Σύντομο βίντεο-αφιέρωμα της απεργιακής ΕΡΤ3 στον άνθρωπο που εν πολλοίς διαμόρφωσε το laiko stroma ως πολιτικό ζώο (πλην της έξης για ακατάσχετη υποσχεσιολογία νέων αναρτήσεων).
υ.γ. Σαν τους "χυμούς" δεν έχει
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Προσωπολατρεία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Προσωπολατρεία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Τρίτη 9 Σεπτεμβρίου 2014
Κλεψιμέικο χομάζ (homage) στον άνθρωπο που έφτιαξε το laiko stroma αυτό που είναι
υ.γ. Σαν τους "χυμούς" δεν έχει
Κυριακή 1 Ιουνίου 2014
Μέρα Ανεξαρτησίας
Οι αναρτήσεις θα επανέλθουν σε άτακτη μεν αλλά συχνότερη «φάση» από αυτήν της… μίας κάθε 3 χρόνια.
Το δε project για τον «Αριστερισμό» παρά τον «παπά» που πούλησα, παγώνει, ωστόσο μέχρι τις 78 Οκτωβρίου 2014-24-34-104 κλπ. υπάρχει άπλετος χρόνος. Βλέπουμε.
Από σήμερα δεξιά θα βλέπετε και το λεγόμενο και «Disclaimer» το οποίο έκλεψα από τα παιδιά του Redfly Planet, και laiko stroma-τοποίησα καταλλήλως. Μαζί θα καθιερωθούν και αντίστοιχοι κανόνες σχολιασμού.
Τα συνιστώμενα links αριστερά, θα υποστούν αυτές τις μέρες επεξεργασία, θα υπάρξουν εκτεταμένες προσθαφαιρέσεις για προφανείς (ή και μη) λόγους.
Διενεργούνται επαφές για πιθανή γενικότερη επανασχεδίαση-αναμόρφωση του blog.
Γερά.
Δευτέρα 26 Οκτωβρίου 2009
STRATOVARIUS (Στρατοβάριους)
Stratovarius (Στρατοβάριους) ονομάζεται μια φινλανδική power metal μπάντα που σχηματίστηκε το 1984.
Στρατοβάριους (Stratovarius) ονομάζεται χαϊδευτικά η κατάταξη στον Στρατό, εμού, του laikou stromatos, που σχηματίστηκα επίσης το 1984.
Για όσους επιθυμούν να προσκομίσουν τάπερ με κεφτεδάκια, ενημερώνω ότι παρουσιάζομαι στο 6ο Σύνταγμα Πεζικού στην Κόρινθο, την Τετάρτη 11 Νοεμβρίου 2009.
Για όσους επιθυμούν να ανακουφιστούν που φεύγω, ενημερώνω ότι θα λείψω για 9 (εννέα) ολόκληρους μήνες.
Για όσους (και όσες) επιθυμούν να λυπηθούν που φεύγω, διευκρινίζω ότι 9 μήνες δεν είναι τίποτα μπροστά στην Αιωνιότητα. Άλλωστε ακόμα και η αγάπη άργησε μια μέρα (πήγε να συναντήσει τις μέλισσες που ήρθαν ύστερα).
Με αφορμή την κατάταξη στο στράτευμα θα ήθελα να καλέσω όλους τους αναγνώστες να απαντήσουν στο θεμελιώδες και κομβικό ερώτημα που ταλανίζει μυριάδες ανθρώπων, κυρίως γυναικών: «Nα αφήσει ξανά τα μαλλιά του μακριά το laiko stroma, μετά τον στρατό;» Η ψηφοφορία θα παραμείνει ανοιχτή όλο το διάστημα που θα λείπω, και το αποτέλεσμα της θα γίνει σεβαστό (άμα γουστάρω).
Θα ήθελα επίσης, τώρα που η ακεραιότητα της χώρας εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από μένα, να παρακαλέσω όλους να προσεύχονται για την Ειρήνη.
αν δε σας δω, καλές γιορτές
laiko stroma
Στρατοβάριους (Stratovarius) ονομάζεται χαϊδευτικά η κατάταξη στον Στρατό, εμού, του laikou stromatos, που σχηματίστηκα επίσης το 1984.
Για όσους επιθυμούν να προσκομίσουν τάπερ με κεφτεδάκια, ενημερώνω ότι παρουσιάζομαι στο 6ο Σύνταγμα Πεζικού στην Κόρινθο, την Τετάρτη 11 Νοεμβρίου 2009.
Για όσους επιθυμούν να ανακουφιστούν που φεύγω, ενημερώνω ότι θα λείψω για 9 (εννέα) ολόκληρους μήνες.
Για όσους (και όσες) επιθυμούν να λυπηθούν που φεύγω, διευκρινίζω ότι 9 μήνες δεν είναι τίποτα μπροστά στην Αιωνιότητα. Άλλωστε ακόμα και η αγάπη άργησε μια μέρα (πήγε να συναντήσει τις μέλισσες που ήρθαν ύστερα).
Με αφορμή την κατάταξη στο στράτευμα θα ήθελα να καλέσω όλους τους αναγνώστες να απαντήσουν στο θεμελιώδες και κομβικό ερώτημα που ταλανίζει μυριάδες ανθρώπων, κυρίως γυναικών: «Nα αφήσει ξανά τα μαλλιά του μακριά το laiko stroma, μετά τον στρατό;» Η ψηφοφορία θα παραμείνει ανοιχτή όλο το διάστημα που θα λείπω, και το αποτέλεσμα της θα γίνει σεβαστό (άμα γουστάρω).
Θα ήθελα επίσης, τώρα που η ακεραιότητα της χώρας εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από μένα, να παρακαλέσω όλους να προσεύχονται για την Ειρήνη.
αν δε σας δω, καλές γιορτές
laiko stroma
Δευτέρα 30 Μαρτίου 2009
Η Ώρα που Σταμάτησε η Γη
Το ‘πε και το ‘κανε.
Στην αρχή δεν τον πίστεψα. Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι έχει τόσο νοσηρή φαντασία, τόσο ανατριχιαστικές ιδέες για τη ζωή. Μέχρι την τελευταία στιγμή, ήλπιζα κρυφά ότι δεν θα πραγματοποιούσε την απειλή του. Στο κάτω-κάτω άνθρωπος είναι και αυτός, καμωμένος από σάρκα και αίμα.
Όμως διαψεύστηκα οικτρά.
Το Σάββατο 28 Μαρτίου 2009 μεταξύ 20.30-21.30 ο Ελ Μακαρόνιους, όπως με περισσή χαρά μου ανακοίνωσε ο ίδιος, άνοιξε όλα τα φώτα του σπιτιού του, όλες τις διαθέσιμες ηλεκτρικές συσκευές, κουζίνες, θερμοσίφωνες, τοστιέρες, πιστολάκια μαλλιών, βραστήρες αυγών στη μέγιστη ένταση. Την τελευταία στιγμή οι οικείοι του τον απέτρεψαν απ’ το να στήσει στο μπαλκόνι έναν προβολέα του Batman.
Όχι δεν έβαλε φωτιά στο σπίτι.
Κάθισε αναπαυτικά στην πολυθρόνα του και άναψε το τελευταίο του πούρο Cojiba, προσωπικό δώρο του Φιδέλ Κάστρο. Δίπλα του είχε ένα μπουκάλι Johnnie Walker Blue Label, που το είχε αγοράσει με τις οικονομίες μια ζωής. Ένα αινιγματικό μειδίαμα, μίγμα αναμονής και επιβεβαίωσης σχηματίστηκε στο πρόσωπό του.
Για τον Ελ Μακαρόνιους, τίποτα πια δεν θα ήταν το ίδιο.
Ήταν η Ώρα που Σταμάτησε η Γη.
Στην αρχή δεν τον πίστεψα. Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι έχει τόσο νοσηρή φαντασία, τόσο ανατριχιαστικές ιδέες για τη ζωή. Μέχρι την τελευταία στιγμή, ήλπιζα κρυφά ότι δεν θα πραγματοποιούσε την απειλή του. Στο κάτω-κάτω άνθρωπος είναι και αυτός, καμωμένος από σάρκα και αίμα.
Όμως διαψεύστηκα οικτρά.
Το Σάββατο 28 Μαρτίου 2009 μεταξύ 20.30-21.30 ο Ελ Μακαρόνιους, όπως με περισσή χαρά μου ανακοίνωσε ο ίδιος, άνοιξε όλα τα φώτα του σπιτιού του, όλες τις διαθέσιμες ηλεκτρικές συσκευές, κουζίνες, θερμοσίφωνες, τοστιέρες, πιστολάκια μαλλιών, βραστήρες αυγών στη μέγιστη ένταση. Την τελευταία στιγμή οι οικείοι του τον απέτρεψαν απ’ το να στήσει στο μπαλκόνι έναν προβολέα του Batman.
Όχι δεν έβαλε φωτιά στο σπίτι.
Κάθισε αναπαυτικά στην πολυθρόνα του και άναψε το τελευταίο του πούρο Cojiba, προσωπικό δώρο του Φιδέλ Κάστρο. Δίπλα του είχε ένα μπουκάλι Johnnie Walker Blue Label, που το είχε αγοράσει με τις οικονομίες μια ζωής. Ένα αινιγματικό μειδίαμα, μίγμα αναμονής και επιβεβαίωσης σχηματίστηκε στο πρόσωπό του.
Για τον Ελ Μακαρόνιους, τίποτα πια δεν θα ήταν το ίδιο.
Ήταν η Ώρα που Σταμάτησε η Γη.
Παρασκευή 5 Δεκεμβρίου 2008
Ένας Εσπερινός μείον
Οι κακές γλώσσες θα το αντιμετωπίσουν σαν κακόγουστο αστείο, σαν κακοπαιγμένη φάρσα, σαν φάλτσα συμφωνία, σαν το θέατρο του παραλόγου, σαν το χρονικό ενός προαναγγέλθεντος φιάσκου.
Η αλήθεια όμως απέχει παρασάγκας από τα παραπάνω και από αυτήν δεν μπορεί κανείς να κρυφτεί.
Λόγω ενός έκτακτου προβλήματος υγείας, που ανάγκασε τον γράφοντα να αναζητήσει ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, δεν κατέστη δυνατή η μετάβαση και παραμονή στο Άγιον Όρος τις ημέρες 2-3-5 Δεκεμβρίου, όπως είχε με πολλή σπουδή (και ζέση) προγραμματιστεί.
Η αλήθεια όμως απέχει παρασάγκας από τα παραπάνω και από αυτήν δεν μπορεί κανείς να κρυφτεί.
Λόγω ενός έκτακτου προβλήματος υγείας, που ανάγκασε τον γράφοντα να αναζητήσει ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, δεν κατέστη δυνατή η μετάβαση και παραμονή στο Άγιον Όρος τις ημέρες 2-3-5 Δεκεμβρίου, όπως είχε με πολλή σπουδή (και ζέση) προγραμματιστεί.
Πληροφορίες που φέρουν το laiko stroma να βρίσκεται το επίμαχο διάστημα στην Αθήνα, όπου και κατέθεσε στην εξεταστική επιτροπή για την υπόθεση της Μονής Βατοπεδίου, κρίνονται ως αναληθείς και εντάσσονται σε ένα ολοφάνερα οργανωμένο σχέδιο κατασυκοφάντησης και εξόντωσης του laikou stromatos ως διαδυκτιακού υποκειμένου, και ως υποκειμένου, σκέτα.
Τετάρτη 26 Νοεμβρίου 2008
Επίσκεψη στο Άγιο Όρος. Σοβαρά.
Όχι δεν είναι ακόμα μια μούφα του Φιλολαϊκού blog.
Με τα σημερινά δεδομένα βέβαια θα αντιμετωπιστεί σαν ατυχής αστεϊσμός.
Αλλά είναι η αλήθεια.
Τις ημέρες 2-3-4 Δεκεμβρίου το Λαϊκό Στρώμα, μαζί με έναν ακόμα προσκυνητή-εαακίτη (εκρηκτικός συνδυασμός), θα βρεθεί στον ιερό τόπο του Αγίου Όρους, για επίσκεψη περιέργειας, όπου κοντά στους γέροντες και την απεριόριστη σοφία τους ελπίζει να βρει την την ψυχική γαλήνη και κυρίως την άψυχη Μαυροδάφνη που βαράει στο κεφάλι.
Καταλαβαίνω ότι είναι δύσκολο να το πιστέψει κανείς αλλά αποτελεί την πικρή αλήθεια.
Μετά την επιστροφή, πρώτα ο Θεός, από την Αθωνική Πολιτεία, θα ακολουθήσει εκτενές Οδοιπορικό με όλες τις λεπτομέρειες.
Δευτέρα 10 Νοεμβρίου 2008
Αυτή είναι η Επόμενη Ανάρτηση.
1. Τί είναι αυτά τα μπλε βιβλία;
Τα τρία αυτά μπλε βιβλία, είναι το «Κεφάλαιο» του Μαρξ (άνευ Υπεραξίας), ανέλπιστό δώρο του συνασπισμένου αφεντικού στην αποθήκη βιβλίων που δούλευα, έκτακτος, τον Σεπτέμβρη-Οκτώβρη, προφανώς για να κατανοήσω τον αδογμάτιστο μαρξισμό και να ξεφύγω από το «σταλινικό», «δογματικό» ΚΚΕ σύμφωνα με παραίνεση του ιδίου αφεντικού.
Συνασπισμένος-ξεσυνασπισμένος, το δώρο δε με χάλασε καθόλου πάντως.
2. Ποιός είναι αυτός που μου είπε «Άργησα λίγο γιατί πήγα να πάρω μια προλεταριακή σοκοφρέτα»;
Την εξυπνάδα αυτή (γελάσαμε πάλι) την είπε ο ίδιος πασόκος (συνασπισμένος) μετά την επιστροφή του από εξωτερική δουλειά, κρατώντας μια σοκοφρέτα ΙΟΝ, στην προσπάθεια του να αστεϊστεί, την ώρα που δουλεύαμε non-stop 12ωρα και βάλε.
3. Πώς βγήκε το σύνθημα: «Μία η ντουντούκα, τέσσερις εμείς»;
Σύμφωνα με τον επιφανή πλέον συνασπισμένο (φερόμενο και ως πασόκο) αφεντικάνο το σύνθημα βγήκε τέλη της δεκαετίας του ’70. Συγκεκριμένα: Διεξάγετο πορεία της ΕΦΕΕ στη Θεσσαλονίκη η οποία είχε προσωρινά σταθμεύσει παραπλεύρως του Λευκού Πύργου, όταν ο Αφεντικάνος (κνίτης, τρομάρα του, τότε και σύνεδρος στην ΕΦΕΕ), άκουσε πίσω του από το μπλοκ της Α.Α.Σ.Π.Ε. (Αντιφασιστική Αντιιμπεριαλιστική Σπουδαστική Παράταξη Ελλάδας, ΕΚΚΕ)έναν ΑΑΣΠίτη να τεστάρει την ντουντούκα και να χαριεντίζεται με του συντρόφους του, λέγοντας χαμηλόφωνα «μία η ντουντούκα, τέσσερις εμείς». Οι λιγοστοί αλλά $#@βλωμένοι ταλιμπάν όμως του ΕΚΚΕ, νόμισαν πως είναι νέο πρωτοφανέρωτο σύνθημα και ξεκίνησαν εν χορώ «Μία η ντουντούκα, τέσσερις εμείς».
4. Γιατί ο Ελ Μακαρόνιους μου είπε: «Να δεις που στο τέλος θα μας κόψουν κανένα «χρεωστικό» και θα πληρώσουμε κι από πάνω»;
Διότι ο Ελ Μακαρόνιους (μαζί δουλεύαμε) ήξερε, όπως και ‘γω, ότι στην αποθήκη εφαρμόζετο, μεταξύ άλλων αντεργατικών διατάξεων, ο νόμος «περί διευθέτησης του χρόνου εργασίας», που βολεύει την εργοδοσία να αφήνει απλήρωτες υπερωρίες και να κάνει διάφορες τσιριτζάντζουλες.
Τελικά ο συνασπισμένος τα πλήρωσε όλα σύμφωνα με τις συλλογική σύμβαση Βιβλίου-Χάρτου. Αυτό δα έλειπε.
Τρίτη 7 Οκτωβρίου 2008
Να δεις που στο τέλος
Γιατί ο Ελ Μακαρόνιους μου είπε: «Να δεις που στο τέλος, θα μας κόψουν κανένα «χρεωστικό» και θα πληρώσουμε κι από πάνω»;
Η απάντηση, μαζί με τις υπόλοιπες απαντήσεις, σε επόμενη ανάρτηση.
Η απάντηση, μαζί με τις υπόλοιπες απαντήσεις, σε επόμενη ανάρτηση.
Πέμπτη 2 Οκτωβρίου 2008
Πώς βγήκε το σύνθημα;
Πώς βγήκε το σύνθημα: «Μία η ντουντούκα, τέσσερις εμείς»;
Η απάντηση, μαζί με τις υπόλοιπες απαντήσεις, σε επόμενη ανάρτηση.
Η απάντηση, μαζί με τις υπόλοιπες απαντήσεις, σε επόμενη ανάρτηση.
Δευτέρα 29 Σεπτεμβρίου 2008
Τετάρτη 24 Σεπτεμβρίου 2008
Ποιός είναι αυτός;
Ποιος είναι αυτός που μου είπε «Άργησα λίγο γιατί πήγα να πάρω μια προλεταριακή σοκοφρέτα»;
Η απάντηση, μαζί με την απάντηση για το «Τι είναι αυτά τα μπλε βιβλία», σε επόμενη ανάρτηση.
Η απάντηση, μαζί με την απάντηση για το «Τι είναι αυτά τα μπλε βιβλία», σε επόμενη ανάρτηση.
Σάββατο 20 Σεπτεμβρίου 2008
Παρασκευή 18 Ιουλίου 2008
Με αφορμή αλλά και χωρίς αυτήν
Βλέποντας τον συρφετό των γουρουνοτόμαρων της ΟΝΝΕΔ, παράλληλα με το για 15η φορά ξαναδιάβασμα ενός βιβλίου του πολυαγαπημένου μου Βασίλη Ραφαηλίδη (κάτω δεξιά στο blog), έκανα μια ποικιλία σκέψεων για την κατάσταση αλλά θα ΄μαι επιλεκτικός και σύντομος.
Οι πολιτικοί απόγονοι των δολοφόνων του Τεμπονέρα (για να μην πάω πιο πίσω και μου ανέβει το αίμα στο κεφάλι) είχαν για άλλη μια φορά την τιμητική τους.
Πάλι συγχαρητήρια, πάλι αγαπούλες από τον Κώστα Τον Καραμανλή (χωρίς «Τον» ανάμεσα, δε γίνεται), πάλι «Μπράβο» στους μπράβους που βιαίως ή ολοκληρωτικά χουνταίως συνέβαλλαν στην προώθηση των αντιδραστικών μεταρρυθμίσεων. Ταξικό «Ευχαριστώ» από τον τρέχοντα manager του ελληνικού κεφαλαίου, σε ότι πιο σιχαμερό (sorry, υπάρχουν κι άλλα) διαθέτει τούτος ο τόπος, τα στελέχη, κατά βάση, της ΟΝΝΕΔ. Τους ντερβέναγες, σύγχρονους μπουραντάδες της αστικής τάξης σε σχολειά και πανεπιστήμια.
Κάποτε, στα 17 μου είχα γράψει σε μια επιστολή φαινομενικά άσχετη με το θέμα, η οποία δεν έφτασε ποτέ στον προορισμό της (ευτυχώς) τα εξής: «η περιβόητη «συντηρητικοποίηση» του ατόμου αρχίζει, συνήθως, μετά τα 35 για να ολοκληρωθεί γύρω στα 50». Και μετά συνέχιζα, σε ένα επίπεδο σχετικά με το πως γίνεται να παραιτούνται από τον αγώνα 16χρονα παιδιά και να προβάλουν επιχειρήματα του τύπου «και τι καταφέραμε με τον αγώνα» κλπ.
Τότε είχα εκπλαγεί και στο «καπάκι» είχα απογοητευθεί βαθιά. Από τότε βέβαια έχουν αλλάξει πολλά, έμαθα πράγματα, όπως πχ. ότι δεν αρκεί να στεναχωριέμαι για τα παιδιά της Αφρικής ή να μην κάνω την προσευχή στο σχολείο για να ‘μαι «κομμουνιστής».
Κυρίως όμως έχω πάψει να είμαι τόσο απαισιόδοξος.
Παρ’ όλα αυτά βλέποντας τα ξετσίπωτα καθίκια, που περιμένουν -ποιος ξέρει- έναν διορισμό, μια θεσούλα; αραδιασμένα στην Ολυμπία να χειροκροτούν, επανήλθαν εκείνες οι σκέψεις. Πως αλήθεια θα πάει μπροστά ο ρημαδιασμένος ο τόπος άμα ότι πιο γόνιμο, ότι πιο «χρήσιμο» υλικό υπάρχει, η νεολαία, είναι ταγμένο-εγκλωβισμένο σε τέτοιες αντιλήψεις (είτε από συμφέρον ή όντως εξ ιδεολογίας, μου είναι, σχεδόν, αδιάφορο).
Το αφήνω προς συζήτηση. Και πετάγομαι αλλού.
Είναι γνωστό ότι οι αναρτήσεις μου κινούνται, και μάλλον θα συνεχίζουν να κινούνται, στην τροχιά ενός παλινδρομικού εκκρεμούς, από υπεριπτάμενες φαντασιώδεις ευθυμολογίες έως μανιασμένες ή μελαγχολικές, συναισθηματικά φορτισμένες εκτονώσεις. Κάπου εκεί ανάμεσα φαντάζομαι πως θα τρυπώνουν που και που νηφάλιες αναλύσεις για τρέχοντα ή άλλα ζητήματα καθώς και αφιερώματα σε ανθρώπους και γεγονότα της ιστορίας που εκτιμώ και σέβομαι.
Αυτά τα ολίγα και περιπεπλεγμένα σήμερα, μεταξύ επίκαιρης ανάρτησης και περιαυτολογίας.
Οι πολιτικοί απόγονοι των δολοφόνων του Τεμπονέρα (για να μην πάω πιο πίσω και μου ανέβει το αίμα στο κεφάλι) είχαν για άλλη μια φορά την τιμητική τους.
Πάλι συγχαρητήρια, πάλι αγαπούλες από τον Κώστα Τον Καραμανλή (χωρίς «Τον» ανάμεσα, δε γίνεται), πάλι «Μπράβο» στους μπράβους που βιαίως ή ολοκληρωτικά χουνταίως συνέβαλλαν στην προώθηση των αντιδραστικών μεταρρυθμίσεων. Ταξικό «Ευχαριστώ» από τον τρέχοντα manager του ελληνικού κεφαλαίου, σε ότι πιο σιχαμερό (sorry, υπάρχουν κι άλλα) διαθέτει τούτος ο τόπος, τα στελέχη, κατά βάση, της ΟΝΝΕΔ. Τους ντερβέναγες, σύγχρονους μπουραντάδες της αστικής τάξης σε σχολειά και πανεπιστήμια.
Κάποτε, στα 17 μου είχα γράψει σε μια επιστολή φαινομενικά άσχετη με το θέμα, η οποία δεν έφτασε ποτέ στον προορισμό της (ευτυχώς) τα εξής: «η περιβόητη «συντηρητικοποίηση» του ατόμου αρχίζει, συνήθως, μετά τα 35 για να ολοκληρωθεί γύρω στα 50». Και μετά συνέχιζα, σε ένα επίπεδο σχετικά με το πως γίνεται να παραιτούνται από τον αγώνα 16χρονα παιδιά και να προβάλουν επιχειρήματα του τύπου «και τι καταφέραμε με τον αγώνα» κλπ.
Τότε είχα εκπλαγεί και στο «καπάκι» είχα απογοητευθεί βαθιά. Από τότε βέβαια έχουν αλλάξει πολλά, έμαθα πράγματα, όπως πχ. ότι δεν αρκεί να στεναχωριέμαι για τα παιδιά της Αφρικής ή να μην κάνω την προσευχή στο σχολείο για να ‘μαι «κομμουνιστής».
Κυρίως όμως έχω πάψει να είμαι τόσο απαισιόδοξος.
Παρ’ όλα αυτά βλέποντας τα ξετσίπωτα καθίκια, που περιμένουν -ποιος ξέρει- έναν διορισμό, μια θεσούλα; αραδιασμένα στην Ολυμπία να χειροκροτούν, επανήλθαν εκείνες οι σκέψεις. Πως αλήθεια θα πάει μπροστά ο ρημαδιασμένος ο τόπος άμα ότι πιο γόνιμο, ότι πιο «χρήσιμο» υλικό υπάρχει, η νεολαία, είναι ταγμένο-εγκλωβισμένο σε τέτοιες αντιλήψεις (είτε από συμφέρον ή όντως εξ ιδεολογίας, μου είναι, σχεδόν, αδιάφορο).
Το αφήνω προς συζήτηση. Και πετάγομαι αλλού.
Είναι γνωστό ότι οι αναρτήσεις μου κινούνται, και μάλλον θα συνεχίζουν να κινούνται, στην τροχιά ενός παλινδρομικού εκκρεμούς, από υπεριπτάμενες φαντασιώδεις ευθυμολογίες έως μανιασμένες ή μελαγχολικές, συναισθηματικά φορτισμένες εκτονώσεις. Κάπου εκεί ανάμεσα φαντάζομαι πως θα τρυπώνουν που και που νηφάλιες αναλύσεις για τρέχοντα ή άλλα ζητήματα καθώς και αφιερώματα σε ανθρώπους και γεγονότα της ιστορίας που εκτιμώ και σέβομαι.
Αυτά τα ολίγα και περιπεπλεγμένα σήμερα, μεταξύ επίκαιρης ανάρτησης και περιαυτολογίας.
Παρασκευή 6 Ιουνίου 2008
ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΧΕΡΙ ΜΟΥ (2)*
15 μέρες μετά την καταιγίδα, η αποκάλυψη είναι γεγονός.
Ζω. Το ίδιο και ο Τεμπονέρας.
Η «λωρίδα της γάζας» εξαφανίστηκε από προσώπου γης.
Το κακό βέβαια είναι ότι δεν μπορώ να το παίζω πλέον ήρωας (της κακιάς ώρας) του φοιτητικού κινήματος.
Αλλά είμαι σίγουρος ότι «τα πιο όμορφα σκηνικά με ξύλο, δεν τα ζήσαμε ακόμα».
*Θα ακολουθήσουν:
«Αυτό είναι το πόδι μου»
«Αυτά είναι τα σκώτια μου»
«Αυτό είναι το πάγκρεάς μου»
και τέλος «Αυτή είναι η σπλήνα μου-Limited Edition», μόνο για την Ιαπωνία και τις Νήσους Βανουάτου.
Επίσης θα προβληθεί ντοκυμαντέρ με τίτλο «Αυτά είναι τα τραγούδια μου, τα παραπονεμένα».
Αλλά είμαι σίγουρος ότι «τα πιο όμορφα σκηνικά με ξύλο, δεν τα ζήσαμε ακόμα».
*Θα ακολουθήσουν:
«Αυτό είναι το πόδι μου»
«Αυτά είναι τα σκώτια μου»
«Αυτό είναι το πάγκρεάς μου»
και τέλος «Αυτή είναι η σπλήνα μου-Limited Edition», μόνο για την Ιαπωνία και τις Νήσους Βανουάτου.
Επίσης θα προβληθεί ντοκυμαντέρ με τίτλο «Αυτά είναι τα τραγούδια μου, τα παραπονεμένα».
Σάββατο 24 Μαΐου 2008
ΑΥΤΟ, ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΧΕΡΙ ΜΟΥ
Αυτό είναι το χέρι μου.
Τώρα θα σας πω μια ιστορία.
Την Πέμπτη 22/05/2008, μετά από Γενική Συνέλευση στις σχολές ΣΤΕΦ και ΣΤΕΤΡΟ-Δ του ΤΕΙ Θεσσαλονίκης, υπερψηφίστηκε το αγωνιστικό πλαίσιο της Πανσπουδαστικής που προέβλεπε μονοήμερη κατάληψη της σχολής την Παρασκευή 23/05 και συμμετοχή στην συγκέντρωση-πορεία στις 12.30 την ίδια μέρα.
Αμέσως μετά τη λήξη της ΓΣ της ΣΤΕΦ, οι ΔΑΠίτες της σχολής, που με επικεφαλής τον αρχιαλήτη πρόεδρο του ΔΣ είχαν προσπαθήσει να διαλύσουν τραμπούκικα τη συνέλευση, άρχισαν να φωνάζουν στους διαδρόμους όλου του ΤΕΙ, ότι «η συνέλευση είναι παράνομη», «δε θα περάσει ο φασισμός του ΚΚΕ», φέρατε κόσμο από το ΑΠΘ» κλπ, με σκοπό να τρομοκρατήσουν τους σπουδαστές και να δημιουργήσουν κλίμα σύγκρουσης.
Ήμουν μπροστά, όταν ο γνωστός αλήτης είπε: «Καλά, θα δούμε αύριο ποιος θα κλείσει τη σχολή, θα φέρουμε 50 άτομα να σας σπάσουμε στο ξύλο».
Εμείς, τα μέλη της ΠΚΣ και ανένταχτοι σπουδαστές απευθύναμε τότε δημόσιο κάλεσμα, να ‘ναι όλοι εκεί την επόμενη μέρα (Παρασκευή) στις 8.00 για την περιφρούρηση της κατάληψης. Στο μεταξύ, οι ΔΑΠίτες, περικύκλωναν κατά ομάδες, μεμονωμένους σπουδαστές που είχαν ψηφίσει το αγωνιστικό πλαίσιο της ΠΚΣ και τους εκφόβιζαν με το γνωστό νταβατζίδικο ύφος «Κάτσε καλά», «Ίσιωσε το κορμί σου» και τα συναφή. Μετά από μισή ώρα διαπληκτισμών η έντασή «εκτονώθηκε» και σταδιακά αποχωρήσαμε από το ΤΕΙ.
Το βράδυ πληροφορήθηκα, ότι στην μικρότερη σχολή ΣΤΕΤΡΟ-Δ, είχαν συμβεί την Πέμπτη το μεσημέρι, περίπου τα ίδια, από ομάδες τραμπούκων της ΔΑΠ και «αγανακτισμένους» πλην ευτραφείς, «σπουδαστές».
Την επόμενη μέρα, λίγο μετά τις 8, βρήκαμε στο ΤΕΙ ΔΑΠίτες και «ΔΑΠίτες» κάθε καρυδιάς και συμμορίας της νύχτας της πόλης.
Λίγο πριν τις 9, και ενώ ήμασταν παρατεταγμένοι στην είσοδο της ΣΤΕΤΡΟ-Δ, κατέφθασε ο συρφετός των νταβατζήδων και των «αγανακτισμένων» υπό τη συνοδεία όλης της σκατόκρεμμας των μεγαλοστελεχών αρχιαλητών της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ ΤΕΙΘ. Αμέσως άρχισαν τους προπηλακισμούς, βρισίδια, σπρωξίματα κλπ
Δυο-τρεις απ’ αυτούς τρύπωσαν μέσα στο κτήριο.
Βλέποντας ότι δεν αξίζει να διακινδυνεύσουμε την ακεραιότητα των περίπου 50 άσχετων σπουδαστών (κυρίως γυναίκες) που ήταν στο χώρο, ανακοινώνουμε ότι ανοίγουμε την αλυσίδα, και όποιος θέλει μπορεί να μπει.
Αρχίζουμε να αποσυρόμαστε από την κεντρική είσοδο.
Ξαφνικά ακούω πίσω μου, μέσα στο κτήριο, 3 τραμπούκους να χτυπάνε τον σύντροφο Τάδε. Γυρίζω και βλέπω ΝΑ ΤΟΝ ΠΕΤΑΝΕ ΣΕ ΕΝΑ ΚΑΛΟΡΙΦΕΡ, ΤΟ ΚΑΛΟΡΙΦΕΡ ΞΕΡΙΖΩΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΟΙΧΟ, ΣΠΑΝΕ ΟΙ ΣΩΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΑΡΧΙΖΕΙ ΝΑ ΠΛΗΜΜΥΡΙΖΕΙ Ο ΔΙΑΔΡΟΜΟΣ ΝΕΡΟ.
Φωνάζω με όλη μου τη δύναμη «ΤΙ ΚΑΝΕΤΕ ΡΕ ΜΟΥΝΟΠΑΝΑ;»
Αμέσως μετά, μπουκάρουν μέσα με ιαχές 40 ΠΛΗΡΩΜΕΝΑ ΞΕΤΣΙΠΩΤΑ ΤΟΜΑΡΙΑ ΚΑΙ ΦΟΥΣΚΩΤΟΙ ΝΤΑΒΑΤΖΗΔΕΣ ΤΗΣ ΔΑΠ-ΝΔΦΚ και της Νέας Δημοκρατίας και δέχομαι ΠΙΣΩΠΛΑΤΑ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΣΒΕΡΚΟ απανωτά χτυπήματα. Με περικυκλώνουν καμία 10αριά από αυτούς και μετά από ξύλο με πετάνε στην ΤΖΑΜΑΡΙΑ ΤΟΥ ΠΙΝΑΚΑ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΩΝ. Κομμάτια γυαλιού μπαίνουν 5 πόντους μέσα στο κρέας και το αίμα αρχίζει να ποτίζει το δάπεδο. Σάρκα, δέρμα και αίμα γίνονται ένα κουβάρι στον αγκώνα μου.
Μετά από μερικά δευτερόλεπτα, αφού έχουν χτυπήσει και άλλους συντρόφους, οι φασίστες ταγματαλήτες με τα μπλε σταματούν το εντεταλμένο έργο τους και αποσύρονται με ιαχές «Και Α και Ου και ΔΑΠ-ΝουΔουΦουΚου». Ο πρόεδρος του ΔΣ της ΣΤΕΦ είχε το θράσος να το κάνει αυτό μπροστά στο πρόσωπό μου ενώ άλλοι με ξετσιπωσιά γκάριζαν ότι «ΜΟΥ ΛΕΡΩΣΑΤΕ ΤΗ ΜΠΛΟΥΖΑ ΜΕ ΤΑ ΑΙΜΑΤΑ ΣΑΣ».
Τα υπόλοιπα είναι ιστορία. Ευτυχώς βρέθηκε αυτοκίνητο, πήγα στα επείγοντα του νοσοκομείου ΑΧΕΠΑ. Αγγειοχειρουργός και 3-4 ειδικευόμενοι γιατροί πάλευαν 1,5 ώρα για να σταματήσουν την αιμορραγία και να αποκαταστήσουν τα δεκάδες σπασμένα αγγεία και φλέβες. «Στο τσάφ ήταν, να δημιουργηθεί μεγαλύτερη ζημιά, αλλά ευτυχώς δεν άγγιξε το νεύρο». (με την ευκαιρία, ευχαριστώ τους εργαζόμενους του ΑΧΕΠΑ που παλεύουν μέρα-νύχτα σε δύσκολες συνθήκες, να ‘ναι καλά οι άνθρωποι).
Με κόπο γράφω ακόμα και αυτές τις γραμμές, δεν μπορώ να λυγίσω το δεξί μου χέρι και πονάω στο πάνω μέρος της σπονδυλικής στήλης αν κάνω γρήγορες κινήσεις.
Ας είναι. Ας χάσω μερικές μέρες ύπνου από τους πόνους. Άξιος ο μισθός ,άξιοι οι τρομονταβατζήδες ταγματασφαλίτες της ΔΑΠ, της Κουτσίκου, του Στυλιανίδη, του Καραμανλή, της αστικής τάξης εν τέλει.
Τώρα θα σας πω μια ιστορία.
Την Πέμπτη 22/05/2008, μετά από Γενική Συνέλευση στις σχολές ΣΤΕΦ και ΣΤΕΤΡΟ-Δ του ΤΕΙ Θεσσαλονίκης, υπερψηφίστηκε το αγωνιστικό πλαίσιο της Πανσπουδαστικής που προέβλεπε μονοήμερη κατάληψη της σχολής την Παρασκευή 23/05 και συμμετοχή στην συγκέντρωση-πορεία στις 12.30 την ίδια μέρα.
Αμέσως μετά τη λήξη της ΓΣ της ΣΤΕΦ, οι ΔΑΠίτες της σχολής, που με επικεφαλής τον αρχιαλήτη πρόεδρο του ΔΣ είχαν προσπαθήσει να διαλύσουν τραμπούκικα τη συνέλευση, άρχισαν να φωνάζουν στους διαδρόμους όλου του ΤΕΙ, ότι «η συνέλευση είναι παράνομη», «δε θα περάσει ο φασισμός του ΚΚΕ», φέρατε κόσμο από το ΑΠΘ» κλπ, με σκοπό να τρομοκρατήσουν τους σπουδαστές και να δημιουργήσουν κλίμα σύγκρουσης.
Ήμουν μπροστά, όταν ο γνωστός αλήτης είπε: «Καλά, θα δούμε αύριο ποιος θα κλείσει τη σχολή, θα φέρουμε 50 άτομα να σας σπάσουμε στο ξύλο».
Εμείς, τα μέλη της ΠΚΣ και ανένταχτοι σπουδαστές απευθύναμε τότε δημόσιο κάλεσμα, να ‘ναι όλοι εκεί την επόμενη μέρα (Παρασκευή) στις 8.00 για την περιφρούρηση της κατάληψης. Στο μεταξύ, οι ΔΑΠίτες, περικύκλωναν κατά ομάδες, μεμονωμένους σπουδαστές που είχαν ψηφίσει το αγωνιστικό πλαίσιο της ΠΚΣ και τους εκφόβιζαν με το γνωστό νταβατζίδικο ύφος «Κάτσε καλά», «Ίσιωσε το κορμί σου» και τα συναφή. Μετά από μισή ώρα διαπληκτισμών η έντασή «εκτονώθηκε» και σταδιακά αποχωρήσαμε από το ΤΕΙ.
Το βράδυ πληροφορήθηκα, ότι στην μικρότερη σχολή ΣΤΕΤΡΟ-Δ, είχαν συμβεί την Πέμπτη το μεσημέρι, περίπου τα ίδια, από ομάδες τραμπούκων της ΔΑΠ και «αγανακτισμένους» πλην ευτραφείς, «σπουδαστές».
Την επόμενη μέρα, λίγο μετά τις 8, βρήκαμε στο ΤΕΙ ΔΑΠίτες και «ΔΑΠίτες» κάθε καρυδιάς και συμμορίας της νύχτας της πόλης.
Λίγο πριν τις 9, και ενώ ήμασταν παρατεταγμένοι στην είσοδο της ΣΤΕΤΡΟ-Δ, κατέφθασε ο συρφετός των νταβατζήδων και των «αγανακτισμένων» υπό τη συνοδεία όλης της σκατόκρεμμας των μεγαλοστελεχών αρχιαλητών της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ ΤΕΙΘ. Αμέσως άρχισαν τους προπηλακισμούς, βρισίδια, σπρωξίματα κλπ
Δυο-τρεις απ’ αυτούς τρύπωσαν μέσα στο κτήριο.
Βλέποντας ότι δεν αξίζει να διακινδυνεύσουμε την ακεραιότητα των περίπου 50 άσχετων σπουδαστών (κυρίως γυναίκες) που ήταν στο χώρο, ανακοινώνουμε ότι ανοίγουμε την αλυσίδα, και όποιος θέλει μπορεί να μπει.
Αρχίζουμε να αποσυρόμαστε από την κεντρική είσοδο.
Ξαφνικά ακούω πίσω μου, μέσα στο κτήριο, 3 τραμπούκους να χτυπάνε τον σύντροφο Τάδε. Γυρίζω και βλέπω ΝΑ ΤΟΝ ΠΕΤΑΝΕ ΣΕ ΕΝΑ ΚΑΛΟΡΙΦΕΡ, ΤΟ ΚΑΛΟΡΙΦΕΡ ΞΕΡΙΖΩΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΟΙΧΟ, ΣΠΑΝΕ ΟΙ ΣΩΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΑΡΧΙΖΕΙ ΝΑ ΠΛΗΜΜΥΡΙΖΕΙ Ο ΔΙΑΔΡΟΜΟΣ ΝΕΡΟ.
Φωνάζω με όλη μου τη δύναμη «ΤΙ ΚΑΝΕΤΕ ΡΕ ΜΟΥΝΟΠΑΝΑ;»
Αμέσως μετά, μπουκάρουν μέσα με ιαχές 40 ΠΛΗΡΩΜΕΝΑ ΞΕΤΣΙΠΩΤΑ ΤΟΜΑΡΙΑ ΚΑΙ ΦΟΥΣΚΩΤΟΙ ΝΤΑΒΑΤΖΗΔΕΣ ΤΗΣ ΔΑΠ-ΝΔΦΚ και της Νέας Δημοκρατίας και δέχομαι ΠΙΣΩΠΛΑΤΑ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΣΒΕΡΚΟ απανωτά χτυπήματα. Με περικυκλώνουν καμία 10αριά από αυτούς και μετά από ξύλο με πετάνε στην ΤΖΑΜΑΡΙΑ ΤΟΥ ΠΙΝΑΚΑ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΩΝ. Κομμάτια γυαλιού μπαίνουν 5 πόντους μέσα στο κρέας και το αίμα αρχίζει να ποτίζει το δάπεδο. Σάρκα, δέρμα και αίμα γίνονται ένα κουβάρι στον αγκώνα μου.
Μετά από μερικά δευτερόλεπτα, αφού έχουν χτυπήσει και άλλους συντρόφους, οι φασίστες ταγματαλήτες με τα μπλε σταματούν το εντεταλμένο έργο τους και αποσύρονται με ιαχές «Και Α και Ου και ΔΑΠ-ΝουΔουΦουΚου». Ο πρόεδρος του ΔΣ της ΣΤΕΦ είχε το θράσος να το κάνει αυτό μπροστά στο πρόσωπό μου ενώ άλλοι με ξετσιπωσιά γκάριζαν ότι «ΜΟΥ ΛΕΡΩΣΑΤΕ ΤΗ ΜΠΛΟΥΖΑ ΜΕ ΤΑ ΑΙΜΑΤΑ ΣΑΣ».
Τα υπόλοιπα είναι ιστορία. Ευτυχώς βρέθηκε αυτοκίνητο, πήγα στα επείγοντα του νοσοκομείου ΑΧΕΠΑ. Αγγειοχειρουργός και 3-4 ειδικευόμενοι γιατροί πάλευαν 1,5 ώρα για να σταματήσουν την αιμορραγία και να αποκαταστήσουν τα δεκάδες σπασμένα αγγεία και φλέβες. «Στο τσάφ ήταν, να δημιουργηθεί μεγαλύτερη ζημιά, αλλά ευτυχώς δεν άγγιξε το νεύρο». (με την ευκαιρία, ευχαριστώ τους εργαζόμενους του ΑΧΕΠΑ που παλεύουν μέρα-νύχτα σε δύσκολες συνθήκες, να ‘ναι καλά οι άνθρωποι).
Με κόπο γράφω ακόμα και αυτές τις γραμμές, δεν μπορώ να λυγίσω το δεξί μου χέρι και πονάω στο πάνω μέρος της σπονδυλικής στήλης αν κάνω γρήγορες κινήσεις.
Ας είναι. Ας χάσω μερικές μέρες ύπνου από τους πόνους. Άξιος ο μισθός ,άξιοι οι τρομονταβατζήδες ταγματασφαλίτες της ΔΑΠ, της Κουτσίκου, του Στυλιανίδη, του Καραμανλή, της αστικής τάξης εν τέλει.
Η τρομοκρατία των πουλημένων τομαριών και των οργάνων τους ΔΕ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ !
Να είστε καλά. Ελπίζω να «γιάνω» γρήγορα, για να βρεθώ πιο ενεργά πάλι στους αγώνες και στα μπλόγκ.
Πάντως, τα λέμε αύριο στον Χαρίλαο. Είμαι αυτός με τον δεμένο αγκώνα...
Τρίτη 29 Απριλίου 2008
ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ στο φιλοθεάμων κοινό
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)