ΣΕ ΞΕΝΟ ΑΧΥΡΩΝΑ - 1

Η δικτατορία της διαφορετικότητας

Μανώλης Κωττάκης (estia.gr, 18-6-2020)

Για όλα υπάρχουν όρια σε αυτή την ζωή!

Άλλο πράγμα η διαφορετική σεξουαλική προτίμηση κάθε ανθρώπου και άλλο πράγμα εντελώς η πολιτική εκμετάλλευση της προτίμησης αυτής και η αναγωγή της σε ιδεολογικό ρεύμα. Η συζήτηση στην πατρίδα μας άνοιξε εκ νέου μετά την αποκάλυψη του οικονομικού συμβούλου του Πρωθυπουργού Αλέξη Πατέλη ότι είναι gay και ότι γνώρισε ήδη τον σύζυγό του στον Κυριάκο Μητσοτάκη. Ο διάλογος εντάθηκε μετά και την παρέμβαση του Προέδρου της Βουλής Κώστα Τασούλα ο οποίος υποστήριξε ότι η κοινωνία ωριμάζει υπέρ του γάμου των ομοφύλων. Η δική μας θέση; Δεν διαφωνούμε! Ειλικρινώς.

Η κοινωνία πράγματι ωριμάζει. Αυτοί που δεν ωριμάζουν όμως είναι όσοι κάνουν σημαία προοδευτικότητας την εκ μέρους της Πολιτείας πρόθεση να περιβάλλει με νομικό τύπο την συμβίωση δύο ανθρώπων του ιδίου φύλου. Σιγά την επανάσταση. Εξηγούμαι για να μην παρεξηγούμαι: Από τον καιρό που ο Γιάννης Μπέζος υποδύθηκε τον ομοφυλόφιλο στο διάσημο σήριαλ του Mega Channel και αποενοχοποίησε για πρώτη φορά τις διαφορετικές σεξουαλικές προτιμήσεις πέρασαν τριάντα ολόκληρα χρόνια. Η ελληνική κοινωνία ήταν τότε πράγματι πολύ πιο συντηρητική από όσο σήμερα. Γι αυτό και ο ρόλος που υποδύθηκε ο Μπέζος ήταν ο ορισμός της ανατροπής. Της ρήξης με τα κοινωνικά στερεότυπα. Σήμερα όμως εν έτει 2020 το πρότυπο αυτό είναι σχεδόν καθεστώς. Σχεδόν κατεστημένο. Ησυντήρηση. Κυριαρχεί παντού. Σε σήριαλ, σε βιβλία, σε θεατρικές παραστάσεις, σε αφίσες, σε δημόσια αξιώματα, στις επιχειρήσεις. Χιλιάδες άνθρωποι έπαψαν να ντρέπονται γι αυτό που είναι. Και παρά την σκόνη που κατά καιρούς σηκώνεται με αφορμή δυσάρεστα επεισόδια όπως αυτό με τον Ζακ Κωστόπουλο η κοινωνία αξιολογεί τα άτομα με διαφορετική σεξουαλική προτίμηση, άνδρες και γυναίκες, χωρίς τις ισχυρές προκαταλήψεις του παρελθόντος. Τούτο συμβαίνει για έναν απλό λόγο: Δεν τους αισθάνεται πλέον διαφορετικούς. Ακόμη και αν με τους παλαιούς ορισμούς της, είναι. Το πρόβλημα που διακρίνω ωστόσο είναι ότι οι ίδιοι (δεν αναφέρομαι στον επίσημο φορέα τους) εμμένουν να εμφανίζονται ως διαφορετικοί μέσα από τις ποικιλώνυμες ηγεσίες τους. Σε σημείο μάλιστα που να μας πλασάρουν ως μείζονα μεταρρύθμιση την προσχώρησή τους σε ”μικροαστικές αντιλήψεις” όπως η περιβολή των σχέσεων συμβίωσης με τον τύπο του γάμου. Πιο συντηρητική αντίληψη από αυτήν υπάρχει για έναν ”προοδευτικό”; Δεν υπάρχει. Και όμως εμφανίζεται ως πρωτοπορία. Λυπάμαι. Δεν είναι. Αν κάποιοι επιθυμούν να παντρεύονται για να έχουν αστικά δικαιώματα ο ένας ή η μία πάνω στην περιουσία του άλλου ή της άλλης αυτό είναι μια θεμιτή επιδίωξη –μολονότι για την Εκκλησία μας είναι αυστηρώς δογματικό θέμα αρχής λόγω και της ακάνθου των τέκνων- αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι αυτή η εξέλιξη είναι και αιτία για πανηγυρισμούς. Σιγά! Ρουτίνα είναι. Και όπου δεν είναι, θα γίνει. Ό,τι οι άλλοι και αυτοί. Αν κάποιος δεν είναι διαφορετικός και επιθυμεί να αντιμετωπίζεται από την κοινωνία ως μή- διαφορετικός, έναν δρόμο έχει: Να πάψει να τραβά την προσοχή. Εδώ όμως τι έχουμε; Το σχεδόν καθεστώς και το σχεδόν κατεστημένο όπως έχουν εξελιχθεί σήμερα οι άνθρωποι με διαφορετική προτίμηση να διακηρύσσει ότι o γάμος των ομοφύλων είναι μείζων αλλαγή που πρέπει να κερδίσει την προσοχή μας. Και μάλιστα να βλέπουμε να το διακηρύσσει πως; Είναι τόσο ”ώριμοι” κάποιοι από την αόρατο εμπροσθοφυλακή του κινήματος ώστε ενώ ανοίγουν σαμπάνιες για την δημόσια παραδοχή του συμβούλου του Πρωθυπουργού ότι έχει σύζυγο άνδρα, εκείνοι δεν κάνουν το ίδιο στην προσωπική τους ζωή. Απευθύνονται στο κοινό τους ως … στρέιτ για να διαφημίσουν τους gay. Υπάρχει μεγαλύτερη υποκρισία από αυτό;

Να, λοιπόν, γιατί συμφωνώ με τον αγαπητό Πρόεδρο της Βουλής Κώστα Τασούλα ότι η κοινωνία ωριμάζει σε αυτά τα θέματα . Με την προσθήκη όμως ότι δεν ωριμάζουν αρκετοί από τους ενδιαφερόμενους. Πλέον αυτών όμως θέλω να επισημάνω και το εξής: Άλλο η διαφορετική σεξουαλική ταυτότητα και άλλο η πολιτική-ιδεολογική εκμετάλλευση αυτής. Καριέρα στο δημόσιο βίο κάνει κανείς με τα πνευματικά του χαρίσματα. Όχι με τα άλλα. Αυτό αφορά στρέιτ και γκέι. Όσο αποστρέφομαι έναν άνδρα ο οποίος ανέβηκε στη ιεραρχία χάρη στο ”φλέρτ”, όσο αποδοκιμάζω μια γυναίκα που εξασφάλισε προαγωγές χάρη στην φυσική της ομορφιά, άλλο τόσο δεν εκτιμώ έναν gay ο οποίος επιβιώνει στο εργασιακό του περιβάλλον αξιοποιώντας την αλληλεγγύη των ομοφύλων του και την ηθική ανωτερότητα της φύσης του. Από όσο είμαι σε θέση να αντιλαμβάνομαι η κοινωνία δεν αντιδρά σήμερα επειδή κάποιος έχει διαφορετική σεξουαλική προτίμηση από τα ειωθότα. Το τι κάνει ο καθένας στην ζωή του και στο κρεβάτι του δικαίωμά του. Αντιδρά όμως με σφοδρότητα στην ιδεολογική επιβολή του ”μοντέλου”. Πολεμά την διαφορετικότητα όταν επιχειρείται να της επιβληθεί ως ανώτερο πρότυπο από την ίδια. Ο οικονομικός σύμβουλος του Πρωθυπουργού Αλέξης Πατέλης δεν περιορίστηκε να μοιραστεί μαζί μας την διαφορετική σεξουαλική του προτίμηση που έτσι και αλλιώς είναι σχεδόν καθεστώς. Και η νέα πρέσβυς των ΗΠΑ έχει σύζυγο γυναίκα και ο τέως πρέσβυς της Μεγάλης Βρεταννίας είχε σύζυγο άνδρα, είναι πλέον κανόνας αυτά στα επίπεδά τους. Ο κ. Πατέλης συνόδευσε την εξομολόγηση του με την επίκληση αποτελεσμάτων ”έρευνας” η οποία υποστηρίζει ότι οι gay αυξάνουν την παραγωγικότητα των επιχειρήσεων. Γι αυτό μάλιστα ως άλλος ακτιβιστής θα οργανώσει όπως ανακοίνωσε και συνέδριο για τα ανθρώπινα δικαιώματα στους χώρους εργασίας. Με άλλα λόγια ο σύμβουλος του Πρωθυπουργού λανσάρει την διαφορετικότητά του ως πρότυπο ανωτερότητας. Αναλόγως της στάσης που κοιμάσαι τα βράδυα, μπρούμυτα η ανάσκελα είσαι ή δεν είσαι παραγωγικός, κάνεις ή δεν κάνεις για την δουλειά σου.

Πρόκειται για την χειρότερη εκδοχή ρατσισμού. Κανείς δεν είναι καλύτερος από κανέναν. Όλοι παιδιά του ίδιου Θεού είμαστε. Τέτοιου είδους διαχωρισμοί, τέτοιου είδους πρωτοπορίες, τέτοιου είδους ηγεμονίες δεν μας καταλείπουν καμμία αμφιβολία για το ποιοι συμπεριφέρονται ως σχεδόν καθεστώς και ποιοι όχι. Καταλήγω: Στην διαφορετικότητα ανοίγουμε την αγκαλιά μας. Είναι ανθρώπινο δικαίωμα. Ποιοι είμαστε εμείς που θα απορρίψουμε έναν άνθρωπο επειδή δεν μας αρέσουν οι διαφορετικές σεξουαλικές του προτιμήσεις; Στην δικτατορία της διαφορετικότητας όμως αντιδρούμε και μάλιστα έντονα. Οι ορμές ενός εκάστου δεν συνιστούν πολιτικό ρεύμα.

Ο πολιτικός γάμος μεταξύ ομοφύλων

Κωνσταντίνος Μπογδάνος* (kathimerini.gr, 18/6/2020)

Οι συντηρητικοί φιλελεύθεροι δεν φοβόμαστε να επιχειρηματολογούμε από θέση αρχής – αντιθέτως, το επιδιώκουμε. Δεν αποστρέφουμε το βλέμμα μας από τον κόσμο και τον άνθρωπο όπως στην πραγματικότητα είναι για να καταφύγουμε σε βολικές αφαιρέσεις. Δεν διστάζουμε, όπως δεν δίστασε και ο Εντμουντ Μπερκ όταν στα τέλη του 18ου αιώνα υποστήριξε τους επαναστάτες Αμερικανούς έναντι της δικής του αποικιακής Βρετανίας, να καταγγείλουμε την αδικία, την καταπίεση και το παράλογο όπου τα εντοπίζουμε. Σε αντίθεση με τους δήθεν δικαιωματιστές του ρηχού νερού και της κακιάς ώρας, εμείς δεν μετράμε το δίκιο ανάλογα με το αν απέναντί μας έχουμε δικούς μας ή όχι. Είπαμε: μας αρέσουν οι αρχές – οι γενικές, αφηρημένες, καθολικής εφαρμογής αρχές της νομοκρατίας και της ισονομίας.

Και θέμα νομοκρατίας και ισονομίας είναι το ζήτημα του πολιτικού –και τονίζω εδώ το «πολιτικού»– γάμου μεταξύ ομοφύλων στη χώρα μας. Μιας ληξιαρχικής πράξης δηλαδή που αναγνωρίζει από πλευράς του κράτους τον δεσμό ζωής μεταξύ ενός ζευγαριού. Δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος ένα ομόφυλο ζευγάρι να μην κάνει για παράδειγμα κοινή φορολογική δήλωση, να μην μπορεί να διεκδικήσει ισότιμα κοινές ημέρες άδειας διακοπών, να μην είναι και κατά νόμο ζεύγος εγγυτέρων συγγενών στα κληρονομικά και τις κρίσιμες αποφάσεις ζωής και θανάτου. Δεν υπάρχει κανένας λόγος η κατά νόμο αναγνώριση ενός δεσμού ζωής μεταξύ δύο συναινούντων ενηλίκων να εξαρτάται σήμερα από το φύλο τους.

Ο κ. Πατέλης μίλησε στη συνέντευξη που έδωσε πρόσφατα στην «Κ» για τον σύζυγό του. Ορισμένοι ίσως βιάστηκαν να προκαταλάβουν αδιακρίτως τη στάση όσων δεν δηλώνουν καλά και ντε προοδευτικοί. Γιατί όμως να δυσανασχετήσουν, ή να σοκαριστούν, οι ετεροφυλόφιλοι συντηρητικοί φιλελεύθεροι; Και να το πω κι αλλιώς: Πόσοι άραγε στ’ αλήθεια σοκαρίστηκαν; Πόσοι στ’ αλήθεια φοβήθηκαν για την ακεραιότητα της δικής τους ετεροφυλόφιλης ταυτότητας;

Αντιθέτως, αυτό που θα έπρεπε να μας σοκάρει και να μας εξοργίζει είναι ότι μια καθαρή υπόθεση νομοκρατίας και ισονομίας –των θεμελίων δηλαδή της φιλελεύθερης αστικής δημοκρατίας– την έχουμε παραδώσει βορά σε ακραίους και μισαλλόδοξους φανατικούς της αριστεράς (οι οποίοι βέβαια ως κυβέρνηση δεν τόλμησαν να αναγνωρίσουν τον πολιτικό γάμο μεταξύ ομοφύλων). Θα έπρεπε να μας σοκάρει και να μας εξοργίζει ότι χιλιάδες ομόφυλα ζευγάρια στην πατρίδα μας, άνθρωποι πολλοί από αυτούς φιλελεύθεροι και συντηρητικοί, νοικοκυραίοι και πατριώτες, αισθάνονται ότι τα αυτονόητα δικαιώματά τους σήμερα τολμά να τα προάγει –έστω και στα λόγια– ένα τσούρμο ακραίων.

Ιδού λοιπόν πεδίον δόξης λαμπρόν́ για τη Νέα Δημοκρατία του Κυριάκου Μητσοτάκη. Η παράταξή μας ποτέ δεν κρύφτηκε πίσω από το δάχτυλό της. Με τη νομική αναγνώριση του πολιτικού γάμου μεταξύ ομοφύλων, μπορούμε να διασφαλίσουμε στην πράξη την ισονομία. Και μπορούμε να ακυρώσουμε μια και καλή τους τζάμπα μάγκες του φωνακλάδικου δήθεν δικαιωματισμού της αριστεράς. Η κοινωνία μας είναι πια ώριμη για να κάνουμε αυτό το συμβολικό και ουσιαστικό βήμα νομοκρατίας. Ας το τολμήσουμε, καθώς μόνο εμείς το μπορούμε!

* Ο κ. Κωνσταντίνος Μπογδάνος είναι βουλευτής Α΄ Αθηνών της Ν.Δ.

ΣΑΟΥΔΙΚΗ ΑΡΑΒΙΑ. ΣΥΛΛΗΨΕΙΣ ΚΑΛΕΣΜΕΝΩΝ ΣΕ ΑΝΑΠΑΡΑΣΤΑΣΗ "ΓΚΕΪ ΓΑΜΟΥ"

Γκέι γάμος στη Μέκκα - Συνελήφθησαν όλοι οι καλεσμένοι

Ομάδα νεαρών εισέβαλαν σε χώρο όπου τελούνταν άλλος γάμος και επιχείρησαν να "αναπαραστήσουν" έναν γάμο ομοφυλοφίλων. Όλοι εμπλεκόμενοι συνελήφθησαν

9/1/2018, news247.gr

Η αστυνομία της Σαουδικής Αραβίας ανακοίνωσε πως συνελήφθησαν όλοι όσοι εμπλέκονται σε γάμο ομοφυλοφίλων κοντά στην Ιερή πόλη της Μέκκας. Το βίντεο των δύο "νεόνυμφων" να περπατούν πιασμένοι χέρι - χέρι, κάτω από μια βροχή κομφετί έγινε viral την περασμένη εβδομάδα.

Η αστυνομία επενέβη όταν άνδρας που παρευρισκόταν στο γάμο κατήγγειλε το περιστατικό. Όπως όλα δείχνουν μια παρέα νεαρών, εισέβαλε σε χώρο όπου πραγματοποιούνταν άλλος γάμος και επιχείρησε να "παρουσιάσει" μια σκηνή γάμου ομοφυλοφίλων.

Σύμφωνα μάλιστα με αραβικό μέσο, ένας εκ των νεαρών που φορούσε γυναικεία ενδύματα. Οι άνδρες αναγνωρίστηκαν από τις αρχές συνελήφθησαν και η υπόθεσή τους θα ακολουθήσει τη δικαστική οδό.

ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΦΟΡΟΥΣΑΝ ΤΟ ΡΟΖ ΤΡΙΓΩΝΟ...

Αυτοί που φορούσαν το ροζ τρίγωνο...

Χριστίνα Σανούδου (kathimerini.gr, 21/5/2017)

Σκηνές από το θεατρικό έργο «Bent», που έγραψε ο Μάρτιν Σέρμαν, αντλώντας έμπνευση από τις αφηγήσεις του Γιόζεφ Κ.

«Δεν μπορείς να φυλακίσεις ή να ασκήσεις διώξεις σε ανθρώπους που απλώς δεν υπάρχουν». Αυτή ήταν η πρόσφατη απάντηση του εκπροσώπου της τσετσενικής κυβέρνησης στις κατηγορίες ακτιβιστών ότι η αστυνομία έχει αρχίσει να συλλαμβάνει ομοφυλόφιλους και να τους οδηγεί σε μυστικά κέντρα κράτησης, όπου βασανίζονται με ηλεκτροσόκ και σε ορισμένες περιπτώσεις ξυλοκοπούνται μέχρι θανάτου. «Αν υπήρχαν τέτοιοι άνθρωποι στην Τσετσενία, οι αρχές επιβολής της τάξης δεν θα χρειαζόταν να κάνουν τίποτα, γιατί οι συγγενείς τους θα τους έστελναν κάπου από όπου δεν θα επέστρεφαν ποτέ», πρόσθεσε. 

Τον Απρίλιο, η ρωσική εφημερίδα Novoya Gazeta δημοσίευσε πληροφορίες, σύμφωνα με τις οποίες πάνω από 100 ομοφυλόφιλοι άνδρες είχαν εξαφανιστεί τις προηγούμενες εβδομάδες. Αν και η Διεθνής Αμνηστία έσπευσε να προειδοποιήσει πως ο όρος «στρατόπεδα συγκέντρωσης» δεν πρέπει να χρησιμοποιείται άκριτα, οι μαρτυρίες όσων κατάφεραν να αποδράσουν ή αφέθηκαν ελεύθεροι, συχνά αφού είχαν ορκιστεί ότι θα εγκατέλειπαν τη χώρα, αναπόφευκτα φέρνουν στον νου τις διώξεις των ομοφυλοφίλων στη ναζιστική Γερμανία.

Αυτό που συμβαίνει σήμερα στην Τσετσενία είναι προφανώς λιγότερο οργανωμένο από τη μαζική εξόντωση ανθρώπων στα στρατόπεδα του Γ΄ Ράιχ. Φαίνεται, όμως, ότι η ποινικοποίηση της ομοφυλοφιλίας χαίρει ευρείας κοινωνικής αποδοχής στη σύγχρονη Τσετσενία (και ώς ένα βαθμό στη Ρωσία, στην οποία υπάγεται), ακριβώς όπως συνέβαινε στη χιτλερική Γερμανία. Οι «φόνοι τιμής», όπως ονομάζονται οι δολοφονίες ομοφυλοφίλων από τους συγγενείς τους, συνήθως παραμένουν ατιμώρητοι και εμμέσως ενθαρρύνονται από το καθεστώς.

Μετά το επίμαχο δημοσίευμα, οι ανταποκριτές της Novoya Gazeta άρχισαν να δέχονται απειλές και χαρακτηρίστηκαν «εχθροί της πίστης και της πατρίδας» από συμβούλους του Τσετσένου προέδρου και μουσουλμάνους κληρικούς. 

Στο βιβλίο «Οι άντρες με το ροζ τρίγωνο», ο Γιόζεφ Κοχούτ, ή απλώς Γιόζεφ Κ., αφηγείται μια ελαφρώς «πειραγμένη» εκδοχή της προσωπικής του ιστορίας μέσω του συγγραφέα Χάιντς Χέγκερ (ψευδώνυμο του Χανς Νόιμαν). Την άνοιξη του 1939 ο Γιόζεφ, τότε φοιτητής σε πανεπιστήμιο της Βιέννης, συλλαμβάνεται και οδηγείται στη φυλακή με μόνη κατηγορία ότι διατηρούσε ερωτική σχέση με έναν άλλο άνδρα. Λίγα χρόνια νωρίτερα, η παράγραφος 175 της γερμανικής νομοθεσίας είχε τροποποιηθεί έτσι ώστε για την καταδίκη ενός κατηγορούμενου για «σοδομισμό» να αρκεί ακόμα και η πρόθεση σωματικής επαφής, χωρίς βέβαια να προσδιορίζεται το τι συνιστά «πρόθεση». Το 1936 είχε συσταθεί με πρωτοβουλία του Χίμλερ η υπηρεσία της αστυνομίας για την αντιμετώπιση των αμβλώσεων και της ανδρικής ομοφυλοφιλίας, οι οποίες θεωρούνταν απειλές για την εξάπλωση της Αρίας φυλής (οι ομοφυλόφιλες γυναίκες είχαν κάπως καλύτερη μοίρα, κυρίως επειδή η «κατάστασή» τους χαρακτηριζόταν «αναστρέψιμη»).

Αφού εκτίει την εξάμηνη ποινή του στις δικαστικές φυλακές της Βιέννης ο Γιόζεφ δεν αφήνεται ελεύθερος, αλλά στις αρχές Ιανουαρίου του ’40 μεταφέρεται στο στρατόπεδο Ζάξενχαουζεν, στη βορειοανατολική Γερμανία. Από τις μαρτυρίες άλλων κρατουμένων γνωρίζει πως «εμείς οι “αδελφές” όπως και οι Εβραίοι θα περνούσαμε στο στρατόπεδο μαρτύρια μέχρι θανάτου και πιθανότατα δεν θα βγαίναμε ζωντανοί». Ωστόσο, δυσκολεύεται να πιστέψει πως στ’ αλήθεια τον αντιμετωπίζουν ως εγκληματία. «Τι κοινωνία είναι αυτή και τι άνθρωποι που υπαγορεύουν σε έναν ενήλικο άντρα πώς και ποιον θα αγαπήσει;» αναρωτιέται. Αργότερα, θα μάθει πως η κακή του τύχη οφείλεται εν μέρει στην ταυτότητα του εραστή του, ο πατέρας του οποίου ανήκε στον κύκλο επιρροής του ναζιστικού καθεστώτος και χρησιμοποίησε όλες του τις διασυνδέσεις προκειμένου να αποσιωπηθεί το «ατόπημα» του γιου του.

Σε γενικές γραμμές, η Γκεστάπο απέφευγε να ανακατεύεται στις προσωπικές υποθέσεις των (Αριων) πολιτών του Γ΄ Ράιχ αν δεν συνέτρεχε άλλος λόγος, έτσι ο συνολικός αριθμός των ομοφυλοφίλων που οδηγήθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης (υπολογίζονται στις 5 με 15 χιλιάδες, παρότι δεν υπάρχουν καταγραφές) ήταν σχετικά μικρός σε σχέση με τον αριθμό όσων καταδικάστηκαν στο ίδιο διάστημα (περίπου 100.000 άτομα). Αν, πάντως, είχαν την ατυχία να καταλήξουν σε ένα στρατόπεδο, όπου υποχρεώνονται να ράψουν στη στολή τους ένα ροζ τρίγωνο, είχαν ελάχιστες πιθανότητες να επιβιώσουν, αφού οι ναζί τους θεωρούσαν αναλώσιμους και τους ανέθεταν τα πιο βαριά και επικίνδυνα έργα, τους υπέβαλαν σε πειραματικές «θεραπείες» ή τους δολοφονούσαν εν ψυχρώ, ενίοτε χρησιμοποιώντας τα ροζ τρίγωνα ως στόχους για σκοποβολή. Υπολογίζεται ότι το ποσοστό θνησιμότητας των ομοφυλοφίλων στα στρατόπεδα του Γ΄ Ράιχ άγγιζε το 60%, σε σύγκριση με το 41% για τους πολιτικούς κρατούμενους και 35% για τους μάρτυρες του Ιεχωβά.

Από τις πρώτες ημέρες της κράτησής του, ο νεαρός Αυστριακός έρχεται αντιμέτωπος με ένα παράδοξο: Ο εξοστρακισμός και η κακομεταχείριση που υφίσταται έχουν την αποδοχή πολλών εκ των συγκρατουμένων του, παρότι αρκετοί έχουν διαπράξει πραγματικά εγκλήματα. Κατά την άποψή τους οι ίδιοι είναι «αξιοπρεπείς» και «φυσιολογικοί άνδρες» ακόμα και όταν καταφεύγουν σε ομοφύλους τους για να ικανοποιήσουν τις «φυσικές» ανάγκες τους. Αντιθέτως, οι γκέι αντιμετωπίζονται ως «υπάνθρωποι» και δυσκολεύονται να βρουν συμμάχους. Για να επιζήσουν οι περισσότεροι, μεταξύ των οποίων και ο Γιόζεφ, δέχονται να μπουν υπό την προστασία κάποιου capo (κρατούμενοι επικεφαλής ομάδων εργασίας), εξασφαλίζοντας ευνοϊκή μεταχείριση και ορισμένα προνόμια με αντάλλαγμα σεξουαλικές χάρες.

«Η θέλησή μου για ζωή ήταν πολύ πιο δυνατή από κάθε αίσθημα ηθικής και ακεραιότητας χαρακτήρα», παραδέχεται ο Γιόζεφ Κ. Εννοείται ότι ο «ανδρισμός» των capo ουδέποτε αμφισβητούνταν απλώς και μόνο επειδή διατηρούσαν σχέσεις «ανάγκης» με άλλους άνδρες.

Οι αντιλήψεις των κρατουμένων αντανακλούσαν απλώς τη στάση της ευρύτερης κοινωνίας, και οι λιγοστοί επιζώντες των στρατοπέδων εξόντωσης είχαν να αντιμετωπίσουν, μαζί με τις τραυματικές μνήμες τους, την περιφρόνηση του κοινωνικού τους περίγυρου. Ορισμένοι, μάλιστα, οδηγήθηκαν στη φυλακή μετά την απελευθέρωσή τους, έτσι ώστε να εκτίσουν το υπόλοιπο της ποινής τους. Το ζήτημα των ανδρών με το ροζ τρίγωνο παραμένει ταμπού ώς τις μέρες μας ακόμα και στις πιο ανεκτικές χώρες της Ευρώπης, οι οποίες σοκάρονται όταν μαθαίνουν για τις διώξεις στη σημερινή Τσετσενία (ή την Ινδονησία, ή το Μπανγκλαντές κ.ο.κ.), και δεν είναι τυχαίο ότι ο Γιόζεφ Κ. δεν έλαβε ποτέ αποζημίωση για τα δεινά του από την αυστριακή κυβέρνηση. Η παράγραφος 175 καταργήθηκε μόλις το 1975, ενώ έπρεπε να περάσουν σχεδόν τρεις δεκαετίες πριν το γερμανικό Κοινοβούλιο ζητήσει επίσημα συγγνώμη από τους ομοφυλόφιλους. «Η πρόοδος της ανθρωπότητας μας έχει ξεχάσει», υποστηρίζει ο αφηγητής στις τελευταίες σελίδες του βιβλίου. «Είμαστε αναγκασμένοι να ζούμε ακόμα στη σκιά της κοινωνίας και να τα βολεύουμε κουτσά στραβά στη ζωή με τρόπο που δεν ανταποκρίνεται στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια».

Στην ταινία «Πριν πέσει η νύχτα» ο Χαβιέ Μπαρδέμ, στον ρόλο του ομοφυλόφιλου Κουβανού ποιητή και συγγραφέα Ρεϊνάλντο Αρένας, συνοψίζει με δύο φράσεις τις διαφορές στη μεταχείριση, που υπέστη στην απολυταρχική Κούβα (όπου πέρασε δύο χρόνια στη φυλακή και γλίτωσε παρά τρίχα τη μεταφορά σε στρατόπεδο) και την ελεύθερη Αμερική (όπου πέθανε από έιτζ στο σπίτι του, γιατί δεν είχε ασφάλιση και άρα δεν δικαιούνταν να παραμείνει στο νοσοκομείο): «Η διαφορά ανάμεσα στον κομμουνισμό και τον καπιταλισμό είναι πως όταν σου ρίχνουν μια κλοτσιά, στον κομμουνισμό είσαι υποχρεωμένος να χειροκροτάς, ενώ στον καπιταλισμό επιτρέπεται να ουρλιάζεις». Μετά τον θάνατο του Γιόζεφ Κοχούτ, το 1994, ο σύντροφός του δώρισε τα ημερολόγια και κάποια προσωπικά του αντικείμενα, μεταξύ των οποίων το υφασμάτινο ροζ τρίγωνο, στο Μουσείο Ολοκαυτώματος των ΗΠΑ. Ηταν η πρώτη φορά που ένα ροζ τρίγωνο εντασσόταν σε μουσειακή συλλογή.

​​Το βιβλίο «Οι άντρες με το ροζ τρίγωνο» κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Μαύρη Λίστα. Το θεατρικό έργο «Bent», που έγραψε ο Μάρτιν Σέρμαν αντλώντας έμπνευση από τις αφηγήσεις του Γιόζεφ Κ., έγινε ταινία το 1997 με πρωταγωνιστή τον Κλάιβ Οουεν.

ΕΘΝΙΚΟ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ 5 - ΜΟΥΣΕΙΟ ΑΦΗΣ. ΕΦΗΒΟΙ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΡΑ

Mαρμάρινη βάση επιτύμβιου αγάλματος κούρου με ανάγλυφες παραστάσεις.
Bρέθηκε στην Aθήνα, στον Kεραμεικό, εντειχισμένη στο Θεμιστόκλειο τείχος. O κούρος θα ήταν στημένος στον τάφο κάποιου αθλητή. Στις τρεις πλευρές υπάρχουν ανάγλυφες παραστάσεις. Στην πρόσθια όψη σκηνή από παλαίστρα με δύο παλαιστές. Aριστερά ένας αθλητής ετοιμάζεται να κάνει άλμα και δεξιά ένας άλλος τακτοποιεί το σκάμμα. Στην αριστερή πλάγια πλευρά έξι αθλητές επιδίδονται σε διάφορα αθλήματα. Στη δεξιά πλάγια πλευρά, δύο νέοι καθισμένοι σε δίφρους βάζουν να συμπλακούν ένας σκύλος και μια γάτα.
Ύψος 0,29μ., μήκος πλευράς 0,79μ. (namuseum.gr)

'Ατομα με προβλήματα όρασης μπορούν να ψηλαφήσουν πιστό αντίγραφο του αναγλύφου στο Μουσείο αφής [Δοϊράνης 198, Καλλιθέα, 176 73, Τηλ.: (+30210)9415222]
Είσοδος επισκεπτών μέσω του Φάρου Τυφλών Ελλάδος [Αθηνάς 17, Καλλιθέα, 176 73]
Ώρες Λειτουργίας: •Δευτέρα - Παρασκευή: 9:00 - 14:00 •Σάββατο - Κυριακή: Μετά από συνεννόηση
Είσοδος:•2 € [ευρώ] •Άτομα με αναπηρία και οι συνοδοί τους δωρεάν

ΕΘΝΙΚΟ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ 4 - ΜΟΥΣΕΙΟ ΑΦΗΣ. Ο ΚΟΥΡΟΣ ΤΗΣ ΒΟΛΟΜΑΝΔΡΑΣ

Ο κούρος της Βολομάνδρας.
Επιτάφιο άγαλμα από τη Βολομάνδρα Αττικής. Ξεχωρίζει για τις φυσικές του αναλογίες και το ακτινοβόλο μειδίαμα. Περίπου 550 π.Χ. Απώλεια κυβικότητας –επικράτηση καμπύλης.
Αθήνα, Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο.

Ν. Γιαλούρης: Ελληνική Τέχνη. Αρχαία Γλυπτά (Εκδοτική Αθηνών, 1994)

Άγαλμα αρχαϊκού επιτύμβιου κούρου από την Βολομάνδρα της Αττικής. Ο νέος άντρας στέκεται κατά μέτωπο, ολόγυμνος σαν θεός, με το αριστερό πόδι μπροστά και το δεξιό λίγο πιο πίσω. Τα δύο του χέρια πέφτουν κατά μήκος των πλαϊνών πλευρών του σώματος και ακουμπούν με κλειστές τις παλάμες στους μηρούς. Το άγαλμα θα ήταν στημένο πάνω στον τάφο ενός αθλητή ή ενός πολεμιστή που πέθανε γύρω στα 550 π.Χ.
Χρονολογείται γύρω στο 550 π.Χ. (tactualmuseum.gr)

'Ατομα με προβλήματα όρασης μπορούν να ψηλαφήσουν πιστό αντίγραφο του αγάλματος στο Μουσείο αφής [Δοϊράνης 198, Καλλιθέα, 176 73, Τηλ.: (+30210)9415222]
Είσοδος επισκεπτών μέσω του Φάρου Τυφλών Ελλάδος [Αθηνάς 17, Καλλιθέα, 176 73]
Ώρες Λειτουργίας: •Δευτέρα - Παρασκευή: 9:00 - 14:00 •Σάββατο - Κυριακή: Μετά από συνεννόηση
Είσοδος:•2 € [ευρώ] •Άτομα με αναπηρία και οι συνοδοί τους δωρεάν

TACTILE MIND. ΓΥΜΝΟ ΓΙΑ ΤΥΦΛΟΥΣ.

tactile mind is a handmade thermoform book consisting of
17, 2-D tactile photographs on white thermoform plastic pages

with the visual image and descriptive Braille accompaniment.

.
Γυμνό για τυφλούς
Πορνογραφικά περιοδικά υπάρχουν πολλά, για τυφλούς όμως ένα. Ονομάζεται Tactile Minds («ψηλαφητά μυαλά» σε ελεύθερη ελληνική μετάφραση) και μόλις προσγειώθηκε στο εμπόριο με την αποστολή να προσφέρει «απτές απολαύσεις» σε άτομα με προβλήματα όρασης.
Δημιούργημα της 35χρονης Καναδής Λίζα Μέρφι, το εν λόγω βιβλίο, το πρώτο στην κατηγορία του, ήρθε, κατά τα λεγόμενα της συντακτικής του ομάδας, να καλύψει το κενό που υπήρχε στην αγορά του ερωτικού Τύπου. «Δεν υπάρχουν περιοδικά για ενηλίκους που να έχουν ψηλαφητές εικόνες γυμνών», σημειώνει η Μέρφι σύμφωνα με την οποία, η «χάρη» του Tactile Minds επεκτείνεται και πέρα από τις τάξεις των αόμματων. «Ακόμη και άνθρωποι που βλέπουν κανονικά το βρίσκουν απολαυστικό επειδή μπορούν να το αγγίζουν», τονίζει η δημιουργός. Μάλιστα, η αλήθεια είναι πως μέχρι στιγμής τα περισσότερα αντίτυπα έχουν αγοραστεί από άτομα αρτιμελή.
Καλά όλα αυτά με τις ανάγλυφες εικόνες. Αυτή, ωστόσο, που μάλλον δεν είναι ανάγλυφη είναι η διόλου ευκαταφρόνητη τιμή του εντύπου η οποία ανέρχεται στα 225 δολάρια και χαρακτηρίζεται «λογική» από τη δημιουργό. Αρκεί να αναλογιστεί κανείς «πόση δουλειά απαιτήθηκε για να πάρει αυτό την τελική του μορφή». Κάθε γυμνή εικόνα χρειάστηκε περίπου 50 ώρες για να δημιουργηθεί.
Υπενθυμίζεται πως το περιοδικό Playboy είχε κυκλοφορήσει την περίοδο 1970-1985 κάποιες ειδικές εκδόσεις με τα κείμενα γραμμένα στο σύστημα Μπράιγ αλλά χωρίς ανάγλυφες φωτογραφίες. (ethnos.gr)

ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΟΙ ΜΕ ΑΝΑΠΗΡΙΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ

.

.
Η Autonomia EXPO http://www.autonomiaexpo.org/ είναι η μεγαλύτερη έκθεση προϊόντων και υπηρεσιών για την αναπηρία, την αποκατάσταση, την ειδική αγωγή, την ανεξάρτητη διαβίωση, την τεχνολογία και τον πολιτισμό που γίνεται στο πιο προσπελάσιμο μέρος της Ελλάδας, στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας στις 15, 16 και 17 Μαΐου 2009.
Στην πραγματικότητα είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια απλή έκθεση προϊόντων και υπηρεσιών. Είναι μια μεγάλη γιορτή για την αναπηρία ως εμπειρία και ως διαφορά συνθηκών και όρων ζωής. Είναι ένα εργαλείο ενημέρωσης και επικοινωνίας για όλους αυτούς που έχουν κάποιο πολύ σοβαρό ενδιαφέρον για την αναπηρία, την αποκατάσταση, την ειδική αγωγή και την ανεξάρτητη διαβίωση.
Στις 15, 16 και 17 Μαΐου, στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, χιλιάδες άνθρωποι με σοβαρές αναπηρίες, επαγγελματίες στον χώρο της αποκατάστασης, της υγείας και της ειδικής αγωγής, εκατοντάδες επιχειρήσεις θα παρουσιάσουν χιλιάδες προϊόντα και υπηρεσίες για τρεις ολόκληρες ημέρες και για 36 ώρες. Η Autonomia EXPO είναι μια μοναδική ευκαιρία για χιλιάδες ανθρώπους για να παρουσιάσουν και για να πληροφορηθούν για τις νέες και τις παραδοσιακές τεχνολογίες και τους προσπελάσιμους τρόπους ζωής.
Η Autonomia EXPO διοργανώνεται από το ΑΝΑΠΗΡΙΑ ΤΩΡΑ που είναι μη κερδοσκοπική υποστηρικτική εταιρία. Εκδίδει το περιοδικό ΑΝΑΠΗΡΙΑ ΤΩΡΑ που περιλαμβάνει 136 σελίδες και κυκλοφορεί σε 14.000 συνδρομητές. Λειτουργεί το http://www.disabled.gr/ που είναι το δημοφιλέστερο site αναπηρίας στον κόσμο και φιλοξενεί τη μεγαλύτερη ψηφιακή κοινότητα ανθρώπων με αναπηρίες http://www.disabled.gr/forum με περισσότερα από 7500 μέλη.

ΝΟΜΟΘΕΣΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΑΤΟΜΑ ΜΕ ΑΝΑΠΗΡΙΕΣ

.
Νομοθεσία για άτομα με αναπηρίες
Έθνος, 20/10/2008
Το Κέντρο Ευρωπαϊκού Συνταγματικού Δικαίου - Ιδρυμα Θεμιστοκλή και Δημήτρη Τσάτσου, διοργανώνει την Τετάρτη 6.00 μ.μ. ανοικτή εκδήλωση με θέμα «Δικαιώματα των ατόμων με αναπηρία. Από την κατοχύρωση στην εφαρμογή». Η εκδήλωση πραγματοποιείται με την ευκαιρία της έκδοσης του τετράτομου έργου «Νομοθεσία για Ατομα με Αναπηρίες» (εκδ. Αντ.Ν. Σάκκουλας). Το έργο αυτό εντάσσεται στην εκδοτική σειρά που εγκαινίασε το 2005 το Κέντρο Ευρωπαϊκού Συνταγματικού Δικαίου με θέμα «Θεσμικό πλαίσιο κοινωνικής προστασίας» και κωδικοποιεί τη νομοθεσία που αφορά τα άτομα με αναπηρία, στα εξής πεδία δημόσιας πολιτικής: αθλητισμό, απασχόληση, δικαιοσύνη, εθνική άμυνα, εκπαίδευση, κοινωνική ασφάλιση, κοινωνική πρόνοια, μέσα μαζικής ενημέρωσης, μεταφορές, οικονομία, πολιτισμό, προσβασιμότητα και υγεία. Στην εκδήλωση που θα πραγματοποιηθεί στο Αμφιθέατρο του «Μεγάρου Διοικητού Θεοδώρου Β. Καρατζά» (Αιόλου 82-84, Αθήνα) θα μιλήσουν οι: Γιώργος Κωνσταντόπουλος (υφυπουργός Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης), Εύη Χριστοφιλοπούλου (βουλευτής του ΠΑΣΟΚ), Ιωάννης Βαρδακαστάνης (πρόεδρος της Εθνικής Συνομοσπονδίας Ατόμων με Αναπηρία) κ.ά.

Να θυμίσουμε ότι όλα τα άτομα με αναπηρίες δεν έχουν ετεροφυλοφιλικό σεξουαλικό προσανατολισμό. Υπάρχουν και ομοφυλόφιλοι ανάπηροι, στοιχειώδη δικαιώματα των οποίων πόρρω απέχουν από την κατοχύρωση, πόσο μάλλον από την εφαρμογή.
Ποιοι θα μιλήσουν γι’ αυτούς;

ΠΕΣ ΜΟΥ ΟΤΙ Μ' ΑΓΑΠΑΣ

.
TELL ME THAT YOU LOVE ME, JUNIE MOON (1970)
After a nasty accident, Junie decides she's a freak and has to find some other misfits to share her life with. She falls-in with two men she meets in hospital; Arthur played by Ken Howard who Preminger saw on stage in New York; and, Warren played by stage director Robert Moore. Arthur has a strange brain disorder and Warren is a paraplegic homosexual.
“Tell me that you love me, Junie Moon” is based on a best-selling novel by Marjorie Kellogg who also wrote the screenplay. It's an interesting study in evolving social attitudes to disability and unconventional ways of living, caught at a particular moment, the late 1960s, when so much about American attitudes and values was being called into question.
Director: Otto Preminger
Cast: Lisa Minelli, Ken Howard, Robert Moore

.
Autonomia EXPO η αυθεντική έκθεση για την αναπηρία 16, 17, 18 Μαΐου ΣΕΦ

Η Autonomia EXPO http://www.autonomiaexpo.org/ η μεγάλη και αυθεντική έκθεση για την αναπηρία, την αποκατάσταση, την ειδική αγωγή και την ανεξάρτητη διαβίωση ανοίγει την πόρτα της την Παρασκευή 16, το Σάββατο 17 και την Κυριακή 18 Μαΐου στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας από τις 10 το πρωί έως τις 9 το βράδυ.

Σε μια έκταση 4000 τετραγωνικών μέτρων σε περισσότερα από 90 περίπτερα http://www.autonomiaexpo.org/?p=134 θα παρουσιαστούν χιλιάδες προϊόντα και υπηρεσίες που απευθύνονται στους ανθρώπους με αναπηρίες και με ειδικές καταναλωτικές ανάγκες:

Στην Autonomia EXPO έχετε τη δυνατότητα να δείτε τα πιο σύγχρονα βοηθήματα http://www.autonomiaexpo.org/?p=143 που απευθύνονται στους ανθρώπους με αναπηρίες για την αποκατάσταση και την ανεξάρτητη διαβίωση. Από χειροκίνητα και ηλεκτροκίνητα αναπηρικά καθίσματα μέχρι κέντρα αποκατάστασης από την Ελλάδα και το εξωτερικό, προσαρμοσμένους ηλεκτρονικούς υπολογιστές, προσπελάσιμα ξενοδοχεία, τροποποιημένα αυτοκίνητα και μοτοσικλέτες, τεχνητά μέλη, συστήματα ουροσυλλογής, εξοπλισμούς κατοικιών και χώρων εργασίας, και οτιδήποτε άλλο χρειάζεται ένας άνθρωπος που ζει κάτω από συνθήκες αναπηρίας για να μπορεί να επιβιώνει και να συγκροτεί ένα προσπελάσιμο και ανεξάρτητο τρόπο ζωής.

Στο πλαίσιο της Autonomia EXPO θα γίνουν και πολλά σεμινάρια και εκδηλώσεις. Το πρόγραμμα των σεμιναρίων και των εκδηλώσεων http://www.autonomiaexpo.org/?p=135 είναι πραγματικά βαρύ και ξεκινά από την Παρασκευή 16 Μαΐου στις 11 το πρωί και θα διαρκέσει μέχρι την Κυριακή 18 Μαΐου.

Η Autonomia EXPO είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια έκθεση προϊόντων και υπηρεσιών για την αναπηρία, την αποκατάσταση και την ανεξάρτητη διαβίωση. Είναι μια έκθεση αυτής κάθε αυτής της αναπηρίας ως εμπειρίας και ως διαφοράς συνθηκών και όρων ζωής.

Η Autonomia EXPO είναι απολύτως προσπελάσιμη σε όλες τις γνωστές αναπηρίες http://www.autonomiaexpo.org/?p=139 και εξυπηρετείται από προσπελάσιμα μέσα μαζικών μεταφορών.

Διοργανώνεται από το ΑΝΑΠΗΡΙΑ ΤΩΡΑ και το http://www.disabled.gr/ και η είσοδος είναι δωρεάν.

ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ CHIP & OVI ΣΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ZINEGOAK 08 ΤΟΥ ΜΠΙΛΜΠΑΟ

.

DOCUMENTALES

ANGER ME G Yo, Anger (o Me cabrea)
DIR: Elio Gelmini
Canadá, 2006, 72, vídeo
CHIP & OVI G

DIR: Panagiotis Evangelidis
Grecia, 2007, 44’, vídeo
DOS PATRIAS: CUBA Y LA NOCHE GT
DIR: Christian Liffers
Cuba-Alemania, 2006, 82’, vídeo
FORA DA LEI L Fuera de la ley
DIR: Leonor Areal
Portugal, 2006, 82, vídeo
FREEHELD L Pensión
DIR: Cynthia Wade
EUA, 2007, 37’, vídeo
LA MOMA TL
DIR: Samuel Sebastián
España, 2007, 10, vídeo
LA PRUEBA G
DIR: Diego Torres
España, 2007, 10’, vídeo
Con la presencia del director
NO MAGIC BULLETS G No hay una única solución
DIR: Jaime Sylla
Reino Unido, 2007, 59’, vídeo
RISK, STRECH OR DIE T Arriesgarse, exagerar o morir
DIR: Saskia Heyden
Alemania, 2007, 61’, vídeo
SMALLTOWN BOY G Chico de pueblo
DIR: Moby Longinotto
Reino Unido, 2006, 13’, vídeo
THE BIRTHDAY T El nacimiento
DIR: Negin Kianfar, Daisy Mohr
Holanda, 2006, 63’, vídeo
THROUGH THICK AND THIN GL Contra viento y marea
DIR: Sebastián Córdoba
EUA, 2006, 77’, vídeo
WE BELONG G Pertenecemos
DIR: Dean Hamer

EUA, 2007, 11’, vídeo

Επιτέλους!
Ένα ελληνικό ντοκιμαντέρ σε διεθνές φεστιβάλ λεσβιακού-γκέι-τρανς κινηματογράφου.
Η ταινία του Παναγιώτη Ευαγγελίδη Chip & Ovi, που αφηγείται την ιστορία ενός ζευγαριού νεαρών ρουμάνων με αναπηρία, προβάλλεται στο ZINEGOAK του Μπιλμπάο.

Δείτε ολόκληρο το πρόγραμμα του φεστιβάλ (ταινίες μεγάλου και μικρού μήκους, ντοκιμαντέρ, αφιέρωμα στον Φασμπιντερ και παράλληλες εκδηλώσεις) πιέζοντας εδώ:

http://www.zinegoak.com/

ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΠΗΔΗΧΤΕΙΣ ΕΣΥ ΜΑΖΙ ΜΟΥ;

.

Ο Salva αντικαθιστά έναν φίλο του εθελοντή και αναλαμβάνει να μεταφέρει τον ανάπηρο Lucas…
L: Εδώ είναι.
S: Μα… Αυτό είναι ένα «σπίτι» με τσόλια!
L: Κάθε ένας το γιορτάζει με τον τρόπο του.
*
R: Lucas, αγάπη μου! Σε περιμέναμε.
*
R: …και με νέο συνοδό, βλέπω. Γλύκα μου, δεν κολλάς στα χρήματα εσύ.
*
R: Σου έχω κρατήσει τον Sandro. Είναι καινούργιος, αλλά έχει εξαιρετικές συστάσεις.
*
R: Ηρέμησε. Ο Sandro θα τον αναλάβει. Μέχρι τότε… μπορώ να σου προσφέρω καμία εξυπηρέτηση; Θα σου κάνω καλή τιμή.
S: Εε…Όχι, ευχαριστώ. Θα επιστρέψω σε …μια ώρα ;

.

.

.

Μιάμιση ώρα αργότερα επιστρέφοντας στο σπίτι του Lucas.
L: Αυτός ο Sandro μπορεί να είχε όλες τις συστάσεις που ήθελα, αλλά ήταν σκέτο χάλι. Έπρεπε να κάνω τα αδιανόητα για να του σηκωθεί.
S: Εεεεε… ίσως φυτρώνω εκεί που δεν με σπέρνουν, αλλά δεν είσαι κάπως νέος για τσόλια;
*

L: Λες; Τι θα μου πρότεινες;
S: Δεν ξέρω… να βγαίνεις, να κάνεις φίλους, σίγουρα θα συναντήσεις κάποιον…
*
L: Μάλιστα. Κοίτα, ας μην κοροϊδευόμαστε. Όλος ο κόσμος έχει στο μυαλό του αυτή τη σκηνή από τον κινηματογράφο, με τον νεαρό στην αναπηρική καρέκλα ερμηνευμένο από τον Brand Pitt, τον Colin Farrell ή δεν ξέρω ποιον άλλο.
S: Καλά τώρα, κάθε ένας έχει το κοινό του και ασφαλώς κι εσύ έχεις τη γοητεία σου…
*
L: Α, ναι; Και ποια είναι η γοητεία μου;
Θέλεις να πηδηχτείς εσύ μαζί μου;
S: Εε… αυτό …όχι.

.

Sebas Martín: Aún estoy en ello (la cúpula, 2007)

ΓΚΕΪ ΚΑΙ ΑΝΑΠΗΡΟΣ

.
Gay and disabled: hard times or rich rewards?
by Philip Patston
The counsellor I saw when I came out told me to expect gay men to be 'harder' on me about my impairment than heterosexuals. For a moment, I thought he was trying to prepare me for the probability that guys would find me extraordinarily attractive - if you catch my drift - but no, he didn't mean that at all.
Young, scared and gullible, I remember swallowing hard and setting off to battle against the intolerance of non-disabled people, yet again. I thanked him for his wise counsel, but I think I probably should have thanked him for the self-fulfilling prophecy he left me with.
What a stupid thing to say to a 19-year-old disabled guy, who had just watched a 'coming out' teen movie and thought, "Yes! That's me!" So, just when I needed some affirmation, positive self-image and general morale boosting, my therapist decides to 'get real' on me.
It reminded me of an incident with a school teacher when I was about 12 years old. She asked my twin brother, in front of me, if he liked a girl in our class.
"Er, what about me?" I asked, feeling naively defensive about the response she gave.
"Oh, she wouldn't be interested in a disabled person, love!"
I wish she'd said, "Don't be stupid, you're a flaming poof, love!"
Similarly, my therapist could have said, "Listen, love, gay men are a shallow, fickle lot. You're far too good for most of them." Both would have been more to the point.
But in many respects they were right. There are a myriad of unspoken 'rules' that guide non-disabled people's responses to intimacy with disabled people. I began thinking about this stuff at 16, and I still haven't really sussed it out twenty years on.
There's this thing that happens - 'thing' meaning dynamic, circumstance, reaction - when I meet a guy. It goes like this.
I notice him. He notices my wheelchair. I look at him. He thinks that he could find me attractive. I just fancy him. He thinks of everything he's heard about attractive guys. I still fancy him. He thinks of everything he's heard about guys in wheelchairs. I look away, bashfully. He notices the oxymoron. I meet his eyes. He realises. I realise he realises. He freaks. I freak. He looks away. I pluck an expletive from my dog-eared repertoire.
Then there's a hiatus where one of two things will happen ­ either nothing, or I'll go over and say hi. It's anyone's guess. Usually it's nothing, because I do another 'thing' where I fantasise, assume, judge and eradicate him - nah, he's not worth it. It's my fear of fear, masked by nonchalance.
Suffice to say, sometimes I wish I was a lesbian.
When I asked my first boyfriend why he was breaking it off with me, he said it was because his friends couldn't understand why he'd want to be seen with me.
I remember deciding not to argue with him. But I can't deny that my deep-seated belief that he and his friends had a point may have somehow justified - in my own mind - their stigma.
The moment sticks with me as my first real experience of rejection. It hurt - I was in love. It gouged a huge hole in my self-esteem, messed up my self-image more than a bit and had a huge impact on my current view of relationships with men.
Maybe I didn't run after him, begging for understanding, because I thought I wasn't worthy. But then again maybe I realised, even at that tender age, that being in a relationship was not as important as uncompromisingly being true to myself, and demanding that people with whom I am intimate should accept me completely.
The few men I have loved, who have dared to love me, have had to go that one step further to understand the complexities and the simplicity of who I am and be OK with that. That has demanded quite a degree of self-awareness and self-confidence on their part, which, sadly, is not common.
Having been single and (mostly) celibate for longer than I can remember, it is a significant part of who I am and I consider it a highly under-rated art. I don't equate being single with being alone ­ on the contrary, I have maintained a steady relationship with myself for many years, in which time I have come to know myself well.
I can genuinely say that I feel comfortable with myself in all circumstances. I pretty much know how I will react in any given situation, but not to the point of boring monotony ­ I still surprise myself every so often.
My experience of being gay and disabled is of unrequited and fulfilled desire, pride and embarrassment. It is a tableau that I cherish for what it has taught me, and how it has allowed me to express who I am.
And, despite my therapist's gloomy warning, it's been a lot of fun. But that's another story ...
(www.bbc.co.uk)

HE CAME WITH WHEELS

.
He Came with Wheels (2004)
DIRECTOR: Gary Thomas
With a story centering on a gay rent boy, a besotted client and a wheelchair the film seeks to dismiss the stereotypical image surrounding disability and sexuality, and to make a fun and entertaining film.

.

Για περισσότερες πληροφορίες πιέστε εδώ

ΕΛΒΕΤΙΑ. ΖΗΤΟΥΝΤΑΙ ΓΚΕΪ ΕΘΕΛΟΝΤΕΣ ΓΙΑ ΣΕΞ ΜΕ ΑΤΟΜΑ ΜΕ ΕΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ

.

Σεξ για τα άτομα με ειδικές ανάγκες...

Μιχάλης Μπακ (Εθνος, 13/11/2007)
Ένα ίδρυμα κοινωνικής πρόνοιας, στην Ελβετία, προσελκύει εθελοντές για να κάνουν σεξ με άτομα με ειδικές ανάγκες. Το ίδρυμα Group for Disability and Sexuality, στην πόλη Basel, ήδη οργανώνει ερωτικά μασάζ για τα άτομα με ειδικές ανάγκες.

Όμως οι υπεύθυνοι του ιδρύματος αποφάσισαν να προσφέρουν ολοκληρωτικές ερωτικές επαφές και μάλιστα αναζητούν και γκέι εθελοντές για να κάνουν σεξ οι ομοφυλόφιλοι άνθρωποι με ειδικές ανάγκες!

«Είναι ένα ταμπού που πρέπει να σπάσει. Το σεξ είναι μια βασική ανθρώπινη ανάγκη όπως το φαγητό και το νερό και πρέπει να πολεμήσουμε για το δικαίωμα αυτό στα άτομα με ειδικές ανάγκες,» είπε η προϊστάμενοι του ιδρύματος κυρία Aiha Zemp.

Μέχρι στιγμής τρεις άντρες και μια γυναίκα προσφέρουν ερωτικά μασάζ ενώ εννέα εθελοντές προσφέρθηκαν για ολοκληρωτικές ερωτικές επαφές με τιμή περίπου τα 90 ευρώ την ώρα.

Ο ΠΡΩΤΟΣ ΓΑΜΟΣ ΚΩΦΩΝ ΑΝΔΡΩΝ ΣΤΗΝ ΙΣΠΑΝΙΑ

.
O Joaquín και ο Daniel είναι το πρώτο ζευγάρι κωφών ανδρών που παντρεύτηκε στην Ισπανία.
Εμείς, από εδώ, τους ευχόμαστε «κάθε ευτυχία».

ΤΣΙΠ ΚΑΙ ΟΒΙ. Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΟ 1ο ΔΙΕΘΝΕΣ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΜΕ ΘΕΜΑ ΤΗΝ ΑΝΑΠΗΡΙΑ

Μια «διαφορετική» ρομαντική κομεντί /Τσιπ και Οβι

Δέσποινα Παυλάκη (ΣΙΝΕΜΑ)

Σινεφίλ από μικρός, ο συγγραφέας και μεταφραστής Παναγιώτης Ευαγγελίδης δεν είχε ποτέ καμία ιδιαίτερη επιθυμία να σκηνοθετήσει (αν και ως σεναριογράφος,συνυπογράφει την «Αληθινή Ζωή» του Πάνου Χ. Κούτρα). «Εβλεπα τι τραβούσαν οι άλλοι με τις ταινίες και δεν ήθελα να μπλέξω καθόλου! Τα τελευταία χρόνια όμως έχω γνωρίσει μερικούς πολύ ιδιαίτερους ανθρώπους, που αισθάνομαι ότι αν τους περιγράψω με λέξεις θα χαθούν». Κι όταν ένας συγγραφέας χάνει την εμπιστοσύνη τους στο γραπτό λόγο, είναι λογικό να μπλέξει σε περιπέτειες!
Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν δυο αγόρια διαφορετικά απ' τα άλλα. Απ τον καθένα έλλειπε ένα κομμάτι, αλλά για καλή τους τύχη ο ένας έτυχε να συμπληρώνει τον άλλο.
Αυτή είναι η ιστορία του Τσιπ και του Οβι: «Τους γνώρισα τυχαία σε ένα συνέδριο για τα ανθρώπινα δικαιώματα και μου έκαναν αμέσως εντύπωση. Είναι και οι δύο ορφανοί, τους εγκατέλειψαν σε ηλικία μερικών ημερών τον Οβι και έξι μηνών τον Τσιπ, τον Οβι στο μαιευτήριο, τον δε Τσιπ μέσα σ' ένα καλάθι έξω από ένα ορφανοτροφείο. Δεν γνώρισαν ποτέ τους γονείς τους. Οταν ήταν έντεκα χρονών συναντήθηκαν στο ορφανοτροφείο. Γύρω στην εφηβεία άρχισαν να κοιμούνται μαζί. Αργότερα έφυγαν από τα ορφανοτροφεία, αλλά εξακολούθησαν να βλέπονται και εδώ και δύο χρόνια είναι ζευγάρι. Ο Οβι γεννήθηκε με αναπηρία στα χέρια, ενώ ο Τσιπ έχει τη χρήση του ενός μόνο ποδιού, το άλλο είναι ατροφικό».
Δέκα μέρες σαν μυθιστόρημα στην πρωτεύουσα της Τρανσυλβανίας, και ο Παναγιώτης Ευαγγελίδης επέστρεψε με 12 ώρες μοναδικού υλικού που δεν ήξερε τι ακριβώς να το κάνει! Κάπου εκεί εμφανίστηκε μια μυστηριώδης βοηθός (το όνομα της οποίας δεν θέλησε να μου αποκάλυψε), που έβαλε τη ζωή του σε τάξη και τον υποχρέωσε να ανασύρει το σχέδιο από το συρτάρι της λήθης, όπου «ξεκουραζόταν» επί επτά μήνες. Το αποτέλεσμα είναι ένα τρυφερό 45λεπτο πορτρέτο δυο εντελώς διαφορετικών ανθρώπων, που όμως ταιριάζουν σαν δύο κομμάτια του ίδιου παζλ, και δεν έχουν τίποτα σταθερό στη ζωή τους παρά μόνο ο ένας τον άλλον. «Κατά καιρούς έχουν σπίτι, κατά καιρούς δεν έχουν, είναι δύο παιδιά που δεν έχουν τίποτα, αλλά δεν θα βρεις πάνω τους ίχνος μιζέριας».
Το «Τσιπ Και Οβι» μονταρίστηκε από την Γωγώ Μπεμπέλου και ολοκληρώθηκε με την αμέριστη βοήθεια της Αρασέλης Λαιμού, ενώ συμμετέχει επίσημα στο 1ο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ με Θέμα Την Αναπηρία - Emotion Pictures.
Η διοργάνωση θα διεξαχθεί στο Νέο Μουσείο Μπενάκη (Πειραιώς 138 και Ανδρόνικου) στις 16, 17 και 18 Ιουνίου, ενώ για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να επισκεφτείτε την ηλεκτρονική διεύθυνση http://www.ameamedia.gr/

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΚΩΦΩΝ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΩΝ ΣΤΗ ΜΑΔΡΙΤΗ

PROGRAMME DEAF LGBT GATHERING
Madrid 14-7-2007

10:00 Opening
10:30 Discussion on LGBT International Signs
11:30 Coffeebreak
12:00 Presentation: “International Legal Background”
13:30 Lunch Break
16:00 Roung Table: “Sexual Diversity and Human Rights”
17:30 Break
18:00 Discussion on establishing a new WFD LGBT Section
(World Federation of the Deaf)
19:30 Conclusions

(Περισσότερες πληροφορίες στο http://www.discapacitados-gay.com/)

ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΟΙ ΜΕ ΑΝΑΠΗΡΙΕΣ. Η ΑΟΡΑΤΗ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑ

.

JESÚS GONZÁLEZ, ENSAYISTA

"FALTA UN MODELO PARA LOS HOMOSEXUALES DISCAPACITADOS"
JOSÉ LUIS ROMO (elmundo.es)
Cuando a Jesús González le diagnosticaron una discapacidad del 33% por sus problemas de corazón, también le abrieron el camino para entrar en el mundo de la discapacidad. "Antes veía a los discapacitados y me decía 'pobrecillos', pero desde que trabajo para la ONCE se ha producido un cambio de paradigma. Ahora, pienso en ellos como un ejemplo de superación", afirma González.
"En realidad, somos personas como cualquier otra y sólo necesitamos que nos dejen demostrar de lo que somos capaces. Yo no me puedo quejar, viendo cómo gente con más problemas que yo, realizan su trabajo con tanta profesionalidad", señala González
Su vocación como escritor le empujó a iniciarse en el ensayo. Para ello, buscó un tema sobre el que apenas había información: la homosexualidad en la discapacidad. De ahí surgió 'Reinventarse: La doble exclusión social, vivir como homosexual y discapacitado' (editado por la colección Cermi), el primer estudio en esta materia de España.
Doble exclusión
En el título del libro viene explícita la problemática de este colectivo: "por un lado la homosexualidad siempre ha sido perseguida, ahora los homosexuales son visibles, pero aún cuesta socializarlos. Por otra parte las discapacidades eran consideradas un error de la naturaleza, después se nos llamaba minusválidos y en la actualidad se tiende a considerarnos discapacitados", apunta un reivindicativo González.
Entre los problemas a los que se enfretan estas personas es al rechazo por parte de ambos colectivos, ya que están en tierra de nadie "porque los homosexuales les discriminan por ese culto a la belleza que hay en el mundo gay y al colectivo de discapacitados, como el resto de la sociedad, también les cuesta aceptarlos. Debería existir un puente que uniese a ambos colectivos".
No obstante este activista señala que sí hay colectivos que están mejor organizados, "por ejemplo los sordos, que tienen su propia asociación y son muy respetados en su comunidad".
En el polo opuesto se encontrarían los discapacitados intelectuales, que directamente suelen ser tratados como seres asexuados.
Otra cuestión a tener en cuenta es que les falta un modelo que les sirva de referencia. Para Jesús González es muy importante el hecho de no tener un espejo en el que mirarse. "De Boris Izaguirre sabemos que es gay por su pluma, pero no hay ningún discapacitado reconocido que muestre de forma natural su homosexualidad. Esto ayudaría a mucha gente".

ΕΝΑΣ ΙΣΤΟΤΟΠΟΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΟΥΣ ΑΝΔΡΕΣ ΜΕ ΑΝΑΠΗΡΙΕΣ

.
Πολλές φορές στο παρελθόν δημοσιεύσαμε άρθρα και ειδήσεις που αφορούσαν τους ομοφυλόφιλους άνδρες με αναπηρίες.
Σήμερα έχουμε τη χαρά να σας παρουσιάσουμε ένα ισπανικό site, το www.discapacitados-gay.com, φτιαγμένο από τους ίδιους για τους ίδιους, με άφθονες ειδήσεις, χρήσιμες πληροφορίες για εκδηλώσεις και για όλα τα μέρη τα προσαρμοσμένα στις ανάγκες τους, αίθουσες συνομιλιών, συνδέσμους, σελίδες με προσωπικές ιστορίες, φωτογραφίες, video, στοιχεία για οργανώσεις, χώρους προσωπικής έκφρασης κλπ
Προς το παρόν ο ιστότοπος λειτουργεί στα ισπανικά, σύντομα όμως θα είναι δυνατή η πρόσβαση και στα αγγλικά, σύμφωνα με την εξαγγελία της Σύμπραξης Γκέι Αναπήρων της Βαρκελώνης, που έχει την ευθύνη όλου αυτού του προγράμματος.

Η ΑΠΟΛΑΥΣΗ ΤΗΣ ΕΡΩΤΙΚΗΣ ΣΧΕΣΗΣ ΣΤΟΥΣ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΟΥΣ ΑΝΔΡΕΣ ΜΕ ΑΝΑΠΗΡΙΕΣ

.
Η ΑΠΟΛΑΥΣΗ ΤΗΣ ΕΡΩΤΙΚΗΣ ΣΧΕΣΗΣ ΣΤΟΥΣ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΟΥΣ
[ΣΥΜΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΟΜΕΝΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΩΝ ΑΝΑΠΗΡΩΝ ΑΝΔΡΩΝ]
Η ομοφυλοφιλική σχέση μπορεί να αποτελεί μια όμορφη έκφραση του έρωτα μεταξύ δυο αντρών, ακόμα και στην περίπτωση που ο ένας ή και οι δυο έχουν κάποια αναπηρία. Το μυστικό εδώ είναι η αγάπη.Όπου υπάρχει πραγματική αγάπη, κατανόηση και σεβασμός για τον άλλον, η ερωτική σχέση μπορεί να εξελιχθεί, κι η αναπηρία να γίνει αποδεκτή, όχι ως κάτι το ασυνήθιστο ή περίεργο. Οι ομοφυλόφιλοι ανάπηροι είναι ικανοί να ερωτευτούν, να αγαπηθούν και να αγαπήσουν, ακόμα και να μεγαλώσουν παιδιά όπως ο καθένας μας. Το μόνο που ζητούν είναι η αποδοχή κι ο σεβασμός γι’αυτό που είναι, ώστε να μην αντιμετωπίζουν επώδυνες και ανεπιθύμητες συνέπειες στη σχέση τους. Οι ομοφυλόφιλοι έχουν πολλά να προσφέρουν στον κόσμο. Οι δε ανάπηροι γκέι έχουν κι εκείνοι την ανάγκη να μοιράζονται πράγματα όπως κι οι υπόλοιποι . Ωστόσο, η έκφραση συναισθημάτων αγάπης και τρυφερότητας μεταξύ των ομοφυλόφιλων αντρών, επισκιάζεται από αισθήματα ενοχής και καταπίεσης. Πολλοί ομοφυλόφιλοι θα ήθελαν να έρθουν σε επαφή με άλλους, όμως αισθάνονται βαθιά ντροπή και αντιμετωπίζουν με ομοφοβία τη σεξουαλικότητά τους, μη μπορώντας έτσι να δώσουν αγάπη μέσα από την καρδιά τους.
Το κλειδί για να ξεπεραστούν αυτά τα εμπόδια και να αναπτυχθεί μια όμορφη ομοφυλοφιλική σχέση είναι η οικειότητα. Δυστυχώς, πολλοί άντρες, είτε ομοφυλόφιλοι είτε ετεροφυλόφιλοι, δεν έχουν ξεκαθαρίσει το βαθύτερο νόημα της σχέσης. Οικειότητα σημαίνει το να έρθεις κοντά με τον άλλον, να τον καταλάβεις, να τον αγαπήσεις, να τον σέβεσαι, να αναπτυχθούν δηλαδή συναισθήματα βαθιάς αγάπης και ζεστασιάς. Το άτομο με το οποίο είμαστε οικείοι μπορεί να μην είναι ο ερωτικός μας σύντροφος. Αυτό που μετράει είναι το τι μπορούμε να μοιραστούμε με τον άλλον, να του στεκόμαστε στις δύσκολες και ευχάριστες στιγμές, να ενδιαφερόμαστε γι’αυτόν όταν λείπει, να υπάρχει αλληλο-εμπιστοσύνη και άλλες αξίες. Η οικειότητα υπάρχει όπου υπάρχει ζεστασιά και συντροφικότητα. Αυτή η οικειότητα ίσως να μην περιλαμβάνει το σεξ. Το άτομο αυτό μπορεί να είναι ο εραστής μας ή απλά κάποιος που τον νιώθουμε κοντά μας. Με την οικειότητα αισθανόμαστε ότι ανήκουμε κάπου, ότι μας καταλαβαίνει κάποιος, πέρα από οποιαδήποτε σωματική έλξη. Υπάρχει δέσιμο σε πνευματικό επίπεδο, κι είναι αυτό το δέσιμο που καθορίζει τη σχέση. Όταν βρούμε το άτομο με το οποίο αισθανόμαστε οικειότητα, ακόμα και αν δεν είναι ο εραστής μας, αναπτύσσονται από κοινού δεσμοί αγάπης, κατανόησης και εμπιστοσύνης, που οδηγούν τις ζωές μας σε υψηλότερα επίπεδα.
Η σχέση, για τα ομοφυλόφιλα άτομα που έχουν κάποια αναπηρία, είναι πολύ σημαντική, διότι τους βοηθά να βιώσουν αισθήματα αγάπης και αποδοχής από τον άλλον, ιδιαίτερα τη στιγμή που οι πιο πολλοί νιώθουν απορριπτέοι κι έχουν υποστεί διάφορες κοινωνικές διακρίσεις. Ο ομοφυλόφιλος ανάπηρος θέλει να αγαπηθεί, θέλει να τον νοιάζονται, κι όταν συμβαίνει κάτι αυτό, η ζωή του βελτιώνεται και νιώθει ευτυχισμένος με αυτό που είναι. Μια τέτοια σχέση μπορεί να τον βοηθήσει να αποδεχθεί τους φυσικούς περιορισμούς της ζωής του. Τα τελευταία είκοσι χρόνια με την εμφάνιση του AIDS, πολλά άτομα απέκτησαν κάποια αναπηρία εξαιτίας της νόσου, και δυστυχώς πολλοί από αυτούς έχουν πέσει θύματα διακρίσεων όχι μόνο από την κοινωνία αλλά κι από τους άλλους ομοφυλόφιλους. Αυτό είναι βέβαια πολύ λυπηρό, ωστόσο αρκετοί, μετά την ανακοίνωση μιας τέτοιας χρόνιας νόσου, βρήκαν το έναυσμα για να ζήσουν μια πιο ουσιαστική ζωή.
Άρχισαν να θεραπεύουν τη ζωή τους με την αγάπη, η οποία είναι και το καλύτερο φάρμακο για την ασθένεια ή την αναπηρία. Η αγάπη γιατρεύει, κι η αγάπη για τους οικείους μας γιατρεύει πιο γρήγορα και αποτελεσματικά. Γ ι’ αυτό θα πρέπει όλοι μας να ανοίξουμε την καρδιά μας και να νιώσουμε οικειότητα με τον άλλον, που μπορεί να είναι ανάπηρος ή μη, ομοφυλόφιλος ή ετεροφυλόφιλος.
Η σχέση δεν αφορά μόνο στο σεξ, αλλά περιλαμβάνει και πολλά πράγματα γύρω από αυτό, όπως το τρυφερό άγγιγμα, το γέλιο, η κουβέντα, το να μοιράζεσαι, ο σεβασμός, η εμπιστοσύνη, η πίστη, η δέσμευση και η μοναδικότητα. Η σχέση σού δίνει την ελευθέρια να είσαι ο εαυτός σου, να εκθέτεις όλες σου τις πτυχές, ακόμα και την ομοφυλοφιλική σεξουαλικότητά σου. Όσον αφορά στους ομοφυλόφιλους ανάπηρους, η οικειότητα δεν έχει να κάνει με τη σεξουαλική τους ‘’λειτουργία’’ όπως πολλοί ομοφυλόφιλοι πιστεύουν.
Το μόνο που χρειάζεται είναι να ανοίξουν την καρδιά και το μυαλό τους, ώστε να μπορέσουν να αγαπήσουν κάποιον που δεν έχει το τέλειο σώμα. Ένας τρόπος για να γίνει κάτι τέτοιο είναι να βάλουν νοητά τον εαυτό τους στη θέση των ανάπηρων, και να σκεφτούν πώς θα ήταν αν εκείνοι βρίσκονταν σε αυτή την κατάσταση ή αν ένιωθαν ότι απορρίπτονται από την ομοφυλόφιλη και ετεροφυλόφιλη κοινωνία. Θα βοηθούσε εξίσου το να συνειδητοποιήσουμε ότι ο καθένας μας μπορεί να μείνει ανάπηρος, είτε λόγω κάποιας ασθένειας, όπως το AIDS, είτε λόγω κάποιου ατυχήματος ή άλλου τραυματισμού. Πολλά ομοφυλόφιλα άτομα διακατέχονται από μια μανία για τη νεότητα και την ομορφιά, και θα πρέπει να σκεφτούν ότι κάθε μέρα που περνάει κι οι ίδιοι μεγαλώνουν και χάνουν την όμορφη εμφάνιση τους, καθώς και ότι κάποια στιγμή, αν συνεχίσουν να διαιωνίζουν αυτήν την συμπεριφορά, θα υποστούν και οι ίδιοι τις ίδιες διακρίσεις από τους άλλους ομοφυλόφιλους.
Κανείς δεν μπορεί να σταματήσει τον χρόνο, κι έτσι οι ομοφυλόφιλοι που δεν πρόκειται να αποκτήσουν και παιδιά, θα υποστούν τις συνέπειες της γήρανσης και πιθανόν κάποιας αναπηρίας.
Όσο περισσότερα γκέι άτομα καταλάβουν το νόημα της σχέσης, τόσο πιο εύκολα θ’ αλλάξει η επιπόλαιη γκέι κουλτούρα, αυτό που ονομάζουμε συχνά ‘’γκέι τρόπο ζωής. ‘’ Αυτό βέβαια ήδη έχει αρχίσει να συμβαίνει κυρίως μετά την εμφάνιση του AIDS, που έχει αποδεκατίσει ένα μέρος της γκέι κοινότητας. Έχουμε πολύ δρόμο όμως ακόμα μέχρι να αποτελέσει η σχέση, πηγή αγάπης και κοινό παρανομαστή για τον γκέι κόσμο, αντικαθιστώντας την επικρατούσα νοοτροπία των επιπόλαιων και εφήμερων σεξουαλικών σχέσεων. Η σχέση επιτρέπει στα άτομα να φροντίζουν και να αγαπούν ο ένας τον άλλον μέσα από το πρίσμα της συντροφικότητας και του σεβασμού.
Αν τα γκέι άτομα ανοίξουν την καρδιά και το μυαλό τους, και εμπλακούν σε μια σχέση με κάποιο ανάπηρο άτομο, αυτόματα θα ανταμειφθούν με ευτυχία. Η πραγματική σχέση είναι πληρέστερη μορφή ολοκλήρωσης απ’ ό,τι το σεξ για το σεξ και τη σεξουαλική και μόνο ικανοποίηση. Η σχέση έχει άπειρες μορφές έκφρασης. Ο αισθησιασμός και η λεπτότητα μεταξύ δυο ατόμων που ενδιαφέρονται από κοινού για τη προσωπική τους ευτυχία, αποτελεί την πιο όμορφη σεξουαλική εμπειρία που μπορεί κάποιος να βιώσει. Αυτό ελάχιστα έχει να κάνει με τη γενετήσια πράξη, που ούτως η άλλως όλοι μπορούμε να κάνουμε, ανάπηροι ή μη, γκέι ή όχι. Η απόλαυση στον έρωτα επιτυγχάνεται όταν απευθύνεται σε ένα και μοναδικό άτομο.
Όταν αγαπάμε μέσα από την καρδιά μας, είναι σα να βγάζουμε ό,τι πιο όμορφο έχουμε μέσα μας χαρίζοντάς το στον άλλον. Είναι σαν το σώμα κι η καρδιά μας να γίνονται ένα, οδηγώντας μας σε υψηλά επίπεδα ικανοποίησης και αγάπης. Κατ’ αυτήν την έννοια, είναι λογικό να σκεφτούμε την πιθανότητα σύναψης μιας στενής ερωτικής σχέσης με κάποιο γκέι ανάπηρο άτομο, αν καταφέρουμε να ανοίξουμε την καρδιά και το μυαλό μας. Μια τέτοια σχέση θα φέρει στην επιφάνεια ό,τι όμορφο έχουμε μέσα μας, και θα ικανοποιήσει τις πιο βαθιές και αληθινές επιθυμίες μας, αγαπώντας τον άλλον ως άνθρωπο. Αν αντιμετωπίζουμε τον σύντροφό μας ως σεξουαλικό αντικείμενο που θα μας ικανοποιήσει όλα τα ζωώδη ένστικτά μας, τότε η σεξουαλική πράξη μετατρέπεται σε μια απλή σωματική λειτουργία. Η σωματική ευχαρίστηση εξασθενεί, αφήνοντάς μας κενούς, χωρίς την ικανοποίηση της συναισθηματικής και πνευματικής επαφής, που η σχέση μας προσφέρει.
Ο έρωτας μεταξύ δυο αντρών που φροντίζουν κι αγαπούν ο ένας τον άλλον, είναι ο ίδιος με τον έρωτα μεταξύ ενός άντρα και μιας γυναίκας που από κοινού έχουν αποφασίσει να μοιραστούν τις ζωές τους. Ο ομοφυλόφιλος άντρας που αγαπά και νοιάζεται για τον ανάπηρο φίλο του ειλικρινά, και είναι γι’ αυτόν σύντροφος και εραστής ταυτόχρονα, μπορεί να απολαύσει την αγάπη και τη ζεστασιά της σχέσης, όπως κάθε ετεροφυλόφιλο ζευγάρι που είναι πολύ καιρό μαζί. Ο έρωτος σ’αυτήν την περίπτωση θα εκφραστεί θετικά με το σεξ, με έναν υγιή τρόπο. Το μυαλό από μόνο του δεν ερωτεύεται, το ίδιο κι η καρδιά. Αντίθετα, ο έρωτας εκφράζεται μέσα από τη συνένωση του σώματος και της ψυχής. Όταν γίνει αυτό κατανοητό, μπορεί ο ομοφυλόφιλος άντρας να μπει στη διαδικασία να σκεφτεί ότι μπορεί να εμπλακεί σε μια ερωτική σχέση με ένα ανάπηρο άτομο. Το σημαντικό εδώ είναι να αναγνωρίζει τον εαυτό του και τα συναισθήματά του, και να μην ενδιαφέρεται για το πώς θα γίνει αρεστός στον υπόλοιπο κόσμο από προσωπική ανασφάλεια. Ο ανθρωπισμός είναι η βασική αξία που πρεσβεύει η σχέση. Η χαρά της αληθινής σχέσης βρίσκεται στην απόλαυση του συναισθήματος ότι ανήκουμε κάπου και στην υπέρτατη ζεστασιά που πηγάζει από αυτήν.
Η αληθινή σχέση μεταξύ ενός ανάπηρου ομοφυλόφιλου άντρα με έναν μη ανάπηρο, πρέπει να διέπεται από ένα αίσθημα εμπιστοσύνης, ώστε από κοινού να υπάρχει δέσμευση, χωρίς να μένει κάτι κρυφό. Αυτό το είδος αγάπης μάς κάνεινα επιδιώκουμε την ευτυχία του άλλου, για την προσωπική μας ευτυχία, χαρά και ικανοποίηση. Οι άνθρωποι που αγαπιούνται πραγματικά, επιζητούν όχι μόνο τη δική τους ευχαρίστηση, αλλά και του συντρόφου τους. Είναι πολύ όμορφο να ακούς και να βλέπεις τον σύντροφό σου να απολαμβάνει τον έρωτα εκστασιασμένος . Αυτό είναι ένα δώρο που δίνει ο ένας στον άλλο, κι όταν συμβαίνει, τότε απολαμβάνουμε μια βαθιά αίσθηση ολοκλήρωσης. Η ειλικρινής σεξουαλική οικειότητα που αναπτύσσεται με την ένωση με τον άλλο, είτε είναι ανάπηρος είτε όχι, μας δίνει τη δυνατότητα να απελευθερωθούμε με μοναδικό τρόπο, απολαμβάνοντας την ερωτική μας πράξη.
Η ερωτική σχέση που αναπτύσσεται μεταξύ δυο αντρών δεν πρέπει να αποτελεί τρόπο έκφρασης της ανάγκης μας για προστασία από τη μοναξιά, την απογοήτευση και τον φόβο. Αν αυτές οι νευρωτικές ανάγκες καθοδηγούν τη σχέση, τότε αυτή θα διαλυθεί σύντομα. Τίποτα δεν προκαλεί περισσότερο πόνο από το να έχουμε μια σχέση μόνο και μόνο για να ξεπεράσουμε τις νευρωτικές ανασφάλειες του παρελθόντος. Όταν η σχέση και το σεξ στηρίζονται σε κάτι τέτοιο, τότε η σχέση είναι στην ουσία πλασματική, και κάνει τους ανθρώπους να υποφέρουν. Όσον αφορά στα ανάπηρα άτομα, υπάρχει πολύς κόσμος που βλέπει τη σχέση με άτομο με αναπηρία, ως φετίχ ή κάτι ανάλογο. Στην περίπτωση αυτή, η σχέση είναι καταστροφική, επώδυνη και αρρωστημένα εξαρτημένη.
Για να αποφευχθεί μια τέτοια νευρωτική συνδιαλλαγή, είναι σημαντικό το ζευγάρι να καταθέτει τις επιθυμίες και τις επιδιώξεις του. Τα γκέι άτομα πρέπει να είναι σίγουρα για το τί σημαίνει το σεξ για τον σύντροφο τους, ώστε να μην μπαίνουν στη διαδικασία να επενδύουν συναισθηματικά σε μια σχέση που δεν πρόκειται ποτέ να εξελιχθεί. Πριν κάποιος εμπλακεί σε μια σχέση με ένα ανάπηρο άτομο, θα πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι το σεξ δεν σημαίνει απαραίτητα και έρωτα, αν και ο έρωτος μπορεί να εκφραστεί πολύ όμορφα μέσα από αυτό. Η διαφορά του κάνω σεξ από το κάνω έρωτα δεν είναι η ίδια η πράξη, αλλά ό,τι περιλαμβάνει αυτή πριν και μετά. Αποτελεί ο έρωτας ένα ευχάριστο, ελεύθερο και εξερευνητικό παιχνίδι; Συνοδεύεται από αγγίγματα, βλέμματα, λόγια; Αν είστε ανάπηρος, χρησιμοποιείται τα χέρια, τα δάχτυλα, τη γλώσσα ή όποιο άλλο σημείο του σώματος είναι λειτουργικό για να ικανοποιήσετε τον σύντροφό σας πριν την επαφή;
Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα στη διαμόρφωση και διατήρηση μιας σχέσης, είναι ο φόβος. Πολλοί άντρες δεν έχουν συνειδητοποιήσει ότι φοβούνται τη δέσμευση. Όταν η θετική ερωτική ανταπόκριση κάποιου μας προκαλεί άγχος, αυτό σημαίνει ότι φοβόμαστε τη δέσμευση. Οι περισσότεροι άνθρωποι φοβούνται. Το μυστικό εδώ δεν είναι η υπαναχώρηση, αλλά η αντιμετώπιση του φόβου. Αντιμετωπίζοντάς τον θα μπορέσουμε να λύσουμε πολλά προβλήματα της καθημερινότητάς μας. Θα πρέπει να αποχαιρετήσουμε τον φόβο και τα αισθήματα ενοχής, αβεβαιότητας και ανασφάλειας που τον συνοδεύουν. Έτσι θα μπορέσουμε να νοιώσουμε αυτό που είμαστε πραγματικά. Οι γκέι άντρες χρειάζεται να αναπτύσσουν γνήσιες σχέσεις, ώστε να μπορούν να διερευνήσουν τους αμυντικούς μηχανισμούς και τις διεργασίες που σχετίζονται με την ουσία των σχέσεων αυτών. Όταν αποφεύγουμε αυτό που φοβόμαστε, το ενισχύουμε. Η κατάκτηση και χειραγώγηση του φόβου είναι το μεγαλύτερο μάθημα που παίρνουμε από τη σύναψη της σχέσης.Η ισορροπία και η ολοκλήρωση της σχέσης μέσα από το σεξ, αποτελεί την πρόκληση που όλοι οι γκέι άντρες οφείλουν να αντιμετωπίσουν, ζώντας σε μια αρνητική γι’αυτούς κοινωνία. Αυτό είναι ακόμα πιο σημαντικό για τα γκέι ανάπηρα άτομα, γιατί έρχονται αντιμέτωποι ταυτόχρονα με την αναπηρία και την ομοφυλοφιλία, τη στιγμή που και τα δυο είναι μη αποδεκτά. Πολύ συχνά, η αγάπη και το σεξ δεν συμβαδίζουν στα γκέι άτομα εξαιτίας της απόρριψης και περιφρόνησης που βιώνουν για πολλά χρόνια, από την κοινωνία, την οικογένεια, και την κουλτούρα, που δεν δέχονται τη διαφορετικότητα της συμπεριφοράς και της σεξουαλικής επιλογής. Είναι σημαντικό επομένως να αφήσουμε πίσω μας το παρελθόν, για να καταφέρουμε να αναπτύξουμε μια σχέση που θα στηρίζεται στην αγάπη, τη φροντίδα και τον σεβασμό. Χρειάζεται επίσης να υπάρχει εμπιστοσύνη στον σύντροφο μας, γιατί μόνο έτσι θα μπορέσουμε να ανοιχτούμε και να απολαύσουμε όλες εκείνες τις ευτυχισμένες στιγμές που μας προσφέρει η ερωτική σχέση. Κανείς δεν λέει ότι κάτι τέτοιο είναι εύκολο, αλλά πραγματικά, αξίζει τον κόπο. Ας αφιερώσουμε λοιπόν τη ζωή μας στις πολλαπλές προκλήσεις, αλλά και ανταμοιβές, που μας χαρίζει μια οικεία και βαθιά ερωτική συνύπαρξη.
Η ‘’Ομάδα Οικειότητας’’ για τα γκέι άτομα, συμπεριλαμβανομένων και των ατόμων με αναπηρία, προσφέρει ένα ασφαλές περιβάλλον όπου το άτομο μπορεί να διερευνήσει με διάφορους τρόπους τη σχέση του με τους άλλους. Αυτές οι ομάδες δίνουν τη δυνατότητα ανάπτυξης αυθεντικών σχέσεων και ανταλλαγής απόψεων με άλλα γκέι άτομα. Οι ‘’Ομάδες Οικειότητας’’ παρέχουν το κατάλληλα υποστηρικτικό πλαίσιο μέσα στο οποίο το άτομο μπορεί να συζητήσει για όλες τις συναισθηματικές, κοινωνικές, και σεξουαλικές δυσκολίες που αντιμετώπισε ως παιδί ή ως ενήλικας, ώστε να μπορέσει να τις ξεπεράσει.
Βρίσκοντας ένα φίλο με τον οποίο μπορείς να μιλήσεις και να έρθεις σε επαφή, βοηθάει στο να ανοιχτούμε και να απολαύσουμε τη χαρά και την αγάπη μιας σχέσης. Εκτός όμως από αυτό, η ικανότητα τού να είμαστε ειλικρινείς και αυθεντικοί, ανοιχτοί στους άλλους, μας βοηθάει επίσης να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι και καλύτεροι εραστές. Οι Ομάδες αυτές, μας επιτρέπουν να ξεπερνάμε τους φόβους μας και να εκφραζόμαστε ελεύθερα, να επενδύουμε συναισθηματικά στους άλλους και να είμαστε πραγματικά ο εαυτός μας.
Πολλοί ομοφυλόφιλοι νιώθουν παγιδευμένοι σε ένα λαβύρινθο ενοχών, άρνησης και ανούσιων σεξουαλικών σχέσεων. Ωστόσο, κάτι τέτοιο μπορεί να μην συμβαίνει σε σας, από τη στιγμή που είστε αυθεντικοί, ειλικρινείς, αγαπάτε κάθε πλευρά του εαυτού σας, συμπεριλαμβανομένης και της σεξουαλικότητάς σας. Η σχέση μάς επιτρέπει να δείξουμε την ομορφιά και την αγάπη που κρύβουμε μέσα μας, και να την μοιραστούμε με κάποιον που έχουμε αναγνωρίσει και αξιολογήσει ως το πιο κατάλληλο άτομο. Εκτιμήστε την αυθεντικότητά σας, και ξεπεράστε τους φόβους σας, ώστε να ολοκληρωθείτε μέσα από μια ερωτική σχέση που στηρίζεται στην αγάπη. Η αγάπη δεν βρίσκεται στα γεννητικά όργανα. Ξεκινάει από την καρδιά και εκφράζεται μέσω της σεξουαλικής πράξης με τα σεξουαλικά όργανα. Αγαπήστε όλα τα σημεία του σώματός σας, χάρη στα οποία μπορείτε να απολαύσετε τον έρωτα με τον αγαπημένο σας. Η αγάπη είναι αυτό που σας αξίζει πάντα. Σταματήστε να νιώθετε παγιδευμένοι με τη φύση σας, συμφιλιωθείτε με την γκέι σεξουαλικότητά σας και τη ζωή σας, ώστε να μπορέσετε να ολοκληρωθείτε ως άτομα.
Η πορεία της σχέσης με ένα ανάπηρο γκέι άτομο κρύβει πολλές παγίδες, που θα πρέπει να αποφευχθούν κάνοντας προσεκτική αυτοκριτική και επικοινωνώντας με τον σύντροφο. Συχνά, υπάρχει ο φόβος της έλλειψης αυτονομίας, ένας φόβος που οδηγεί πολλές φορές στη διάλυση της σχέσης όταν γίνεται ‘’πολύ οικεία’’. Ο φόβος της απόρριψης και της πιθανής εγκατάλειψης περιορίζει τη δημιουργία στενών ερωτικών δεσμών. Αυτοί οι φόβοι υποσυνείδητα οδηγούν τις σχέσεις σε διάλυση. Κάποια άτομα επίσης, υπονομεύουν τη σχέση πριν καλά -καλά ξεκινήσει. Αυτό συνήθως γίνεται όταν υποβάλουμε σε δοκιμασίες την αγάπη του άλλου, θέτοντας μη ρεαλιστικούς στόχους. Η εμμονή στην κτητικότητα είναι ένα άλλο σύνηθες δείγμα φόβου. Όταν αντιληφθούμε κάποια από αυτά τα σημάδια στη σχέση μας καλό είναι να σκεφτούμε ότι η ουσιαστική σχέση και οικειότητα με τον άλλον στηρίζεται στην αμοιβαία εμπιστοσύνη. Η σχέση μας είναι το ασφαλές λιμάνι μας, το ερωτικό μας καταφύγιο, που μας προφυλάσσει με φροντίδα κι αγάπη.
Ένα γκέι ανάπηρο άτομο που δεν έχει αγάπη και ερωτική σχέση, βιώνει έντονη μοναξιά, απογοήτευση και θλίψη στη ζωή του. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να νιώθει φτωχός και ανίκανος να ζήσει μια σχέση με ζεστασιά και αγάπη. Έτσι, δυστυχώς, πολλά άτομα πιστεύουν ότι γεννήθηκαν για να βιώνουν μόνο πόνο και θλίψη στη ζωή τους. Για ένα τέτοιο άτομο, η παραμικρή απόρριψη και δυσκολία γίνεται τεράστια. Γι’αυτό είναι πολύ σημαντικό για κάθε γκέι άτομο, ανάπηρο ή όχι, να φτάσει σε ένα επίπεδο συμφιλίωσης και αγάπης με τον εαυτό του. Αυτό προϋποθέτει την ολοκληρωτική αποδοχή τόσο της ομοφυλοφιλίας του, όσο και της αναπηρίας του. Όταν ένα γκέι άτομο είναι ανοιχτό στην ολοκληρωτική αγάπη και αποδοχή του εαυτού του, δείχνει ευτυχισμένος, και ως εκ τούτου, φαίνεται πιο ελκυστικός στους άλλους. Ο πόνος κι η αβεβαιότητα μετουσιώνονται σε αγάπη και αποδοχή του εαυτού. Με εφόδια αυτά τα δυο, η πιθανότητα σύναψης μιας ουσιαστικής σχέσης αγάπης είναι πολύ μεγάλη. Η αγάπη του εαυτού μας κι η αποδοχή, εμπεριέχουν μια δύναμη που μαγνητίζει. Όταν νιώθουμε αγάπη και οικειότητα με τον εαυτό μας, τα προβλήματα της ζωής φαίνονται μικρότερα. Έχουμε μια ασπίδα που μας προστατεύει από τον πόνο που κατακλύζει τον κόσμο. Συνειδητοποιούμε ότι έχουμε πάντα την επιλογή του να ζούμε, κι αυτή η επιλογή καθορίζεται από εμάς κι από κανέναν άλλον. Νιώθουμε ότι μπορούμε να απαιτήσουμε πράγματα για εμάς. Έτσι, ανοιγόμαστε, και μπορούμε να διεκδικήσουμε το δικαίωμά μας στην ερωτική σχέση. Με αυτό τον τρόπο ανοίγουμε τη ζωή μας στη δύναμη της αγάπης.
Κινηθείτε στα σύννεφα της εσωτερικής αυτογνωσίας και αγάπης, για να απολαύσετε τα οφέλη της ερωτικής ευδαιμονίας. Αγαπήστε ολοκληρωτικά το κορμί σας για να κατακτήσετε την απόλυτη ευτυχία της ψυχής σας.
(Αναδημοσίευση από το site www.disabled.gr)
Μετάφραση: Πάνος Ζουρνατζίδης, Εργοθεραπευτής