. 11, 50) χάριν τηρήσεως τοῦ νόμου καί προστασίας τοῦ ναοῦ τοῦ Σολομῶντος. Μήπως ἔνοιαζε τούς Φαρισαίους ὁ λαός πού τόν ἀποκαλοῦσαν έπικατάρατο ἤ ὁ νόμος πού τόν καταπατοῦσαν ξεδιάντροπα ἤ ὀ ναός πού τόν εἶχαν μετατρέψει σέ «οἶκον ἐμπορίου» ; Ὄχι· ὁ σκοπός ἦταν νά φύγει ἀπό τή μέση ὁ «δύσχρηστος» Χριστός.
Παρόμοια, στό κείμενο τῶν «Θέσεων» «καρφί δέν τοῦ καίγεται» γιά τόν δότη καί τήν δῆθεν πνευματική του ὠφέλεια, ἀλλά ζητοῦν μόνο νά κατέβει ἀκρωτηριασμένος στό τάφο ἀφοῦ ἀφαιρεθοῦν τά ὄργανά του. Ἰδού καί ἡ ἀνατριχιαστική ἀπόδειξη ἀπό κείμενο φίλα προσκειμένου στίς μεταμοσχεύσεις : «Εἶναι τόσο καλύτερο νά σέ κατεβάζουν στή γῆ στεγνό καί κομματιασμένο ἀπό ἀγάπη, παρά διατηρώντας τήν ἀκεραιότητα τῆς φιλαυτίας καί τήν ἀπόδειξη τῆς ἐγωϊστικῆς σου αὐτοεξασφάλισης...» ( Ἐλεύθεροι ἀπό τό γονιδίωμα σ. 305).

            Ὅτι δέν νοιάζονται οἱ «Θέσεις» καί δέν σέβονται τό πρόσωπο τοῦ δότη Ἀπόδειξη α΄: Δέχονται τήν ἀνωνυμία λήπτου καί δότου ὀργάνων γράφοντας μάλιστα ὅτι «τοιοῦτον τι δέν ἀντιτίθεται κατ΄ἀνάγκην πρός τήν ἠθικήν τῆς Ὀρθόδοξης Χριστιανικῆς Ἐκκλησίας»(Θ. 27) δῆθεν γιά νά ἀποφευχθεῖ ἡ ἐμπορική συναλλαγή. Πῶς ἐφόσον τόσο σέβονται τό δότη δέν συναινοῦν νά προσφέρει τά ὄργανά του σέ φίλο ἤ συγγενῆ του; Ἴσως στήν περίπτωση αὐτή κατά τή σφαγή τοῦ δότη θά ἀποφευγόταν τουλάχιστον ἡ ἐμπορική συναλλαγή. Ἀλλά τό κατεστημένο τό θέλει τελικῶς αὐτό;

            Ἀπόδειξη β΄ : Τόσο πολύ σέβεται τήν ἐλεύθερη βούληση τοῦ δότου ὥστε γράφεται στίς θέσεις ὅτι «κατ’ οἰκονομίαν [ἡ Ἐκκλησία] θά ἠδύνατο νά δεχθῇ καί τήν ὑποκατάσταση τῆς βουλήσεως τοῦ δότου ὑπό τῶν συγγενῶν αὐτοῦ». Ἔτσι αὐτός ὁ ταλαίπωρος ὑποψήφιος δότης, ἐνῷ ζῶν καί ἐνεργῶν αὐτοβούλως δέν δύναται ἐκ τοῦ νόμου νά δωρήσει σέ περίπτωση ἐγκεφαλικοῦ θανάτου του στούς συγγενεῖς τά ὄργανά του, ὅταν πιά δέν μπορεῖ να ἐκφρασθεῖ μποροῦν οἱ συγγενεῖς νά ὑποκαταστήσουν τή βούλησή του! Τί ὡραία ἀμφίδρομη σχέση πού καλλιεργεῖται μεταξύ δότου καί συγγενῶν! Τί σεβασμός ἀγάπη καί μέριμνα γιά τόν δότη καί τήν «ἀθάνατον ψυχήν του»!

            Ὡραιότατα μαθήματα ὑποκρισίας δίνει καί ὁ νόμος 3984 ἀρθρο 3, παρ. ι΄ «ἀφαίρεση ὀργάνου : ἡ διαδικασία μέ τήν ὁποία τά δωριζόμενα ὄργανα καθίστανται διαθέσιμα».

            Ἀφήνοντας τήν ὑποκρισία πού ἀποτελεῖ τό γενικό background        (ὑπόβαθρο) τοῦ κειμένου τῶν Θέσεων ἐρχόμαστε σέ ἕνα ἄλλο χαρακτηριστικό πού εἶναι ἡ

            - Ἔλλειψη θεολογικῆς βάσεως. Δέν ἀσχολοῦμαι ἐδῶ μέ τή θεολογική προσέγγιση τῶν μεταμοσχεύσεων - ὁ π. Κων/νος θά τήν πραγματευθεῖ - ἀλλά μέ τήν ἔλλειψη θεολογίας πού χαρακτηρίζει τό κείμενο τῶν «Θέσεων», πού ἐπροτάθη ἐπισήμως πρός συζήτηση.

              Οἱ «Θέσεις» ἀφοροῦν στήν «ἠθική τῶν μεταμοσχεύσεων». Ἡ ἠθική, ἡ ὀρθόδοξος ἠθική, δέν εἶναι μιά γενικῶς παραδεκτή διδασκαλία περί τοῦ ὀρθῶς σκέπτεσθαι, ἐκφράζεσθαι καί ζῆν ἴσως καί μέ κάποιο χριστιανοειδές ἐπίχρισμα, ἀλλά εἶναι ἡ εὐαγγελική καί ἁγιοπατερική διδασκαλία πού χρησιμοποιώντας τόν ὀρθόδοξο δογματικό θεολογικό λόγο ὁρίζει πῶς κάθε πράξη καί σκέψη μας θά συμφωνεῖ μέ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ἀλλά ἡ ἠθική τῶν «Θέσεων» κινεῖται ἀνθρωποκεντρικά, «βιοηθικά», σχεδόν προτεσταντικά χωρίς θεολογικό ὑπόβαθρο.

Στήν προσπάθειά του ὁ συντάκτης τῶν «Θέσεων» νά ἀρθρώσει θεολογικό λόγο γράφει ὅτι «ἐάν τό...ἐπιστημονικό ἐπίτευγμα [ἐνν. οἱ μεταμοσχεύσεις] εἶναι συμβατόν πρός τήν θεολογικήν παράδοσιν, διδασκαλίαν καί ἐμπειρίαν της, τήν ἰδιοφυᾶ ἀνακάλυψιν[τίς μεταμοσχεύσεις]τήν ἀντιμετωπίζει μέ τήν τόλμην τῆς πνευματικῆς καινοτομίας της»(σ. 21 Θ. 2). [Δέν μᾶς λέει ὁ συντάκτης τῶν θέσεων τί πρέπει νά κάνει ἡ Ἐκκλησία στήν περίπτωση πού οἱ μεταμοσχεύσεις εἶναι ἀσύμβατες πρός τήν θεολογική παράδοση.
Λέει μόνο ὅτι «ἄν κάτι βλάπτει τήν ψυχήν ἤ ὑποβιβάζει τάς πνευματικάς ἀξίας, ἀνεπιφυλάκτως τό ἀπορρίπτει»].   Ὅμως ὁ συντάκτης ἀντί νά βρεῖ τό συμβατό ἤ ἂσύμβατο τῆς ὀρθοδόξου παραδόσεως μέ τίς μεταμοσχεύσεις-καί πῶς νά τὄβρει; στή Θέση 39 ἀντιφάσκοντας λέει τά ἑξῆς ἀμίμητα : «..ἡ Ἐκκλησία ὀφείλει...νά δημιουργήσῃ ἡ ἰδία μίαν μεταμοσχευτικήν πνευματικήν παράδοσιν προσανατολισμένην πρός τάς πνευματικας ἀνάγκας προσφορᾶς αἰσθημάτων τοῦ δότου»(σ. 33-34 Θ.39) Πρώτη φορά ἀκούσαμε ὅτι ἡ Ἐκκλησία «δημιουργεῖ» παράδοση.

            Ἡ Παράδοσις στήν Ἐκκλησία εἶναι ὁ ζῶν Χριστός παραδιδόμενος ἐν τῇ θεία Εὐχαριστίᾳ καί τῇ διδασκαλίᾳ τῶν ἁγίων Ἀποστόλων καί Πατέρων. Θεοφωτίστως οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι καί Πατέρες παραλαμβάνουν καί παραδίδουν τὀν Χριστό καί πάντα ὅσα συντελοῦν στήν ὀρθή πρός αὐτόν πίστη καί τήν κατά Χριστό ζωή. Ὅλα τά δόγματα ὅλες οἱ πρακτικές ἡ τάξη τῆς Λατρείας καί οἱ Κανόνες δέν εἶναι δημιουργήματα καί ἐφευρήματα τῆς φαντασίας κάποιων διδασκάλων πρός ἐξυπηρέτηση συμφερόντων ἤ προσαρμογή στό πνεῦμα τοῦ κόσμου, στίς ἀπαιτήσεις τοῦ πεπτωκότος ἀνθρώπου, ἀλλά ἀβίαστη θεοδίδακτη διδασκαλία τῶν Ἁγίων σύμφωνα μέ τήν Ἁγία Γραφή μέ σκοπό τήν κοινωνία τοῦ ἀνθρώπου μέ τόν Χριστό καί τή θέωσή του.

            Ἀθετώντας λοιπόν οἱ «Θέσεις» τήν περί Παραδόσεως διδασκαλία «δημιουργοῦν» τή δική τους Παράδοση κατασκευάζοντας τή δική τους Ποιμαντική καί διδάσκοντας μιά παράδοξη ἔννοια τῆς Οἰκονομίας. Ἄς τά ἐξηγήσουμε.

            α)Ἡ γενικότερη παραφθορά πού ὑπέστη τά τελευταῖα χρόνια ὁ ὅρος Ποιμαντική πέρασε καί στίς «Θέσεις». Ἡ ποιμαντική-ἐπιστήμη ἐννοεῖται- εἶναι μέθοδος τοῦ ἀληθοῦς ποιμένος πρός καθοδήγηση τῶν λογικῶν προβάτων –μάλιστα ἑνός ἑκάστου – στήν ὁδό τῆς σωτηρίας. Ὁ πνευματικός πατέρας πότε εἶναι ἐπιεικής, πότε αὐστηρός προσφέροντας τά κατἀλληλα φάρμακα γιά τήν ἐν Χριστῷ θεραπεία τῆς ψυχῆς. Ἀδιαφορεῖ γιά τή λογική καί τίς ἀπαιτήσεις τοῦ κόσμου. Δέν κολακεύει καί δέν χαϊδεύει τά αὐτιά τῶν πνευματικῶν του παιδιῶν.
Ἡ ποιμαντική δέν εἶναι μιά κοινωνική θρησκευτικοῦ τύπου μέθοδος βοηθείας τῶν ἀνθρώπων μιά ἐνδοκοσμική ψυχοθεραπευτική διαδικασία μέ τούς κανόνες τοῦ πεπτωκότος ἀνθρώπου. Εἶναι μέθοδος ἁγιοπνευματική πού γνωρίζει νά θεραπεύει στοργικά, ἀλλά καί νά κινεῖ «θυμόν τόν δικαιότατον» καί «τῇ σφενδόνῃ τοῦ Πνεύματος» νά ἐκσφενδονίζει ἔξω ἀπό τό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας «τούς λοιμώδεις λύκους».
Τί ρόλο ὅμως παίζει στίς «Θέσεις» ἡ ποιμαντική; Διαβάζουμε : «Ἡ Ἐκκλησία ἀσκοῦσα τήν μεταμοσχευτικήν ποιμαντικήν της, ἴσως ἐξασφαλίσῃ ἕναν ἀριθμόν μοσχευμάτων καί συντελέσῃ οὕτως εἰς τήν ἐπιβίωσιν ἀντιστοίχων ἀνθρώπων»(σ. 27 Θ. 20). Ἐδῶ ἡ ποιμαντική γίνεται ἐργαλεῖο προωθήσεως τῆς θεωρίας τοῦ ἐγκεφαλικοῦ θανάτου, μέσο προπαγάνδας μέ θρησκευτικό προκάλυμμα γιά ἐξασφάλιση μοσχευμάτων.

            β) Οἰκονομία. Ἡ οἰκονομία εἶναι ἡ ἐπιεικής ἐφαρμογή διδασκαλίας τῆς Ἐκκλησίας καί τῶν Ἱερῶν Κανόνων κατά περίπτωση μέ σκοπό τή σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου. Δέν εἶναι μιά αὐθαίρετη παράκαμψη τῆς ἀκριβοῦς διδασκαλίας τῆς Ἐκκλησίας. Εἶναι πράξη ἐκκλησιαστική καί ἀσκεῖται ἀπό τόν ἐπίσκοπο καί τούς ἐντεταλμένους ἀπ΄αὐτόν πνευματικούς.
Ὁ Θεόδωρος Στουδίτης γράφει σέ ἐπιστολή του ὅτι η ἐκκλησιαστική οἰκονομία γίνεται «κατά καιρόν καί λόγον» (Ἐπιστολή κα΄, PG 99, 981).. Ποῦ κάνουν λόγο γιά Οἰκονομία οἱ Θέσεις; Θέσις 22 : «Ἡ Ἐκκλησία ὑπό ὅρους καί κατ΄Οἰκονομίαν ἐντός τῆς προοπτικῆς τῆς ἱερότητος τῶν συγγενικῶν δεσμῶν καί τῆς ἐπιδιωκομένης καλλιεργείας τῶν σχέσεων κοινωνίας, θά ἠδύνατο νά δεχθῇ καί τήν ὑποκατάστασιν τῆς βουλήσεως τοῦ δότου ὑπό τῶν συγγενῶν αὐτοῦ...Ἡ πρόνοια διά τούς οἰκείους ἀποτελεῖ ἔκφρασιν πίστεως» Καί παραθέτει τό χωρίο Α΄Τιμ. ε΄, 8 πού λέει ὅτι «ὅστις τῶν οἰκείων οὐ προνοεῖ τήν πίστιν ἤρνηται». Τό νά δέχεται ἡ Ἐκκλησία τήν ἀφαίρεση τῆς ζωῆς ἑνός βαρέως ἀσθενοῦντος Χριστιανοῦ γιά νά ζήσει κάποιος ἄλλος, χωρίς ὁ ἄρρωστος νά ἔχει ἐκφράσει τή βούλησή του ἀρκούμενη στό Ο.Κ. τῶν συγγενῶν του εἶναι ἐκκλησιαστική πρᾶξις κατ΄ οἰκονομίαν;
Ἀποβλέπει στή σωτηρία κάποιου; καί τήν οἰκονομία της ἀσκεῖ ὁ κάθε γιατρός; Καί τί εἴδους διδασκαλία εἶναι αὐτή πού ἑρμηνεύει ὡς πρόνοια γιά τούς δικούς μας ἀνθρώπους τήν ἀφαίρεση τῆς ζωῆς τους ἤ ἔστω τήν παραχώρηση τοῦ σώματός τους χωρίς τή βούλησή τους; καί ἄλλο ἐρώτημα: Πότε ἡ Ἐκκλησία ἐπιτρέπει τήν ὑποκατάσταση τῆς βουλήσεως τοῦ ἀνθρώπου «κατ’΄οἰκονομίαν»; Κοινωνοῦμε π.χ. ἕναν ἑτοιμοθάνατο χριστιανό, ὁ ὁποῖος ποτέ δέν ἤθελε ὅσο εἶχε τά μυαλά του νά κοινωνήσει ὅσο κι ἄν ἐπιμένουν οἱ συγγενεῖς του; Βεβαίως ὄχι. Καί θά τοῦ πάρουμε μέ τό ἔτσι θέλω τά ὄργανά του; Ποῦ εἶναι ἐδῶ ὁ σεβασμός στήν ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου;
Ὄχι· αὐτή εἶναι κατά τόν ἅγιο Θεόδωρο τόν Στουδίτη μιά ἐπίπλαστη καί νόθος Οἰκονομία, μιά διεστραμμένη καί ἀντίχριστη διδασκαλία. Blackhumor ἀποτελεῖ καί ἡ συνέχεια τῆς 22ας Θέσεως : «Μέ δεδομένην τήν ἀγάπην, ἡ ἀπόφασις τῆς δωρεᾶς τοῦ σώματος τοῦ ἄλλου ἴσως νά εἶναι καί δυσκολωτέρα τῆς δωρεᾶς τοῦ ἰδικοῦ μας σώματος.
Ὑπ΄αὐτήν τήν ἔννοιαν, ὁ πραγματικός δότης εἶναι οἱ συγγενεῖς»(σ. 29). Ἐδῶ κλαῖμε ἤ γελᾶμε μέ τά κροκοδείλια δάκρυα τοῦ συγγενοῦς πού ἀπό... πολλή ἀγάπη δέχεται τό σφαγιασμό τοῦ συγγενοῦς του – εἰδικά ἄν ὁ χαρακτηρισθείς ὡς ἐγκεφαλικά νεκρός ἦταν ἕνας τυρρανικός σύζυγος ἤ μιά κακιά πεθερά - καί ἀπό πάνω, χωρίς νά χάσει οὔτε μιά στάλα αἷμα, θεωρεῖται καί δότης;!! Μήπως σέ κάποιες περιπτώσεις καί μέ τό ἀζημίωτο;

            Μετά τήν ἀθεολόγητη suigeneris «ποιμαντική τους», μή μπορώντας νά πείσουν θεολογικά τή συνείδηση τῶν πιστῶν γιά τό συμβατό μέ τήν ὀρθόδοξη πίστη ἐγχείρημά τους οἱ Θέσεις «ποντάρουν» στό ὀρθόδοξο φιλότιμο καί προσπαθοῦν νά ἐπιβληθοῦν μέ συναισθηματικό βομβαρδισμό καί ἔτσι προσπαθοῦν νά δημιουργήσουν ἐνοχές στή συνείδηση τῶν ἀρνουμένων τή δωρεά ὀργάνων. Μόνιμη ἐπωδός ἡ ἀγάπη καί θυσία τῶν δοτῶν καί ἡ φιλοζωΐα τῶν μή δωρητῶν.
«Κάθε τί τό ὁποῖον ὑπερβαίνει τόν ἀτομικισμόν καί τήν φιλοζωΐαν καί συνδέει τούς ἀνθρώπους μέ σχέσιν ἀμοιβαιότητος καί κοινωνίας...ἡ Ἐκκλησία τό προστατεύει καί τό ὑποστηρίζει»(Θ. 3) «Ἡ Ἐκκλησία δύναται νά δεχθῇ τάς μεταμοσχεύσεις μόνον εἰς ἀτμόσφαιραν ἀγάπης...ἐξόδου ἀπό τόν κλοιόν τῆς φιλαυτίας καί φιλοζωΐας μας..(Θ. 5,γ). «Ἡ ζωή εἶναι δῶρον τοῦ Θεοῦ, τό ὁποῖον δέν μᾶς χαρίζεται διά νά βιώνωμεν τήν φιλαυτίαν καί τήν κτητικότητά μας»(Θ. 8). «Ἡ συνειδητή συναίνεσις...ἐνέχει τάς ἀρετάς τῆς ἀνιδιοτελείας...τῆς αὐτοπροσφορᾶς καί τῆς ἀπαλλαγῆς ἀπό τό φρόνημα τῆς φιλοζωΐας»(Θ. 19).

Κάνοντας μιά παρένθεση θέλουμε νά ποῦμε ὅτι οἱ Θέσεις ἐδῶ χρησιμοποιοῦν καταχρηστικά τίς ἔννοιες τῆς αὐτοθυσίας καί τῆς ἀγάπης τοῦ δότου. Ἡ αὐτοθυσία ὅμως εἶναι ἀληθινή ὅταν γίνεται μέ πλήρη συνείδηση καί χωρίς βίαιη παρέμβαση στή ζωή πού χάρισε ὁ Θεός στόν δότη, π.χ. ὅταν βάζει ὁ καλός ποιμήν τή ζωή του σέ κίνδυνο γιά νά προστατεύσει τά πνευματικά του παιδιά.
Ὅταν δέν τρώει ἡ μάνα καί κινδυνεύει νά πεθάνει ἀπό τήν πεῖνα γιά νά φᾶνε τά παιδιά της, ὅταν δίνεις ἕνα ἀπό τά διπλά ὄργανα π.χ. τό νεφρό σου μέ πλήρη συναίσθηση τῶν συνεπειῶν στήν Ὑγεία σου. Ἡ θυσία ἐξ ἄλλου γίνεται χάριν συγκεκριμένων προσώπων ἤ ἐξ ἀγάπης πρός τόν Χριστό. Στήν περίπτωση αὐτή δέν παρεμβαίνει βίαια ὁ δότης στήν πολύτιμη ζωή πού τοῦ δώρησε ὁ Θεός εἴτε μέ τήν δική του συγκατάθεση(τοῦ δότη) εἴτε μέ τή συναίνεση τῶν τρίτων..
Θά μποροῦσε νά παραδώσει ὁ δότης τή ζωή του ἕτοιμη γιά θυσία στόν Χριστό, γιά νά τή διαχειρισθεῖ ὅμως, ὅπως θέλει Ἐκεῖνος καί ὄχι ὅπως οἱ συγγενεῖς καί φίλοι. Καί πολλές φορές παρεμβαίνει Ἐκεῖνος μέ τή Χάρη Του καί σώζει καί τή ζωή τοῦ δότη καί τῶν ἄλλων τή ζωή. Τό ἴδιο καί στό μαρτύριο. Παραδίδει ὁ ἅγιος μάρτυς τή ζωή του στόν θάνατο χάριν τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά πιστεύει ὅτι Ἐκεῖνος ἀποφασίζει γι΄ αὐτό. Κι᾿ ἔτσι ἔχουμε τούς ἁγίους Ὁμολογητές πού ὑπέμειναν μαρτύρια ἀλλά ἔζησαν.

            Μέ τή δωρεά ὀργάνων ὅμως ἀποφασίζει κανείς γιά τή ζωή του καί τό σῶμα του ὡς ἐάν ἦταν δικά του. Ἀποφασίζει τό φόνο του ἀναθέτοντας στό δήμιο μεταμοσχευτή τή δολοφονία του(εὐθανασία) χάριν κάποιων ἀγνώστων. Τό ἀντίστροφο λοιπόν ἰσχύει. Ὄχι οἱ ἀρνούμενοι τή δωρεά ὀργάνων, ἀλλά οἱ δωρητές, ὅταν γνωρίζουν ὅτι εἶναι ζωντανοί κατά τήν ἀφαίρεση τῶν ὀργάνων τους, «βιώνουν» πλήρως τήν φιλαυτία καί τήν κτητικότητά τους» (κάνω τό σῶμα μου ὅ,τι θέλω).

Κλείνοντας τήν παρένθεση τονίζουμε ὅτι τά περί θυσίας καί προσφορᾶς εἶναι ὅλο κι ὅλο τό «πνευματικό» ὁπλοστάσιο τῶν «Θέσεων».

Ἀπογυμνωμένες ἀπό κάθε θεολογική στήριξη οἱ Θέσεις, κόντρα στή θεολογική παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, ἀρνοῦνται τήν ἁρμοδιότητά της, ἀπεμπολοῦν τὀ δικαίωμα τῆς Ἐκκλησίας (« ἄν καί δέν εἶναι ἁρμοδία», γράφουν )νά ὁρίζει τό τέλος τοῦ ἀνθρώπου καί ὁδηγοῦνται

-σέ ἀπροϋπόθετη παράδοση στά κριτήρια τῆς ψευδοεπιστήμης, πού κατασκευάζει ἕναν ψευδῆ θάνατο γιά χρησιμοθηρικούς σκοπούς,(ἄς θυμηθοῦμε τόν βαρύ χαρακτηρισμό τοῦ Πλάτωνος: «Πᾶσα ἐπιστήμη χωριζομένη δικαιοσύνης καί τῆς ἄλλης ἀρετῆς πανουργία τις καί οὐ σοφία φαίνεται») καί χαρακτηρίζεται ἀπό ἔπαρση καί ὕβρη.
Ἔτσι διαβάζουμε ὅτι «ἡ Ἐκκλησία...θά ἠμποροῦσε νά δεχθῇ τήν διεθνῶς ὁμόφωνον ἄποψιν ὅτι ὁ ἐγκεφαλικός θάνατος ταυτίζεται μέ τό ἀμετάκλητον βιολογικόν τέλος τοῦ ἀνθρώπου». Διακρίνει κανείς μιά βαθειά μειονεξία πού κάνει τίς Θέσεις νά ἰσχυρίζονται ὅτι «ἡ τεχνητή ὑποστήριξις τῆς ἀναπνοῆς» δέν ἀναχαιτίζει τήν ἀναχώρησιν τῆς ψυχῆς»(σ. 25 Θ. 13). Αὐτή εἶναι ἡ «μεταμοσχευτική πνευματική παράδοση» τῶν Θέσεων.
Τά κριτήρια τοῦ Harvard καί τῆς Minessota, ἡ ψευδοεπιστήμη, καθορίζει πότε φεύγει ἡ ψυχή μας! Γι΄αὐτό θεωρῶ φυσικό πού καταλήγουν πάλι σέ φρικτό Blackhumor καθώς ὁ συντάκτης τους προτείνει πρίν τήν κατακρεούργηση τοῦ δότου «ὁ ἱερεύς τοῦ νοσοκομείου νά διαβάσῃ μίαν κατάλληλον εὐχήν ἤ νά τελέσῃ κάποιαν ἁγιαστικήν πρᾶξιν (χρῖσιν δι’ ἐλαίου, σταύρωμα κλπ)»(σ. 34 Θ.43). Σέ ποιόν τά κάνεις αὐτά, παππούλη μου, ἐρωτῶ. Στόν νεκρό; Τί εἴδους νεκροζώντανος εἶναι ὁ ἐγκεφαλικά νεκρός σύμφωνα μέ τίς Θέσεις; Ἄν εἶναι νεκρός τοῦ διαβάζεις τή νεκρώσιμη ἀκολουθία; Ὄχι! Τοῦ βάζεις ὅμως λαδάκι καί τόν σταυρώνεις; Δηλαδή εἶναι ζωντανός; Μπερδεύεσαι σίγουρα ὀρθόδοξε μεταμοσχευτή μου. Αὐτό ὅμως εἶναι τό ἀποτέλεσμα τῆς φαρισαϊκῆς ὑποκρίσεως.

Ὁ κατήφορος μεγαλώνει. Μέσω τῆς ψευδοεπιστήμης οἱ Θέσεις-ὄχι ἡ Ἐκκλησία- δένονται σέ

     - Ἄμεση συνεργασία μέ τή νεοεποχήτικη κρατική ἐξουσία.

Ἡ Ἐκκλησία ἐμφανίζεται δεμένη χειροπόδαρα στό ἅρμα τῆς πολιτείας ἐξυπηρετώντας τούς σκοπούς της πού καταλήγουν στήν ἐμπορευματοποίηση τοῦ ἀνθρώπου. Διαβάζουμε : «Αἱ μεταμοσχεύσεις εἶναι ἴσως ἕν ἐκ τῶν ὀλίγων θεμάτων εἰς τά ὁποῖα ἡ πολιτεία ἔχει τήν ἄμεσον ἀνάγκην τῆς Ἐκκλησίας. Αὐτό δημιουργεῖ εἰς τήν Ἐκκλησίαν   οὐσιαστικά δικαιώματα καί μεγάλες ὑποχρεώσεις»(σ. 35 Θ. 46).
Τά «δικαιώματα»τῆς Ἐκκλησίας εἶναι νά καταθέτει τίς ἀντιρρήσεις της –πού ἡ Πολιτεία δέν τίς λαμβάνει καθόλου ὑπ΄ὄψιν της, ὅπως συνέβη μέ τήν ἐπιβολή τῆς εἰκαζόμενης συναίνεσης στήν ὁποία οἱ Θέσεις» ἔχουν - ἄς ὑποθέσουμε - ἀντίθετη γνώμη. Καί οἱ «ὑποχρεώσεις» τῆς Ἐκκλησίας; Αὐτές εἶναι νά προπαγανδίζει τή δωρεά ὀργάνων εὐτελίζοντας καί καταχρώμενη τήν Παράδοσή της. Αὐτή ἡ προπαγάνδα εἶναι μακρᾶς πνοῆς.
 Γι’αὐτό γράφεται ὅτι «Ἡ Ἐκκλησία δέν εἶναι ἐστραμμένη μόνον εἰς τούς πραγματικούς, ἀλλά καί εἰς τούς δυνητικούς δότες»(σ. 28 Θ.20). Σύμφωνα μέ τή Θέση 40 «ἡ Ἐκκλησία δύναται νά ὀργανώσει προγράμματα ἀγωγῆς δοτῶν μέ σκοπόν τήν καλλιέργειαν σημαντικῶν ἀρετῶν...(μνήμης θανάτου, αὐτοπροσφορᾶς, θυσιαστικοῦ φρονήματος κλπ.) Τοιουτοτρόπως θά δίδῃ τήν μαρτυρίαν τοῦ ἤθους της εἰς τήν κοινωνίαν μέ ἕναν ἐντελῶς σύγχρονον τρόπον»(σ. 34 Θ. 40). Ἐδῶ πρόκειται γιά εὐτελισμό, διαστρέβλωση καί ἐμπορευματοποίηση τοῦ νοήματος τῆς ὀρθοδόξου νηπτικῆς ἐργασίας, τῆς θυσιαστικῆς διακονίας πρός τούς ἐμπεριστάτους ἀδελφούς, καί τοῦ διά Χριστόν καί ἀδελφούς μαρτυρίου.

Γι΄αὐτό σύμφωνα μέ τίς «Θέσεις» εἶναι ἕτοιμη γιά «τό ἐνδεχόμενον ὀργανώσεως ἡμέρας δότου ἤ ἐκστρατείας ὑποστηρίξεως τῶν μεταμοσχεύσεων μέ σκοπόν τήν συγκέντρωσιν τοῦ μεγαλυτέρου δυνατοῦ ἀριθμοῦ μοσχευμάτων» (σ. 36 Θ. 48). Γι’αὐτό στόν σχεδιασμό τῶν «Θέσεων» ἦταν νά «προκαλέσῃ διάλογον καί εὐκαιρίας ἐνημερώσεως μέσα εἰς τούς κόλπους της (σεμινάρια πνευματικῶν, ὁμιλίας κλπ)» νά ἐκδόσει σχετικά φυλλάδια καί νά ὀργανώσει ἡμερίδα (σ. 36 Θ. 49).

            Στά πλαίσια τῆς ὑποταγῆς της στίς ἀπαιτήσεις τῆς κοσμικῆς ἐξουσίας ἡ Ἐκκλησία σύμφωνα μέ τίς «θέσεις» προτείνει τήν ἵδρυση «ἀξιοπίστων μεταμοσχευτικῶν κέντρων»(σ. 38 Θ. 53)- ἤδη ὁ νόμος 3984 ἀρθρ. 13, 1 τό... φρόντισε περιλαμβάνοντας στά μεταμοσχευτικά κέντρα ἰδιωτικές κλινικές - εἶναι ἕτοιμη «νά ἐπιμεληθῇ τήν συμμετοχήν δι΄ἐκπροσώπων της εἰς ἐπιστημονικά συνέδρια σχετιζόμενα μέ τίς μεταμοσχεύσεις»(σ. 38 Θ. 54) καί προτείνει δημιουργία ἀρχείου γιά τό ἠλεκτρονικό φακέλλωμα τῶν δοτῶν «τό ὁποῖον νά ἐλέγχεται ἀπό κεντρικόν ἀδιάβλητον μηχανισμόν»(σ. 30 Θ. 26).
Τό τελευταῖο μοιάζει μέ κακόγουστο ἀνέκδοτο, ἄν κάποιος γνωρίζει ὀλίγα τινά γιά τό πόσο διάτρητο εἶναι κάθε ἠλεκτρονικό ἀρχεῖο καί ἄν λάβει κανείς ὑπ’ὄψιν του τόν καινούργιο νόμο πού προβλέπει δυνατότητα προσβάσεως στή βάση δεδομένων τῶν ἀντιτιθεμένων στή δωρεά ὀργάνων μόνο στούς «ἁρμοδίους ὑπαλλήλους τοῦ ΕΟΜ καί τούς συντονιστές Μεταμοσχεύσεων»( (ν. 3984/11, ἀρθρ. 9, 4).

            (Ἀλήθεια, μήπως ὅλον τόν σχεδιασμό ἐνημερώσεως θά ἔπρεπε νά κάνει ἡ Ἐκκλησία μας γιά τή συστηματική διδασκαλία τῆς ὀρθοδόξου πίστεως καί τήν πρόληψη καί καταστολή τῆς δράσεως τῶν ποικίλων καταστροφικῶν αἱρέσεων; γιά τή διδασκαλία τῆς ψυχορραγούσης ἑλληνικῆς γλώσσης, γιά τήν ἐνημέρωση ἐπί τῆς εἰσβολῆς τῶν ἀνορθοδόξων θεραπευτικῶν μεθόδων πού δυναστεύουν τό λαό μας;)

      Τό ἀποτέλεσμα πάντως αὐτοῦ τοῦ κατήφορου εἶναι ἡ πλήρης ἐκκοσμίκευση, ἡ παράδοση στό πνεῦμα τοῦ κόσμου, πού ἀρνεῖται τήν ἐν Χριστῷ αἰώνια προοπτική τοῦ ἀνθρώπου καί τόν ἐγκλωβίζει γιά πάντα στό ἐνθάδε. Μοῦ ἔκανε ἐντύπωση αὐτό πού διάβασα στή Θέση 5α : «Ἡ Ἐκκλησία αἰσθάνεται...τό φιλάνθρωπον αὐτῆς χρέος ἔναντι τοῦ λήπτου-ὁ ὁποῖος ἔχει ἀνάγκην νά ζήσῃ»( σ. 22 Θ. 5α )μιά φράση πού συνοψίζει τἠν ταύτιση τῶν Θέσεων μέ τό πνεῦμα τοῦ κόσμου. Δέν ξεχνῶ ποτέ αὐτό πού ἔλεγε ὁ μακαριστός π. Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος ὅτι ἡ Ἐκκλησία δέν εἶναι διακονία βίου ἀλλά διακονία ζωῆς. Ἡ ἐκκοσμίκευση πού διαπερνᾶ τίς Θέσεις εἶναι τό ἀποτέλεσμα τῆς ἀρνήσεως τῆς πιστότητος στό Εὐαγγέλιο καί τῆς πατερικῆς διδασκαλίας.

       Μετά τά ἀνωτέρω καταλαβαίνουμε ὅτι δέν πρόκειται κατόπιν τῆς ἀντιπαραθέσεως τῶν λεγομένων «Βασικῶν Θέσεων» καί τῶν Ἀντιθέσεων νά προκύψει κάποια σύνθεση σύμφωνα μέ τό ἐγελειανό σχῆμα Θέση-ἀντίθεση-σύνθεση. Μᾶλλον προκύπτει μιά ἀντιστροφή. Οἱ ἀντιθέσεις πού προβάλλει ἡ ὀρθόδοξη παράδοση κατά τοῦ ἐγκλήματος τῶν μεταμοσχεύσεων εἶναι Θέσεις, εἶναι ἕνα ἀνάχωμα στίς ἀντιθέσεις τῆς ψευδωνύμου γνώσεως ἐκείνων τῶν γνωστικῶν τῆς Νέας Ἐποχῆς πού σταδιακά ἀποδομοῦν στή συνείδηση τῶν ἀνθρώπων τή θεανθρώπινη διδασκαλία καί ὁδηγοῦν τόν ἄνθρωπο στό ἀπάνθρωπο ἀντίχριστο μονοπάτι.

            Ἡ Νέα Ἐποχἠ μέ βάση τό σχεδιασμό της μᾶς ὁδηγεῖ στή φτώχεια, τήν πεῖνα καί τίς ἀρρώστειες˙ διαστρέφει τήν ἠθική μας συνείδηση˙ ἀκυρώνει τή μοναδικότητα τῆς Ἀληθείας τοῦ Χριστοῦ˙ παίρνει τά ὄργανά μας μέ τό ζόρι καί θέλει μέ τήν προωθούμενη καύση τῶν νεκρῶν νά καίγονται σάν ἀπορρίμματα τά σώματά μας. Μᾶς ὁδηγεῖ στήν ἀχρήματη κοινωνία˙ κάνει τά πάντα γιά νά μᾶς ἀναγκάσει στήν ἀποδοχή τοῦ ἀντιχρίστου σφραγίσματος. Ἀλλά ζεῖ Χριστός. Ἔχοντες τήν ἑνότητα τῆς πίστεως καί τήν κοινωνίαν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος «ἑαυτούς καί ἀλλήλους καί πᾶσαν τήν ζωήν ἡμῶν Χριστῷ τῷ Θεῷ παραθώμεθα». Αὐτό εἶναι τό ἀκαταμάχητο ὅπλο μας, «ἡ ὑψίστη φιλοσοφία» μας, ὅπως ἔγραφε ὁ μακαριστός γέροντάς μας Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος.   Ἐν Χριστῷ ὀρθή πίστη, ἐν Χριστῷ νῆψις καί ὀρθή ζωή εἶναι τά οὐσιαστικά ἀντίβαρα στήν φοβερή αὐτή καταπίεση τῆς Ἀντίχριστης Νέας Ἐποχῆς. Εὐχαριστῶ.

Πηγή orthros.eu
 http://anavaseis.blogspot.gr/2013/04/blog-post_5933.html

Η ομιλία του Αθανάσιου Αβραμίδη στην Ημερίδα:«Μεταμοσχεύσεις: Δωρεά ή αφαίρεση ζωής;»

Η ομιλία του Αθανάσιου Αβραμίδη Καρδιολόγου Καθηγητού Παθολογίας του Πανεπηστημίου Αθηνών, στην Ημερίδα: «Μεταμοσχεύσεις: Δωρεά ή αφαίρεση ζωής;»  η οποία πραγματοποιήθηκε στις 20-4-2013 στο Σ.Ε.Φ.




Για να κατεβάσετε και να αποθηκεύσετε την ομιλία σε mp3 πατήστε ΕΔΩ (δεξί κλίκ αποθήκευση ως, ή αποθήκευση δεσμού ως)




http://anavaseis.blogspot.gr/2013/04/blog-post_6954.html

Η ομιλία του Κων/νου Καρακατσάνη στην Ημερίδα: «Μεταμοσχεύσεις: Δωρεά ή αφαίρεση ζωής;»

Η ομιλία του Κωνσταντίνου Καρακατσάνη Καθηγητού Πυρινής Ιατρικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, στην Ημερίδα: «Μεταμοσχεύσεις: Δωρεά ή αφαίρεση ζωής;»
Πρέπει να επισημάνουμε ότι οι ομιλίες του καθηγητού είναι συγκλονιστικές, αλλά επειδή συνοδεύονται από προβολή διαφανειών και άλλων στοιχείων ή αποσπασμάτων από βίντεο, αδικούνται αν τις ακούσει κανείς ηχητικά και δεν τις δει οπτικά όπως τις παρουσιάζει ο ίδιος.




Για να κατεβάσετε και να αποθηκεύσετε την ομιλία σε mp3 πατήστε ΕΔΩ (δεξί κλίκ αποθήκευση ως, ή αποθήκευση δεσμού ως)
http://anavaseis.blogspot.gr/2013/04/blog-post_3002.html

Η ομιλία του π. Ιωάννη Φωτόπουλου στην Ημερίδα: «Μεταμοσχεύσεις: Δωρεά ή αφαίρεση ζωής;»

Η ομιλία του π. Ιωάννη Φωτόπουλου Νομικού -Θεολόγου στην Ημερίδα: «Μεταμοσχεύσεις: Δωρεά ή αφαίρεση ζωής;» η οποία πραγματοποιήθηκε στις 20-4-2-13 στο Σ.Ε.Φ.

Το γραπτό κείμενο του πατρός Ιωάννου το δημοσιεύσαμε εδώ Ἡ εἰσήγηση τοῦ πρωτοπρ. Ἰωάννου Φωτοπούλου μέ θέμα Μεταμοσχεύσεις :Θέσεις καί ἀντι-θέσεις,στήν «Μεταμοσχεύσεις: Δωρεά ἤ ἀφαίρεση ζωῆς;»




Για να κατεβάσετε και να αποθηκεύσετε την ομιλία σε mp3 πατήστε ΕΔΩ (δεξί κλίκ αποθήκευση ως, ή αποθήκευση δεσμού ως)
 http://anavaseis.blogspot.gr/2013/04/blog-post_5932.html
 

Η ομιλία του π. Ιωάννη Κοκκάκη στην Ημερίδα:«Μεταμοσχεύσεις: Δωρεά ή αφαίρεση ζωής;»

Η ομιλία του π. Ιωάννη Κοκκάκη Ιατρού Ογκολόγου στην Ημερίδα:«Μεταμοσχεύσεις: Δωρεά ή αφαίρεση ζωής;» η οποία πραγματοποιήθηκε στις 20-4-2-2013 στο Σ.Ε.Φ.

Ακούστε και δείτε και τις υπόλοιπες ομιλίες πατώντας Ημερίδα:«Μεταμοσχεύσεις: Δωρεά ή αφαίρεση ζωής;»



Για να κατεβάσετε και να αποθηκεύσετε την ομιλία σε mp3 πατήστε ΕΔΩ (δεξί κλίκ αποθήκευση ως, ή αποθήκευση δεσμού ως)

Το κείμενο της εισηγήσεώς του βρίσκεται πατώντας τον σύνδεσμο Μεταμοσχεύσεις: δῶρο ζωῆς ἤ ἐπιστημονικός καιάδας! Ή εἰσήγηση τοῦ π. Ἰωάννη Κοκκάκη στήν ἡμερίδα: «Μεταμοσχεύσεις: δωρεά ἤ ἀφαίρεση ζωῆς;»
http://anavaseis.blogspot.gr/2013/04/blog-post_2576.html

Η ομιλία του Εμμανουήλ Παναγόπουλου στην Ημερίδα:«Μεταμοσχεύσεις: Δωρεά ή αφαίρεση ζωής;»

Η ομιλία του Εμμανουήλ Παναγόπουλου FACS Άμ. Επ. Καθηγητού Χειρουργικής, τ. Συν/του Δ/ντού Χειρουργικής Κλινικής Νοσοκομείου Αγίου Σάββα,  στην Ημερίδα:«Μεταμοσχεύσεις: Δωρεά ή αφαίρεση ζωής;».
 Ακούστε ή διαβάστε τις υπόλοιπες ομιλίες πατώντας Ημερίδα:«Μεταμοσχεύσεις: Δωρεά ή αφαίρεση ζωής;»




Για να κατεβάσετε και να αποθηκεύσετε την ομιλία σε mp3 πατήστε ΕΔΩ (δεξί κλίκ αποθήκευση ως, ή αποθήκευση δεσμού ως)

Το κείμενο της εισηγήσεώς του βρίσκεται πατώντας Διασώζεται ὁ ἐγκεφαλικός θάνατος; Ἡ εἰσήγηση τοῦ Ἐμμανουήλ Παναγόπουλου στήν ἡμερίδα: «Μεταμοσχεύσεις: δωρεά ἤ ἀφαίρεση ζωῆς;»
 http://anavaseis.blogspot.gr/2013/04/blog-post_5634.html

Η εισήγηση και η ομιλία (σε mp3) του Χαράλαμπου Άνδραλη στην Ημερίδα:«Μεταμοσχεύσεις: Δωρεά ή αφαίρεση ζωής;»

Η καταλυτική από νομικής πλευράς εισήγηση και ομιλία (σε mp3) του Χαράλαμπου Άνδραλη Νομικού, στην Ημερίδα:«Μεταμοσχεύσεις: Δωρεά ή αφαίρεση ζωής;» η οποία πραγματοποιήθηκε στις 20-4-2013 στο Σ.Ε.Φ.


Για να κατεβάσετε και να αποθηκεύσετε την ομιλία σε mp3 πατήστε ΕΔΩ (δεξί κλίκ αποθήκευση ως, ή αποθήκευση δεσμού ως)

ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΜΕ ΘΕΜΑ

Η ΕΙΚΑΖΟΜΕΝΗ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ ΥΠΟ ΝΟΜΙΚΗ ΘΕΩΡΗΣΗ

Σεβασμιώτατοι αρχιερείς,

Σεβαστοί πατέρες,

Κυρίες και κύριοι,

Η εικαζόμενη συναίνεση στις μεταμοσχεύσεις που θα αναλύσουμε, η θεώρηση δηλαδή κάθε ανθρώπου ως εθελοντή δότη οργάνων, δεν είναι κάτι νέο στην ελληνική νομική πραγματικότητα. Ακόμα και αυτή τη στιγμή, ο ισχύον νόμος των μεταμοσχεύσεων, ο Ν. 2737/1999, προβλέπει μια ιδιάζουσα εικαζόμενη συναίνεση και θα εξηγήσω αμέσως τι εννοώ.

ΝΟΜΟΣ 2737/1999

Το άρθρο 12 του εν λόγω νόμου, που έχει τίτλο «ΑΦΑΙΡΕΣΗ ΙΣΤΩΝ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΩΝ ΑΠΟ ΝΕΚΡΟ ΔΟΤΗ», στην παράγραφο 1 ορίζει ότι: «Η αφαίρεση διενεργείται μετά την επέλευση του θανάτου, έστω και αν οι λειτουργίες ορισμένων οργάνων διατηρούνται με τεχνητά μέσα», δηλαδή ενώ η καρδιά εξακολουθεί να λειτουργεί, ομοίως και άλλα όργανα του δήθεν νεκρού οργανισμού. 
Στην παράγραφο 6 του ίδιου νόμου αναφέρεται ότι: «όταν ο θεράπων ιατρός διαγνώσει νέκρωση του εγκεφαλικού στελέχους και εφόσον οι λειτουργίες ορισμένων οργάνων διατηρούνται με τεχνητά μέσα, υποχρεούται να προβεί από κοινού με έναν αναισθησιολόγο και ένα νευρολόγο ή νευροχειρουργό στη σύνταξη του σχετικού πιστοποιητικού θανάτου.»

Ο υποψήφιος δότης, δεν απαιτείται να έχει εκφράσει την επιθυμία του να γίνει δωρητής οργάνων. Όπως ορίζει το άρθρο του απελθόντος νόμου: «αν ο δυνητικός δότης δεν είχε εκφράσει τη συναίνεσή του ή την άρνησή του, η αφαίρεση διενεργείται εφόσον δεν αντιτίθεται σε αυτήν ο σύζυγος, τα ενήλικα τέκνα, οι γονείς ή τα αδέρφια του». Δίνεται δηλαδή η δυνατότητα άρνησης του υποψηφίου δότη πριν να επέλθει η εγκεφαλική του ανεπάρκεια, αλλά σε περίπτωση που δεν είχε εκφράσει ρητά την αντίθεσή του, η τύχη των ζωτικών και ζωντανών ακόμα οργάνων του είναι στα χέρια των οικείων του, οι οποίοι ορίζονται συγκεκριμένα. 
Από τη γραμματική ερμηνεία της εν λόγω διάταξης, συνάγουμε ότι έστω και ένας αν διαφωνεί από τα αναφερόμενα πρόσωπα, δηλαδή ο σύζυγος ή η σύζυγος, τα ενήλικα τέκνα, οι γονείς και τα αδέλφια του νομιζόμενου νεκρού, δεν επιτρέπεται καμία αφαίρεση οργάνου.

Αυτό είναι το ισχύον μέχρι σήμερα νομικό καθεστώς των μεταμοσχεύσεων.

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ «ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΟ ΘΑΝΑΤΟ»

Στο σημείο αυτό θα ήθελα να ξεφύγω λίγο από τα της εικαζόμενης συναίνεσης και να θίξω επιφανειακά τον όρο «εγκεφαλικός θάνατος», τον οποίο σαφώς αποδέχεται ο ισχύον νόμος αλλά και ο ερχόμενος από 1^ης Ιουνίου του 2013. Κατά το νόμο λοιπόν, η νέκρωση του εγκεφαλικού στελέχους θεωρείται ως πραγματικός θάνατος του ανθρώπου, κάτι που, όπως πληροφορούμαστε, δεν γίνεται δεκτό από όλο και αυξανόμενο μέρος της παγκόσμιας ιατρικής κοινότητας, καθώς υπάρχουν σοβαρές αντιρρήσεις από έγκριτους ταγούς της ιατρικής επιστήμης.

Για τις ανάγκες των μεταμοσχεύσεων, εφευρέθηκε αυτός ο όρος από μια μερίδα ιατρών και υιοθετήθηκε από τη νομική επιστήμη, καθώς η τελευταία αποδέχεται αμαχητί τα πορίσματα της πρώτης, ως αναρμόδια για ουσιαστική έρευνα σε «ξένα χωράφια».

 Πρόκειται δηλαδή για ένα νομικό κατασκεύασμα, το οποίο στη νομική επιστήμη ονομάζεται πλάσμα Δικαίου και με το οποίο ο εγκεφαλικός «θάνατος» εξομοιώνεται με τον πραγματικό θάνατο.

Αν όμως δεχθούμε ότι ο εγκεφαλικός θάνατος δεν είναι πραγματικός θάνατος, τότε το ιατρικό προσωπικό που διενεργεί την αφαίρεση των οργάνων, αλλά και οι συναινούντες συγγενείς θα είχαν ποινικές ευθύνες, άσχετα αν ο ασθενής θα κατέληγε με βεβαιότητα σε λίγες μέρες ή ώρες. 
Στη θεωρία του Ποινικού Δικαίου, σημασία έχει η αιτιώδης συνάφεια της πράξης με το αποτέλεσμα, δηλαδή τον θάνατο. Γι’ αυτό και αν κάποιος αφαιρέσει τη ζωή ενός ήδη ετοιμοθάνατου ανθρώπου, θεωρείται αυτουργός ανθρωποκτονίας, διότι ο θάνατος επήλθε ουσιωδώς παραλλαγμένος από ότι θα συνέβαινε αν ο δράστης δεν ενεργούσε. Πόσο μάλιστα οι θεράποντες ιατροί που έχουν ιδιαίτερη νομική υποχρέωση να κρατήσουν τον ασθενή στη ζωή προβαίνοντας σε όλες τις απαραίτητες ενέργειες, προκειμένου να παρατείνουν όσο το δυνατόν περισσότερο τη ζωή του.

Ακούμε σαν επιχείρημα από τους υποστηρικτές του «εγκεφαλικού θανάτου» το ατυχές: «αφαιρούμε τα όργανα γιατί εντός ολίγων ημερών θα επέλθει με μαθηματική ακρίβεια ο θάνατός, οπότε καλύτερα να σώσουμε κάποιον άλλο που έχει ελπίδες». Αυτό το δόγμα βέβαια, σύμφωνα με όσα προαναφέραμε δεν μπορεί να σταθεί νομικά και γι’ αυτό το λόγο εφευρέθηκε το κατασκεύασμα «εγκεφαλικός θάνατος», ώστε να μην υπάρχει καμία ποινική ευθύνη των συντελεστών της αφαίρεσης των οργάνων από άνθρωπο που ακόμη χτυπάει η καρδιά του. Ποιος άλλωστε μπορεί να υποστηρίξει με σιγουριά ότι θα επέλθει αναμφισβήτητα ο θάνατος; Η καθημερινότητα είναι γεμάτη διαψεύσεις ιατρών που ήταν σίγουροι για τον επερχόμενο θάνατο του ασθενούς τους.

Η ΕΙΚΑΖΟΜΕΝΗ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ ΣΤΟ ΙΣΧΥΟΝ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ

Αλλά πέρα από την αποδοχή του εγκεφαλικού «θανάτου» ως πραγματικού θανάτου, όπως είδαμε, στον ισχύοντα νόμο, διατυπώνεται μια ιδιότυπη εικαζόμενη συναίνεση, καθώς, εφόσον ο νομιζόμενος νεκρός δεν είχε εκφράσει ρητά την αντίθεσή του, οι οικείοι του μπορούν να δωρήσουν τα όργανά του για τις ανάγκες των μεταμοσχεύσεων. Συμβαίνει δηλαδή, αυτό που ακούμε συχνά στις ειδήσεις: «οι συγγενείς αποφάσισαν να δωρίσουν τα όργανά του εκλιπόντος».

Το σώμα του βαριά ασθενούς ή νεκρού, όπως θέλουν να τον αποκαλούν οι υπέρμαχοι του εγκεφαλικού «θανάτου», μετατρέπεται έτσι σε αντικείμενο και δεν λογαριάζεται ούτε ο σεβασμός στο νεκρό σώμα, αν έτσι αυτοί το θεωρούν, μία αξία που από τα πανάρχαια χρόνια συγκινούσε ολόκληρη την ανθρωπότητα. Σε κανένα σημείο της γης, σε καμία χρονική περίοδο, δεν υπήρξε τέτοια υποτίμηση του ανθρώπινου σώματος, όπως συμβαίνει στη σημερινή Νέα Εποχή. Αυτή την Εποχή που υποκριτικά βαυκαλίζεται ότι προστατεύει τα δικαιώματα του ανθρώπου, ενώ η διεθνής πραγματικότητα συνεχώς την διαψεύδει. Αντιθέτως, πάντοτε το νεκρό σώμα εθεωρείτο άξιο τιμών από φίλους και εχθρούς του θανόντος και όχι αντικείμενο στο οποίο έχουν κληρονομικό δικαίωμα δωρεάς οι κληρονόμοι του θανόντος.

 ΝΟΜΟΣ 3984/11

Ωστόσο, με την ψήφιση του νέου Νόμου 3984/2011 για τις μεταμοσχεύσεις, ο οποίος θα τεθεί σε εφαρμογή από 1.6.2013, εισήλθε στην πιο σκληρή του μορφή ο όρος της εικαζόμενης συναίνεσης. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με την παράγραφο 2 του άρθρου 9 του επίμαχου νόμου όλοι οι πολίτες της Ελλάδος, είμαστε δυνάμει δωρητές οργάνων, αν δεν έχουμε εκφράσει την ρητή αντίθεσή μας πριν γίνει οποιαδήποτε επέμβαση αφαίρεσης των ζωτικών οργάνων μας, πριν δηλαδή επέλθει ο περίφημος εγκεφαλικός «θάνατος». Έπειτα από κάποιες, δυστυχώς ελάχιστες, αντιδράσεις από το χώρο της Εκκλησίας και της Ιατρικής, εισήχθη με το άρθρο 55 παρ. 4 του Ν. 4075/2012 η φράση «και κατόπιν συναίνεσης της οικογένειάς του», θέτοντας ακόμα μια προϋπόθεση για την αφαίρεση των οργάνων του υποψηφίου δότη, φέρνοντας το θέμα της συναίνεσης πολύ κοντά στο προηγούμενο καθεστώς και εξακολουθώντας να δίνει σε τρίτα πρόσωπα την εξουσία διάθεσης του σώματος, σαν να υπάρχει κληρονομικό δικαίωμα πάνω σε αυτό.

Το πιο τρομακτικό όμως στοιχείο που προσθέτει ο Νόμος αυτός είναι ότι μετά τη διάγνωση του εγκεφαλικλού «θανάτου» και τη σύνταξη πιστοποιητικού θανάτου, η μηχανική υποστήριξη του ασθενούς θα συνεχίζεται μόνο αν το σώμα του, προτίθεται για αφαίρεση οργάνων. Με άλλα λόγια, αν ο ασθενής δεν είναι δωρητής οργάνων, ο νόμος υποχρεώνει τον ιατρό να διακόψει τη μηχανική υποστήριξη του ασθενούς, δηλαδή να παραλείψει να πράξει τα αναγκαία για να παρατείνει τη ζωή του, έστω και λίγα δευτερόλεπτα, όπως έχει ιδιαίτερη νομική υποχρέωση να πράξει ο ιατρός.

Η τιμωρία, επομένως, όσων τολμούν να μην γίνουν δωρητές οργάνων είναι ο θάνατος, η ρίψη τους στον Καιάδα …

Και ενώ όλοι σοκαριζόμαστε με τη θέση ενός ακραίου κόμματος υπέρ της ευθανασίας των Ατόμων Με Ειδικές Ανάγκες, στην περίπτωση αυτή αδιαφορούμε, ξεχνώντας ότι και οι διασωληνωμένοι ασθενείς που παλεύουν στην εντατική, είναι ΑΜΕΑ κατά τη στιγμή που γίνεται η παύση της μηχανικής υποστήριξης.

ΣΥΓΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΣ

Παρότι, λοιπόν, τέθηκε η προϋπόθεση της συναίνεσης των οικείων, δεν διευκρινίζονται ποιοι ακριβώς είναι αυτοί οι οικείοι, όπως συμβαίνει με τον σήμερα ισχύοντα νόμο των μεταμοσχεύσεων. Τίθεται αόριστα ο όρος οικογένεια, χωρίς να διευκρινίζεται αν αυτός πρέπει να ληφθεί υπόψιν εν στενή εννοία, δηλαδή σύζυγος και τέκνα ή αν πρέπει να εννοήσουμε και τους γονείς ή άλλους συγγενείς με μια πιο ευρέως ερμηνευμένη έννοια του όρου οικογένεια, όπως ισχύει με τον απελθόντα νόμο.

Ακόμη δεν ορίζεται ρητώς αν στον όρο οικογένεια, περιλαμβάνονται και οι σύντροφοι που ενώνονται με σύμφωνο συμβίωσης. Σύμφωνα με τη θεωρία του Οικογενειακού Δικαίου, ο όρος «οικογένεια» ως νομική έννοια, ανήκει στις αόριστες έννοιες, που εξειδικεύονται από τον ερμηνευτή με βάση τις επικρατούσες κοινωνικές αξίες και αντιλήψεις. Καλείται λοιπόν ο εκάστοτε ιατρός να γίνει ερμηνευτής μιας αόριστης νομικής έννοιας, αναλαμβάνοντας μια αρμοδιότητα που ανέκαθεν ανήκε σε δικαστές και εν γένει νομικούς.

Στο σημείο αυτό θα ήθελα να σταθώ στην πρακτική αδυναμία διαφύλαξης του ασθενούς στην περιπτώση που οι οικείοι του πιθανόν να επιβουλεύονται τη ζωή του ή διαφωνούν στο αμφιλεγόμενο αυτό ζήτημα της δωρεάς οργάνων. Ακόμα και αν ο ασθενής έχει κάνει τη νόμιμη δήλωση άρνησης δωρεάς οργάνων, σε περίπτωση που οι δικοί του δώσουν την έγκριση στους ιατρούς, δεν θα υπάρχει κάποιος που θα αντιτάξει την άρνηση προκειμένου να μη γίνει η αφαίρεση των οργάνων. Γι’ αυτό το λόγο, καλούμε όσους προβούν στη δήλωση άρνησης, να προσκομίσουν σε πρόσωπα απόλυτης εμπιστοσύνης και συχνής επικοινωνίας επικυρωμένα αντίγραφα αυτή της δήλωσης.

Σε κάθε περίπτωση πάντως, και στους δύο νόμους, δεν καθορίζεται τι γίνεται με αυτούς που δεν έχουν οικογένεια ή δεν μπορούν να εντοπισθούν οι οικείοι τους. Αναλογιζόμενοι το πολύ μεγάλο πλήθος των παράνομων μεταναστών, των αστέγων, αλλά και των μοναχικών ανθρώπων, κατανοούμε ότι με τις διευκολύνσεις που τέθηκαν από το νόμο για την αφαίρεση των οργάνων, η χώρα μας μπορεί να μετατραπεί σε ένα ανεξάντλητο εργοστάσιο «παραγωγής» μοσχευμάτων, καθώς διευκολύνονται οι διαδικασίες αφαίρεσης οργάνων. Ο κίνδυνος ήταν και είναι μεγάλος. Πίσω από το προσωπείο του δήθεν ανθρωπισμού και της υποκριτικής αγαπολογίας, κρύβεται ένας πραγματικός εφιάλτης, αν σκεφτούμε τι συμβαίνει σε κάποιες τριτοκοσμικές χώρες με την εμπορεία οργάνων. Ας μη βιαστεί κάποιος να αντιπεί ότι δεν είμαστε τριτοκοσμική χώρα. Κάποιοι κάνουν ό,τι μπορούν και γι’ αυτό.

ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Ας προχωρήσουμε όμως στη συνταγματική θεώρηση του όρου εικαζόμενη συναίνεση, για να κατανοήσουμε πόσο ξένος είναι αυτός ο όρος με το ελληνικό δίκαιο.

Κάθε νόμος του Ελληνικού Κράτους, όπως είναι διαμορφωμένο το πολίτευμά μας, πρέπει να συμφωνεί με τον Ανώτατο Νόμο, το Σύνταγμα. Η διάταξη της εικαζόμενης συναίνεσης όμως, πάσχει καταφανώς αντισυνταγματικότητας, καθώς οι ρυθμίσεις του Ν. 3984/2011, έρχονται σε ευθεία αντίθεση με συγκεκριμένες κορυφαίες διατάξεις του Συντάγματος, τις οποίες το άρθρο 110 παρ. 1, τις συμπεριλαμβάνει στις μη αναθεωρητέες.

Σύμφωνα με την επιστήμη του συνταγματικού δικαίου οι διατάξεις των άρθρων 2 παρ. 1 και 5 παρ. 1 του Συντάγματος, από την ίδια τους τη διατύπωση και νομική φύση, συνιστούν γενικές ρήτρες οι οποίες διαποτίζουν ερμηνευτικώς όλες τις λοιπές διατάξεις του, κατά το ότι αυτές πρέπει να ερμηνεύονται σύμφωνα με το γράμμα και το πνεύμα των συγκεκριμένων άρθρων.

Ειδικότερα, το άρθρο 2 παρ. 1 του Συντάγματος, ορίζει ότι «ο σεβασμός και η προστασία της αξίας του ανθρώπου αποτελούν την πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας». Η λέξη «αξία», περιλαμβάνει έναν ευρύ κατάλογο θεμελιωδών δικαιωμάτων του ανθρώπου, όπως η υγεία, η προσωπικότητα, το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση του σώματος, ακόμα και μετά θάνατον, η αξιοπρέπεια κοκ.

Η εκβίαση της συναίνεσης του δήθεν δωρητή, δεν λαμβάνει καθόλου υπόψιν την αξία του ανθρώπου και συγκεκριμένα του ασθενούς που χωρίς να το επιθυμεί αφαιρούνται τα όργανά του. Η αξία αυτή εκτείνεται και στο άψυχο σώμα του νεκρού, καθώς υπερκαλύπτει την προσωπικότητα και διασφαλίζει πτυχές της οντότητας του ανθρώπου έστω και όταν δεν έχει συναίσθηση του περιβάλλοντος και καμία επαφή με την πραγματικότητα, ακόμη και μετά θάνατον. Όπως αναφέραμε προηγουμένως, η μετατροπή του σώματος σε αντικείμενο του εμπραγμάτου Δικαίου, δεν μπορεί να συμφωνεί με το όλως ανθρωπιστικό Σύνταγμά μας. Πόσο μάλιστα στην περίπτωση του ονομαζόμενου «εγκεφαλικού θανάτου», ο οποίος καθώς πληροφορούμαστε από κορυφαίους ταγούς της ιατρικής επιστήμης, δεν είναι πραγματικός θάνατος, υπάρχει δε και η, έστω και μικρή, πιθανότητα ανάνηψης.

Εύλογα θα απαντούσε κάποιος ότι και ο λήπτης έχει το δικαίωμα της απαραίτητης υγειονομικής περίθαλψης για την προστασία του ιερού δικαιώματος στην υγεία και στη ζωή. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι για την προστασία αυτών των δικαιωμάτων του μπορεί να παραβιάσει τα αντίστοιχα δικαιώματα του συνανθρώπου του, δότη. Δεν μπορεί βέβαια, σε καμία περίπτωση να ασκεί το δικαίωμά του καταχρηστικά. Η υφαρπαγή λοιπόν της συναίνεσης του δότη, όταν συνάγεται απλώς από το γεγονός της παράλειψης έγγραφης δήλωσης άρνησης, θίγει ευθέως τον πυρήνα της αξίας του και παραβιάζει την αρχή της αναλογικότητας που θεσπίζεται στο αρ. 25 του Συντάγματός μας, ως προς τη σύγκριση με το δικαίωμα του λήπτη.

Το Σύνταγμά μας, από το όλο πνεύμα που το διακατέχει, δεν μπορεί επ’ ουδενί να υιοθετήσει το δόγμα: «ο θάνατός σου, η ζωή μου». Ούτε να δεχθεί ότι τα όργανα του σώματος μπορούν να αποτελέσουν απλά αντικείμενα, η διάθεση των οποίων θα ανατίθεται στους συγγενείς του δότη. Εξάλλου, το δικαίωμα κάποιου ανθρώπου να αντικαταστήσει δικά του όργανα με τα όργανα κάποιου άλλου, δεν αναγνωρίζεται ρητά ως αναμφισβήτητο δικαίωμα ούτε από το Σύνταγμα ούτε από καμία διεθνή σύμβαση για τα δικαιώματα του ανθρώπου, έτσι ώστε να μπορεί να προστατευτεί αναγκαστικά με νόμο από την Πολιτεία.

 Η διάταξη, τώρα, του άρθρου 5 παρ. 1 του Συντάγματος, ορίζει ότι «καθένας έχει δικαίωμα να αναπτύσσει ελεύθερα την προσωπικότητά του και να συμμετέχει στην κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή της Χώρας, εφόσον δεν προσβάλλει τα δικαιώματα των άλλων και δεν παραβιάζει το Σύνταγμα ή τα χρηστά ήθη».

Αυτή η ελευθερία στη συμμετοχή στην κοινωνική ζωή παραβιάζεται  με την ανελεύθερη εκβίαση της βούλησης του ανθρώπου, ειδικά σε ένα τόσο ευαίσθητο θέμα που βρίσκεται στα όρια μεταξύ ζωής και θανάτου. Η «εικαζόμενη συναίνεση» βασίζεται στο, εντελώς έωλο, τεκμήριο ότι ο δότης δεν εξέφρασε αντίθετη βούληση όσο βρισκόταν στη ζωή, μη λαμβάνοντας βέβαια υπ’ όψιν ότι και κατά τη στιγμή της αφαίρεσης των οργάνων είναι εν ζωή.
Ένας τέτοιος συλλογισμός δεν συμβιβάζεται με την ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητας και αποτελεί υπέρμετρο καταναγκασμό, ευθέως αντίθετο προς την ελευθερία την οποία κατοχυρώνει το άρθρο 5 παρ. 1 του Συντάγματος. Εξάλλου, από τα διδάγματα της κοινής πείρας, υπολογίζουμε ότι ελάχιστοι θα είναι εκείνοι που θα ενεργήσουν και θα προβούν σε έγγραφη δήλωση άρνησης δωρεάς οργάνων, όπως και ελάχιστοι ήταν εκείνοι που έγιναν εθελοντές δωρητές οργάνων.
Η ξαφνική αύξηση του αριθμού των υποψήφιων δωρητών, από τη μία στιγμή στην άλλη, δεν σημαίνει ότι ξαφνικά οι Έλληνες πολίτες αποφάσισαν μαζικά να γίνουν δωρητές οργάνων. Κάτι τέτοιο δεν συμβαδίζει με τα διδάγματα της κοινής λογικής και πείρας, ενώ οι υπέρμαχοι των μεταμοσχεύσεων γνωρίζουν πολύ καλά τα πλασματικά αποτελέσματά του, γι’ αυτό άλλωστε και υιοθετήθηκε εν τέλει αυτή η σκληρή μορφή εικαζόμενης συναίνεσης, για την οποία κάναμε λόγο προηγουμένως.

Από την άλλη, οι γραφειοκρατικές διαδικασίες που απαιτούνται για την έγκυρη δήλωση άρνησης δωρεάς οργάνων, καθώς και η αναβλητικότητα που χαρακτηρίζει την ελληνική ιδιοσυγκρασία, αποτελούν ανασταλτικούς παράγοντες για την έγκαιρη και έγκυρη δήλωση της απαιτούμενης έγγραφης άρνησης. Ο Έλληνας πολίτης που καθημερινά έρχεται αντιμέτωπος με το γραφειοκρατικό τέρας του Δημοσίου και τελευταίως με την παντελώς αναξιόπιστη και όχι λιγότερο γραφειοκρατική ηλεκτρονική διακυβέρνηση, θα προτιμήσει να αναβάλει επ’ αόριστον τη νόμιμη υπεύθυνη δήλωση, σκεπτόμενος απλοϊκά ότι «δε βαριέσαι, δεν πεθαίνω και σήμερα…»

Επίσης, το ενδεχόμενο ο δότης να αγνοούσε το περιεχόμενο των νομοθετικών ρυθμίσεων περί της εικαζόμενης συναίνεσης και την υποχρέωσή του να δηλώσει στην αρμόδια διοικητική αρχή την αντίθεσή του ως προς τη δωρεά οργάνων, είναι κάτι προφανές. Με ποια λογική απαιτείται από τον απλό κόσμο, ειδικά τους ηλικιωμένους ανθρώπους, να γνωρίζουν επακριβώς τα όσα ισχύουν για τις μεταμοσχεύσεις; Δεν είναι θεσμικώς δυνατό, κατά τη έννομη τάξη της χώρας μας, να του αντιταχθεί κατά τη νοσηλεία του και την εξαιρετικά σοβαρή κατάσταση της υγείας του, ότι τέτοιας μορφής άγνοια νόμου δεν επιτρέπεται.

Παρατηρούμε ξεκάθαρα λοιπόν, τη σαφέστατη αντίθεση με το Ελληνικό Σύνταγμα, της οποιαδήποτε μορφής εικαζόμενης συναίνεσης και της ανάθεσης της τελικής επιλογής σε τρίτα οικεία πρόσωπα του δότη.

ΕΣΔΑ

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και ο έλεγχος της διάταξης της εικαζόμενης συναίνεσης από τη σκοπιά της Ευρωπαικής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Συγκεκριμένα, στο άρθρο 2 της ΕΣΔΑ ορίζεται ότι: «το δικαίωμα εκάστου προσώπου στη ζωή προστατεύεται από το νόμο. Σε κανένα δεν δύναται να επιβληθεί εκ προθέσεως θάνατος, ειμή εις εκτέλεσιν θανατικής ποινής εκδιδομένης υπό δικαστηρίου σε περίπτωση αδικήματος τιμωρουμένου από το νόμο διά της ποινής αυτής». Επιπλέον οι εξαιρέσεις που τίθενται στην παράγραφο 2 του ίδιου άρθρου είναι παντελώς άσχετες με τις μεταμοσχεύσεις.

Προκαλώντας τον θάνατο του δότη με την αφαίρεση οργάνων, εικάζοντας έωλα την συναίνεσή του, παραβιάζεται το εν λόγω άρθρο και έτσι μπορούμε να πούμε ότι ο νόμος αυτός αντιτίθεται και στην ΕΣΔΑ.

Όσα αναφέραμε για την αντισυνταγματικότητα της εικαζόμενης συναίνεσης και την αντίθεση της με την ΕΣΔΑ, ισχύουν στο πολλαπλάσιο για την βάρβαρη διάταξη της παραγράφου 6 του άρθρου 9, που υποχρεώνει τον ιατρό να διακόψει  την μηχανική υποστήριξη σε ασθενείς που δεν προσφέρονται για δωρεά οργάνων.

Στο σημείο αυτό, θα πρέπει να σταθούμε στο γεγονός ότι η χώρα μας έχει καταδικασθεί αλλεπάλληλες φορές για καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, μετά την προσφυγή συγκεκριμένων ομάδων και καλά χρηματοδοτούμενων Μ.Κ.Ο. για παραβάσεις σε θέματα μειονοτήτων.

Με δεδομένα όλα όσα προαναφέραμε σχετικά με την αντισυνταγματικότητα της εικαζόμενης συναίνεσης και την ευθεία καταπάτηση στοιχειωδών δικαιωμάτων του εικαζόμενου δωρητή, μας προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση και αναρωτιόμαστε, γιατί δεν παίρνουν θέση όλες αυτές οι Μ.Κ.Ο. και οι διάφοροι οργανισμοί, οι οποίοι αυτοαναγορεύονται σε προστάτες των ανθρωπίνων δικαιωμάτων;
Γιατί άραγε σιωπούν σε αυτή τη βάναυση καταπάτηση του δικαιώματός μας στη ζωή και στην αυτοδιάθεση του σώματός μας, εκείνοι που παλεύουν καθημερινώς για τα δικαιώματα των μειονοτήτων όπως οι ομοφυλόφιλοι κλπ, σέρνοντας τη χώρα μας επανειλημμένως στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, με αποτέλεσμα να πληρώνει πρόστιμα ο νεόπτωχος ελληνικός λαός για άλλες περιπτώσεις παραβάσεων της ΕΣΔΑ;
Εύλογα θα απαντήσει κάποιος ότι οι ίδιοι «έκαναν τα στραβά μάτια» σε τόσα που υπέστη και ακόμα υποφέρει κατά παράβαση του Συντάγματος αλλά και κάθε ανθρώπινης λογικής, από τις κατοχικές κυβερνήσεις και την τρόικα, το σύνολο του ελληνικού λαού, επομένως είναι μάταιο να περιμένουμε από αυτές τις ύποπτες ομάδες κάποια παρέμβαση υπέρ του αυτονόητου δικαιώματος του ανθρώπου στο σώμα του.
Όλο αυτό το διάστημα που δοκιμάζεται η πατρίδα μας, εκείνοι είχαν ως μοναδικό τους μέλημα να χτιστεί Τέμενος, να καταργηθούν τα θρησκευτικά, να λάβουν την ελληνική ιθαγένεια όλοι όσοι πατούν το ελληνικό έδαφος, να καταργηθεί η μισθοδοσία των κληρικών, να αναγνωρισθεί ο γάμος των ομοφυλοφίλων κοκ.

 ΕΝΑΡΜΟΝΙΣΗ ΜΕ ΚΟΙΝΟΤΙΚΗ ΟΔΗΓΙΑ;

Όσον αφορά τώρα την περίφημη εναρμόνιση της Ελλάδος στις κοινοτικές οδηγίες περί μεταμοσχεύσεων, όπως αναφέρεται στην επικεφαλίδα του νέου νόμου περί των μεταμοσχεύσεων, αξίζει να αναγνώσουμε αυτούσιο ένα μικρό κομμάτι της σχετικής οδηγίας του 2012:

«Η οδηγία υπενθυμίζει: την απαίτηση για τα κράτη μέλη να προστατεύουν τους ζώντες δότες από πιθανούς κινδύνους, από σωματικές και οικονομικής φύσης αντιξοότητες που σχετίζονται με τη διαδικασία δωρεάς, καθώς και να εξασφαλίζουν την εθελοντική και μη αμειβόμενη δωρεά όπως ορίζεται στην οδηγία 2010/53/ΕΕ.»

Βλέπουμε ότι πουθενά η επικαλούμενη από τον ΕΟΜ κοινοτική οδηγία δεν επιβάλλει στα Κράτη Μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης την περιβόητη εικαζόμενη συναίνεση, αλλά αντίθετα ζητά από αυτά να προστατεύσουν τους δότες από πιθανούς κινδύνους, εξασφαλίζοντας εθελοντική και μόνο προσφορά οργάνων.

ΠΑΡΑΒΑΣΗ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ

Ένα άλλο σημείο που παρουσιάζει νομικό ενδιαφέρον, είναι ο τρόπος με τον οποίο ψηφίστηκε ο επίμαχος νόμος, κατά προφανή παράβαση του Κανονισμού της Βουλής, όπως προκύπτει από τα πρακτικά της μέρας ψήφισης του Νόμου 3984/2011, γεγονός που θέτει εύλογο ζήτημα εγκυρότητας της διαδικασίας της ψήφισης του νόμου στη Συνεδρίαση της Ολομέλειας της Βουλής εκείνης της ημέρας.

Ήταν η 15^η Ιουνίου του 2011, όταν το κίνημα των αγανακτισμένων πολιτών είχε περικυκλώσει τη Βουλή των Ελλήνων, ενώ οι βουλευτές κυκλοφορούσαν με αστυνομικές συνοδείες προκειμένου να αποφύγουν τον προπηλακισμό από τους εξαγριωμένους Έλληνες πολίτες. Την ημέρα εκείνη λοιπόν, εξαιτίας της υψηλής επικινδυνότητας που διέτρεχε η σωματική ακεραιότητα των πολιτικών μας και ενώ ελάχιστοι ασχολούνταν με ένα θέμα επιφανειακά ασήμαντο, όπως οι μεταμοσχεύσεις, σε σχέση με τις πολιτικές εξελίξεις που έτρεχαν τότε και «μύριζαν» λαϊκή επανάσταση, η Βουλή των Ελλήνων θύμιζε ερημωμένο τοπίο.

Χαρακτηριστική και πλήρως διαφωτιστική είναι η φράση του πρώην Προέδρου της Βουλής και βουλευτή του τότε κυβερνώντος κόμματος, κ. Απόστολου Κακλαμάνη: «Είναι εξαιρετικά κρίσιμες αυτές οι ώρες και λυπούμαι να πω ότι οι αρμόδιες υπηρεσίες των κομμάτων προφανώς δεν φρόντισαν ώστε να ενημερωθούν όλοι οι Βουλευτές όλων των κομμάτων για τη δυνατότητα ελεύθερης πρόσβασής τους στο Κοινοβούλιο. Πάρα πολλοί Βουλευτές θεωρούν ότι δεν είναι δυνατή η πρόσβαση στο Κοινοβούλιο και αυτό δεν είναι αληθές….Και όταν δίδεται η εικόνα της Βουλής με δύο Υπουργούς στα έδρανα και δέκα Βουλευτές στην Αίθουσα, ο λαός διερωτάται πού είναι οι άλλοι ..».

Υπήρχε, επομένως, καταφανές πρόβλημα προσέλευσης των βουλευτών στην Ολομέλεια, για την απαρτία της οποίας απαιτείται κατ’ ελάχιστο το ένα τέταρτο του συνόλου των βουλευτών, δηλαδή 75 στον αριθμό. Τα άδεια έδρανα επρόδιδαν έναν κατά πολύ μικρότερο αριθμό βουλευτών, γεγονός που θα έπρεπε να ληφθεί σοβαρά υπ’ όψιν από την Προεδρεύουσα της Βουλής για εκείνη τη μέρα, κ. Ροδούλα Ζήση, και ακολουθώντας τις διατάξεις του Κανονισμού της Βουλής, να αναβάλει τη συνεδρίαση για μια άλλη μέρα, κατά την οποία θα ήταν ευκολότερη η πρόσβαση των βουλευτών. Κι όμως, αυτοί οι ελάχιστοι βουλευτές που βρέθηκαν εκείνη τη μέρα στην αίθουσα, ψήφισαν στο όνομα του Ελληνικού Λαού, ο οποίος αγανακτισμένος διαμαρτυρόταν έξω από το «ναό της Δημοκρατίας», θεωρώντας ανάξιους της εμπιστοσύνης του, τους τότε βουλευτές και αποκλείοντας τους τις διόδους προς τη Βουλή.

Η αντιδημοκρατικότητα της τότε κυβέρνησης, που μας φορτώθηκε με σύνθημα το γραφικό «λεφτά υπάρχουν», φάνηκε και σε αυτή την περίπτωση. Η εμμονή του τότε Υπουργού Υγείας, κ. Ανδρέα Λοβέρδου, να περάσει ένα νόμο που γνώρισε τη λαϊκή αποδοκιμασία μέσω της δημόσιας διαβούλευσης, η οποία βέβαια υπάρχει για να υπάρχει, καθώς παρατηρούμε ότι οι δημοκράτες κυβερνώντες μας δεν τη παίρνουν ποτέ στα σοβαρά, μας έκανε μάρτυρες αυτής της αντιδημοκρατικής πρακτικής που υιοθετήθηκε προκειμένου να περάσει αυτός ο νόμος.

ΑΠΟΦΥΓΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΟΜ

Για να μη θεωρηθεί ότι αδικούμε τον Εθνικό Οργανισμό Μεταμοσχεύσεων, ο οποίος έχει αναλάβει εργολαβικά την υποστήριξη αυτού του νόμου, προσπαθήσαμε να έρθουμε σε επικοινωνία με τους αρμόδιους εκπροσώπους του, θέτοντας κάποια σαφή ερωτήματα με γραπτή επιστολή μας, πριν από 2 περίπου μήνες. Είχαμε σκοπό να παρουσιάσουμε στην ημερίδα τις θέσεις του ΕΟΜ για κάποια αμφιλεγόμενα και ασαφή ζητήματα του νόμου.

Ο πρόεδρος του ΕΟΜ κ. Χατζής, έπειτα από τις επανειλημμένες τηλεφωνικές οχλήσεις μας, αρνήθηκε να απαντήσει στα σαφή ερωτήματα που του θέσαμε, εφευρίσκοντας ευφάνταστες δικαιολογίες, όπως ότι το έγγραφο που αποστείλαμε δεν είχε γραμμένη τη διεύθυνση της ΕΠΜ, πράγμα που δεν ίσχυε, έπειτα ότι τάχα δεν είμαστε επίσημος εκκλησιαστικός φορέας και ότι … απαντάει μόνο στην Ιερά Σύνοδο και άλλα τέτοια παρόμοια.

Να σημειώσουμε ότι ήδη ο ΕΟΜ έχει απαντήσει γραπτά σε άλλα ερωτήματα μεμονωμένων ιδιωτών. Εμείς αναρωτιόμαστε, γιατί δεν απαντούν σε εμάς; Αν όλα είναι αθώα, δεν έχουν να φοβηθούν τίποτα, καθώς όπως λέει ο σοφός λαός: «καθαρός ουρανός, αστραπές δεν φοβάται». Την προκλητική σιωπή του ΕΟΜ την αφήνουμε στην κρίση σας.

ΔΗΛΩΣΗ ΑΡΝΗΣΗΣ ΔΩΡΕΑΣ ΟΡΓΑΝΩΝ

Σε κάθε περίπτωση, και λίγο πριν ολοκληρώσω την εισήγησή μου, θα παρακαλούσα τον καθένα ξεχωριστά, να μην αναβάλει τη δήλωση άρνησης δωρεάς των οργάνων του και να ενεργήσει γρήγορα και υπεύθυνα. Η Εστία Πατερικών Μελετών και η Ενωμένη Ρωμηοσύνη, μεριμνώντας για την εγκυρότητα της υπεύθυνης δηλώσεως, έχουν συντάξει το περιεχόμενό της. Το μόνο που απομένει σε εσάς είναι να τη συμπληρώσετε με τα στοιχεία σας, να επικυρώσετε στο ΚΕΠ το γνήσιο της υπογραφής, να τη στείλετε στον ΕΟΜ στη διεύθυνση που αναγράφεται πάνω στη δήλωση και να κρατήσετε μερικά αντίγραφα με θεωρημένη την υπογραφή σας, που θα φυλάξουν τα κοντινά σας και εμπιστοσύνης σας πρόσωπα. Για να μην ταλαιπωρηθείτε στα ΚΕΠ, θα πάρετε όσα αντίγραφα επιθυμείτε και θα τα υπογράψετε όλα εκεί, ώστε να θεωρηθεί το γνήσιο της υπογραφής. Μην πάτε με φωτοαντίγραφα της ήδη υπογεγραμμένης δήλωσης γιατί δεν τα επικυρώνουν. Εκεί θα μας θεωρήσουν μόνο το γνήσιο της υπογραφής.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Κλείνοντας, θα ήθελα να θυμίσω τα περιέργως προφητικά λόγια που κατεγράφησαν κατά την προσφώνηση της τότε Προέδρου της Βουλής, κ. Άννας Ψαρούδα-Μπενάκη, προς τον νεοεκλεγέντα το έτος 2005, Πρόεδρο της Δημοκρατίας, κ. Κάρολο Παπούλια:

«Αναλαμβάνετε, κύριε Πρόεδρε, την Προεδρία της Ελληνικής Δημοκρατίας για μία πενταετία όπου θα σημειωθούν σημαντικά γεγονότα και εξελίξεις: Η Ευρωπαϊκή ενοποίηση θα προωθηθεί με την ψήφιση ενδεχομένως και της Συνταγματικής Συνθήκης, τα εθνικά σύνορα και ένα μέρος της εθνικής κυριαρχίας θα περιορισθούν χάριν της ειρήνης, της ευημερίας και της ασφάλειας στη διευρυμένη Ευρώπη, τα δικαιώματα του ανθρώπου και του πολίτη θα υποστούν μεταβολές καθώς θα μπορούν να προστατεύονται, αλλά και να παραβιάζονται από αρχές και εξουσίες πέραν των γνωστών και καθιερωμένων και πάντως η Δημοκρατία θα συναντήσει προκλήσεις και θα δοκιμασθεί από ενδεχόμενες νέες μορφές διακυβέρνησης.»

Ο περιβόητος νόμος των μεταμοσχεύσεων, θα ήταν συνετό να εξετασθεί μέσα στο γενικότερο πλαίσιο διαδοχικών αντισυνταγματικών νόμων, όπως του χαρατσιού, της ιθαγένειας, της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης, των περικοπών των πολυτεκνικών επιδομάτων κλπ, που βρήκαν ελεύθερη είσοδο από την «πόρτα της απανθρωπιάς» που άνοιξαν ορθάνοιχτα εκείνοι που μας έβαλαν στο μνημόνιο και στα άσπλαχνα δίχτυα του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Όλοι αυτοί οι περίεργοι νόμοι μας υπενθυμίζουν συχνότατα τα προαναφερθέντα λόγια της κ. Μπενάκη, που υπό άλλες συνθήκες θα είχαν ξεχαστεί από όλους.

Είναι κι αυτός ο νόμος λοιπόν, ένας νόμος χωρίς λογική, ένας «παλαβός» νόμος. Αλλά ας μη το βάζουμε κάτω. Ας στρέψουμε τα ώτα και τη σκέψη μας προς τον πνευματικό πατέρα του Νεοελληνικού Έθνους, τον όσιο μοναχό Παίσιο, ο οποίος από το 1981 καλώντας μας σε προσευχή και μετάνοια, μας καθησύχαζε λέγοντας:

«Νὰ προσεύχεσθε νὰ ἀναδείξη ὁ Θεὸς πνευματικοὺς ἀνθρώπους, Μακκαβαίους, γιατί ὑπάρχει μεγάλη ἀνάγκη. Ἦρθε ὁ καιρὸς νὰ πολεμήση τὸ καλὸ μὲ τὸ κακό, γιατί τὴν παρανομία τὴν ἔχουν κάνει νόμο καὶ τὴν ἁμαρτία μόδα. Ὅταν ὅμως δεῖτε συμφορὲς στὴν Ἑλλάδα, τὸ κράτος νὰ βγάζη παλαβοὺς νόμους καὶ νὰ ὑπάρχη γενικὴ ἀστάθεια, μὴ φοβηθῆτε, θὰ βοηθήση ὁ Θεός.»

Σας ευχαριστώ
 http://anavaseis.blogspot.gr/2013/04/mp3.html

Εἰσήγηση Παναγιώτη Κίκιλη στήν ἡμερίδα: «Μεταμοσχεύσεις: δωρεά ἤ ἀφαίρεση ζωῆς;»

Τήν εἰσήγηση ἀνέγνωσε ἡ κόρη τοῦ Παναγιώτη Κίκιλη, Βασιλική Κίκιλη, λόγω ἀδυναμίας νά παρευρεθεῖ ὁ ἴδιος στήν Ἡμερίδα «Μεταμοσχεύσεις: δωρεά ἤ ἀφαίρεση ζωῆς;»


Για να κατεβάσετε και να αποθηκεύσετε την ομιλία σε mp3 πατήστε ΕΔΩ (δεξί κλίκ αποθήκευση ως, ή αποθήκευση δεσμού ως)

Ἡ θετική ὄψη τῶν μεταμοσχεύσεων 

Παναγιώτης Κίκιλης Νεφρολόγος 

 Σεβασμιώτατοι, Πανοσιολογιώτατε , Αἰδεσιμολογιώτατοι Πατέρες καὶ ἀδελφοί, κυρίες καὶ κύριοι
Θεωρῶ μεγάλη τιμὴ στὴν ταπεινότητά μου, τὴν εὐγενικὴ πρόσκληση νὰ συμμετάσχω ὡς εἰσηγητὴς στὴν παροῦσα ἡμερίδα.

Ποιὰ εἶναι λοιπόν, ἡ θετικὴ πλευρὰ τῶν μεταμοσχεύσεων;
Πολὺ λίγο, θὰ ἦταν ἀνάγκη νὰ ἀσχοληθοῦμε μὲ τὸ ἀγκάθι τοῦ λεγομένου  «ἐγκεφαλικοῦ θανάτου», ἂν δίναμε τὴν προσήκουσα προσοχή, ἂν ἐξετάζαμε προοπτικὰ καὶ ἂν ἐνημερώναμε δεόντως τὸν κόσμο γιὰ τὴν δυνατότητα ποὺ ὑπάρχει νὰ γίνωνται μεταμοσχεύσεις σὲ πάσχοντες-λῆπτες ἀπὸ ζωντανοὺς δότες, δηλαδὴ ἀπὸ ὑγιεῖς ἀνθρώπους οἱ ὁποῖοι, ἐντελῶς ἐλεύθερα, χωρὶς καμμιὰ ψυχολογικὴ πίεση, (ἀπὸ ἀγάπη καὶ μόνο κινούμενοι πρὸς τοὺς πάσχοντες συνανθρώπους τους), δωρίζουν κάποιο ὄργανο (ἢ μέρος ὀργάνου) τοῦ σώματός τους γιὰ νὰ δώσουν ποιότητα ζωῆς καὶ ἀνακούφιση ἀλλὰ καὶ χρόνια ζωῆς στοὺς ἀσθενεῖς ποὺ σταυρώνονται καθημερινὰ λόγω κάποιας ἀνεπάρκειας ζωτικοῦ ὀργάνου τους, καὶ ἡ ποιότητα ζωῆς τοὺς εἶναι χαμηλή, ἀλλὰ καὶ αὐτὴ καθ’ ἑαυτὴν ἡ διάρκεια τῆς ζωῆς τους, περιορισμένη!
Αὐτὴ ἡ δωρεά, πραγματοποιεῖται μόνο ὅταν ἡ ὑγεία καὶ ἡ ζωὴ τοῦ δότη, δὲν κινδυνεύει ἀπὸ τὴν ἀφαίρεση τοῦ ὀργάνου, γεγονὸς ποὺ διαπιστώνεται μὲ τὸν ἐκ τοῦ νόμου προαπαιτούμενο ἔλεγχο ποὺ διενεργεῖται πρὶν τὴν τελικὴ ἐπέμβαση, ὁ ὁποῖος εἶναι πλήρης καὶ λεπτομερὴς χωρὶς νὰ ἀφήνει ἀμφιβολίες γιὰ τὴν ἀσφάλεια τῆς ὑγείας τοῦ δότη.
Μάλιστα, στὴν περίπτωση αὐτή, ἰσχύει ἀναντίρρητα καὶ τὸ θεολογικὸ ὑπόβαθρο τοῦ  θεανθρωπίνου  φθέγματος: «Μακάριόν ἐστι διδόναι μᾶλλον ἢ λαμβάνειν» ποὺ ἀναφέρεται στὸ Εὐαγγέλιο καὶ τὸ χρησιμοποιοῦν κάποιοι γιὰ νὰ τεκμηριώσουν τὶς λεγόμενες «πτωματικὲς μεταμοσχεύσεις» ὡς τάχα αὐτοθυσιαστικὴ προσφορὰ τοῦ βαρέως πάσχοντος δότη στὴ Μονάδα Ἐντατικῆς Θεραπείας. Στοὺς ζωντανούς-ὑγιεῖς δότες ἐφαρμόζεται αὐτὴ ἡ Εὐαγγελικὴ ρήση καὶ ὄχι στοὺς ἑτοιμοθάνατους πάσχοντες οἱ ὁποῖοι δὲν ἔχουν τὴν δυνατότητα καὶ τὴν ἐλευθερία νὰ ἐκφρασθοῦν στὴν κατάσταση ποὺ βρίσκονται!
Ὁ νέος νόμος περὶ μεταμοσχεύσεων 3984/27-06-2011 στὸ ἄρθρο 8, ἐπιτρέπει ρητὰ νὰ δίνουν ὄργανα σὲ πάσχοντες:
α)ὁ ἢ ἡ σύζυγος τοῦ ἀσθενοῦς
β) ἄτομο ποὺ συνδέεται μὲ τὸν λήπτη μὲ σύμφωνο ἐλεύθερης συμβίωσης
γ) συγγενεῖς του ἀσθενοῦς ἐξ αἵματος μέχρι τὸν Δ΄ βαθμὸ δ) συγγενεῖς ἐξ ἀγχιστείας μέχρι τὸν Β΄ βαθμὸ
δ) πρόσωπα μὲ τὰ ὁποῖα συνδέεται συναισθηματικὰ ὁ ἀσθενὴς μετὰ ἀπὸ ἄδεια μὰ δικαστικὴ ἀπόφαση καὶ ἄλλες περιπτώσεις, τῶν ὁποίων ἡ ἔγγραφη συναίνεση εἶναι ἐλεύθερα ἀνακλητὴ ἂν μετανοιώσει ὁ ὑποψήφιος δότης μέχρι τὴν τελευταία στιγμὴ τοῦ χειρουργείου. Ἐδῶ λοιπόν, ὑπάρχει ἡ δυνατότητα ἐξάσκησης τῆς ἀρετῆς τῆς ἀγάπης καὶ τῆς αὐτοθυσίας χάριν τοῦ ἀδελφοῦ.
Στὸ σημεῖο αὐτὸ πρέπει νὰ δοῦμε ποιὰ ὄργανα εἶναι δυνατὸν νὰ μεταμοσχευθοῦν ἀπὸ ὑγιεῖς-ζωντανοὺς δότες σὲ πάσχοντες λῆπτες.

Α) Τὸ ἧπαρ(δηλαδὴ τὸ συκώτι). Οἱ ζωντανοὶ δότες ἥπατος, ὑφίστανται ἀφαίρεση μέρους τοῦ ἥπατος καθ’ ὅτι τὸ κολόβωμα (δηλαδὴ τὸ ὑπόλοιπο) ἀναπληρώνεται- ξαναγίνεται μέσα σὲ δυὸ –δυόμισυ μῆνες. Ἂν ὁ λήπτης εἶναι παιδί, ἀφαιρεῖται ἕνα μέρος τοῦ ἀριστεροῦ λοβοῦ ἀπὸ τὸν δότη. Ἂν εἶναι ἐνήλικας ἀφαιρεῖται ὅλος ὁ ἀριστερὸς λοβὸς καὶ ἂν εἶναι μεγαλόσωμος ἐνήλικας, ὁ δεξιὸς μόνο λοβὸς τοῦ ἥπατος τοῦ δότη.
Ἡ νοσηλεία στὸ νοσοκομεῖο διαρκεῖ ἑφτὰ ἕως δέκα ἡμέρες καὶ ἡ ἐγχείρηση διαρκεῖ ἀπὸ πέντε ἕως ὀκτὼ ὧρες. Σὲ διάστημα δυόμισυ ἕως τριῶν μηνῶν ὁ δότης ἥπατος ἐπιστρέφει στὴν ἐργασία του. Στὴν Ἀμερική, ἡ πιθανότητα θανάτου τοῦ δότη ἐξ αἰτίας τῆς δωρεᾶς ἥπατος μπορεῖ νὰ φθάσει τὸν ἕνα θάνατο κάθε ἑκατὸ ἕως διακόσιους δότες. Αὐτὴ εἶναι καὶ ἡ πιθανότητα ποὺ ρισκάρει ὁ δότης ἀπὸ τὴν αὐτοθυσία του γιὰ τὸ ἀγαπώμενο πρόσωπο, δηλαδὴ τὸν λήπτη.

Β) Οἱ πνεύμονες: Ἀσθενεῖς σὲ τελικὰ στάδια ἀναπνευστικῆς ἀνεπάρκειας εἶναι οἱ ὑποψήφιοι λῆπτες. Γιὰ νὰ γίνει μεταμόσχευση πνευμόνων, χρειάζονται δυὸ δότες καὶ ὄχι ἕνας. Ὁ ἕνας δότης προσφέρει τὸν ἕνα ἀπὸ τοὺς δυὸ ἀριστεροὺς λοβοὺς ποὺ ἔχει κάθε ἀνθρώπινος πνεύμονας καὶ ὁ δεύτερος δότης προσφέρει τὸν ἕνα ἀπὸ τοὺς τρεῖς λοβοὺς τοῦ δεξιοῦ πνεύμονα ποὺ διαθέτει. Καὶ οἱ δυὸ αὐτοὶ λοβοὶ τοποθετοῦνται στὸν ἴδιο λήπτη. Ἡ ἐπέμβαση εἶναι δύσκολη καὶ πραγματοποιεῖται σὲ ἐξειδικευμένα κέντρα τοῦ ἐξωτερικοῦ. Ἡ πρώτη ἔγινε στὴν Ἀμερικὴ τὸ 1990. Τὰ ποσοστὰ ἐπιτυχίας βαίνουν συνεχῶς πρὸς τὸ καλύτερο μὲ τὴν αὐξανόμενη ἐμπειρία καὶ τὰ νεότερα ἀνοσοκατασταλτικὰ φάρμακα.

Γ) Τὸ πάγκρεας: Μεταμόσχευση παγκρέατος ἐφαρμόζουμε σὲ περιπτώσεις βαρέως ἰνσουλινοεξαρτώμενου διαβήτη μὲ σοβαρὲς ἐπιπλοκές. Στὸ 95% τῶν περιπτώσεων  τὸ πάγκρεας μεταμοσχεύεται μαζὶ μὲ νεφρὸ διότι οἱ λῆπτες εἶναι συνήθως νεφροπαθεῖς αἱμοκαθαιρόμενοι λόγω τοῦ ἀνεξέλεγκτου διαβήτη ὁ ὁποῖος εὐθύνεται γιὰ τὴν κατάστασή τους.
Νὰ σκεφθεῖ κανεὶς ὅτι σὲ περίπτωση τελικοῦ σταδίου νεφρικῆς νόσου λόγω διαβήτη, ἂν ἐφαρμόσουμε ἁπλὴ μεταμόσχευση νεφροῦ ἡ διαβητικὴ νεφροπάθεια ὑποτροπιάζει στὸ 100% τῶν περιπτώσεων.
Σὲ μικρὸ ποσοστὸ (<5%) γίνεται ἀμιγὴς μεταμόσχευση παγκρέατος ὅταν δὲν συνυπάρχει βαριὰ νεφρικὴ νόσος ἀλλὰ μείζονες ἐπιπλοκὲς τοῦ σακχαρώδη διαβήτη. Σὲ αὐτὴ τὴ μεταμόσχευση, μεταμοσχεύουμε τμῆμα τοῦ παγκρέατος ἑνὸς ὑγιοῦς δότη (συνήθως τὸ μισὸ πάγκρεας) ἢ μία μεγάλη ὁμάδα νησιδιακῶν κυττάρων ἀπὸ τὸ ὑγιὲς πάγκρεας  τοῦ δότη τὰ ὁποία ἐμφυτεύονται στὸ συκώτι τοῦ ἀσθενοῦς λήπτη καὶ ἀπ’ εὐθείας αὐτὰ ἀρχίζουν νὰ παράγουν κανονικὴ ἰνσουλίνη καὶ νὰ διορθώνουν τὸν διαβήτη.
Ἕνα χρόνο μετὰ τὴν μεταμόσχευση, τὸ 76% τῶν μοσχευμάτων λειτουργεῖ κανονικὰ καὶ πέντε χρόνια μετά, τὸ 42% τῶν μοσχευμάτων λειτουργεῖ κανονικά. Ἡ νοσηλεία τῶν δοτῶν στὸ νοσοκομεῖο διαρκεῖ μία ἕως δυὸ ἑβδομάδες. Συνολικά, τὸ 85% τῶν μεταμοσχεύσεων αὐτῶν κρίνονται ὡς θετικές.

Δ)Μυελὸς τῶν ὀστῶν: Μεταμόσχευση μυελοῦ τῶν ὀστῶν ἀπὸ ὑγιεῖς ζωντανοὺς δότες χρειάζεται σὲ περιπτώσεις λευχαιμιῶν ἢ μυελωμάτων. Οἱ παρενέργειες εἶναι μηδαμινὲς γιὰ τὸν δότη. Π.χ. ἀναφέρονται στὴν βιβλιογραφία ὁμάδες χιλιάδων δοτῶν ὅπου δὲν ὑπῆρξε κανένας θάνατος ἀπὸ τὴν δωρεὰ καὶ μόνο ἕξι στοὺς 1000 δότες εἶχαν κάποια παρενέργεια ἀπὸ τὰ φάρμακα ποὺ ἀπαιτήθηκε νὰ λάβουν πρὶν τὴ μεταμόσχευση.
Τὸ 2010 δήλωσαν αὐτοπροαιρέτως ὑποψήφιοι δότες μυελοῦ τῶν ὀστῶν δεκαπέντε ἑκατομμύρια ἄνθρωποι σ’ ὅλο τὸν πλανήτη, οἱ πιὸ πολλοὶ ἀπὸ τὴν Ἀμερική. Ὁ πιὸ πυκνὸς ὅμως πληθυσμὸς ὑποψηφίων δοτῶν, ἦταν ἀπὸ τὴν δική μας, τὴν ἑλληνικώτατη καὶ πικρὰ δοκιμαζόμενη Κύπρο! Σκεφθεῖτε ὅτι τὸ 10,6% τοῦ συνολικοῦ πληθυσμοῦ τῆς Κύπρου, δηλαδὴ 1 στοὺς 10 Κυπρίους περίπου, δήλωσε ὑποψήφιος ζωντανὸς δότης μυελοῦ τῶν ὀστῶν.
Ἐδῶ, νομίζουμε, φαίνεται ὁ πλοῦτος τῆς ψυχῆς τοῦ Ὀρθοδόξου λαοῦ μας, ὁ ὁποῖος ὅταν ἐνημερώνεται σωστά, ὅταν διαπιστώνει μία καλή εὐκαιρία γιὰ προσφορά, σπεύδει νὰ δώσει ὅ,τι ἔχει καὶ δὲν ἔχει (ἀκόμα καὶ τὸ αἷμα του), γιὰ τὴν ἀνακούφιση τῶν πασχόντων. Ἐδῶ πάλι νὰ σημειώσουμε ὅτι ἀκόμη καὶ ὁ πλακούντας τῶν ἐμβρύων καὶ ὁ ὀμφάλιος λῶρος, μποροῦν νὰ γίνουν δωρεὰ γιὰ μεταμόσχευση μυελοῦ τῶν ὀστῶν μετὰ τὴ γέννηση, βέβαια, τοῦ ἐμβρύου.

Ε) Καὶ ἐρχόμαστε στὴν τελευταία, πιὸ συχνὴ καὶ πιὸ δοκιμασμένη μεταμόσχευση ἀπὸ ζωντανοὺς δότες, τὴ μεταμόσχευση νεφροῦ: Ὅταν ὁ ὑποψήφιος δότης κριθεῖ μὲ τὸν προμεταμοσχευτικὸ ἔλεγχο, ὑγιὴς σωματικὰ καὶ ψυχικά, ἔχει τὴν δυνατότητα νὰ δώσει τὸν ἕνα ἐκ τῶν δυὸ νεφρῶν του στὸν πάσχοντα ἀπὸ τελικὸ στάδιο χρόνιας νεφρικῆς νόσου ἀσθενῆ, (συγγενῆ, φίλο ἢ σύζυγό του), μὲ ὅλο καὶ καλύτερα μακροπρόθεσμα ἀποτελέσματα.
Πρέπει νὰ γνωρίζουμε ὅτι μὲ τὰ νεότερα ἀνοσοκατασταλτικὰ φάρμακα, ἡ ἐπιβίωση ἀσθενῶν καὶ μοσχευμάτων βαίνει συνεχῶς πρὸς τὸ καλύτερο, ἐνῶ οἱ στατιστικὲς μελέτες δείχνουν διπλάσια μακροχρόνια ἐπιβίωση στὰ μοσχεύματα ἀπὸ ζωντανὸ δότη σὲ σχέση μὲ μοσχεύματα ποὺ λαμβάνονται ἀπὸ τοὺς λεγόμενους «πτωματικοὺς δότες», δηλαδὴ μοσχεύματα ἀπὸ ἀσθενεῖς σὲ λεγόμενο «ἐγκεφαλικὸ θάνατο». Π.χ. ἕνας νεφρὸς ἀπὸ ζωντανὸ δότη ἔχει χρόνο ἡμίσειας ζωῆς 12-20 χρόνια σὲ σύγκριση μὲ ἕνα πτωματικὸ ποὺ ἔχει χρόνο ἡμίσειας ζωῆς 8-9 χρόνια.

 - Ὁ κίνδυνος γιὰ ἔμφραγμα τοῦ μυοκαρδίου ἀμέσως μετὰ τὴν μεταμόσχευση στὸν λήπτη εἶναι πολὺ μεγαλύτερος σὲ αὐτοὺς ποὺ ἔλαβαν πτωματικὸ νεφρὸ ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ ἔλαβαν ζωντανὸ μόσχευμα.
 -  Τὸ μόσχευμα ἀπὸ ζωντανὸ δότη λειτουργεῖ ἀμέσως μόλις συνδεθεῖ στὴν ἀρτηρία τοῦ λήπτη ἐνῶ ὁ πτωματικὸς καθυστερεῖ νὰ λειτουργήσει καὶ ἔτσι ἐπιβαρύνεται ἡ λειτουργία του, λόγῳ τοῦ στρὲς τῆς καταστάσεως τοῦ «ἐγκεφαλικὰ νεκροῦ» δότη.
 - Μὲ τὸν ζωντανὸ δότη μποροῦμε νὰ πραγματοποιήσουμε τὴν μεταμόσχευση ὅποτε εἶναι ἡ καλύτερη περίσταση γιὰ τὸν ἀσθενῆ-προγραμματισμένα, πρὶν ἀκόμη ὁ ἀσθενὴς τεθεῖ σὲ μόνιμο πρόγραμμα αἱμοκάθαρσης καὶ ἔτσι, νὰ γλιτώσει τὴ μεγάλη αὐτὴ ταλαιπωρία.(Σκεφθεῖτε τὰ ἄρρωστα παιδάκια ποὺ βιώνουν αὐτὴ τὴν τραυματικὴ ἐμπειρία).
 - Τὰ μοσχεύματα ἀπὸ ζωντανὸ δότη χρειάζονται χαμηλότερες δόσεις ἀνοσοκατασταλτικῶν φαρμάκων καὶ ἔχουν λιγότερες ἐπιπλοκὲς (παρενέργειες).
 - Ἐπίσης, πρέπει νὰ συνυπολογίσουμε θετικὰ τὸ συναισθηματικὸ κέρδος τοῦ ζωντανοῦ δότη καὶ τὴ σχέση ἀγάπης ποὺ ἀναπτύσσεται μεταξὺ δότη καὶ λήπτη στὸ οἰκογενειακὸ ἢ καὶ τὸ φιλικὸ ἐπίπεδο.
 - Ἡ ἀνοιχτὴ ἐπέμβαση διαρκεῖ περὶ τὶς τρεῖς ὧρες. Ἂν γίνει λαπαροσκοπικά, διαρκεῖ ἀρκετὰ λιγότερο καὶ ἡ τομὴ εἶναι πολὺ μικρότερη. Χρειάζεται μία ἑβδομάδα νοσηλεία τοῦ δότη στὸ νοσοκομεῖο καὶ 1-3 μῆνες μετεγχειρητικὰ γιὰ νὰ μπεῖ σὲ πλήρη δραστηριότητα.
Οἱ παρενέργειες τῆς δωρεᾶς εἶναι ἐλάχιστες, οἱ θάνατοι σπάνιοι. Οἱ δότες ὑποβάλλονται σὲ μετεγχειρητικὸ ἔλεγχο στοὺς 6,12 καὶ 24 μῆνες γιὰ νὰ ἀποκλειστοῦν πιθανὲς βλάβες καὶ νὰ γίνει πρόληψη μακροπρόθεσμων ἐπιπλοκῶν.
Δυστυχῶς στὴν Ἑλλάδα δὲν ἔχει ἀναπτυχθεῖ ἕνα δραστήριο δίκτυο ἐνημέρωσης τῶν πολιτῶν σχετικὰ μὲ τοὺς ζωντανοὺς δότες (ὅπως π.χ. τὸ ΟΡΤΝ στὴν Ἀμερικὴ ποὺ λειτουργεῖ ἀπὸ τὸ 1986). Σὲ ἐμᾶς ὅλη ἡ φασαρία γίνεται ὑπὲρ τῶν λεγομένων «πτωματικῶν» μεταμοσχεύσεων, ἐξ οὐ καὶ ἡ σημερινὴ ἡμερίδα. Οἱ δυνατότητες εἶναι πάρα πολλὲς καὶ ἡ σωστὴ πληροφόρηση τοῦ κόσμου θὰ προωθήσει τὶς μεταμοσχεύσεις ἀπὸ ζῶντα δότη ὑπερνικώντας καὶ ὅποιες πιθανὲς βιολογικὲς δυσκολίες ἀνακύψουν. Π.χ. ὅταν κάποιος θέλει νὰ δωρίσει τὸν νεφρό του σὲ συγγενῆ του- πάσχοντα νεφροπαθῆ- καὶ εἶναι ἀσύμβατος ὡς πρὸς τὴν ὁμάδα αἵματος (Α,Β,ΑΒ,0), μὲ τὴ σωστὴ λειτουργία ἑνὸς συντονιστικοῦ κέντρου ζωντανῶν μεταμοσχεύσεων θὰ βρεθεῖ ἕνα ἀντίστοιχο ζευγάρι δότη-λήπτη ποὺ εἶναι ἀσύμβατο καὶ ὁ δότης τοῦ ἑνὸς ταιριάζει μὲ τὸν λήπτη τοῦ ἄλλου, ὅποτε θὰ γίνουν 2 ἐπιτυχεῖς μεταμοσχεύσεις χιαστί: ὁ δότης 1 δίνει στὸν λήπτη 2 καὶ ὁ δότης 2 στὸν λήπτη 1. Χαίρεται κανεὶς γιὰ μία τέτοια ἐφαρμογὴ ἐπιστημονικῶν γνώσεων καὶ τεχνολογιῶν.
Θὰ θέλαμε στὸ σημεῖο αὐτὸ νὰ σημειώσουμε τὴν εὐεργετικὴ ἐπίδραση τῆς μεταμόσχευσης νεφροῦ στὴν ποιότητα ζωῆς τῶν νεφροπαθῶν, στὴν ἀνάκτηση τῆς γονιμότητάς τους ἡ ὁποία ἔχει χαθεῖ σὲ μεγάλο βαθμὸ στοὺς αἱμοκαθαιρομένους καὶ τὴν ἐπακόλουθη δυνατότητα τεκνοποίησης, τὴν διόρθωση τῆς ἀναιμίας τῆς νεφρικῆς  ἀνεπάρκειας λόγω του ὅτι τὸ νεφρικὸ μόσχευμα παράγει ἐρυθροποιητικὴ ὁρμόνη, (τὴν ἐρυθροποιητίνη), τὴν διόρθωση τῆς ἀθηρογένεσης τῆς οὐραιμίας (ἀρτηριοσκλήρωσης τῶν ἀγγείων καὶ ἄλλα εὐεργετήματα ὧν οὐκ ἔστιν ἀριθμός.
Ἕνα ζήτημα κάθετο ποὺ τίθεται ἐδῶ, βεβαίως, εἶναι τὸ ἀσύμβατό της μεταμόσχευσης καρδιᾶς μὲ τὴν φιλοσοφία τῆς σημερινῆς ἡμερίδος, καθ’ ὅτι ζωντανοὶ δότες καρδιᾶς, ὅπως εὔκολα γίνεται ἀντιληπτό, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρξουν.
Τέλος, εἶναι ἀνάγκη νὰ γνωρίζουμε ὅτι ὅλες οἱ μεταμοσχεύσεις, ὅσο συμβατὲς καὶ νὰ εἶναι, ἐνέχουν τὸν κίνδυνο τῆς ἀπόρριψης τοῦ μοσχεύματος, εἴτε ὀξέως, μετὰ τὴν μεταμόσχευση, εἴτε χρονίως, σὲ μερικὰ χρόνια μετὰ τὴ μεταμόσχευση. Ἐπίσης, ὅτι τὰ ἀνοσοκατασταλτικὰ φάρμακα (τὰ ὁποῖα θὰ λαμβάνει ὁ λήπτης γιὰ ὅλη του τὴ ζωή) ἔχουν παρενέργειες: λοιμώξεις, νεοπλάσματα, νεφροτοξικότητα κ.ἄ. καὶ δὲν εἶναι ἀπίθανο: α) εἴτε νὰ χαθεῖ τὸ μόσχευμα ἀργὰ ἢ γρήγορα β) εἴτε νὰ συμβεῖ τὸ μοιραῖο καὶ νὰ χαθεῖ ὁ πάσχων στὸν ὁποῖο δωρίσαμε τὸ ὄργανό μας. Αὐτὰ εἶναι ζητήματα τὰ ὁποῖα ὀφείλουμε νὰ λαμβάνουμε ὑπ’ ὄψιν μας καὶ ἐδῶ μετράει ἡ ἀγάπη, ἡ αὐτοθυσία, ἡ πίστη μας, ἡ προσευχή μας καὶ γενικότερα ἡ στάση μας ἀπέναντι στὴ ζωὴ καὶ τὸ θάνατο.
Ἡ μεταμόσχευση, μόνο τότε εἶναι μία πράξη ἀγάπης καὶ αὐτοθυσίας, ὅταν διακινδυνεύουμε κάτι ἀπὸ τὸν ἑαυτό μας μὲ τὴ θέλησή μας, δίνοντας ἕνα κομμάτι  μας στὸν ἄλλον, ἐνσυνείδητα καὶ ἐλεύθερα, ὡς πρόσωπα θεοειδὴ ποὺ μιμοῦνται τὸν Δημιουργό τους ὁ ὁποῖος «ἔπαθεν ὑπὲρ ἠμῶν» ἀπὸ τὴν ἄμετρη ἀγάπη του γιά μας.
Σὲ μία τέτοια προοπτικὴ τῶν μεταμοσχεύσεων δὲν πιστεύω πὼς θὰ εἶχε κάποιος ἀντίθεση. Ἀρκεῖ νὰ μὴ γίνει ποτὲ ἀποδεκτὴ ἡ λογική της ἀγοραπωλησίας ὀργάνων, ὁ ψυχικὸς ἐξαναγκασμὸς τοῦ δότη νὰ δωρίσει τὸ ὄργανό του καὶ ἡ πρόχειρη ἐκτίμηση τῆς καταλληλότητας τοῦ δότη χάριν μίας αὐξήσεως τοῦ ἀριθμοῦ τῶν μεταμοσχεύσεων.
Ἐξάλλου, σὺν τῷ χρόνῳ ἐξελίσσονται νέες ἔρευνες γιὰ τὴ δημιουργία τεχνητῶν μοσχευμάτων οἱ ὁποῖες ἂν τελεσφορήσουν, εἶναι πολὺ πιθανὸν νὰ μὴν χρειάζονται πλέον οὔτε κὰν οἱ ζωντανοὶ δότες στὸ μέλλον. Ἤδη μία λαμπρὴ νέα Ἑλληνίδα ἐπιστήμων, ὀνόματι Ἑλένη Ἀντωνιάδου, μόλις 25 ἐτῶν κατασκεύασε τεχνητὸ μόσχευμα τραχείας γιὰ μεταμόσχευση, μὲ ἄριστα ἀποτελέσματα ἐφαρμογῆς. Ἐλπίζουμε σὲ ἀκόμη καλύτερα ἐπιτεύγματα στὸ μέλλον.
Εὐχαριστῶ γιὰ τὴν προσοχή σας
 http://anavaseis.blogspot.gr/2013/04/blog-post_368.html

Μεταμοσχεύσεις: δῶρο ζωῆς ἤ ἐπιστημονικός καιάδας! Ή εἰσήγηση τοῦ π. Ἰωάννη Κοκκάκη στήν ἡμερίδα: «Μεταμοσχεύσεις: δωρεά ἤ ἀφαίρεση ζωῆς;»

(Τήν ὁμιλία (σέ mp3) μπορεῖτε νά τήν ἀκούσετε πατώντας ἐδῶ)

Μεταμοσχεύσεις: δῶρο ζωῆς ἤ ἐπιστημονικός καιάδας

Ή εἰσήγηση τοῦ π. Ἰωάννη Κοκκάκη στήν ἡμερίδα: «Μεταμοσχεύσεις: δωρεά ἤ ἀφαίρεση ζωῆς;»

Μεταμόσχευση ἕνα ἰατρικὸ θαῦμα τοῦ εἰκοστοῦ αἰώνα ποὺ ξεκίνησε μὲ τὴ μεταμόσχευση καρδιᾶς ἀπὸ τὸν δόκτορα Cristian Barnard καὶ ἔδωσε ἐλπίδα ζωῆς σὲ πολλοὺς ἀσθενεῖς καὶ ἔκτοτε ἀποτελεῖ μέρος τῆς καθημερινῆς ἰατρικῆς πρακτικῆς παγκόσμια.
Ἕνα ἰατρικὸ θαῦμα μὲ ἕνα μόνο  μελανὸ σημεῖο τὸν λεγόμενο  ἐγκεφαλικὸ θάνατο. Ἡ ἱστορία ξεκινάει τὸ 1968 στὸ  πανεπιστήμιο τοῦ Harvard ὅταν αὐθαίρετα μία ὁμάδα γιατρῶν, χωρὶς τὴ σύμφωνη γνώμη τῆς ὑπόλοιπης ἰατρικῆς κοινότητας, θεσπίζει τὸν ὄρο « ἐγκεφαλικὸς θάνατος».

Ἡ ὁμάδα αὐτὴ δημοσιεύει στὶς  4 Αὐγούστου τοῦ 1968 στὸ ἰατρικὸ περιοδικὸ JAMA [Journal of the American medical Association] ἕνα ἄρθρο μὲ τίτλο <a definition irreversible coma> καὶ ἐκεῖ διαβάζουμε  ὅτι ὁ κύριος σκοπός μας εἶναι νὰ θεσπίσουμε τὸ ἀνίατο κῶμα σὰν ἕνα νέο κριτήριο θανάτου.
Ἡ αἱρετικὴ  αὐτὴ ὁμάδα, καλεῖται  σὲ ἀπολογία ἀπὸ τὴν ἁρμόδια  ἐπιτροπὴ ἐλέγχου τῶν θεμάτων ὑγείας.  Στὸ κείμενο ποὺ κατατέθηκε σὰν ἀπολογία ἀνάμεσα στὶς διάφορες ἀνακρίβειες καὶ τὰ ἐπιστημονικὰ  ἀτοπήματα  δυὸ θέσεις τῆς  ἐπιστημονικὰ αἱρετικῆς   ὁμάδας προβληματίζουν  καὶ    ἀνακινοῦν τὸ ἐνδιαφέρον: ἡ  πρώτη, ὅτι οἱ ἀσθενεῖς σὲ  ἀνίατο κῶμα ἀποτελοῦν φορτίο καὶ ἡ  δεύτερη, ὅτι ἐνδέχεται  νὰ  προκύψουν  διαφωνίες στὴν ἀπόκτηση καὶ  τὴ  λήψη  τῶν ὀργάνων.

Καὶ  μόνο  αὐτὲς οἱ  δυὸ  ἰδρυτικὲς  θέσεις θὰ ἦταν   ἱκανὲς  νὰ καταρρίψουν  κάθε δισταγμό, στὴν a priori  ἀπόρριψη  ὅλης αὐτῆς  τῆς ἐπιστημονικὰ αἱρετικῆς διδασκαλίας.
Τόσο  γιὰ  τὴν, κατὰ τὴν Ἰατρικὴ ,  ἀντιδεοντολογική  τους  τοποθέτηση   ὅσο καὶ γιὰ  τὸ  γεγονὸς  ὅτι εἶναι ἄκρως  προσβλητικὲς γιὰ τὸ  ἀνθρώπινο  πρόσωπο καὶ τὸν  πολιτισμό  του.
Ἂν θεωρήσουμε δὲ καὶ τὸ  γεγονὸς  ὅτι στὴ χώρα ποὺ  πρωτοεμφανίστηκε  ἡ θεωρία περὶ ἐγκεφαλικοῦ  θανάτου, τὸ ἀνθρώπινο   πρόσωπο  δεχόταν  βάναυση προσβολή, ἀφοῦ  μόλις πρὶν μία  δεκαετία   τὸ 1957 οἱ  ἔγχρωμοι κάτοικοι τῆς ἀπέκτησαν   ἰσονομία  καὶ  πολιτικὲς  ἐλευθερίες καὶ τὴ  ἴδια χρονιὰ τῆς θέσπισης τῆς θεωρίας τοῦ ἐγκεφαλικοῦ θανάτου τὸ 1968,  δολοφονήθηκε στὸ Μέμφις τοῦ   Τεννεσὶ ὁ πρωτεργάτης  τοῦ  κινήματος   ὁ Μάρτιν Λοῦθερ Κὶνκ , εὔκολα  κατανοοῦμε τὸ πολιτισμικὸ ὑπόβαθρο  ἀνάπτυξης τέτοιων  θεωριῶν.
Ἐπειδὴ  ὅμως  δὲν θὰ θέλαμε  νὰ γίνουμε ἀφοριστικοὶ  ἐξ ἀρχῆς, καὶ ἐπειδὴ ἀρχὴ τῆς προόδου  στὴν ἐπιστήμη εἶναι ἡ  ἀμφισβήτηση, ἡ  ἀμφιβολία  καὶ ὁ  διάλογος,   ἡ συνέχιση  τῆς  ἀνάλυσής μας, θὰ  διασαφηνίσει τὸ  γιατί  τῆς ἀντίρρησής μας .

    Ἡ ἱστορία ἀνάπτυξης τῆς θεωρίας περὶ ἐγκεφαλικοῦ θανάτου βρίθει ἀντιφάσεων καὶ ἀντινομιῶν. Ὅσον ἀφορᾶ στὸν ὄρο ἐγκεφαλικὸς θάνατος ἀπὸ ἰατρικῆς πλευρᾶς,  ἀρχικὰ συμπεριελήφθη καὶ τὸ ἀνίατο κῶμα. Τὸ 1992 οἱ Dr Robert Truog  καὶ Dr James Fackler  δημοσιεύουν  ἕνα ἄρθρο  μὲ τίτλο ἐπαναπροσδιορισμὸς τοῦ θανάτου [rethinking Brain Death] ἀναφέρουν  ὅτι οἱ ὑποτιθέμενοι  ἐγκεφαλικὰ  νεκροὶ παρουσιάζουν:
1. ὑποθαλαμικὴ  ἐνδόκρινη  λειτουργία 2. ἠλεκτρικὴ  ἐγκεφαλικὴ δραστηριότητα 3. ἐνδείξεις  συναισθηματικῆς ἐπικοινωνίας μὲ τὸ περιβάλλον 4. ἀντανακλαστικὰ  σὲ ἐξωτερικὰ ἐρεθίσματα προερχόμενα  ἀπὸ τὸ ΚΝΣ .
Τὸ   ἄρθρο  αὐτὸ ἀνακινεῖ  ἐκ νέου τὴν πολεμικὴ  ἐναντίον τοῦ ἐγκεφαλικοῦ  θανάτου καὶ  ἐπειδὴ  ὑπῆρχαν  ἀρκετὲς περιπτώσεις ἀνάνηψης   ἔγινε   διαχωρισμὸς τοῦ  ἀνιάτου κώματος,  ἢ  φλοιώδους  θανάτου, ὅπως ὀνομάζεται  σήμερα καὶ τοῦ   πραγματικοῦ   θανάτου τοῦ ἀσθενοῦς μὲ  συνοδὸ καταστροφὴ τοῦ ΚΝΣ.
Ἔπειτα παρατηρήθηκε ὅτι οἱ θεωρούμενοι ἐγκεφαλικὰ νεκροὶ ἐπιζοῦσαν πέρα τῶν προσδοκώμενων 2 ἑβδομάδων στὶς μονάδες ἐντατικῆς θεραπείας,  μάλιστα μερικοὶ ἀσθενεῖς ἔζησαν ἕως καὶ ἕξι μῆνες [Truog 1992] ,[Shewmon 1998], [ΚΑΡΑΚΤΣΑΝΗΣ  2001] ,ἔχοντες σταθερὴ θερμοκρασία ,κανονικὰ ἀντανακλαστικά, κανονικὴ ἀπορρόφηση καὶ ἀφομοίωση τῶν τροφῶν, αὔξηση τοῦ σωματικοῦ βάρους , κύηση καὶ φυσιολογικὸ τοκετὸ καὶ σὲ πολὺ σπάνιες , ἀλλὰ καταγεγραμμένες περιπτώσεις,  ἐπαναφορὰ τῶν ἀσθενῶν στὴ φυσικὴ κατάσταση, ἐπινοήθηκε ὁ ὅρος « θάνατος τοῦ στελέχους » ? ποὺ γιὰ τὴν ἀκρίβεια εἶναι παθολογοανατομικὸς ὅρος  καὶ  ἔγινε καὶ πάλι διαχωρισμὸς μεταξὺ τῶν μορφῶν νέκρωσης τοῦ ΚΝΣ.
Μάλιστα  θεσπίστηκαν  καὶ κριτήρια γιὰ τὴν  διάγνωσή του,  θανάτου τοῦ στελέχους κλινικὰ [ἀπουσία ἀντανακλαστικῶν, ὀφθαλμοκεφαλικὸ  φωτοκινητικό, κερατοειδοῦς  κ.ἅ. ]καὶ ἐργαστηριακὰ [ἐκτίμηση ἐγκεφαλικῆς  ροῆς αἵματος ,ἠλεκτροεγκεφαλογράφημα ,ΡΕΤ κ.ἅ. ]. Ἐδῶ  θὰ  πρέπει νὰ προσθέσουμε ὅτι τὸ 2008 τὸ  Ἐθνικὸ  συμβούλιο βιοηθικὴς τῶν Η.Π.Α. ἀπεφάνθη  ὅτι ἡ  ταύτιση  τοῦ ΕΘ καὶ τοῦ θανάτου τοῦ στελέχους εἶναι «ἐννοιολογικὰ ὕποπτη» καὶ «κλινικὰ ἐπικίνδυνη» .
  
 Ἀπὸ νομικῆς  πλευρᾶς στὶς πολιτεῖες ποὺ ἔγινε ἀποδεκτὴ ἡ θεωρία περὶ  ἐγκεφαλικοῦ  θανάτου,  τὸ 1968 θεσπίστηκε ὁ νόμος  περὶ «ἐγκεφαλικοῦ θανάτου» ὡς νέκρωσης ὄλου τοῦ ΚΝΣ ὄχι  ὅμως  ως πραγματικοῦ θανάτου τοῦ ἀσθενοῦς,  ἀλλὰ ως πρώτη ἐκδήλωση  φθορᾶς  ἐπερχομένης τοῦ θανάτου  τοῦ ἀσθενοῦς ποὺ ὁριζόταν ὡς μόνιμη παύση τῆς  καρδιοαναπνευστικῆς λειτουργίας.
Τὸ 1981 ἡ ἐθνικὴ  ἐπιτροπὴ  μεταμοσχεύσεων  τῶν   Η.Π.Α.  ἀναφερόμενη  στὸν θάνατο  ὁρίζει σὰν θάνατο ἰσόκυρα  τόσο τὴν μὴ ἀναστρέψιμη  παύση τῆς καρδιοαναπνευστικῆς λειτουργίας ὅσο καὶ τὴν μὴ ἀναστρέψιμη  παύση τῆς λειτουργίας  τοῦ  ἐγκεφάλου .
Ἀκολουθεῖ  μία πορεία νομικῶν  ἀντιφάσεων καὶ ἀσαφειῶν καὶ ὄχι μόνο  μέσα στὴ χώρα ποὺ  πρωτοεμφανίστηκε  ἀλλὰ καὶ στὶς ἄλλες  χῶρες ποὺ ἔγινε δεκτὴ σὰν  θεωρία καὶ θεσμοθετήθηκε μὲ  διαφορετικὰ   κριτήρια,   ἀπὸ χώρα  σὲ χώρα, ὥστε  σήμερα νὰ ἔχει τελείως διαφορετικὸ  ὁρισμό,  ἀπὸ  χώρα σὲ  χώρα,  τὸ  γεγονὸς  τοῦ θανάτου.  Στὴ χώρα μας, λόγου  χάριν  μὲ ἀπόφαση   τοῦ Κ.Ε.Σ.Υ. τοῦ  1985  σὰν  θάνατος  ὁρίζεται ἡ ἀνεπανόρθωτη  ἀπώλεια  ἱκανότητας  συνείδησης μὲ  ἀνεπανόρθωτη  ἀπώλεια  ἱκανότητας  γιὰ αὐτόματη  ἀναπνοή. Καὶ διερωτᾶται κάποιος , ὁ θάνατος  δὲν εἶναι  ἴδιο γεγονὸς παντοῦ;

     Ἂς ὑποθέσουμε ὅτι  ὁ  ἄνθρωπος , σύμφωνα  μὲ τοὺς ὑποστηρικτὲς τῆς θεωρίας , ἀποτελεῖ μόνο μία  βιολογικὴ  μονάδα καὶ ὅτι ὁ θάνατος  ἀποτελεῖ τὴ μόνιμη καὶ μὴ  ἀναστρέψιμη παύση τῶν  λειτουργιῶν  του καὶ ἂς  θεωρήσουμε  τὴ ζωὴ σὲ συνάρτηση  μόνο μὲ τὴ βιολογικὴ  συμπεριφορὰ τοῦ κυττάρου.
Γνωρίζουμε ἀπὸ τὴ  βιολογία   λοιπὸν  ὅτι ἕνα  κύτταρο παραμένει ζωντανὸ  ὅταν λαμβάνει ἀπὸ τὸ  ἐξωτερικὸ περιβάλλον στοιχεῖα  τὰ ὁποῖα ἀφομοιώνει  μετατρέποντας  τὰ σὲ ἐνεργειακὸ  νόμισμα [ΑΤP]  μὲ τὴν  ἀπαραίτητη  συνέργια τοῦ ὀξυγόνου. Αὐτοὶ οἱ δυὸ παράγοντες  μεταφέρονται μέσω τῆς  ροῆς τοῦ αἵματος  τὸ ὁποῖο συνεχίζει τὴ  ζωογόνο  του  δράση  μέσω  τῆς λειτουργίας τοῦ  καρδιακοῦ μυός.
Ὅταν αὐτὸ σταματήσει ,τότε τὸ  κύτταρο , μὴ λαμβάνοντας  τὰ ἀπαραίτητα  στοιχεῖα   γιὰ τὴ ζωὴ τοῦ  ὁδηγεῖται  στὸ κυτταρικὸ θάνατο, ποὺ διαφέρει μόνο  χρονικὰ σὰν γεγονὸς ἀπὸ  ὄργανο σὲ ὄργανο. Ὁ κυτταρικὸς θάνατος προηγεῖται τῆς  λύσης  τοῦ κυττάρου, ποὺ προηγεῖται τῆς λύσης  τοῦ  ὀργάνου.  Μετὰ  τὸ  θάνατο  τὸ κύτταρο λύεται καὶ  ἀρχίζει ἡ διαδικασία τῆς ἀποσύνθεσης.
Ὅπως εἶναι παραδεκτὸ  παγκόσμια,  ὅσον ἀφορᾶ τὴν  ἄσκηση τῆς  ἰατρικῆς τέχνης, αὐτὴ συμβάλλει  στὴ   διατήρηση  τῆς  ζωῆς  ,ὄχι τὴν διατήρηση τῆς  ζωῆς μόνο σὲ  ἐπίπεδο  προσώπου, ἀλλὰ ἀκόμα  καὶ σὲ  ἐπίπεδο  κυττάρου. Ὁ ἰατρὸς καθημερινὰ δίνει τὴ μάχη  στὸ νὰ διατηρήσει τὴ  ζωὴ καὶ τὸ  πεδίο  αὐτῆς τῆς  μάχης  δὲν εἶναι μόνο  τὸ  σῶμα σὰν σύνολο  ὀργάνων, ἀλλὰ κυρίως σᾶ  σύνολο  κυττάρων.
Ἀποτελεῖ  ἀπαράβατο κανόνα  λοιπόν,  ἡ  ἄσκηση  τῆς  Ἰατρικῆς τέχνης  μὲ γνώμονα τὸν  σεβασμὸ στὴ ἴδια τη  ζωὴ ,εἴτε ἀφορᾶ  τὸ πρόσωπο, εἴτε τὸ  ὄργανο,  εἴτε  τὸ κύτταρο .PRIMUM NON NOCERE [ Ἱπποκράτης ].
Καμιὰ ἰατρικὴ πρακτικὴ δὲν καθαγιάζεται ἢ δικαιολογεῖται  ὅταν  γίνεται  πρόξενος βλάβης. «Νὰ κάνω χρήση τῆς θεραπείας πρὸς βοήθεια μόνο  ... οὐδέποτε  ὅμως  πρὸς βλάβη ἢ  ἀδικία  τινός» [ὅρκος τοῦ Ἱπποκράτους ] . Τὸ  γεγονὸς  λοιπὸν ὅτι ἡ τεχνολογικὴ  ἐξέλιξη  παρήγαγε μονάδες   ἐντατικῆς  θεραπείας στὶς ὁποῖες  νοσηλεύονται  ἄνθρωποι μέσα στὰ  σώματα τῶν   ὁποίων   διατηρεῖται   ἡ  ΖΩΗ,  σὰν γεγονὸς , δὲ  δίνει  κανένα δικαίωμα σὲ  κανένα  ἰατρὸ   νὰ ἐπέμβει  καὶ νὰ τὴ  σταματήσει  ἀκόμα καὶ μὲ  εὔσχημο  πρόσχημα ἢ  ὠφέλεια  τίνος ἄλλου ,γιατί  ἔτσι ἀναιρεῖται ἡ  ἴδια ἡ φύση καὶ ὁ  σκοπὸς  ἄσκησης τῆς ἰατρικῆς.

   Σὲ ἄρθρο τοῦ κοῦ Λαγγουράνη , διευθυντοῦ  τῆς μονάδας τεχνητοῦ νεφροῦ τοῦ  νοσοκομείου Ἀλεξάνδρας μὲ  τίτλο « ἡ προσφορὰ ὀργάνου ἀπὸ ἄνθρωπο ποὺ δὲν τὸ  χρειάζεται  πιὰ εἶναι δῶρο ζωῆς  καὶ συμβάλλει  στὴν ἑδραίωση  μίας κοινωνίας ἀλληλεγγύης»  ποὺ ἀναρτήθηκε στὸ διαδίκτυο στὴν ἰστοσελίδα  τῆς Ἐθνικῆς Ἐπιτροπῆς Μεταμοσχεύσεων διαβάζουμε: « σὲ  πολλὲς περιπτώσεις ὅμως  ὁ ἀσθενὴς  μεταφέρεται σὲ ΜΕΘ ναὶ μὲν σὲ  κῶμα,  ἀλλὰ ζωντανὸς ἀκόμα !!!
Ἐν τῷ μεταξὺ ἡ ἐγκεφαλικὴ  αἱμορραγία συνεχίζεται ,τὸ ἐγκεφαλικὸ  οἴδημα  ἐπιδεινώνεται καὶ ἐπέρχεται  ἡ καταστροφὴ τοῦ  ἐγκεφάλου, μὲ ἐπακόλουθό τη  διακοπὴ τῆς   ἀναπνοῆς  καὶ τῆς   κυκλοφορίας .
Στὰ  ἄτομα αὐτὰ  παρέχεται  σήμερα  ἡ δυνατότητα διατήρησης  τῆς ἀναπνοῆς καὶ τῆς κυκλοφορίας  γιὰ λίγες ὧρες ἢ καὶ μερικὰ εἰκοσιτετράωρα  μὲ τεχνητὰ μέσα [ἀναφέρονται] ,ἀφοῦ ἀποκλειστοῦν ἄλλες συνυπάρχουσες ἀναστρέψιμες καταστάσεις  [ἀναφέρονται...]ὑπάρχει ἀπόλυτη ἔνδειξη ἐγκεφαλικοῦ θανάτου».
Μὲ ἀπόλυτο σεβασμὸ  λοιπὸν στὸ πρόσωπο καὶ τὴν ἐπιστημονικὴ ἰδιότητα τοῦ συγγραφέα τοῦ ἄρθρου, θὰ ἤθελα νὰ σταθοῦμε στὴ φράση « ζωντανὸς  ἀκόμα»  καὶ στὸ νόημα τῆς φράσης ἐπέρχεται ἡ διακοπὴ τῆς ἀναπνοῆς καὶ τῆς κυκλοφορίας.
Ἐὰν δὲν ἔχω παρανοήσει,  ὁ θάνατος ταυτίζεται μὲ τὸ σταμάτημα τῆς καρδιοαναπνευστικῆς λειτουργίας, γνώμη ποὺ βεβαῖα ἐπικροτεῖ καὶ ὁ Δρ Shewmon o  ὁποῖος λέει χαρακτηριστικὰ « ὅτι μόνο ὁ κυκλοφορικὸς καὶ ἀναπνευστικὸς ὁρισμὸς τοῦ θανάτου μπορεῖ νὰ γίνει καθολικὰ ἀποδεκτός!». 
Ἡ  συνέχιση  τῆς καρδιοαναπνευστικῆς λειτουργίας μὲ τεχνητὰ  μέσα  ἁπλὰ  ἐπιβραδύνει τὴν ἐπέλευση τοῦ  γεγονότος τοῦ  θανάτου  ὁλόκληρού  του ὀργανισμοῦ, καὶ τοῦ κυτταρικοῦ  πληθυσμοῦ, οὐδεμία διαφωνία,  δηλαδὴ  συμβάλλει  στὴ ζωτικότητα τῶν  ὀργάνων  καὶ στὴ βιωσιμότητά  τους, δηλαδὴ στὴ  διατήρηση  τῆς ζωῆς  τοῦ κυττάρου, δηλαδὴ  στὴ ΖΩΗ!!!
 Γιὰ νὰ τὸ  κατανοήσουμε αὐτὸ πρέπει  νὰ ἐξετάσουμε  πὼς δημιουργεῖται ἡ ζωή!  Δυὸ ζωντανὰ κύτταρα ἑνώνονται, μέσα σὲ ἕνα ζωντανὸ  ὀργανισμὸ καὶ  ἀρχίζουν  νὰ  πολλαπλασιάζονται .Στὴν ἀρχὴ  τῆς δημιουργίας τοῦ  νέου ὀργανισμοῦ  μέχρι  νὰ διαφοροποιηθοῦν,  δηλαδὴ τὰ κύτταρα καὶ νὰ δημιουργήσουν  τὴν ἀπαραίτητη ὑποδομή, καρδιακὴ  ,κυκλοφορικὴ κ.ἅ. γιὰ τὴ  συνέχιση  τῆς ἀνάπτυξης , τὰ ἀπαραίτητα γιὰ τὴ ζωή,  λαμβάνονται ἀπὸ τὸ  σῶμα τῆς μητέρας.
Μπορεῖ  κάποιος νὰ ἰσχυριστεῖ ὅτι  ἐπειδὴ  δὲν ἔχουμε ἀκόμα  ἄνθρωπο  ἐξεικονισμένο ,κατὰ τὴν  διδασκαλία τῆς  καθ’ ὑμᾶς πολιτισμένης καὶ  ἐκλεπτυσμένης  πνευματικὰ ἀνατολῆς  ,ἀλλὰ μόνο  ἕνα σύνολο κυττάρων , ὅτι ἔχουμε ἀπουσία ΖΩΗΣ!!! μπορεῖ  δηλαδὴ  νὰ ποῦμε  ὅτι  ἐπειδὴ  ἕνα  μέρος  τοῦ ἀνθρώπου  εἶναι ἀκόμα ἀτελὲς  καὶ  ἀπουσιάζει  ἐν μέρει λειτουργικὰ , καὶ τρέφεται ἀπὸ  τὴ μητέρα ὅτι  μέσα στὴ μήτρα ἔχουμε φαινόμενο θανάτου;!!! καὶ  αἰτιολογεῖται  λόγου χάριν ἡ  διακοπὴ τῆς κύησης, δηλαδὴ ἡ παύση τῆς ζωῆς  ἐπειδὴ εἶναι ἀτελές;
Ἂν ἰσχύσει αὐτὸ καὶ θεωρηθεῖ κατὰ  ἀναλογία νεκρὸ φτάνουμε στὸ ἑξῆς  παράδοξο καὶ τερατῶδες:    καὶ  γιατί νὰ γεννηθοῦν παιδιά;   μποροῦμε ἀφοῦ εἶναι ἀτελὲς ἀκόμα, νὰ κυοφορηθεῖ  λ.χ. μέχρι νὰ  γίνει ἱκανὸ νὰ χρησιμοποιηθεῖ   γιὰ ἰατρικὸ  ἢ  ἄλλο σκοπὸ ποὺ  πάλι  συμβάλλει στὸ «καλό» της κοινωνίας . Μίας κοινωνίας  βεβαίως, ποὺ δὲ θὰ εἶναι πιὰ στὴ φύση τῆς  καλή, ἀφοῦ μέσα τῆς θὰ κυριαρχεῖ ὁ κανιβαλισμὸς  καὶ ἡ χρησιμοθηρία.
Ὅπως  λοιπὸν  δὲν εἴμαστε βέβαιοι στὴ διαδικασία τῆς   γέννησης τοῦ ἀνθρώπου γιὰ τὸ  πιὰ  στιγμὴ  ἡ δημιουργικὴ πνοὴ τοῦ Θεοῦ ἐνεργεῖ ,καὶ δεχόμαστε ὅτι ἀπὸ τὴν ἀρχὴ πρόκειται  γιὰ ἀνθρώπινο πρόσωπο ζῶν, ἔτσι  καὶ στὴ διαδικασία τοῦ  θανάτου εἴμαστε ὑποχρεωμένοι ἀφοῦ ἔχουμε ἐλλιπῆ γνώση γιὰ τὸ  πότε αὐτὴ ἐκπνέει,  νὰ δεχτοῦμε ὅτι ἕως καὶ τὴ λύση τοῦ τελευταίου κυττάρου,  πρόκειται γιὰ  ἀνθρώπινο πρόσωπο μὲ ὅλα τὰ ἀναφαίρετα δικαιώματά  του, ποὺ ἀπορρέουν  ἀπὸ τὴν  ὕπαρξη τῆς Ζωῆς μέσα σ΄αὐτόν.  

Νὰ γιατί κανένας γιατρὸς ποὺ  σέβεται τὴ Ζωὴ  καὶ τὴν τέχνη  του δὲν ὑπογράφει  ποτὲ  πιστοποιητικὸ  θανάτου πρὶν τὴν   ἔκπτωση  τῆς ζωῆς  σὲ ὅλο τὸ  σῶμα  τοῦ ἀσθενοῦς ,ποὺ συμβαίνει μόνο μὲ τὴν ὁριστικὴ καὶ ἀμετάκλητη καὶ μὴ ἀναστρέψιμη παύση τῆς καρδιοαναπνευστικῆς λειτουργίας, πράγμα τὸ  ὁποῖο ἀποδέχονται καὶ οἱ ὑποστηρικτὲς  τῆς θεωρίας περὶ  ἐγκεφαλικοῦ θανάτου, γιατί ἐξ ὅσων γνωρίζω, τὸ πιστοποιητικὸ θανάτου ὑπογράφεται  μετὰ τὴν ἀποσύνδεση ἀπὸ τὰ  μηχανήματα .

Καὶ τίθεται τὸ ἐρώτημα οἱ  ΜΕΘ τελικὰ τί εἶναι? μονάδες  διατήρησης τῆς ζωῆς καί θεραπείας  ἢ μήπως μὲ τὸ  ἐφεύρημα  τοῦ «ἐγκεφαλικοῦ  θανάτου» μετατραποῦν ἄθελά μας   σὲ μονάδες  ἀνταλλακτικῶν,  τύπου βουλκανιζατὲρ ὅπου θὰ πετᾶς τὶς  καμένες φλάντζες καὶ θὰ  ἀνακυκλώνεις τὶς μισοφαγωμένες. Μήπως  τελικά,  ἡ καλοπροαίρετη διάθεσή μας  γιὰ βοήθεια ,ἀπογυμνωμένη ἀπὸ τὸ   δεοντολογικό  της   ὑπόβαθρό μας ὁδηγεῖ σὲ μία ἰατρικὴ τύπου Μένγκελε!

    Τὸ θέμα μας, λοιπὸν  δὲν εἶναι  οἱ μεταμοσχεύσεις  σὰν ἰατρικὴ  πράξη, ἀλλὰ κυρίως ἡ ὁριοθέτηση τοῦ γεγονότος,  τοῦ θανάτου  τοῦ  ἀσθενοῦς.  Ὁ δρ Massimo Bondi, διευθυντὴς καθηγητὴς   τῆς χειρουργικῆς  στὸ Σίδνεϋ, ὁ ὁποῖος ἀσχολεῖται μὲ τὸ θέμα τῶν μεταμοσχεύσεων  ἀπὸ τριαντακονταπενταετίας παραμένει ἀφοπλιστικὸς στὶς δηλώσεις του.
Λέει χαρακτηριστικά: «  ὅτι πολλὲς  φορὲς  στὴν καθημερινὴ ἰατρικὴ πράξη ἐπειδὴ χρειάζεται  νὰ λαμβάνονται τὰ ὄργανα ἐσπευσμένα , λόγω του ὅτι ἡ ἀργοπορία λήψης αὐτῶν, τὰ καθιστὰ ἀκατάλληλα γιὰ μεταμόσχευση,   οἱ γιατροὶ  ἀντὶ νὰ παρακολουθήσουν τὴν πορεία  ἐξέλιξης  τῆς βλάβης τοῦ ἀσθενοῦς, ἔχουν μεγαλύτερη βιασύνη στὸ νὰ θέσουν γρήγορα τὴ διάγνωση τοῦ ΕΘ.

Ἐπίσης λέει χαρακτηριστικὰ ὅσον ἀφορᾶ τοὺς δότες «sono I piu fragili ed esposti ma non privi di speranza»,  δηλαδὴ εἶναι οἱ πιὸ εὔθραυστοι καὶ ἐκτεθειμένοι ἀλλὰ ὄχι δίχως ἐλπίδα. Ὁ ἴδιος ἐρευνητής, ἀναφέρει ἐπίσης ὅτι σὲ μία μεγάλη μελέτη ποὺ ἔγινε στὰ ὑπολείμματα τῶν σωμάτων τῶν δοτῶν , ποὺ εἶχαν χαρακτηριστεῖ ἐγκεφαλικὰ νεκροὶ , μετὰ τὴν ἀφαίρεση τῶν ὀργάνων, σὲ 503 ἄτομα κατὰ τὴν ἰατροδικαστικὴ ἐξέταση βρέθηκε ὅτι σὲ ἀρκετὲς περιπτώσεις, οἱ βλάβες τοῦ Κ.Ν.Σ. ἦταν ἀναστρέψιμες.
Ὁ  καθηγητὴς  Hill, βρετανὸς ἐρευνητὴς  μάλιστα, ὁ ὁποῖος πραγματοποίησε ἀρκετὲς νεκροψίες ἀσθενῶν ποὺ εἶχαν νοσηλευθεῖ σὲ ΜΕΘ , εἶχαν λάβει τεχνητὴ καρδιοναπνευστικὴ ὑποστήριξη καὶ ἀκολούθως  εἶχαν χαρακτηρισθεῖ ἐγκεφαλικὰ νεκροί, μὲ τὰ ὑπάρχοντα κριτήρια ἐγκεφαλικοῦ θανάτου, βρῆκε ὅτι στὴ πλειοψηφία τῶν περιπτώσεων  ὑπῆρχε μία σχετικὰ ἱκανοποιητικοῦ βαθμοῦ  διατήρηση τῆς φλοιώδους οὐσίας  τοῦ ἐγκεφάλου, γεγονὸς ποὺ θέτει σοβαρὰ ἐρωτήματα  γιὰ τὸ ποσὸ τελικὰ «νεκροί» εἶναι οἱ ἀσθενεῖς αὐτοὶ.
Δίκαια, λοιπόν, Δρ Robert Truog,  καθηγητὴς στὸ πανεπιστήμιο τοῦ Χάρβαρτ ἀναισθησιολόγος, λέει χαρακτηριστικά, «ὁ ἐγκεφαλικὸς θάνατος παραμένει ἀσυνάρτητος στὴ θεωρία καὶ συγκεχυμένος στὴ πράξη, ἐπιπλέον ὁ μόνος σκοπὸς  ποὺ ἐξυπηρετεῖται ἀπὸ τὴν ἔννοια εἶναι ἡ δυνατότητα στὴν ἐξεύρεση τῶν ὀργάνων’’.

   Ἕνα  ἄλλο ἐρώτημα ποὺ τίθεται, εἶναι γιατί εἶναι ἀναγκαία ἡ  χορήγηση φαρμακευτικῆς ἀγωγῆς  μὲ  σκοπὸ τὴν ἀναισθησία, στὸ δότη  πρὶν  τὴ  λήψη τῶν ὀργάνων.
Ἅ-ν-αἰσθησία  χρειάζεται ὁ ζῶν καὶ  ὄχι ὁ νεκρός,  ἀφοῦ  ἡ  ὕπαρξη  αἰσθήσεων  προϋποθέτει  τὴν ὕπαρξη  τῆς ζωῆς.
Ποῦ ἀποσκοπεῖ λοιπὸν ἡ χορήγηση ἀναισθησίας στὸ  «ἐγκεφαλικὰ νεκρὸ δότη» ἀφοῦ κατὰ  τὴν θεωρία  αὐτὴ ὁ ἄνθρωπος  εἶναι νεκρὸς ; Καὶ   ποιὰ  εἶναι  αὐτὰ  τὰ συμπτώματα ποὺ ἐμφανίζονται κατὰ τὴν λήψη  τῶν ὀργάνων  καὶ τὰ ὁποία καταστέλλονται  μὲ τὴ χορήγηση ἀναισθησίας; ἐφίδρωση , αὔξηση καρδιακῶν παλμῶν καὶ ταχυκαρδία, αὔξηση ἀρτηριακῆς πίεσης ,καὶ τὰ λεγόμενα σημεῖα τοῦ Λαζάρου.
Χαρακτηριστικὴ  εἶναι  ἡ περίπτωση ἑνὸς ἀπὸ τοὺς χαρακτηρισθέντες « ἐγκεφαλικὰ νεκρούς» δότες  ποὺ  δημοσιεύτηκε ἀπὸ τὸν WETZEL καὶ  ἐξετάστηκε ἀπὸ τοὺς  Βρετανοὺς  ἐρευνητὲς  EVANS καὶ HILL.
Ὁ ἀσθενὴς  αὐτὸς 33 χρονῶν, χαρακτηρίστηκε ἐγκεφαλικὰ νεκρὸς  καὶ ἑτοιμάστηκε γιὰ τὸ χειρουργεῖο. Πρὸ  τῆς ἔναρξης τῆς διαδικασίας  εἶχε 90  παλμοὺς τὸ λεπτὸ  καὶ ἡ πίεση τοῦ  ἦταν 90/50.
Μόλις ὁ χειροῦργος  ἔκανε τὴ τομὴ  κατὰ  μῆκος  τοῦ σώματος  οἱ παλμοὶ  ἔγιναν 104 καὶ ἡ πίεση τοῦ 120/70 τὸ λεπτό. Ἐὰν ἦταν πτῶμα  κανονικὰ αὐτὸ δὲν ἔπρεπε νὰ συμβεῖ.
Στὰ  3 λεπτὰ  ἀπὸ τὴν ἔναρξη τῆς διαδικασίας οἱ παλμοὶ  ἀνέβηκαν  στοὺς 118  τὸ λεπτὸ  καὶ ἡ πίεση  τοῦ στὸ 150/75 , καὶ  χρειάστηκε ἡ  χορήγηση ἀναισθησίας,  στὰ 11 λεπτὰ  ἀπὸ  τὴν ἔναρξη τῆς  διαδικασίας, γιὰ νὰ   σταματήσει ἡ αὔξηση  τῶν παλμῶν καὶ τῆς πίεσης καὶ νὰ  συνεχίσει ἡ διαδικασία.
Τὸ φαινόμενο  αὐτὸ  παρατηρεῖται συνήθως στοὺς ἀσθενεῖς ποὺ  χειρουργοῦνται ὅταν ἡ ἀναισθησία δὲν  ἐπαρκεῖ καὶ εἶναι ἐξ αἰτίας τῆς  κατευθείαν  ἀπάντησης τοῦ ἐγκεφαλικοῦ στελέχους.
Ἐπιπλέον γιατί παρατηρεῖται δακρύρροια τοῦ δότου,  κυρίως κατὰ τὴν στιγμὴ  τῆς  λήψης τῶν ὀργάνων;  Πῶς αὐτὰ   ἐξηγοῦνται  ἰατρικὰ καὶ  μὲ  ποιὸ   μηχανισμὸ  προκαλοῦνται;
Ὅπως προαναφέρθηκε,  ὑπάρχουν σπάνιες ἀλλὰ   καταγεγραμμένες   περιπτώσεις  ἀνθρώπων,  ποὺ ἐνῶ χαρακτηρίστηκαν ἐγκεφαλικὰ  νεκροὶ [κλινικὰ καὶ ἐργαστηριακά], ἐπανῆλθαν κανονικὰ στὴ ζωή.

Πρόσφατα  δημοσιεύτηκε  ἡ κλινικὴ περίπτωση τῆς  Lucy Hussey Bergonzi, μία ἀπὸ τὶς καταγεγραμμένες  περιπτώσεις ἐπαναφορᾶς  ἀπὸ τὸν κλινικὰ καὶ ἐργαστηριακὰ  διαγνωσθέντα ἐγκεφαλικὸ θάνατο,  ἡ ὁποία  ἐνῶ χαρακτηρίστηκε ἐγκεφαλικὰ  νεκρὴ  καὶ δόθηκε  ἡ ἄδεια ἀπὸ τοὺς συγγενεῖς γιὰ τὴ λήψη τῶν ὀργάνων  ἐκείνη   ἐπανῆλθε στὴ φυσιολογικὴ  κατάσταση ἔπειτα ἀπὸ ραντισμὸ μὲ ἁγιασμὸ, κατὰ  τὸ ἔθιμο τῶν ρωμαιοκαθολικῶν, ποὺ ἔγινε  λίγα λεπτὰ πρὸ τῆς ἀφαίρεσης  τῶν μοσχευμάτων.
Στὶς   περιπτώσεις αὐτὲς  πὼς  δικαιολογεῖται τὸ γεγονὸς αὐτό, ἀφοῦ  ἡ διάγνωση τοῦ ἐγκεφαλικοῦ θανάτου  εἶχε γίνει σὲ ἁρμόδια  κατὰ  τόπους  ἰατρικὰ κέντρα καὶ εἶχαν τηρηθεῖ  ὅλες οἱ ἀπαραίτητες νομικὰ καὶ ἰατρικὰ διαδικασίες;
Σ΄αὐτὸ τὸ σημεῖο θὰ θέλαμε  νὰ κάνουμε μία διευκρίνηση. Τὸ πρόβλημά μας  καὶ  οἱ ἀντίρρησή μας  δὲν ἀφορᾶ  στὶς μεταμοσχεύσεις σὰν ἰατρικὴ πρακτική,   ἐξ΄ ἄλλου καὶ  ἡ μετάγγιση  αἵματος ὑπὸ μίαν ἔννοια θὰ  μποροῦσε νὰ θεωρηθεῖ  μεταμόσχευση, ἡ λόγου  χάριν ἡ δωρεὰ ὀργάνου ἀπὸ  ζῶντα δότη, ἀλλὰ στὶς  μεταμοσχεύσεις  ἀπὸ νεκρὸ  δότη, σὲ  συνάρτηση  πάντα μὲ τὴ θέσπιση τοῦ  ἐγκεφαλικοῦ  θανάτου μὲ ὅλες τὶς ἐπὶ μέρους  παραμέτρους.
Καὶ αὐτὸ  τόσο λόγω τῆς ἰδιομορφίας τῆς ἴδιας  της θεωρίας τοῦ «ἐγκεφαλικοῦ θανάτου» ὅσο  καὶ γιὰ τὸ γεγονός, ὅτι  παρὰ πολλὲς μελέτες  ἀνὰ τὸν κόσμο, ἀπὸ διεθνοῦς  κύρους ἐρευνητὲς καὶ ἐπιστήμονες, θέτουν   καθαρὰ τὴν ἀνάγκη ἀμφισβήτησης   τῆς  ὑπαρχούσης θεωρίας  περὶ  ἐγκεφαλικοῦ  θανάτου καὶ    συγκλίνουν στὴν πιθανή,  ἐπιστημονικὰ ,ἀναίρεσή του. 
Θὰ μπορούσαμε  νὰ ποῦμε ὅτι  ὁ ἐγκεφαλικὸς θανατὸς εἶναι εἴτε ἕνα φαινόμενο  στὴ διαδικασία τοῦ θανάτου [ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ ] εἴτε  τὸ πρῶτο στάδιο τῆς ἀποσύνθεσης [TAYLOR] , ἀλλὰ  σίγουρα, ὄχι ὁ θάνατος  τοῦ προσώπου, ὁ ὁποῖος  παραμένει ἕνα μὴ  ἀποκεκαλυμμένο μυστήριο.
Ὁ καθηγητὴς τῆς  Νευρολογίας   κὸς Taylor ἀποφαίνεται  ὅτι  ὑπάρχει ὁ θάνατος  σὰν στιγμιαῖο  γεγονὸς [process of dying],  καὶ  ἡ διαδικασία  τῆς  ἀποσύνθεσης[process of disintegration] καὶ  συμπληρώνει ὅτι ὁ ἐγκεφαλικὸς θάνατος εἶναι τὸ πρῶτο στάδιο τῆς διαδικασίας  τῆς ἀποσύνθεσης. Ἐπιπλέον θὰ  μπορούσαμε νὰ ποῦμε ὅτι  ὁ θάνατος δὲν διαγιγνώσκεται ἁπλὰ πιστοποιεῖται.

    Πρὶν παραδώσω τὴ σκυτάλη στοὺς ἐξαίρετους ὁμολογουμένως ἐπιστήμονες ποὺ  βρίσκονται  σήμερα ἐδῶ, θεωρῶ   χρέος μου  καὶ σὰν Θεολόγος, νὰ κάνω μία  μικρὴ  ἀναφορὰ ἀκόμη  καὶ νὰ προσθέσω ὅτι οἱ  ἰατρικὲς  μελέτες ποὺ ἀντιτίθενται    στὴ θεωρία τοῦ  ἐγκεφαλικοῦ θανάτου   καὶ  ὁρίζουν τὸ θάνατο σὰν στιγμιαῖο γεγονὸς ,  διαφοροποιοῦν τὸ  γεγονὸς τοῦ θανάτου ἀπὸ τὴν διάλυση τοῦ σώματος  στὴν ὁποία  ἀνήκει καὶ ὁ  ἐγκεφαλικὸς θάνατος , ἀρνοῦνται   τὴν ταύτιση τῆς ψυχῆς μὲ  τὶς ἐγκεφαλικὲς λειτουργίες,ὑποστηρίζουν τὸ δικαίωμα  στὴ ζωὴ ὄχι μόνο τοῦ λήπτη ἀλλὰ καὶ τοῦ δότη, δέχονται τὸν δότη σὰν πρόσωπο  ἀκόμα καὶ μετὰ θάνατον, ἔρχονται σὲ  ἀπόλυτη συμφωνία μὲ τὸ πνεῦμα τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶ  τὸ πνεῦμα τῆς ἀποκαλυπτικῆς   πατερικῆς θεολογίας [Ἄγ. Μάξιμος ὁμολογητὴς , Ἄγ. Γρηγόριος Νύσσης , Μέγας Βασίλειος , Ἄγ. Ἰωάννης Δαμασκηνὸς κ.ἅ.].

Ἐπίσης ἐπειδὴ κάποιοι προσπαθοῦν νὰ κινήσουν τὴ κοινὴ γνώμη λέγοντας, ὅτι ἐμεῖς  ποὺ εἴμαστε ἐπιστημονικὰ  ἐνάντιοι   στὴ  θεωρία τοῦ ἐγκεφαλικοῦ θανάτου  στερούμαστε εὐσπλαχνίας πρὸς τὸν  συνάνθρωπο, θὰ ἤθελα νὰ ἀπαντήσω, μὲ ἀπόλυτο  σεβασμὸ στὴ γνώμη τους , ὅτι πρώτον εὐσπλαχνία γιὰ τὸ γιατρὸ  ἀπέναντι  στὸν ἀσθενῆ  εἶναι ἡ  ἄσκηση τῆς ἰατρικῆς μὲ σεβασμὸ  στὸ ἀνθρώπινο  πρόσωπο καὶ ἐπιστημονικὴ  ἀρτιότητα, ποὺ πηγάζει ἀπὸ  τὴν ἀλήθεια.  
Δεύτερον   εὐσπλαχνία  δὲν ἀξίζει μόνο ὁ λήπτης,  ἀλλὰ καὶ ὁ δότης  καὶ ἡ οἰκογένεια τοῦ ἐπίσης.
Ὁ δότης γιὰ μᾶς παραμένει  κατὰ πάντα ἀνθρώπινο πρόσωπο ψυχῆ τὲ καὶ σώματι  κάθ΄ὅλη τη διάρκεια  τῆς νοσηλείας του,  καὶ εἶναι ἐκεῖνος  ποὺ βρίσκεται  στὴ πιὸ ὀδυνηρὴ θέση καὶ  χρειάζεται περισσότερο τὴ φροντίδα  καὶ τὴ προστασία  μας,  γιατί ἀγωνίζεται  γιὰ τὴ ζωή του ἡ ὁποία ἔπ΄οὐδενὶ  δὲν πρέπει νὰ κινδυνέψει, θέση  ἀπόλυτα ταυτισμένη  μὲ τὸ πνεῦμα τῆς Συνόδου.

Γιὰ μᾶς δὲν εἶναι  ἄχρηστο φορτίο μὲ πράγματα ποὺ δὲν τὰ χρειάζεται , γιὰ νὰ  πεταχτεῖ σὲ ἕναν , πιθανὰ ἐπιστημονικὸ Καιάδα,  ἀλλὰ ὁ πλησίον καὶ  ἀδελφός μας  ὅπως ἄλλωστε καὶ ὁ λήπτης . Ἡ κλινικὴ  περίπτωση τοῦ  χρειάζεται τὴν ἀπαραίτητη  ἰατρικὴ φροντίδα καὶ ὑποστήριξη ἀπὸ ὅλους  γιὰ τὸ ἀναφαίρετο δικαίωμα  στὴ ζωὴ ποὺ εἶναι δῶρο τοῦ ΘΕΟΥ στὸν ἄνθρωπο καὶ  δὲν ἔχει τὸ δικαίωμα κανένας νὰ τὴ κόψει παρὰ μόνο   ὁ ἴδιος ὁ Θεός, πράγμα  γιὰ τὸ ὁποῖο εἴμαστε  ἐπιστημονικὰ βέβαιοι ὅτι μᾶλλον  δὲν συμβαίνει μὲ τὴ θέσπιση τοῦ ΕΘ.  
 Ἐπιπλέον  ἐπειδὴ γίνεται λόγος γιὰ χρέος φιλανθρωπίας  ἀπαντοῦμε , εἶναι ἀσφαλῶς  φιλανθρωπία  ἡ δωρεὰ ὀργάνων, ἀλλὰ  ἀσύγκριτα  μεγαλύτερη  φιλανθρωπία εἶναι νὰ διδάσκεις τοὺς  ἀνθρώπους νὰ πηγαίνουν στὸ θάνατο μὲ  βαθειὰ πίστη στὴν Ἀνάσταση τοῦ ΧΡΙΣΤΟΥ.
Φιλανθρωπία εἶναι νὰ διδάσκεις τοὺς ἀνθρώπους  νὰ πορεύονται στὴ σταυροαναστάσιμη ζωὴ καὶ  ὅτι ὁ θάνατος, καθολικὸ γεγονὸς τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου,  εἶναι πέρασμα στὴν αἰωνιότητα,  καὶ μετάσταση στὰ ἀνώτερα , τὰ ἀληθινὰ, τὰ ἄφθαρτα. Φιλανθρωπία  εἶναι νὰ διδάσκεις  τοὺς ἀνθρώπους  τὴ δοξολογικὴ  πλευρὰ τῆς  ἀσθένειας καὶ  τὴ λυτρωτικὴ πλευρὰ τοῦ θανάτου.
Κλείνοντας θὰ ἤθελα νὰ εὐχαριστήσω  τὴν Ἑστία  Πατερικῶν  Μελετῶν  γιὰ  τὴν ἰδιαίτερη  τιμὴ πού  μου ἔδωσαν νὰ μὲ προσκαλέσουν νὰ καταθέσω τὴν ἐπιστημονική μου ἄποψη  στὴν ἀποψινὴ ἡμερίδα, καθὼς καὶ τὸ  σεβασμιότατο μητροπολίτη  Κηφισίας, Ἁμαρούσιου  καὶ Ὠρωποὺ κ.κ. Κύριλλο  γιὰ τὴν, στὴν ἐλαχιστότητά μου, παρασχεθεῖσα εὐλογία. Εὐχαριστῶ.      
    
Ἀρχιμ. Ἰωάννης Κοκάκης        
Ἀκτιν/της–ογκολόγος– θεολόγος

 ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

1.Shwmon D. A. ‘’anencephale selected medical aspects’’ Hasting Center report 1988 no 10pp11-19 /
2.Dr Massimo Bondi ‘’Testimony presented at a hearing of the selected commitee of the commission of social affairs of the Italian Parliament’’ /  3.D.C.Klein’’ brain death with prolonged somatic survivor’’ N.E.J.of med.1992no306 pp 1362 /  4.J.E.ParisiR.C. KirnG.H Collins et al’’ brain death with prolonged somatic survivor’’ N.E.J. of med1982no 306 pp14-16 / 5.Heytens l et al 1989 ‘’Lazarus signs ad extension postum in a brain dead patient case report’’ Neurosergury 71<3>449- 51 / 6.Popper A.H. ‘’unusual spontaneous movements in brain dead patients’’ Neurology 1984 no 34 pp1089-1092 / 7.Dr Alan  Shwmon professor of pediatric neurology UCLA’’ chronic brain death meta analysis  and conseptual consequences’’ Neurology1998 no51 pp1538-1545 / 8.D.S.Eriksson of Gotemborg university inst. Of  cl neuroscience F.H.Cage  of S Diego Salk institute  cf  ‘’ mors sua vita mea ‘’op.cit.p 7 / 9.DR Hill ibid. / 10.C.B.Johansson et al ‘’ identification of neural stem cells in the adult mammalian central nervous system’’ 1989 January 8 no 96 <1>pp 25-34 / 11 .proff.Fausto Baltisero department of human fisiology  university of Milan hearing September 28 1992 ‘’report of the selected comitee  of the commission of social affairs of the Italian Parliament’’ / 12.rethinking…note22 Wetzer R.C. Setzer N.Stiff J.L.’’ et al  ‘’hemodynamic responses in brain dead organ donor patient’’Anesth.Analgh 1985 no 64 pp125-128 /13.Dr Robert Truog- Dr James Fakler ‘’rethinking brain death’’  Critical Care Medicine volume20 no12 1992/  14.GriggM.M., Kelly M.A.,Celessia G.G. et al electroencephalographic activity after brain death Archives of Neurology 1987no44[9] pp948-954/
 http://anavaseis.blogspot.gr/2013/04/blog-post_882.html