ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ ΤΗΣ ΥΨΩΣΕΩΣ (Ιωαν. γ , 13-17)
Ελάτε σήμερα, ως θεοφιλεστάτη συνάθροισης, ας εορτάσομε τα προεόρτια της ανυψώσεως του ζωηφόρου Σταυρού. Η σημερινή Κυριακή, αγαπητοί μου εν Χριστό αδελφοί, ονομάζεται προ της Υψώσεως,
γιατί αύριο θα εορτάσουμε τη μεγάλη γιορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού. Αυτή η γιορτή μας υπενθυμίζει και μας διδάσκει αλήθειες υψίστης σημασίας, γιατί αναφέρονται στη σωτηρία μας.
Για το λόγο αυτό το Ευαγγέλιο σημερινής Κυριακής που ακούσαμε, αποτελεί ένα μικρό τμήμα από το διάλογο του Κυρίου μας με το Νικόδημο. Ο Νικόδημος ήταν Φαρισαίος. Άνθρωπος με καλή διάθεση, ευσεβής και χωρίς προκαταλήψεις. Πήγε στο Χριστό μια νύχτα, χωρίς να τον δει κανείς και διαλέγεται μαζί Του. Δυσκολεύεται να καταλάβει τα λόγια του Χριστού, που αφορούν την πνευματική αναγέννηση του ανθρώπου, για τη σωτηρία του όχι με τα έργα του Νόμου, αλλά με το πνεύμα και τη χάρη του Θεού. Ο Νικόδημος συνεχίζει να μην καταλαβαίνει τα λόγια του Χριστού, και τότε ο Κύριος του είπε τα λόγια που ακούσαμε στο σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα, τα οποία είναι λόγια όντως προφητικά και αποκαλυπτικά.
Κανείς από τους ανθρώπους, είπε στο Νικόδημο ο Κύριος, δεν έχει ανεβεί στον Ουρανό, για να μάθει τα μυστικά των ουρανών, ώστε να μπορεί να διδάξει τους ανθρώπους για αυτά, παρά μόνο Εκείνος που κατέβηκε από τον ουρανό και έγινε άνθρωπος τέλειος και αναμάρτητος και εννοεί ο Χριστός τον εαυτό Του και ενώ βρίσκομαι εδώ στη γη τώρα, επειδή είμαι και Θεός, εξακολουθώ, ως Θεός πανταχού παρών, να είμαι και στον ουρανό.
Στη συνέχεια αποκαλύπτει στο Νικόδημο την άλλη και μυστηριώδη αλήθεια. Καθώς ο Μωυσής ύψωσε το χάλκινο φίδι στην έρημο, κατά τη διαταγή του Θεού, έτσι πρέπει να υψωθεί και ο Υιός του ανθρώπου. Αυτό θα γίνει για να μη χαθεί άδικα κανένας από εκείνους που Τον πιστεύουν ως Υιό του Θεού, αλλά να έχει ζωή αιώνια. Διότι τόσο πολύ αγάπησε ο Θεός τον κόσμο, ώστε έστειλε τον Υιό Του τον μονογενή, για να σωθεί ο κόσμος με τη χάρη της Σταυρικής Του θυσίας.
Μέσα στην Παλαιά Διαθήκη, έχουμε πολλές προφητείες, προτυπώσεις και προεικονίσεις για γεγονότα που θα γίνουν στην Καινή Διαθήκη. Είναι τα προφητικά σύμβολα. Μία από αυτές τις προεικονίσεις είναι και αυτή που ανέφερε ο Κύριος στο Νικόδημο, όπου ο λαός του Θεού, ο Ισραήλ, βρίσκεται στην έρημο του Σινά. Αγανακτεί και τα βάζει με το Μωυσή. Δείχνει ασέβεια και αχαριστία, ενώ είχε δεχθεί από το Θεό άπειρες ευεργεσίες και καταπληκτικά θαύματα. Ο Θεός τιμωρεί την αχαριστία και ασέβεια των Ισραηλιτών. Τότε που ο Ισραηλιτικός λαός οδηγείτε από τον Μωϋσή δια μέσου της ερήμου, επειδή η δουλοπρεπής ηδονή τους διήγειρε την επιθυμία της γαστριμαργίας και ονειροπολούσαν τον Αιγυπτιακό χορτασμό όπως οι άτακτοι νέοι, παιδαγωγούνται με σφοδρότερες μάστιγες · τους επετέθησαν όφεις έρποντας μέσα στο στρατόπεδο, οι οποίοι έχυναν θανατηφόρο δηλητήριο σε όσους πλήγωναν με τα δόντια τους. Στέλνει φαρμακερά τα φίδια που με το δηλητήριό τους φονεύουν όποιον δαγκώνουν. Ο λαός μετανοιωμένος παρακαλεί το Μωυσή να προσευχηθεί στο Θεό για να τους σώσει. Με εντολή του Θεού ο Μωυσής κατασκευάζει ένα χάλκινο φίδι, το υψώνει στο κέντρο του στρατοπέδου, ώστε βλέποντάς το οι Εβραίοι να σώζονται από τα φίδια.
Το χάλκινο εκείνο φίδι ήταν, αγαπητοί μου, τύπος και προεικόνιση του Τιμίου Σταυρού. Εκεί, στην έρημο, πάνω στο ξύλο το χάλκινο φίδι, εδώ στην Καινή Διαθήκη, ο Κύριος Ιησούς Χριστός, καρφωμένος πάνω στο Σταυρό του Γολγοθά. Με τα πανάχραντά του χέρια ανοιγμένα πάνω στο Σταυρό ο Χριστός αγκαλιάζει από τότε όλο τον κόσμο. Με το Τίμιο Αίμα Του χαρίζει ζωή και αθανασία, σε όσους έχουν την ελπίδα τους προς Αυτόν.
Με τη σταυρική θυσία δεν έπαυσε η αμαρτία, ούτε ο διάβολος, ο νοητός όφις, έπαυσε να ορμά κατά των πιστών Χριστιανών. Δεν έχει όμως τη δύναμη, πλέον του θανάτου. Το δηλητήριό του είναι ακίνδυνο. Το Αίμα του Χριστού μεταδίδει τη Ζωή στην ψυχή των πιστών και τη λυτρώνει από τα δεσμά της αμαρτίας.
Ο θάνατος του Χριστού, ο Σταυρικός Του θάνατος, μας έσωσε από το θάνατο της αμαρτίας.
Ο Θεός μας αγαπά με μία αγάπη που δεν μπορεί κανείς να φαντασθεί. «Ούτως ηγάπησεν ο Θεός τόν κόσμον, ώστε τόν Υιόν αυτού τόν μονογενή έδωκεν ... ίνα σωθή ο κόσμος δι’ αυτού». Ο Θεός αγαπά τον κόσμο και μάλιστα τον αμαρτωλό και αποστάτη και αχάριστο.
Για το σκοπό αυτό έστειλε ο Θεός τον Υιό του στον κόσμο. Αυτό είναι η μεγαλύτερη απόδειξη της γνήσιας και αληθινής αγάπης του Θεού. Δεν έστειλε κάποιον άγγελο, αλλά τον Υιό Του, την ουσία Του. Δεν τον στέλνει μονάχα, αλλά και θυσιάζει ο Θεός τον Υιό Του για τη σωτηρία μας. Και σωτηρία σημαίνει ελευθερία, απελευθέρωση και γίνεται μόνο δια του Υιού Του, του μόνου Σωτήρα του κόσμου.
Η σωτηρία μας, αδελφοί μου, δε συντελείται μονομερώς. Χρειάζεται ανταπόκριση. Γιατί, σωτηρία σημαίνει συνάντηση Θεού και ανθρώπου στο σώμα του Χριστού, στην Εκκλησία δια των Μυστηρίων. Και σώζονται όσοι πιστεύουν και όσοι θέλουν να σωθούν. Τα λόγια του Χριστού «πας ο πιστεύων εις Αυτόν...» αποτελούν τον κυριότερο όρο στην πρόσκληση του Θεού της αγάπης για την αιώνια ζωή.
Από εκείνη την εποχή μέχρι σήμερα η Εκκλησία μας τιμά με επισημότητα ως πολύ μεγάλη εορτή την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού. Λόγω της σπουδαιότητας της η εορτή προκαταγγέλλεται την Κυριακή προ της Υψώσεως και παρατείνεται την Κυριακή μετά την Ύψωσιν.
Πάνω στο ξύλο του Σταυρού ο Χριστός θριάμβευσε εναντίον του διαβόλου. Διά του Σταυρού ήρθε η σωτηρία σε ολόκληρο το ανθρώπινο γένος.
Προσκυνάμε το σημείο του Σταυρού γιατί είναι εικόνα του Εσταυρωμένου Χριστού.
Η ζωή της Εκκλησίας στηρίζεται πάνω στον Σταυρό.
Τα μυστήρια της Εκκλησίας, το κέντρο της πνευματικής ζωής, γίνονται με την ενέργεια του Σταυρού.
Όλη η ζωή του Χριστιανού είναι σταυρική. Ο Χριστός καλεί όσους θέλουν να άρουν τον σταυρό τους, σταυρώνοντας τα πάθη και τις επιθυμίες τους.
Ο Χριστός με την Σταύρωσή Του συμφιλίωσε τον άνθρωπο και όλη τη δημιουργία μεταξύ τους και με τον Θεό.
Πόσο είναι το μέγεθος της σταυρικής αγάπης του Θεού! Δεν έστειλε κάποιον δούλο, άγγελο, ή αρχάγγελο στους ανθρώπους για να σταυρωθεί, αλλά τον υιό του τον μονογενή. Τον υιό του τον μονογενή! Ας το σκεφθούμε λίγο αυτό. Ποιος από μας θυσιάζει το μονάκριβο παιδί του χάριν κάποιου άλλου; Θέλησε να ελκύσει τους ανθρώπους προς αυτόν, όχι με τη δύναμη και τη δόξα του, αλλά με την αγάπη του και την ταπείνωση του.
Σταυρώθηκε και ενώ όλοι τον χλευάζανε και τον διασύρανε, ενώ το τίμιο αίμα του χυνότανε στη βρωμερή γη και οι πόνοι τον κάνανε να σφαδάζει, εκείνος όχι μόνο δεν εξέφρασε καμμία αγανάκτηση ή έστω ένα ανθρώπινο παράπονο αλλά προσευχήθηκε για τους σταυρωτές του. «Πάτερ άφες αυτοίς· ου γαρ οίδασι τι ποιούσι».
Πόσο αγάπησε ο Θεός τον κόσμο!!!
Αγαπητοί μου αδελφοί, ο Θεός μας αγάπησε και θέλει να σωθούμε, για αυτό και έστειλε στον κόσμο τον Υιό Του, τον Κύριό μας Ιησού Χριστό, «ίνα πας ο πιστεύων εις αυτόν μη απόληται, αλλ’ έχει ζωήν αιώνιον». Αμήν.
Ελάτε σήμερα, ως θεοφιλεστάτη συνάθροισης, ας εορτάσομε τα προεόρτια της ανυψώσεως του ζωηφόρου Σταυρού. Η σημερινή Κυριακή, αγαπητοί μου εν Χριστό αδελφοί, ονομάζεται προ της Υψώσεως,
γιατί αύριο θα εορτάσουμε τη μεγάλη γιορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού. Αυτή η γιορτή μας υπενθυμίζει και μας διδάσκει αλήθειες υψίστης σημασίας, γιατί αναφέρονται στη σωτηρία μας.
Για το λόγο αυτό το Ευαγγέλιο σημερινής Κυριακής που ακούσαμε, αποτελεί ένα μικρό τμήμα από το διάλογο του Κυρίου μας με το Νικόδημο. Ο Νικόδημος ήταν Φαρισαίος. Άνθρωπος με καλή διάθεση, ευσεβής και χωρίς προκαταλήψεις. Πήγε στο Χριστό μια νύχτα, χωρίς να τον δει κανείς και διαλέγεται μαζί Του. Δυσκολεύεται να καταλάβει τα λόγια του Χριστού, που αφορούν την πνευματική αναγέννηση του ανθρώπου, για τη σωτηρία του όχι με τα έργα του Νόμου, αλλά με το πνεύμα και τη χάρη του Θεού. Ο Νικόδημος συνεχίζει να μην καταλαβαίνει τα λόγια του Χριστού, και τότε ο Κύριος του είπε τα λόγια που ακούσαμε στο σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα, τα οποία είναι λόγια όντως προφητικά και αποκαλυπτικά.
Κανείς από τους ανθρώπους, είπε στο Νικόδημο ο Κύριος, δεν έχει ανεβεί στον Ουρανό, για να μάθει τα μυστικά των ουρανών, ώστε να μπορεί να διδάξει τους ανθρώπους για αυτά, παρά μόνο Εκείνος που κατέβηκε από τον ουρανό και έγινε άνθρωπος τέλειος και αναμάρτητος και εννοεί ο Χριστός τον εαυτό Του και ενώ βρίσκομαι εδώ στη γη τώρα, επειδή είμαι και Θεός, εξακολουθώ, ως Θεός πανταχού παρών, να είμαι και στον ουρανό.
Στη συνέχεια αποκαλύπτει στο Νικόδημο την άλλη και μυστηριώδη αλήθεια. Καθώς ο Μωυσής ύψωσε το χάλκινο φίδι στην έρημο, κατά τη διαταγή του Θεού, έτσι πρέπει να υψωθεί και ο Υιός του ανθρώπου. Αυτό θα γίνει για να μη χαθεί άδικα κανένας από εκείνους που Τον πιστεύουν ως Υιό του Θεού, αλλά να έχει ζωή αιώνια. Διότι τόσο πολύ αγάπησε ο Θεός τον κόσμο, ώστε έστειλε τον Υιό Του τον μονογενή, για να σωθεί ο κόσμος με τη χάρη της Σταυρικής Του θυσίας.
Μέσα στην Παλαιά Διαθήκη, έχουμε πολλές προφητείες, προτυπώσεις και προεικονίσεις για γεγονότα που θα γίνουν στην Καινή Διαθήκη. Είναι τα προφητικά σύμβολα. Μία από αυτές τις προεικονίσεις είναι και αυτή που ανέφερε ο Κύριος στο Νικόδημο, όπου ο λαός του Θεού, ο Ισραήλ, βρίσκεται στην έρημο του Σινά. Αγανακτεί και τα βάζει με το Μωυσή. Δείχνει ασέβεια και αχαριστία, ενώ είχε δεχθεί από το Θεό άπειρες ευεργεσίες και καταπληκτικά θαύματα. Ο Θεός τιμωρεί την αχαριστία και ασέβεια των Ισραηλιτών. Τότε που ο Ισραηλιτικός λαός οδηγείτε από τον Μωϋσή δια μέσου της ερήμου, επειδή η δουλοπρεπής ηδονή τους διήγειρε την επιθυμία της γαστριμαργίας και ονειροπολούσαν τον Αιγυπτιακό χορτασμό όπως οι άτακτοι νέοι, παιδαγωγούνται με σφοδρότερες μάστιγες · τους επετέθησαν όφεις έρποντας μέσα στο στρατόπεδο, οι οποίοι έχυναν θανατηφόρο δηλητήριο σε όσους πλήγωναν με τα δόντια τους. Στέλνει φαρμακερά τα φίδια που με το δηλητήριό τους φονεύουν όποιον δαγκώνουν. Ο λαός μετανοιωμένος παρακαλεί το Μωυσή να προσευχηθεί στο Θεό για να τους σώσει. Με εντολή του Θεού ο Μωυσής κατασκευάζει ένα χάλκινο φίδι, το υψώνει στο κέντρο του στρατοπέδου, ώστε βλέποντάς το οι Εβραίοι να σώζονται από τα φίδια.
Το χάλκινο εκείνο φίδι ήταν, αγαπητοί μου, τύπος και προεικόνιση του Τιμίου Σταυρού. Εκεί, στην έρημο, πάνω στο ξύλο το χάλκινο φίδι, εδώ στην Καινή Διαθήκη, ο Κύριος Ιησούς Χριστός, καρφωμένος πάνω στο Σταυρό του Γολγοθά. Με τα πανάχραντά του χέρια ανοιγμένα πάνω στο Σταυρό ο Χριστός αγκαλιάζει από τότε όλο τον κόσμο. Με το Τίμιο Αίμα Του χαρίζει ζωή και αθανασία, σε όσους έχουν την ελπίδα τους προς Αυτόν.
Με τη σταυρική θυσία δεν έπαυσε η αμαρτία, ούτε ο διάβολος, ο νοητός όφις, έπαυσε να ορμά κατά των πιστών Χριστιανών. Δεν έχει όμως τη δύναμη, πλέον του θανάτου. Το δηλητήριό του είναι ακίνδυνο. Το Αίμα του Χριστού μεταδίδει τη Ζωή στην ψυχή των πιστών και τη λυτρώνει από τα δεσμά της αμαρτίας.
Ο θάνατος του Χριστού, ο Σταυρικός Του θάνατος, μας έσωσε από το θάνατο της αμαρτίας.
Ο Θεός μας αγαπά με μία αγάπη που δεν μπορεί κανείς να φαντασθεί. «Ούτως ηγάπησεν ο Θεός τόν κόσμον, ώστε τόν Υιόν αυτού τόν μονογενή έδωκεν ... ίνα σωθή ο κόσμος δι’ αυτού». Ο Θεός αγαπά τον κόσμο και μάλιστα τον αμαρτωλό και αποστάτη και αχάριστο.
Για το σκοπό αυτό έστειλε ο Θεός τον Υιό του στον κόσμο. Αυτό είναι η μεγαλύτερη απόδειξη της γνήσιας και αληθινής αγάπης του Θεού. Δεν έστειλε κάποιον άγγελο, αλλά τον Υιό Του, την ουσία Του. Δεν τον στέλνει μονάχα, αλλά και θυσιάζει ο Θεός τον Υιό Του για τη σωτηρία μας. Και σωτηρία σημαίνει ελευθερία, απελευθέρωση και γίνεται μόνο δια του Υιού Του, του μόνου Σωτήρα του κόσμου.
Η σωτηρία μας, αδελφοί μου, δε συντελείται μονομερώς. Χρειάζεται ανταπόκριση. Γιατί, σωτηρία σημαίνει συνάντηση Θεού και ανθρώπου στο σώμα του Χριστού, στην Εκκλησία δια των Μυστηρίων. Και σώζονται όσοι πιστεύουν και όσοι θέλουν να σωθούν. Τα λόγια του Χριστού «πας ο πιστεύων εις Αυτόν...» αποτελούν τον κυριότερο όρο στην πρόσκληση του Θεού της αγάπης για την αιώνια ζωή.
Από εκείνη την εποχή μέχρι σήμερα η Εκκλησία μας τιμά με επισημότητα ως πολύ μεγάλη εορτή την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού. Λόγω της σπουδαιότητας της η εορτή προκαταγγέλλεται την Κυριακή προ της Υψώσεως και παρατείνεται την Κυριακή μετά την Ύψωσιν.
Πάνω στο ξύλο του Σταυρού ο Χριστός θριάμβευσε εναντίον του διαβόλου. Διά του Σταυρού ήρθε η σωτηρία σε ολόκληρο το ανθρώπινο γένος.
Προσκυνάμε το σημείο του Σταυρού γιατί είναι εικόνα του Εσταυρωμένου Χριστού.
Η ζωή της Εκκλησίας στηρίζεται πάνω στον Σταυρό.
Τα μυστήρια της Εκκλησίας, το κέντρο της πνευματικής ζωής, γίνονται με την ενέργεια του Σταυρού.
Όλη η ζωή του Χριστιανού είναι σταυρική. Ο Χριστός καλεί όσους θέλουν να άρουν τον σταυρό τους, σταυρώνοντας τα πάθη και τις επιθυμίες τους.
Ο Χριστός με την Σταύρωσή Του συμφιλίωσε τον άνθρωπο και όλη τη δημιουργία μεταξύ τους και με τον Θεό.
Πόσο είναι το μέγεθος της σταυρικής αγάπης του Θεού! Δεν έστειλε κάποιον δούλο, άγγελο, ή αρχάγγελο στους ανθρώπους για να σταυρωθεί, αλλά τον υιό του τον μονογενή. Τον υιό του τον μονογενή! Ας το σκεφθούμε λίγο αυτό. Ποιος από μας θυσιάζει το μονάκριβο παιδί του χάριν κάποιου άλλου; Θέλησε να ελκύσει τους ανθρώπους προς αυτόν, όχι με τη δύναμη και τη δόξα του, αλλά με την αγάπη του και την ταπείνωση του.
Σταυρώθηκε και ενώ όλοι τον χλευάζανε και τον διασύρανε, ενώ το τίμιο αίμα του χυνότανε στη βρωμερή γη και οι πόνοι τον κάνανε να σφαδάζει, εκείνος όχι μόνο δεν εξέφρασε καμμία αγανάκτηση ή έστω ένα ανθρώπινο παράπονο αλλά προσευχήθηκε για τους σταυρωτές του. «Πάτερ άφες αυτοίς· ου γαρ οίδασι τι ποιούσι».
Πόσο αγάπησε ο Θεός τον κόσμο!!!
Αγαπητοί μου αδελφοί, ο Θεός μας αγάπησε και θέλει να σωθούμε, για αυτό και έστειλε στον κόσμο τον Υιό Του, τον Κύριό μας Ιησού Χριστό, «ίνα πας ο πιστεύων εις αυτόν μη απόληται, αλλ’ έχει ζωήν αιώνιον». Αμήν.
