Τὸ Ἱερὸν Σαρανταλείτουργον τῶν Χριστουγέννων

Τὸ Ἱερὸν Σαρανταλείτουργον τῶν Χριστουγέννων 

Στὴν Θεία Λειτουργία τελετουργεῖται ἡ μυστικὴ σχέσις τοῦ πιστοῦ μὲ τὸν Σωτῆρα Χριστὸν καὶ κορυφώνεται στὸ ὑπέρτατο καὶ πλέον φρικτὸ μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας μας, στὴν Θεία Εὐχαριστία.
 Πόσο χαρίζει εὐφροσύνη καὶ παλμὸ στὴν καρδιὰ ἡ σκέψις ὅτι ὅλοι οἱ ὀρθόδοξοι χριστιανοὶ ἀποτελοῦν μία πνευματικὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ἕνα σῶμα, ἕνα πνεῦμα, ἕνα κλῆμα μὲ πολλὰ σταφύλια!
Σ᾽ ὅλους βασιλεύει ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς καὶ σ᾽ ὅλους ζῆ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ. Θαυμαστὴ εἶναι ἡ θεία Λειτουργία μὲ τὴν πλατειὰ ἐκείνη ἀγάπη, ποὺ ἀγκαλιάζει ὅλο τὸν κόσμο, ὄχι μόνο τὸν ἐπίγειο ἀλλὰ καὶ τὸν οὐράνιο. (Ἁγ. Ἰωάννης τῆς Κρονστάνδης, ἐκδ. Ἱ, Μονῆς Παρακλήτου).
 Ὄχι μόνο ὅμως οἱ ζῶντες ὠφελούμεθα ἀλλὰ καὶ οἱ κεκοιμημένοι τὰ μέγιστα ὠφελοῦνται ἀπὸ τὴν ἀναίμακτο θυσία, καθὼς τονίζει ὁ Ἅγιος Συμεὼν Θεσσαλονίκης:
ὅταν ἀποχαιρετήσουμε τὸν προσφιλῆ μας νεκρὸ μὲ τὸν τελευταῖον ἀσπασμό, δὲν τὸν λησμονοῦμε γιὰ πάντα ἀλλὰ καθ᾽ ἑσπέρα καὶ πρωῒ δὲν παύονται αἱ ὑπὲρ τοῦ τελευτήσαντος προσευχαί, ἔπειτα τὰ νόμιμα καὶ συνηθισμένα μνημόσυνα ἐκτελοῦνται, ἐξαιρέτως δὲ καὶ κυρίως ἡ καθ᾽ ἡμέραν ἀναίμακτος θυσία (θεία Λειτουργία), παρὰ τὴν ὁποίαν κανένα ἄλλο δὲν εἶναι τόσον ὠφέλιμο εἰς τοὺς κεκοιμημένους μήτε τόσης εὐφροσύνης αἴτιον καὶ φωτισμοῦ καὶ ἑνώσεως πρὸς τὸν Θεόν, καθὼς αὐτό, διότι αὐτὸ τὸ ἴδιον Αἷμα τοῦ Κυρίου εἶναι ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον χύνεται ὑπὲρ ἡμῶν τῶν ἀχρείων εἰς αὐτὴν τὴν θυσία καὶ αὐτὸ τὸ ἴδιον θεῖον Σῶμα εἶναι ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον θυσιάζεται ἐπάνω εἰς τὸ Ἅγιο Θυσιαστήριο.
Αὐτὴν δὲ τὴν θυσία καὶ οἱ οἰκεῖοι κατὰ σάρκα τοῦ ἀποθανόντος καὶ οἱ κατὰ πνεῦμα ἡνωμένοι μὲ αὐτὸν καὶ οἱ περισσότερο ἀγαπῶντες αὐτὸν ἀδιαλείπτως καὶ καθ᾽ ἡμέρα προσφέρουσιν ὅλον τὸν χρόνο καὶ εἰς ὅλην τους τὴν ζωὴν καὶ ὅσον πλέον τὴν προσφέρουσι τόσον περισσότερο ὠφελοῦσι καὶ τοὺς κεκοιμημένους καὶ ἑαυτούς, διότι ποῖον ἄλλο ἐπωφελέστερον τοῦ νὰ θύεται ὁ Χριστὸς δι᾽ ἡμᾶς; Ἄλλοι δὲ προσφέρουσι, καθ᾽ ὅσον δύνανται καὶ προαιροῦνται, καὶ ἄλλοι τουλάχιστον μέχρι τῶν τεσσαράκοντα ἡμερῶν προσάγουσι καθ᾽ ἡμέρα αὐτὴν τὴν θυσία…
 Χαρακτηριστικὸ παράδειγμα τῶν ἀνωτέρω εἶναι καὶ ἡ κάτωθι διήγησις ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Ἀρχ. Ἰγνατίου "Ποῦ πηγαίνει ἡ ψυχὴ μετὰ τὸν θάνατον: Ἕνας χριστιανός, ἐνῶ ἔσκαπτε μὲ πολλοὺς μαζὶ σ᾽ ἕνα νταμάρι, ἔπεσε βράχος καὶ τοὺς καταπλάκωσε.

Τὴν Ἁγία Τεσσαρακοστὴ τῶν Χριστουγέννων τελεῖται τὸ καθιερωμένο καὶ εὐλογημένο Ἱερὸ Σαρανταλείτουργο στὸ ὑπὲρ ἐλέους, σωτηρίας καὶ θεραπείας ψυχῶν καὶ σωμάτων πάντων ἡμῶν καὶ ὑπὲρ ἀναπαύσεως καὶ συγχωρήσεως πάντων τῶν κεκοιμημένων ἀδελφῶν ἡμῶν.
Ἡ γυναίκα αὐτοῦ τοῦ ἑνός, ἔδωσε ὅτι εἶχε ἀπὸ τὸ ὑστέρημά της εἰς ἕνα ἱερέα νὰ κάμη 40 λειτουργίες διὰ τὴν ψυχὴ τοῦ ἀνδρός της. Καθημερινῶς δὲ πήγαινε μία προσφορά, ἕνα μπουκάλι μὲ κρασί, καὶ μία λαμπάδα, σὰν πτωχή, ποὺ ἦταν.
Ὅταν ἔφθασε ὁ ἱερεὺς εἰς τὰς 20 θ. Λειτουργίας, ὁ διάβολος φθόνησε τὴν εὐλάβειά της καὶ τῆς εἶπε ὅτι ὁ ἱερεὺς ἔφυγε, διότι εἶχε δουλειὰ βιαστικὴ καὶ γι᾽ αὐτὸ μὴ κοπιάζεις καὶ αὔριο πηγαίνεις τὴν προσφορά σου. Αὐτὸ τῆς τὸ ἔκαμε 3 φορὲς εἰς τὸ διάστημα τῶν 40 θ. Λειτουργιῶν. Ἐν τῷ μεταξὺ ἔγινε ἐκχωμάτωσις, γιὰ νὰ βγάλουν τὰ πτώματα.
Ὅταν ἔφθασαν εἰς ἕνα μέρος ἄκουσαν φωνή, ποὺ ἔλεγε: Προσέξατε, σκάψατε μὲ προσοχή, διότι ἐπάνω μου εἶναι δύο πέτρες, μὴ πέσουν καὶ μὲ θανατώσουν… Αὐτοὶ θαύμασαν, καὶ σκάπτοντες πλαγίως βρῆκαν τὸν ἄνθρωπο ζωντανὸ καὶ τὸ ἀνήγγειλαν εἰς τὴν γυναίκα του. Ἀποροῦσαν δὲ ὅλοι, πῶς ἔζησε ἐπὶ 40 ἡμέρες χωρὶς τροφή.
Αὐτὸς δὲ εἶπε κάθε μέρα μοῦ ἔδινε κάποιος, ἀοράτως, ἕνα ψωμὶ καὶ ἕνα δοχεῖο κρασὶ καὶ μία λαμπάδα ἦταν μπροστά μου καὶ ἔτσι ἔτρωγα, ἐκτὸς ἀπὸ 3 ἡμέρας, ὅπου δὲν ἔφαγα τίποτε, οὔτε φῶς εἶδα καὶ πικράθηκα πολύ, ὀδυρόμενος διὰ τὰς ἁμαρτίας μου. Κατόπιν εἶδα τὴν ἀναμμένη λαμπάδα, τὸ ψωμὶ καὶ τὸ κρασί, σὰν πρῶτα καὶ δόξασα τὸν Θεό, ὅπου δὲν μὲ ἐγκατέλειψε μέχρι τέλος…».
Αὐτὰ εἶναι τὰ θαύματα τῆς πίστεώς μας καὶ θὰ ἦτο εὐχῆς ἔργον, νὰ ὑπῆρχε ἡ δυνατότης νὰ γίνουν ἀντιληπτὰ καὶ βιώσιμα ἀπὸ ὅλους μας.

ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ «ΑΓ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΠΑΛΑΜΑΣ» ΚΟΥΦΑΛΙΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ.

   Ὀρθόδοξος Τύπος ἀρ. φυλ. 1999, 22 Νοεμβρίου 2013


http://anavaseis.blogspot.gr/2013/11/blog-post_5797.html

Σαρανταλείτουργο Πεντηκοστής στον Ι. Ναό Αγ. Νικολάου Νικαίας

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/05/blog-post_24.html

Σαρανταλείτουργο «Υπέρ Αναπαύσεως». Θαύματα και αποκαλύψεις από τη Θεία Λειτουργία

Σαρανταλείτουργο «Υπέρ Αναπαύσεως»

   Ο γερο-Δανιήλ ο αγιορείτης (1929), ο σοφός ησυχαστής των Κατουνακίων, έχει καταχωρισμένο στα χειρόγραφά του και το ακόλουθο περιστατικό, που συνέβη το 1869 στην πατρίδα του, τη Σμύρνη.
   Κάποιος ενάρετος χριστιανός κάλεσε στα τελευταία της ζωής του τον πνευματικό του παπα-Δημήτρη και του είπε:
   - Εγώ σήμερα πεθαίνω. Πες μου, σε παρακαλώ, τι πρέπει να κάνω την κρίσιμη τούτη ώρα;
   Ο ιερέας, γνωρίζοντας την αρετή του και τη μυστηριακή προετοιμασία του, του πρότεινε το εξής:
   - Δώσε εντολή να σου κάνουν μετά το θάνατό σου τακτικό σαρανταλείτουργο σ' ένα εξωκκλήσι.
   Έτσι κι έγινε. Ο κυρ-Δημήτρης - αυτό ήταν το όνομά του - άφησε εντολή στο γιο του να κάνει μετά την κοίμησή του σαρανταλείτουργο. Κι εκείνος, υπακούοντας στην τελευταία επιθυμία του καλού του πατέρα, ανέθεσε χωρίς καθυστέρηση την εκτέλεσή της στον παπα-Δημήτρη.
   Ο σεμνός λευίτης δέχτηκε να κάνει το σαρανταλείτουργο, που ο ίδιος είχε προτείνει στο μακαρίτη, και αποσύρθηκε για όλο αυτό το διάστημα στο εξωκκλήσι των αγίων Αποστόλων.

   Οι τριάντα εννέα λειτουργίες έγιναν απρόσκοπτα. Η τελευταία έπρεπε να γίνει ημέρα Κυριακή. Το βράδυ όμως του Σαββάτου πιάνει τον παπά ένας δυνατός πονόδοντος και τον αναγκάζει να επιστρέψει στο σπίτι του.
   Η πρεσβυτέρα του πρότεινε να βγάλει το δόντι, μα εκείνος αρνήθηκε, γιατί έπρεπε την επομένη να τελέσει την τελευταία λειτουργία. Τα μεσάνυχτα ο πόνος κορυφώθηκε, και τελικά ο παπάς αναγκάστηκε να βγάλει το δόντι. Επειδή όμως παρουσιάστηκε αιμορραγία, ανέβαλε την τελευταία λειτουργία για τη Δευτέρα.
   Στο μεταξύ, το απόγευμα του Σαββάτου, ο Γεώργιος, ο γιος του μακαριστού Δημητρίου, ετοίμασε μερικά χρήματα για τον κόπο του ιερέα, με σκοπό να του τα δώσει την επόμενη μέρα.
   Τα μεσάνυχτα ξύπνησε για να προσευχηθεί. Ανακάθησε στο κρεβάτι κι άρχισε να φέρνει στο νου του τις αρετές, τα χαρίσματα και τα σοφά λόγια του πατέρα του. Κάποια στιγμή πέρασε απ' το μυαλό του η ακόλουθη σκέψη: "Άραγε ωφελούν τα σαρανταλείτουργα τις ψυχές των κεκοιμημένων, ή τα καθιέρωσε η εκκλησία για παρηγοριά των ζώντων;"
   Τότε ακριβώς τον πήρε ένας ελαφρός ύπνος, και είδε πως βρέθηκε σε μία πεδιάδα με ομορφιά απερίγραπτη. Ένιωθε ανάξιο τον εαυτό του να βρίσκεται σε τέτοιον ιερό και παραδεισένιο χώρο. Μπροστά του απλωνόταν ένα απέραντο και κατάφυτο περιβόλι, που μοσχοβολούσε με μίαν ανέκφραστη ευωδία.
   "Αυτός οπωσδήποτε θα είναι ο παράδεισος!", μονολόγησε. "Ω, τι μακαριότητα περιμένει όσους ζουν ενάρετα στη γη!"
   Εξετάζοντας έκπληκτος τα υπερκόσμια κάλλη, είδε ένα λαμπρό ανάκτορο με έξοχη αρχιτεκτονική χάρη, ενώ οι τοίχοι του έλαμπαν απ' τα διαμάντια και το χρυσάφι. Η ομορφιά του ήταν ανέκφραστη.
   Πλησιάζει πιο κοντά, και τότε - τι χαρά! - βλέπει στην πόρτα του παλατιού τον πατέρα του ολοφώτεινο και λαμπροφορεμένο.
   - Πώς βρέθηκες εδώ, παιδί μου; τον ρωτάει με πραότητα και στοργή.
   - Ούτε κι εγώ ξέρω, πατέρα. Καταλαβαίνω πως δεν είμαι άξιος γι' αυτόν τον τόπο. Αλλά πες μου, πώς τα περνάς εδώ; Πώς ήρθες; Τίνος είναι αυτό το παλάτι;
   Η φιλανθρωπία του Σωτήρος Χριστού με τις πρεσβείες της Παναγίας, που της είχα ιδιαίτερη ευλάβεια, με αξίωσε να καταταχθώ σ' αυτό το μέρος. Ήταν μάλιστα να μπω σήμερα μέσα στο παλάτι. Ο οικοδόμος όμως, που το χτίζει, πέρασε μια ταλαιπωρία - έβγαλε απόψε το δόντι του - κι έτσι δεν τελείωσαν οι σαράντα μέρες της οικοδομής του. Για αυτό το λόγο θα μπω αύριο.
   Ύστερα απ' αυτά ο Γεώργιος ξύπνησε δακρυσμένος και έκπληκτος, αλλά και με απορίες. Πέρασε την υπόλοιπη νύκτα αναπέμποντας αίνους και δοξολογίες στο Θεό. Το πρωί, μετά τη θεία λειτουργία, πήρε πρόσφορα, νάμα και αγνό κερί και ξεκίνησε για το εξωκκλήσι των αγίων Αποστόλων. Ο παπα-Δημήτρης τον υποδέχθηκε με χαρά:
   - Τώρα μόλις τελείωσα κι εγώ τη θεία λειτουργία. Έτσι ολοκληρώθηκε το σαρανταλείτουργο.
   Αυτό είπε για να μην τον λυπήσει.
   Ο επισκέπτης τότε του διηγήθηκε το νυχτερινό του όραμα. Όταν έφτασε στο σημείο που ο πατέρας του δεν μπήκε στο παλάτι, γιατί ο οικοδόμος έβγαλε το δόντι του, ο παπα-Δημήτρης ένιωσε φρίκη, αλλά και θαυμασμό.
   - Εγώ είμαι, αγαπητέ μου, ο οικοδόμος που εργάστηκε στην οικοδομή του παλατιού, είπε με χαρά. Σήμερα δεν λειτούργησα, γιατί έβγαλα το δόντι μου. Θα λειτουργήσω όμως τη Δευτέρα, κι έτσι θα ολοκληρώσω το πνευματικό παλάτι του πατέρα σου.

Θαύματα και αποκαλύψεις από τη Θεία Λειτουργία

Εκδόσεις Ι.Μ. Παρακλήτου Ωρωπός Αττικής

σελ. 27-29

Ἐπιμέλεια κειμένου και πηγή στο Διαδίκτυο  Ἀναβάσεις

 Διαβάστε τά ὑπόλοιπα πατώντας  Θαύματα και αποκαλύψεις από τη Θεία Λειτουργία

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/03/blog-post_6152.html