Κοιμήθηκε ὁ γέροντας Στέφανος Ἀναγνωστόπουλος (1931-2026)

Ὁ Πρωτοπρεσβύτερος (καί Ἱερομόναχος 20/6/2023) Στέφανος Ἀναγνωστόπουλος τοῦ Κων/νου γεννήθηκε στὴ Δράμα τό 1931 ἀπό Ἕλληνα πατέρα καὶ Ρουμάνα μητέρα. Ἔλαβε δημοτικὴ καὶ γυμνασιακὴ ἐκπαίδευσι στὴ Δράμα, περνώντας τὰ παιδικά του χρόνια μὲ φτώχεια καὶ πολλὲς στερήσεις. Ὑπηρέτησε στὸν Ἑλληνικὸ Στρατὸ γιά 30 μῆνες ὡς ἔφεδρος Ἀνθυπολοχαγός. Μετὰ τὴν ἀποστράτευσί του ἐργάστηκε ὡς βοηθὸς Λογιστοῦ. Τό 1957 ἐνυμφεύθη τὴν Ἑλένη Λιασκοπούλου τοῦ Δημητρίου ἀπὸ τὴ Θεσσαλονίκη. Ἀπὸ τὸ γάμο τους ἕως καὶ τό 2018 ἀπέκτησαν 7 παιδιά, 18 ἐγγόνια καί 19 δισέγγονα.

Ἀπορρίπτοντας σημαντικὴ ὑποτροφία στὴ Γαλλία γιὰ σπουδὲς στὴν κλασσικὴ φανητικὴ μουσική (1952), τό 1958 ἀνταποκρινόμενος στὴν Ἱερατική του κλήση εἰσάγεται στὸ τότε Ἀνώτερο Ἐκκλησιαστικὸ Φροντιστήριο Θεσσαλονίκης. Στίς 22-08-1959 χειροτονεῖται Διάκονος καὶ στίς 26-03-1961 Πρεσβύτερος, μὲ ὀργανικὴ θέσι στὸν Ἅγιο Ἀθανάσιο Εὐόσμου, ἀπὸ τὸν τότε Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Παντελεήμονα Παπαγεωργίου. Τό 1973 φοίτησε στὴν Θεολογικὴ Σχολὴ τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν.

Ὁ π. Στέφανος Ἀναγνωστόπουλος ὑπῆρξε ἁγιασμένη μορφὴ τῆς σύγχρονης Ὀρθοδοξίας

Ο π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος υπήρξε αγιασμένη μορφή της σύγχρονης Ορθοδοξίας. Με λόγο απλό, πατρικό και βαθιά θεολογικό, διακόνησε επί δεκαετίες το μυστήριο της πνευματικής καθοδήγησης, αναπαύοντας ψυχές και οδηγώντας ανθρώπους κάθε ηλικίας σε πορεία πίστεως και μετανοίας.

Ο π. Στέφανος αφιέρωσε ολόκληρη τη ζωή του στην Εκκλησία, ασκώντας το ιερατικό λειτούργημα με αυταπάρνηση και αγάπη. Διακρίθηκε ως πνευματικός πατέρας, με ιδιαίτερη έμφαση στη μυστηριακή ζωή, την εξομολόγηση και την καλλιέργεια της εσωτερικής προσευχής.

Η διδασκαλία του βασιζόταν πάντα στη γνήσια πατερική παράδοση και τις πνευματικές εμπειρίες, ενώ ο λόγος του, προφορικός και γραπτός, ενέπνευσε πλήθος πιστών, μοναχών και κληρικών. Έγινε γνωστός για τα πνευματικά του κηρύγματα και το πλούσιο συγγραφικό του έργο γύρω από πνευματικά και θεολογικά θέματα στην Ορθόδοξη Εκκλησία.

Τα τελευταία χρόνια διέμενε και κήρυττε στην περιοχή της Παραλίας Πατρών, φιλοξενούμενος από πνευματικά του τέκνα.

Τό μυστήριο τῆς ἐξομολογήσεως σήμερα

Πατήρ Στέφανος Ἀναγνωστόπουλος

Ἀπό τήν πεῖρα μου ἔχω διαπιστώσει, ὅτι πολλοί ἀπό τούς ἐξομολογούμενους προσέρχονται μέ πνεῦμα ψυχαναλύσεων καί ὄχι γιά νά λάβουν τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ καί τήν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν. Γι’ αὐτό, ἀπαιτοῦν διάλογο, διάθεση πολλοῦ χρόνου γιά συζήτηση, μέ λεπτομέρειες, πού παίρνουν πολλές φορές τή μορφή κουτσομπολιοῦ, κατακρίσεως καί -τό κυριότερο- ἀποδίδουν εὐθύνῃ στούς ἄλλους.

Στήν ψυχανάλυση μπορεῖς νά ἀποδώσεις στούς ἄλλους εὐθύνῃ, γιατί τό αἰσθάνεται ὡς ἀνάγκη ἡ ψυχή σου. Στήν ἱερή ἐξομολόγηση, ὅμως, τήν εὐθύνῃ θά τήν πάρεις ἐσύ γιά νά ξαλαφρώσεις. Σημασία δέν ἔχει κάτω ἀπό ποιές συνθῆκες ἔγινε ἡ πτώση. Σημασία ἔχει ἡ ἀναγνώριση τοῦ λάθους. Μπορεῖ ὅλες οἱ συνθῆκες νά ἦταν ἀρνητικές, ἀλλά ὅταν ἀναγνωρίσεις ὅτι φταῖς, τότε ἀπαλλάσσεσαι ἀπό τό βάρος τῆς ἔνοχής, διαφορετικά τό παίρνεις μαζί σου.

Ὅταν ὁ ἐξομολογούμενος πέφτει στά γόνατα καί καταφεύγει στό πετραχήλι τοῦ πνευματικοῦ, συντρίβεται, κλαίει καί ζητᾷ συγχώρηση, τότε ἔρχεται... ἡ εὐσπλαχνία τοῦ Ἁγίου Θεοῦ μέσα ἀπό τό πρόσωπο τοῦ ἱερέα, ὁ ὁποῖος μέ πολλή συμπόνια καί ἀγάπη σκύβει στόν μετανοημένο ἁμαρτωλό ἄνθρωπο, τοῦ λέει τόν παρηγορητικό λόγο καί τοῦ χαρίζει τήν ἄφεση ἀπό τό Θεό, κι ἔτσι ὁ ἄνθρωπος φεύγει λυτρωμένος, σωσμένος, ἀνάλαφρος, εἰρηνικός καί χαρούμενος. Ἡ ὄψῃ του γίνεται φωτεινή καί πολλές φορές αἰσθάνεται μιά ἀνεξήγητη σωματική καί ψυχική ἐλαφρότητα.

Συλλείτουργο μέ τόν Γέροντα Ἐφραίμ τῆς Ἀριζόνας

Η φωτογραφία ανακτήθηκε από το βιβλίο του παπα Στέφανου Αναγνωστόπουλου

" Ο γέροντας μου Εφραίμ "

πηγή

https://proskynitis.blogspot.com/2023/09/blog-post_883.html

"Ἐγώ πάτερ μου, γιά νά ξέρεις εἶμαι πολύ καλός χριστιανός..."

Ήρθε κάποιος χριστιανός, επαναλαμβάνω πριν από τέσσερα χρόνια, πέντε, δεν θυμούμαι, μου είπε το όνομά του, και ήλθε σε μένα επειδή είχε πεθάνει ο πνευματικός του, – γνωστός, από το Λοιμωδών, – και αμέσως μετά μου είπε: «Εγώ πάτερ μου, για να ξέρεις είμαι πολύ καλός χριστιανός, είμαι και ταπεινός, είμαι και δίκαιος», και τον ρώτησα από πού αυτό το συμπέρασμα.

Και μου απαντάει: «Έχω πολύτεκνη οικογένεια, είμαι τμηματάρχης στη Άλφα Δημόσια Υπηρεσία, πηγαίνω κάθε Κυριακή και γιορτή στην Εκκλησία, κάνω την προσευχή μου πρωί και βράδυ, δίνω πολλές ελεημοσύνες, και μάλιστα φτάνω μέχρι και την εντολή που δίνει ο Θεός, να δίνουμε μέχρι και το δέκατο από το μισθό μας, επισκέπτομαι τους αρρώστους στα νοσοκομεία, κατάκοιτους στα σπίτια, νηστεύω Τετάρτες και Παρασκευές και όλες τις Σαρακοστές, εξομολογούμαι τακτικά, κοινωνώ επίσης …».

Όλα αυτά μου θύμισαν αμέσως τον Φαρισαίο, διότι τίποτε περισσότερο από το Φαρισαίο δεν είπε, όχι ο Φαρισαίος όλα τα έκαμεν,«Διαβάζω την Καινή Διαθήκη», κι ο Φαρισαίος ήξερε τον Νόμον του Θεού, «Και μάλιστα πολύ καλά, και πολλά όλα ωραία βιβλία, όπου κι αν πάω, όπου κι αν σταθώ, μιλάω για τον Αντίχριστο, για το φοβερό ΕΚΑΜ, για το εξακόσια εξήντα έξι, και καυτηριάζω το κακό, κάνω αυστηρές παρατηρήσεις στο όνομα του δικαίου, και καυτηριάζω το κακό, και του Ευαγγελίου, σε όλους, στη γυναίκα μου, στα παιδιά μου, στους συγγενείς μου, στους υφισταμένους μου, στους γειτόνους μου, στους εργάτες μου, στους συγκάτοικούς μου, σ’ αυτούς που είναι στο δρόμο, παντού, σε όλους, σε όλους, …» ..

11/2/21 ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ Π. ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ

 Ραδιοφωνική συνέντευξη π.Στεφάνου Αναγνωστοπούλου στην Πειραϊκή Εκκλησία που μεταδόθηκε στις 10 και 11/2/2021 με θέμα: ''Ο Γέροντάς μου Εφραίμ Φιλοθεϊτης''.

Μετάνοια ζήτησε ὁ Χριστός. Ἀπό "ἁγίους" χορτάσαμε.

Ένας ιερέας είχε μεγάλη πεποίθηση στον εαυτό και τις δυνάμεις του και πίστεψε πώς με τις φτωχές δυνάμεις του και χωρίς πνευματικό οδηγό και ταπείνωση , μπορούσε να κάνει ακριβώς ότι και οι άγιοι.

Αποφάσισε λοιπόν όλη την μεγάλη τεσσαρακοστή ΝΑ ΜΗΝ ΠΙΝΕΙ ΚΑΘΟΛΟΥ ΝΕΡΟ εκτός από αυτό της κοινωνίας και της κατάλυσης, όπως οι πατέρες της ερήμου. 

Τότε ο νους του ψήλωσε και του καρφώθηκε ο λογισμός πώς έγινε σημειοφόρος και πώς διαφέρει από τους άλλους ιερείς.

Τα χαράματα της Δ΄ Τετάρτης των Νηστειών πήγαινε προς τον ναό του για την προηγιασμένη, γεμάτος πεποίθηση για την αγιότητα του.

Όταν βλεπει εντος του ναού ερυθροπόρφυρο φως και συνοδεία ιερέων και διακόνων στα πορφυρά και έναν δεσπότη πού του συστήθηκε ως άγιος Γρηγόριος. 

Την συνοδεία πλαισίωναν εξαπτέρυγα και φαντασία μεγάλη και ο δεσπότης αυτός τον παρότρυνε να τους ακολουθήσει για να τον πάνε στην αρμόζουσα θέση του στον ουρανό.

Τους ακολούθησε λοιπόν με φανερή υπερηφάνεια και άγρια χαρά αλλα και με έναν αδιόρατο φόβο, ο οποίος φόβος τον ανάγκασε ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΜΗΧΑΝΙΚΑ ΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ ΤΟΥ.

Θεός εἶναι αὐτός; Δέν ὑπάρχει. Ὄχι! δέν ὑπάρχει…

Πριν από χρόνια, όταν ήμουν εφημέριος στον ιερό Ναό του Αγίου Βασιλείου Πειραιώς, μ’ εκάλεσαν να εξομολογήσω εκτάκτως, κατόπιν δικής του επιθυμίας, ένα νέο άνδρα, 42 ετών, του οποίου το όνομα, ήτο Ξενοφών.

Όταν πήγα, ήταν σε κακή κατάσταση. Ο καρκίνος με τις ραγδαίες μεταστάσεις τον είχε προσβάλλει και στο κεφάλι. Οι μέρες του μετρημένες. Ήταν μόνος στον θάλαμο, το διπλανό κρεβάτι ήταν άδειο, κι έτσι βρεθήκαμε μόνοι μας.

Και μου είπε τα έξης, για το πώς πίστεψε, αφού υπήρξε, όπως το τόνισε, «σκληρός άθεος» και άπιστος.

«Ήλθα εδώ πριν από 35 περίπου μέρες, σ’ αυτό το δωμάτιο των δύο κλινών. Δίπλα μου ήταν ήδη κάποιος άλλος άρρωστος, μεγάλος στην ηλικία, 80 περίπου ετών. Αυτός ο άρρωστος, πάτερ μου, παρά τους φοβερούς πόνους που είχε στα κόκκαλα -εκεί τον είχε προσβάλει ο καρκίνος- συνεχώς αναφωνούσε «Δόξα Σοι, ο Θεός! Δόξα Σοι, ο Θεός!…» Στη συνέχεια έλεγε και πολλές άλλες προσευχές, που εγώ ο ανεκκλησίαστος και άθεος τις άκουγα για πρώτη φορά. Κι όμως, πολλές φορές μετά από τις προσευχές του ηρεμούσε -κι εγώ δεν ξέρω με ποιόν τρόπο- και τον έπαιρνε γλυκύτατος ύπνος. Ύστερα από δυο-τρεις ώρες ξυπνούσε από τους αφόρητους πόνους, για να ξαναρχίσει και πάλιν «το Χριστέ μου, Σ’ ευχαριστώ! Δόξα στο όνομα Σου!…Δόξα Σοι, ο Θεός!…Δόξα Σοι, ο Θεός!…»

Ὄχι σέ ἐμβόλια καί μάσκες! Ξεκάθαρη ἑρμηνεία τῆς προφητείας τοῦ Γέροντος Ἐφραίμ ἀπό τόν π. Στέφανο Ἀναγνωστόπουλο καί ἀνακοίνωση ἄρνησής του νά κάνει αὐτό τό ἐμβόλιο!

 

 Ακολουθεί μερική απομαγνητοφώνηση….

…Αρνούμαι εγώ και η πρεσβυτέρα μου να κάνουμε εμβόλια. Αν είναι να αρρωστήσουμε και να πεθάνουμε, «γενηθήτω το θέλημα Του».…

…Μια τρίτη διόρθωση που αφορά την προφητεία του Γέροντος Εφραίμ και που είναι πλέον οριστική. Ήρθα χθες σε επαφή με δικούς μας αγιορείτες ηγουμένους τηλεφωνικά και δύο άλλους μοναχούς που ομολόγησαν ότι έχουν ακούσει από το στόμα του γέροντος, την δεκαετία 2000-2010, στην Αριζόνα, την ίδια προφητεία, με διαφορετική όμως τοποθέτηση. Είπε δηλαδή ότι θα ‘ρθει καιρός που οι ιερείς θα λειτουργούν σαν κλόουν, και σαν κλόουν θα τελούν τη Θεία Λειτουργία, να μην πω δηλαδή ένα-ένα τα άλλα μυστήρια…

Και πρόσθεσε…

«Θά σᾶς ἀναγκάσουν νά γίνετε κλόουν!» , Προφητεία τοῦ Γέροντος Ἐφραίμ Ἀριζόνας ἀπό τό 2007!

 «Θα σας αναγκάσουν να γίνετε κλόουν!» , Προφητεία του (Αγίου) Γέροντος Εφραίμ Αριζόνας από το 2007!

Ποτέ δέν πρέπει νά ὑπονοήσουμε ὅτι ὁ Ἅγιος Γέροντας ἐνέκρινε τήν μασκοφορία μέσα στό ναό. Τό μήνυμα τοῦ Γέροντα εἶναι ὅτι μέ τήν μασκοφορία τῶν ἱερέων ἤ καί τῶν λαϊκῶν ἡ λατρεία μεταβάλλεται σέ καρναβάλι καί τσίρκο. Συμφωνεῖ ἀπολύτως μέ τήν προφητεία τοῦ π. Βασιλείου Καυσοκαλυβίτου ὅτι «Τά καρναβαλια θά μποῦν μέ νόμο στήν Ἐκκλησία» καί «Ὄσοι δέν γίνονται καρναβάλι θά διώκονται». Σέ καμμιά περίπτωση δέν πρέπει νά ὑποκύψουμε στόν «ἐξαναγκασμό» καί στό «διωγμό». Ὁ ἁγιασμένος Γέροντας λέγοντας θά σᾶς «ἀναγκάσουν» ἐννοεῖ «θἀ σᾶς πιέσουν φορτικά» πρᾶγμα στό ὁποῖο βέβαια δέν πρέπει νά ὑποκύψετε. Ποτέ μάσκα στήν Ἐκκλησία, πού εἶναι γελοιοποίηση τῆς Θ. Λατρείας καί βλασφημία στό Πανάγιον Πνεῦμα, πού γεμίζει τόν ναό τοῦ Θεοῦ. Δέν ἐπιτρέπεται οὔτε «κατ΄ οἰκονομία» ὁ ἱερέας γιά νά μεταδώσει τήν Θ. Κοινωνία ἤ ὁ «πιστός» γιά νά κοινωνήσει, νά φοράει μάσκα, γινόμενος κλόουν καί καρναβάλι.

https://www.youtube.com/watch?v=2k7iIgKKFHI

Ἄγγελος θα ήταν! Δόξα Σοι ὁ Θεός!

Μια όμορφη παλιά αληθινή ιστορία τέτοιων αγίων ημερών από τον π. Στέφανο Αναγνωστόπουλο:

«Ο χειμώνας βαρύς. Το χιόνι πολύ, και το κρύο τσουχτερό.Τα περισσότερα σπίτια ήσαν παγωμένα από την έλλειψη φωτιάς – και αυτό το έζησα παιδί.Στο σπίτι για το οποίο μιλάμε είχε πέσει μεγάλη αρρώστια.Αφενός μεν από δυσεντερία, αφετέρου δε από ελονοσία.Μικροί και μεγάλοι στρωματσάδα, οι μόνοι όρθιοι που είχαν μείνει ήταν ο παππούς και η γιαγιά.Ένα πρωί λέγει ο παππούς:

- Θα πάω να φέρω ξύλα από το απέναντι δάσος.

- Πού θα πας ευλογημένε, του λέει η γιαγιά, γέρος άνθρωπος; Το δάσος απέχει δύο ώρες, εσύ θα κάνεις τρείς.

Και πόσα ξύλα μπορείς να φέρεις εσύ, γέρος άνθρωπος;

Ύστερα θα σε πιάσουν και οι Βούλγαροι.. Πού πάς;

Φτάνει πιά! Ὅλο θά κοιμᾶσαι;

Ο αμελής ιερέας.

Ένας ιερεύς ηλικίας περίπου 35 με 40 ετών, ήταν αμελής στα καθήκοντά του και στα πρωινά και στα βραδυνά και προπαντώς στην Θεία Λειτουργία. 

Άρχισε έτσι σιγά σιγά να ξεπέφτει ψυχικά. Μια φορά στην Θεία Λειτουργία, στον καθαγιασμό των Τιμίων Δώρων, άρχισε να χασμουριέται. Σταμάτησε τις ευχές και χασμουριόταν. Τότε δέστηκε ένα ράπισμα δυνατό στο πρόσωπο, ο θόρυβος όμως ακούστηκε και μια φωνή αυστηρή να του λέει:

Ὁ μοναχός πού ἔλεγε συνέχεια τήν εὐχή τῆς Παναγίας

Ένας Χριστιανός ονόματι Ιωάννης ήταν πολύ ευλαβής και πλούσιος αλλά αγράμματος. Είχε λίγη περιουσία, την μοίρασε όλη στους φτωχούς και πήγε στο Μοναστήρι.

Όμως στενοχωριότανε επειδή δεν ήξερε να διαβάζει προσευχές όπως οι άλλοι μοναχοί, γιατί είχε δύσκολο νου και δεν έπαιρνε καθόλου τα γράμματα. Δεν γνώριζε ούτε μία ευχή να πει απ’ έξω, ούτε το Πάτερ Ημών.

Οι πατέρες προσπάθησαν να του μάθουν γράμματα, του ερμήνευσαν προσευχές, ψαλμούς. Δεν μπορούσε να μάθει τίποτα. Κάποιος όμως έμπειρος και ενάρετος γέροντας προσφέρθηκε τότε να τον βοηθήσει. Του διάβασε μια-μια λοιπόν όλες τις ευχές και τον ρώτησε ποια του φαινόταν ωραιότερη για να την μάθει. Πιο πολύ μ’ αρέσει, λέει, το Θεοτόκε Παρθένε. Και ο ενάρετος αυτός μοναχός έβαλε κόπο πολύ και του ‘μαθε την ωραία αυτή ευχή προς την γλυκιά μας Παναγία, που λέει:

«Θεοτόκε Παρθένε, Χαῖρε κεχαριτωμένη Μαρία, ὁ Κύριος μετὰ σοῦ, εὐλογημένη, σὺ ἐν γυναιξί, καὶ εὐλογημένος ὁ καρπὸς τῆς κοιλίας σου, ὅτι Σωτῆρα ἔτεκες τῶν ψυχῶν ἡμῶν.»

Όταν με την συνεχή επανάληψη και την πολυκαιρία επιτέλους την αποστήθισε ο αμαθής μοναχός χάρηκε πολύ, σαν να απέκτησε θησαυρό πολύτιμο και την έλεγε ασταμάτητα εκατοντάδες φορές την μέρα και την νύχτα και στις αγρυπνίες και παντού. Τα χείλη του συνεχώς εκινούντο. Απέφευγε να λέγει λόγια περιττά και απομακρυνόταν από τους άλλους μοναχούς για να λέει όλο και περισσότερο την προσευχή αυτή και να απολαμβάνει την γλυκύτητά της.

Γιά κρυφές ἤ ἐξωτερικές Θεῖες Λειτουργίες... Τό Ἱερό Ἀντιμήνσιο

Το Ιερό Αντιμήνσιο: αντικαθιστά την Αγία Τράπεζα και χωρίς αυτό Θεία Λειτουργία δεν τελείται. Πάνω στο Αντιμήνσιο με το διπλωμένο και συρραμμένο ειλητό, τοποθετείται το Ιερό Ευαγγέλιο, αντι του Σωτήρος Χριστού.

Στα χρόνια των Διωγμών, ως Αγία Τράπεζα χρησιμοποιήθηκε ακόμη και το στήθος των Μαρτύρων!

Ο Άγιος Μάρτυς Λουκιανός επρόκειτο να πεθάνη μαρτυρικά για την πίστι του Χριστού. Ήταν ήδη φυλακισμένος. Ναός στη φυλακή δεν υπήρχε, αλλά και ο Μάρτυς δεν μπορούσε να μετακινηθή, όχι μόνο γιατί ήταν δεμένος με βαρειές αλυσίδες, αλλά και γιατί την προηγουμένη ημέρα είχε βασανισθή σκληρά, για να υπογράψη και να δηλώση ότι προσκυνά τα είδωλα και αρνείται τον Χριστό.

Όπως ήταν, λοιπόν, καταπληγωμένος, ξαπλωμένος κάτω, δεμένος με τις αλυσίδες και επειδή ήταν ιερεύς, ετέλεσε ο ίδιος πάνω στο στήθος του, μέσα σε φρικτούς και δυνατούς πόνους, την φρικτωτάτη Θυσία της Θείας Λειτουργίας, χρησιμοποιώντας τον άρτο και τον οίνο, που του έφεραν κρυφά για τα Τίμια Δώρα εκεί, στη φυλακή.

Στη φυλακή όμως δεν ήταν μόνος.Υπήρχαν κι άλλοι χριστιανοί, υποψήφιοι Μάρτυρες κι αυτοί, μελλοθάνατοι για το Χριστό. Όλοι μαζί έκαναν έναν κύκλο γύρο από τον Άγιο Λουκιανό σε σχήμα Ναού, Αγγέλων και Αγίων και κάλυπταν έτσι από πάνω τον Μάρτυρα, για να μην πάρουν είδησι οι ειδωλολάτρες δεσμοφύλακες και οι δήμιοι «τα τελούμενα» της Θείας Λειτουργίας. Φύλαξαν δηλαδή το μεγάλο Μυστήριο από τα βέβηλα μάτια των ειδωλολατρών. (Καλλινίκου Κ. πρωτ.).

Σκεφθήτε, τι σεβασμός! Να χαμε μάτια, να μπορούσαμε να το δούμε! να μπορούσαμε να το νοιώσουμε!

Πολλά μᾶς λείπουν!

"Ενώ φαίνεται η σκιά του πολέμου και της πείνας να απειλεί και την Πατρίδα μας, εμείς ή δεν μετανοούμε καθόλου ή ψετομετανοούμε. 'Ετσι σύντομα ξαναπέφτουμε στις ίδιες αμαρτίες που ικανοποιούν τα πάθη μας...

Πολλά μας λείπουν! Γι΄αυτό και οι ημέρες που έρχονται θα είναι δεινές για την Πατρίδα μας, την ορθόδοξη Ελλάδα μας...

Ἐπίκαιρη ὁμιλία π. Στεφάνου Ἀναγνωστοπούλου τήν 25η Μαρτίου

Κήρυγμα π. Στεφάνου Ἀναγνωστόπουλου

https://www.youtube.com/watch?v=ROZ9fwUxwxk

Ὁμιλία π. Στέφανου Ἀναγνωστόπουλου γιά τήν τρέχουσα κατάσταση μέ τόν Κορονοϊό

ΟΜΙΛΙΑ Π.ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΡΕΧΟΥΣΑ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΚΟΡΟΝΟΪΟ

https://www.youtube.com/watch?v=IVNt9A1ZYdM&feature=youtu.be

π. Στεφάνου Κ. Ἀναγνωστόπουλου : 20 Πρακτικές Συμβουλές γιά Ταπείνωση

https://paraklisi.blogspot.com/2020/02/20_16.html

"Εσύ κυρά Μαριώ, εἶσαι ἀθεόφοβη, δέν ἔχεις καθόλου φόβον Θεοῦ! Γιατί τά χέρια σου εἶναι ματωμένα..." (Ἅγιος Γεώργιος Καρσλίδης)

(Όσο σκληρά κι αν φαίνονται ή ακούγονται...

Δεν γίνεται πλέον να μην ακούγεται η αλήθεια.

Τα λένε κοτζάμ Άγιοι. 

Δεν θα τα λέμε εμείς;)

Ομιλεί ο πατέρας Στέφανος Αναγνωστόπουλος:

~ Θα σας πω όμως μια φοβερή αληθινή ιστορία για μια μαμή, πώς σώθηκε επί των παιδικών μου ημερών.

"Τρείς γυναίκες το 1938, ξεκίνησαν για εξομολόγηση, στον όσιο Γεώργιο Καρσλίδη, που ασκήτευε στη Σίψα της Δράμας.

Έξω απ’ τη Δράμα δέκα χιλιόμετρα.

Ο Άγιος που είχε μεταξύ των πολλών χαρισμάτων, το προορατικόν, το προφητικόν και τα λοιπά,

αυτός ο Άγιος λοιπόν, - μικρό είναι το εκκλησάκι του, όσοι έχετε πάει στη Σίψα...

το έχετε δει το εκκλησάκι πόσο μικρό είναι και πόσο το κελάκι του, ύστερα κατόπιν οι μοναχές το μεγάλωσαν λιγάκι,

αλλά το πρώτο και το παλιό ήτανε πολύ μικρό,-βγήκε μπροστά στην πόρτα, και όταν οι γυναίκες έφτασαν περίπου στα είκοσι μέτρα τις σταμάτησε.

~ Εεπ, σταθείτε εκεί, (εδώ δηλαδή στην πόρτα). Για σταθείτε.

Στάθηκαν οι καημένες, δεν τολμούσαν να πλησιάσουν.

Από μακριά τους έλεγε τις αμαρτίες τους.

Και αποκάλυπτε ακόμα και τι είχαν κρυμμένα μέσα στις τσέπες τους.

Δεν έβλεπε μόνο τις καρδιές.

Έβλεπε και τις άκρες εδώ των ρούχων τους στη γωνία εδώ, σ’ αυτή τη γωνία, τι κρύβανε.

Που΄χαν πάρει απ’ τους χοτζάδες τις Κομοτηνής. Απευθύνεται λοιπόν σε αυτήν που ήταν αριστερά και της λέει,

~ «Εσύ κυρά Μαριώ, είσαι αθεόφοβη,

δεν έχεις καθόλου φόβον Θεού!

Γιατί; 

Γιατί τα χέρια σου είναι ματωμένα. 

Είσαι μαμή αλλά και φόνισσα.

Καθαρά πράματα, ξεκάθαρα.

Ὁμιλία π. Στέφανου Ἀναγνωστόπουλου γιά τόν μακαριστό γέροντα Ἐφραίμ Φιλοθεϊτη

https://www.youtube.com/watch?v=9P9PMQVgsW0&feature=youtu.be