Ανακύκλωση: Μόνο με ειδικούς χώρους οι νέες οικοδομές

«Υποχρεωτική θα είναι για όλες τις νέες οικοδομές η ύπαρξη χώρου για την τοποθέτηση κάδων/δοχείων ανακύκλωσης.
Όπως προβλέπεται στο νομοσχέδιο για την ανακύκλωση που παρουσίασαν την Τετάρτη ο υπουργός Περιβάλλοντος Κωστής Χατζηδάκης και ο αρμόδιος γενικός γραμματέας Μανώλης Γραφάκος, για να υπάρξει νέα οικοδομική άδεια θα πρέπει να υπάρχει πρόβλεψη για χώρο ανακύκλωσης σε ισόγεια, αυλές, πιλοτές και προσβάσιμα υπόγεια. Η απευθείας υποχρέωση αφορά τη συλλογή τεσσάρων αστικών αποβλήτων: μέταλλο, χαρτί, πλαστικό και γυαλί.» (Βλ . σχετικό άρθρο..).

Αν λάβουμε υπόψη το γεγονός ότι κατά την διάρκεια των τελευταίων ετών η οικοδομή έχει «πεθάνει», τότε μιλάμε για ένα σχέδιο με αρκετά μακροπρόθεσμη οπτική, το οποίο βεβαίως θα αποφέρει καρπούς μόνο υπό προϋποθέσεις. Οι προϋποθέσεις δεν θα πρέπει να επαφίενται μόνο στην καλή θέληση ή την τυχόν υψηλή περιβαλλοντική παιδεία των πολιτών, αλλά θα πρέπει να περιλαμβάνουν το στοιχείο της ''νομικής υποχρέωσης''. Σε διαφορετική περίπτωση θα πρόκειται για ένα σχέδιο με όχι και τόσο καλή προοπτική όσον αφορά στην αποδοτικότητά του. Επίσης, ποιος είναι ο κυβερνητικός σχεδιασμός για τις χιλιάδες ήδη υπάρχουσες  οικοδομές και  πως μπορούν αυτές να ενταχθούν σε προγράμματα ανακύκλωσης;

Δυστυχώς τα στοιχεία για την χώρα μας όσον αφορά στην ανακύκλωση είναι γνωστά και μας κατατάσσουν στις τελευταίες θέσεις της Ε.Ε. Δεν ξέρω εάν οφείλεται στην έλλειψη περιβαλλοντικής παιδείας ή αντίστοιχου κινήτρου, αλλά  ο Έλληνας δεν μπορεί να δει πολύ ζεστά το θέμα της ανακύκλωσης και μια γρήγορη  ματιά στους κάδους ανακύκλωσης της γειτονιάς μας είναι αρκετή για να  μας το πιστοποιήσει!

https://csr.ert.gr/wp-content/uploads/2019/02/5c388a113b0000530068896e.jpeg

Microplastics have been found in humans for the first time. It's a worry

«London: Microplastics have been found in humans for the first time leading to fears they could be causing a raft of health and fertility problems. Although previous studies have calculated that Europeans could ingest as many as 11,000 tiny pieces of plastic a year, through consuming seafood or accidentally eating bits of packaging, it has never been proven until now.Scientists at the Austrian Environment Agency and the University of Vienna analysed stool samples of people from eight countries and found every one contained microplastics. In some cases nine different types of plastic were found in a single sample. On average, 20 microplastic particles per 10g of human waste were found.» (Βλ. σχετικό άρθρο..).

Η συγκεκριμένη μελέτη ουσιαστικά επιβεβαιώνει αυτό που ούτως ή άλλως η επιστημονική κοινότητα υποπτευόταν εδώ και πολύ καιρό. Πάρα πολλές φορές είχαν εκφραστεί φόβοι για την εισαγωγή μικροπλαστικών στον ανθρώπινο οργανισμό μέσω της τροφικής αλυσίδας ή των καθημερινών μας καταναλωτικών συνηθειών (π.χ. πλαστικά μπουκάλια νερού). Παρόλα αυτά πιστεύω ότι μπροστά στο μέγεθος της περιβαλλοντικής ρύπανσης που συντελείται από την εισαγωγή πλαστικών απορριμάτων στο περιβάλλον, οι πρωτοβουλίες που έχουν αναπτυχθεί για τον περιορισμό χρήσης πλαστικού στην καθημερινότητά μας δεν είναι αντίστοιχου μεγέθους. Ακόμα περισσότερο δε θα έπρεπε  να προβληματίζει η ανταπόκριση του καταναλωτικού κοινού σε αυτές τις πρωτοβουλίες σε χώρες όπως η δική μας για παράδειγμα (αποτέλεσμα της κακής περιβαλλοντικής παιδείας και της πλημμελούς ενημέρωσης).

Από την άλλη μεριά, η  ύπαρξη μικροπλαστικών σε προϊόντα όπως καλλυντικά και ρούχα, διογκώνει το πρόβλημα και καθιστά επιτακτική την ανάγκη εξεύρεσης εναλλακτικών στη χρήση των πρώτων υλών στις αντίστοιχες βιομηχανίες και βιοτεχνίες. Εδώ πρέπει να επισημάνουμε ότι «παρόλο το γεγονός ότι μεγάλος όγκος μικροπλαστικών καταλήγει σε εγκαταστάσεις επεξεργασίας λυμάτων η αποκομιδή τους δεν είναι εφικτή με την σημερινή τεχνολογία».(http://archipelago.gr/ti-kanoume/ergastiriaki-erevna/mikroplastika/).

Επειδή ακόμα έχουμε αρκετό δρόμο μπροστά μας μέχρι να κατορθώσουμε να περιορίσουμε στο ελάχιστο ή και να υποκαταστήσουμε την χρήση πλαστικών, προέχει να επιδείξουμε υπεύθυνη συμπεριφορά ως προς την διαχείριση τους ώστε  να ελαχιστοποιήσουμε την επίδρασή τους στο φυσικό περιβάλλον και κατ' επέκταση στην υγεία μας.

Just some of the microplastics that can be found in the world's oceans.CREDIT:BOOMERANG ALLIANCE

Πώς μία σακούλα από ένα μαγαζί με κεμπάπ στη Θεσσαλονίκη, σκότωσε φάλαινα στη Μύκονο

«Οι περισσότερες φάλαινες - φυσητήρες που έχουν βρει τραγικό θάνατο στα νερά της ανατολικής Μεσογείου από το 2001 και μετά, έχουν πεθάνει από την κατανάλωση πλαστικού.

Μετά από νεκροψίες, 9 από τα 24 κήτη τα οποία βρέθηκαν νεκρά σε ελληνικά νερά έχουν βρει αργό και επώδυνο θάνατο. Το στομάχι όλων είχε «φρακάρει» από πλαστικό. Τα στοιχεία αυτά προκύπτουν από τις έρευνες που διεξάγει το Ινστιτούτο Κητολογικών Ερευνών, «Πέλαγος». 

Ο επικεφαλής των θαλάσσιων βιολόγων στο Ινστιτούτο, Αλέξανδρος Φραντζής, αναφέρει πως έχει βρεθεί φάλαινα-φυσητήρας γένους αρσενικού κοντά στη Μύκονο η οποία είχε καταπιεί περισσότερα από 100 πλαστικά αντικείμενα, ανάμεσα σε αυτά και πλαστικές σακούλες σαν κι εκείνες του σούπερ μάρκετ. Μάλιστα μία από αυτές ήταν από ένα μαγαζί που σέρβιρε κεμπάπ στη Θεσσαλονίκη, δηλαδή περίπου 500 μίλια μακριά.» (Βλ. σχετικό άρθρο).

Δεκάδες τόνοι πλαστικών, χιλιάδες λίτρα πετρελαιοειδών και ανεπεξέργαστων λυμάτων, καθώς και οποιαδήποτε άλλα ρυπογόνα υλικά μπορεί να φανταστεί κανείς, καταλήγουν καθημερινά στις θάλασσές μας. Μόνα τους; Όχι βεβαίως...
Δυστυχώς και παρά τα τεράστια άλματα προόδου που έχει πραγματοποιήσει η επιστημονική κοινότητα κατά τις τελευταίες δεκαετίες σε εκατοντάδες τομείς, το ανθρώπινο είδος σε κάποιους πτυχές της καθημερινότητάς του συμπεριφέρεται σαν να κατέβηκε προσφάτως από τα δέντρα και ήρθε σε επαφή με τον πολιτισμό.
Το υψηλότερο(;) εκπαιδευτικό επίπεδο των τελευταίων δεκαετιών και η αντίστοιχη αύξηση του βιοτικού επιπέδου δυστυχώς δεν συνοδεύτηκε με την αντίστοιχη παιδεία σε βασικούς τομείς της καθημερινότητάς μας όπως είναι η περιβαλλοντική διαχείριση και προστασία. Με απλά λόγια αρκετά μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού στερείται ουσιώδους περιβαλλοντικής παιδείας, κάτι που αποτυπώνεται εμπράκτως στην καθημερινότητά μας. Ο τρόπος που ένας λαός αντιμετωπίζει το περιβάλλον που τον φιλοξενεί  είναι δείκτης πολιτισμού, ο δε τρόπος που διαχειρίζεται τα απορρίματά του είναι βασικός δείκτης περιβαλλοντικής παιδείας. Στην Ελλάδα, δυστυχώς, πάσχουμε γενικότερα στον τρόπο που αντιμετωπίζουμε το περιβάλλον, κάτι που το βιώνουμε καθημερινά και τα αποτελέσματα είναι κάτι περισσότερο από ορατά.
Το ουσιαστικό πρόβλημα λοιπόν δεν είναι η πλαστική σακούλα ή οποιοδήποτε άλλο ρυπογόνο αντικείμενο από μόνο του...το πρόβλημα είναι το πως θα το διαχειριστεί ο απαίδευτος και με κακή νοοτροπία πολίτης. Καλώς ή κακώς, όσα μέτρα περιορισμού των πλαστικών αντικειμένων και να παρθούν, η πλήρης κατάργηση και απόσυρση αυτού του υλικού είναι ακόμα πολύ μακριά και μέχρι τότε θα πρέπει εμείς να επιδείξουμε υπεύθυνη και ώριμη συμπεριφορά ως προς την διαχείρισή του, ανταποκρινόμενοι κατ' ελάχιστο στην ποιότητα του εγκεφάλου με την οποία έχει προικίσει η φύση το είδος μας.

Εκπαιδεύοντας τους βιώσιμους αλιείς του μέλλοντος

«Θέλουμε η νέα γενιά να είναι εκπαιδευμένη στη βιώσιμη αλιεία. Είναι ένας κλάδος που τον πονάω». Ετσι δηλώνει στην «Κ» ο Λευτέρης Αραπάκης, συνιδρυτής της νεοφυούς εταιρείας «Εναλεία». Σύμφωνα με τον ιστότοπό της, είναι «η πρώτη σχολή για επαγγελματική αλιεία στην Ελλάδα», που «στοχεύει να εκπαιδεύσει νέους, ανέργους, στο επάγγελμα του αλιεργάτη και του αλιευτικού καπετάνιου». Ο στόχος της εταιρείας είναι η ένταξη 1.500 νέων ατόμων στον κλάδο της αλιείας τα επόμενα πέντε χρόνια.

Ο κ. Αραπάκης είναι απόφοιτος του Τμήματος Διοικητικής Επιστήμης και Τεχνολογίας του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών. Η οικογένειά του ασχολείται με την αλιεία σε βάθος πέντε γενεών – αλλά αυτός είναι ο πρώτος που πήγε στο πανεπιστήμιο.

Το εκπαιδευτικό πρόγραμμα της εταιρείας, εξηγεί, συνολικής διάρκειας 250 ωρών, πέρα από την πρακτική άσκηση, περιλαμβάνει θεωρητική κατάρτιση στις νέες τεχνολογίες και στις αλιευτικές μεθόδους που περιορίζουν το οικολογικό αποτύπωμα του επαγγέλματος. Επιπλέον, σημειώνει ότι «επιδιώκουμε να ενημερώσουμε και τους ενεργούς αλιείς για τα θέματα αυτά». ( Βλ. σχετικό άρθρο..)

Μπράβο για αυτή την ελπιδοφόρα κίνηση. Είναι ίσως ο μοναδικός τρόπος να απαλαγεί σταδιακά η θάλασσα από κακές πρακτικές του παρελθόντος και του παρόντος και ενδεχομένως η τελευταία ελπίδα να θελήσουν νέοι άνθρωποι να ασχοληθούν σοβαρά με την αλιευτική δραστηριότητα. Αν το εν λόγω εκπαιδευτικό πρόγραμμα συνδυαστεί κάποια στιγμή και με κάποιες ριζικές αλλαγές στο θεσμικό πλαίσιο για την αλιεία, ειδικά στους τομείς της μέσης αλιείας, του εμπορίου αλιευμάτων και των προστατευόμενων θαλάσσιων περιοχών τότε ίσως να ξαναδούμε σταδιακά ζωή στις θάλασσές μας όπως πριν κάποιες δεκαετίες. 

Επαναφορά της βιτζότρατας, αλλά.............μυαλό δεν βάζουμε!!!

Τελικά το χαρμόσυνο νέο που περίμεναν εναγωνίως δεκάδες ανά την Ελλάδα παράκτιοι αλιείς έφτασε...και όχι μόνο έφτασε, αλλά πήρε σάρκα και οστά με την δημοσίευσή του στο αριθ. 4348 Β΄/30-12-2016 ΦΕΚ. Φυσικά αναφέρομαι στην επανενεργοποίηση - με ορίζοντα τριετίας και βλέπουμε - της «πολυπόθητης» βιντζότρατας. Του καταστροφικότερου, αμέσως μετά βεβαίως αυτού της Μηχανότρατας, εργαλείου της παράκτιας αλιείας. Βέβαια επειδή ως λαός είμαστε πανέξυπνος και την πατέντα την έχουμε στο αίμα μας, είπαμε να γλυκάνουμε λίγο την επιστροφή αυτού του εργαλείου θέτοντας ορισμένους έξτρα περιορισμούς, ώστε να πέσει λίγο στάχτη στα μάτια των κακών περιβαλλοντικών Μ.Κ.Ο. ή άλλων οργανισμών που ασχολούνται με την περιβαλλοντική προστασία. Υποχρεωτική τοποθέτηση Δορυφορικής συσκευής και ηλεκτρονικού ημερολογίου, χορήγηση ειδικής άδειας αλίευσης, εξάμηνη δραστηριοποίηση, απαγόρευση αλιείας στις περιοχές ποσειδωνιών κ.λ.π. Τον πιο ουσιαστικό όμως περιορισμό, που σχετίζεται άμεσα με την δραστηριότητα του εργαλείου και αφορά στην σύλληψη των αλιευμάτων δεν τόλμησαν να τον συμπεριλάβουν. Αναφέρομαι βεβαίως στο άνοιγμα του ματιού του χρησιμοποιούμενου διχτυού, το οποίο σκανδαλωδώς παραμένει στα 16 χιλ. (8 χιλ. πλευρά τετραγώνου), ενώ μετά από πολλά χρόνια χρήσης του στο παρελθόν έχει αποδειχθεί ότι δεν έχει την παραμικρή επιλεκτικότητα ως προς το μέγεθος των αλιευμάτων. Το πιθανότερο δηλαδή είναι ότι θα αντιμετωπίσουμε ξανά εικόνες ντροπής με δεκάδες κιλά αλιευμάτων μικρών διαστάσεων, να βρίσκονται νεκρά στον πυθμένα ή την επιφάνεια της θάλασσας, αν βεβαίως δεν προκύψει καμιά πονηρή προσπάθεια του αλιέα να τα σπρώξει στην αγορά εκμεταλλευόμενος τους ελλιπείς ελέγχους. Και όλα αυτά βεβαίως την στιγμή που δεκάδες φωνές τονίζουν την ανάγκη λήψης σοβαρών μέτρων λόγω της έντονης υπεραλίευσης και της σύλληψης αλιευμάτων μικρών μεγεθών.

Δυστυχώς στην Ελλάδα της κρίσης και των μνημονίων ταιριάζουν οι στοίχοι από τον Υδροχόο του αείμνηστου Νίκου Παπάζογλου: «όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουν»! 

The Ecological Insanity of a Plastic World

«I took this picture yesterday at the super market. Lemons and Orange are already naturally wrapped. Why does anyone need to wrap each fruit in plastic? There is an estimated 700 million tons of plastic in the Ocean now and more is added everyday. Plastic is killing life in the sea.
I took some vegetables to be weighed and priced but they refused to weight the vegetables unless I put them in a plastic bag. It is so difficult to not buy plastic. I went to the water section and there was not one bottle of water available in glass. Six packs of Perrier in cans was all that was available and each can was connected by plastic.
Plastic is a greater threat to sea-life than oil spills. Oil degrades in sunlight and with bacteria. Plastic does not. In the 1980's when I wrote about plastic pollution people thought I was being ridiculous. Now at last these concerns are being taken seriously.
Plastic needs to be eliminated from our lives. The world got along without plastic before the Fifties. Food should be sold in glass containers and with recycled paper. I have three cloth shopping bags that I take to the store but it is always a dilemma.» (Πηγή: Captain Paul Watson).

Πράγματι η συγκεκριμένη φωτογραφία είναι ο ορισμός του παραλογισμού. Η πλάκα είναι ότι τέτοιου τύπου συσκευασία είχα πετύχει στο LIDL σε ελληνικής προέλευσης αγγούρια!!

Υπεγράφη η ιστορική συμφωνία για την κλιματική αλλαγή στο Παρίσι

«195 έθνη συμφώνησαν σε ένα κοινό σχέδιο δράσης, που σηματοδοτεί το τέλος της εποχής των ορυκτών καυσίμων - Κύριος στόχος του σχεδίου ο περιορισμός των αερίων του θερμοκηπίου και της επακόλουθης αύξησης της θερμοκρασίας σε πολλές περιοχές του πλανήτη

Το τέλος της εποχής των ορυκτών καυσίμων σηματοδοτεί η συμφωνία για την κλιματική αλλαγή, η οποία υπογράφηκε το απόγευμα του Σαββάτου στο Παρίσι από τους εκπροσώπους 195 χωρών.
Η συμφωνία επικυρώθηκε και υπεγράφη από τον υπουργό Εξωτερικών της Γαλλίας, Λοράν Φάμπιους, εν μέσω πανηγυρικού κλίματος.
Μετά από μία εικοσαετία αδιέξοδων συναντήσεων, εκπρόσωποι από σχεδόν διακόσιες χώρες συμφώνησαν τελικά σε ένα κοινό σχέδιο δράσης, που έχει ως κύριο στόχο τον περιορισμό των αερίων του θερμοκηπίου και της επακόλουθης αύξησης της θερμοκρασίας σε πολλές περιοχές του πλανήτη.» (Βλ. σχετικό άρθρο...)

 

Πολύ σημαντική συμφωνία για το μέλλον του πλανήτη και των παιδιών μας. Βασική προϋπόθεση βέβαια όλα αυτά να μετουσιωθούν σε έργα και να μην μείνουμε στα λόγια.

ΑΠΟΦΑΣΗ: Διάθεση 150.000€ για την υλοποίηση του έργου «Σχέδιο αλιείας με βιντζότρατα για ερευνητικούς σκοπούς»

«Εγκρίθηκε η διάθεση πίστωσης ποσού 150.000,00 € για την κάλυψη δαπάνης υλοποίησης του έργου «Σχέδιο αλιείας με βιντζότρατα για ερευνητικούς σκοπούς» σε εφαρμογή του Καν. (ΕΚ) αριθμ. 1967/2006, άρθρο 19, για την αλιεία στη Μεσόγειο, για τις ανάγκες της
Διεύθυνσης Αλιευτικής Πολιτικής και Αλιευτικών Πόρων.
Το εν λόγω έργο θα ανατεθεί στον ΕΛΓΟ - ΔΗΜΗΤΡΑ από το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων – Γενική Διεύθυνση Οικονομικών Υπηρεσιών, για λογαριασμό της Διεύθυνσης Αλιευτικής Πολιτικής & Αλιευτικών πόρων, μετά την υπογραφή της σχετικής σύμβασης.
Στόχος του εν λόγω σχεδίου είναι να διερευνηθεί η βιωσιμότητα της αλιείας του παραδοσιακού εργαλείου καθώς και οι επιπτώσεις του στα αποθέματα και γενικά στο θαλάσσιο περιβάλλον.» Ηλεκτρονικό αρχείο: https://diavgeia.gov.gr/doc/%CE%A9%CE%98%CE%A434653%CE%A0%CE%93-9%CE%9E7

Πηγή: http://www.scoop.it/t/aquaculture-and-fisheries-world-briefing

Από την μία κάνουν εξαγγελίες για την αστυνομία φύσης και απο την άλλη μπορούν ελαφρά την καρδία να επενδύσουν 150.000 € στην περιβαλλοντική καταστροφή! Καθημερινά κάνουν ότι μπορούν για να αποδείξουν ότι είναι η κυβέρνηση του παραλόγου!

Εδώ και καιρό κυκλοφορούσε το «μυστικό» στους κύκλους των επαγγελματιών αλιέων, απλώς τώρα αρχίζει να παίρνει σάρκα και οστά. Αποδεικνύεται περίτρανα ότι η ανάκληση της προηγούμενης Υ.Α. για την δήθεν πειραματική αλιεία με βιτζότρατα που πραγματοποιήθηκε τον Μάρτιο ήταν για το θεαθήναι και  ήταν θέμα χρόνου, για την παρούσα κυβέρνηση, να παίξει το μικροπολιτικό της παιχνίδι και στον τομέα της αλιευτικής παραγωγής. Απλώς θέλουν το παιχνίδι να παιχτεί με τους δικούς τους όρους και ενδεχομένως να εξυπηρετηθούν αυτοί που πρέπει...Γι' αυτό εξάλλου και δεν μπορούσαν να υιοθετήσουν και να αφήσουν να ολοκληρωθεί η προηγούμενη άθλια Υ.Α. της κυβέρνησης Σαμαρά.

Στα $18,7 δισ. το πρόστιμο στην BP για την καταστροφή στον Κόλπο του Μεξικού το 2010

«Έπειτα από 5 χρόνια δικαστικής διαμάχης, η BP καλείται να πληρώσει το υψηλότερο πρόστιμο που έχει επιδικαστεί ποτέ στην Αμερική για περιβαλλοντική καταστροφή

Σε μία τελική συμφωνία με τα αμερικάνικα δικαστήρια, το τελικό πρόστιμο στην BP για τις καταστροφές που προκλήθηκαν στον Κόλπο του Μεξικού το 2010, ορίστηκε στο ποσό των 18,7 δις δολαρίων. Η απόφαση αυτή και το ύψος του ποσού είναι τελεσίδικο και ολοκληρώνει μια μακρά δικαστική διαμάχη για αυτό που αποκλήθηκε η χειρότερη πετρελαϊκή μόλυνση στην ιστορία των ΗΠΑ.

Η καταστροφή ξεκίνησε από την έκρηξη στην πλατφόρμα "Deepwater Horizon" της ΒP και την διαρροή 134 εκατομμυρίων γαλονιών πετρελαίου σε ολόκληρη την περιοχή του Κόλπου του Μεξικού. Οι επιπτώσεις στο οικοσύστημα όλης της περιοχής ήταν ιδιαίτερα σημαντικές. Και ακόμα και σήμερα, 5 χρόνια μετά, οι επιπλοκές είναι ιδιαίτερα σημαντικές, παρά τις μεγάλες προσπάθειες που έχουν γίνει για καθαρισμό των ακτών.

Το προαναφερθέν ποσό θα πληρωθεί μέσα σε ένα χρονικό διάστημα της τάξεως των 18 ετών, και είναι το μεγαλύτερο που έχει επιδικασθεί ποτέ για να πληρωθούν περιβαλλοντικές διενέξεις. Το ποσό θα μοιραστεί στην κεντρική κυβέρνηση των ΗΠΑ, σε πέντε πολιτείες που πλήγηκαν περισσότερο από την καταστροφή (Αλαμπάμα, Φλόριδα, Μισισίπι, Λουιζιάνα και Τέξας), καθώς και σε πάνω από 400 τοπικούς οργανισμούς.

Η νέα απόφαση έρχεται να προστεθεί σε όλα όσα έχει πληρώσει ο πετρελαϊκός κολοσός τα τελευταία χρόνια. Η ίδια η ΒP υπολογίζει ότι από την έναρξη της καταστροφής έχει εκταμιεύσει ποσά που ξεπερνούν τα 42 δις δολάρια. Όμως όπως δηλώνει ο Fred Krupp, πρόεδρος του Environmental Defense Fund, "καμία αποζημίωση δεν μπορεί να επαναφέρει την καταστροφή που έγινε στον Κόλπο του Μεξικού. Παρ' όλα αυτά, η σημερινή συμφωνία, η μεγαλύτερη αποζημίωση για περιβαλλοντικά θέματα στην αμερικάνικη ιστορία, αποτελεί ένα σημαντικό βήμα προς την δικαίωση όλων όσων καταστράφηκαν κατά την διάρκεια των γεγονότων του 2010".» (πηγή:www.protothema.gr.)

Το θέμα είναι τα πρόστιμα και αποζημιώσεις τέτοιου ύψους να δρουν ως προληπτικό μέτρο ώστε να αποφεύγονται μελλοντικά παρόμοιες ή και χειρότερες καταστροφές. Μόνο όταν επιτευχθεί αυτός ο στόχος θα μπορούμε να μιλάμε για επιτυχία του ισχύοντος θεσμικού πλαισίου και κατ' επέκταση του δικονομικού συστήματος.

Γαλλία: «Πράσινες» στέγες υποχρεωτικά σε όλα τα νέα κτίρια

«Στις εμπορικές ζώνες της χώρας - Θα παράγουν ηλεκτρισμό και θα ωφελούν οικονομικά τις επιχειρήσεις

Καλυμμένες -εν μέρει- από φυτά ή από ηλιακούς συλλέκτες που θα παράγουν ηλεκτρισμό και θα ωφελούν οικονομικά τις επιχειρήσεις, θα πρέπει να είναι εφεξής οι στέγες στα κτίρια που χτίζονται σε εμπορικές ζώνες στη Γαλλία. 

Αυτό ορίζει ο νόμος που «πέρασε» από το Κοινοβούλιο της χώρας. 

Οι «πράσινες» στέγες έχουν μόνωση και θετική ενεργειακή απόδοση και μειώνουν την ποσότητα της ενέργειας που απαιτείται για τη θέρμανση ενός κτιρίου το χειμώνα και τον κλιματισμό του το καλοκαίρι.

Επίσης διατηρούν το νερό της βροχής, βοηθώντας έτσι στην αντιμετώπιση προβλημάτων με την απορροή υδάτων, ενώ ευνοούν και τη βιοποικιλότητα. Παράλληλα προσφέρουν στα πουλιά μέρος για να φωλιάζουν.

Οι «πράσινες» στέγες είναι ιδιαίτερα δημοφιλείς στη Γερμανία και την Αυστραλία, ενώ το 2009 στο Τορόντο υιοθετήθηκε παρόμοιος κανονισμός για την παρουσία τους σε βιομηχανικά και οικιστικά κτίρια». (πηγή:http://www.protothema.gr)

Επειδή στην μπανανία που ζούμε δεν πιστεύω ότι η δικιά μας γενιά θα προλάβει να ζήσει κάτι παρόμοιο, εύχομαι τουλάχιστον οι μελλοντικές γενιές να είναι σε θέση να απολαύσουν παρόμοιες και ίσως καλύτερες  καινοτόμες περιβαλλοντικές επενδύσεις. Βασική προϋπόθεση βέβαια είναι να καταφέρουμε ως λαός να απεμπλακούμε από συντηρητικά σύνδρομα και πισωγυρίσματα που κρατούν την κοινωνία αγκυλωμένη και την οικονομία στάσιμη. 

Oceana: Οι καλύτεροι σεφ του κόσμου γίνονται ακτιβιστές

«Είκοσι από τους καλύτερους σεφ του πλανήτη αντιδρούν στην καταστροφή των ωκεανών, ενώνουν τις δυνάμεις τους για την ανάκαμψη της βιοποικιλότητας και την εξασφάλιση άφθονης άγριας θαλασσινής τροφής και ποτίζουν τη γαστρονομία με οικολογικό πνεύμα.Τι είναι αυτό που μας δίνει ζωική πρωτεΐνη, δεν χρειάζεται καθόλου φρέσκο νερό, παράγει πολύ λίγο διοξείδιο του άνθρακα, δεν απαιτεί αρδεύσιμη γη και κοστίζει πολύ λιγότερο από την εκτροφή ίδιας ποσότητας κοτόπουλου, βοδινού, αρνίσιου και χοιρινού κρέατος, κάνοντας αυτήν την πηγή ανώτερης τροφής προσιτή ακόμη και στους φτωχότερους αυτού του κόσμου; Η απάντηση δεν είναι άλλη από το ψάρι, που απ’ ό,τι φαίνεται τα έχει όλα και συμφέρει. Έχουμε γίνει βεβαίως πάρα πολλοί –7 δισ. άνθρωποι, ζωή να ’χουμε– και δυστυχώς μέχρι τώρα δεν είχαμε προβληματιστεί σοβαρά για τη ζημιά που κάνουμε με το αλόγιστο και απρόσεχτο ψάρεμα στους ωκεανούς.
Τώρα όμως οι ιχθυολόγοι σημαίνουν συναγερμό, καθώς τα ψάρια μειώνονται δραματικά­ στους ωκεανούς, με αποτέλεσμα οι ποσότητες που μπορούμε να ψαρεύουμε παγκοσμίως να πέφτουν για πρώτη φορά στην ιστορία. Τι πρέπει να κάνουμε λοιπόν όταν 1 δισ. άνθρωποι υποφέρουν από πείνα και όταν σε 35 χρόνια, το 2050, ο παγκόσμιος πληθυσμός θα έχει αυξηθεί κατά 2 δισ.; Ούτε τόση γη υπάρχει για να καλλιεργηθεί και να μας θρέψει ούτε και η ποσότητα του νερού που απαιτείται! Μοιάζει με αδιέξοδο, αλλά ευτυχώς­ φαίνεται να υπάρχει λύση..................................................
Αν θέλουμε να προστατεύσουμε τη θαλάσσια βιοποικιλότητα, πρέπει να επανεξετάσουμε κάθε στάδιο στην αλυσίδα του ψαρέματος και να αναλάβουμε τις ευθύνες μας», είπε ο Gastοn Acurio, που το εστιατόριο του «Astrid y Gastοn» στη Λίμα αναδείχτηκε καλύτερο στη Λατινική Αμερική το 2013. «Οι ωκεανοί είναι το μεγάλο κελάρι που μας τροφοδοτεί και πρέπει να καταλάβουμε ότι το μέλλον της τροφής της ανθρωπότητας εξαρτάται από αυτούς», συμπληρώνει ο Joan Roca του «El Celler de Can Roca» στη Χιρόνα (καλύτερο στον κόσμο το 2013).............................................................................
Έχει αποδειχτεί, πάντως, ότι αν σταματήσει η υπεραλλίευση, περιοριστούν οι παράπλευρες απώλειες των παρεμπιπτόντων αλιευμάτων που πετιούνται νεκρά στη θάλασσα­ και προστατευτούν οι τόποι αναπαραγωγής των ειδών, οι ωκεανοί θα αναζωογονηθούν πολύ γρήγορα.» (Βλ. σχετικά..). 

  

Το έχω αναφέρει και στο παρελθόν. Η αλιευτική διαχείριση μας αφορά όλους. Από τον ψαρά που θα ρίξει τα εργαλεία του για να φέρει το ψάρι στο σκάφος του μέχρι τον τελικό καταναλωτή που θα το βάλει στο πιάτο του. Η  κάθε κοινωνική/οικονομική ομάδα, ανάλογα με την συμπεριφορά της, έχει την δυνατότητα  να ασκήσει πιέσεις και να διαμορφώσει ή ακόμα και να επιβάλει συγκεκριμένο πλαίσιο δράσης σε αντίστοιχες ομάδες που έχουν ως κοινό παρονομαστή την ΄΄αλιευτική διαχείριση``. Πιστεύω πάρα πολύ στην δυναμική των ομάδων που βρίκονται στο τελικό στάδιο της αλιευτικής διαχείρισης και ειδικά στους καταναλωτές. Αυτοί είναι που μπορούν να διαχειριστούν έξυπνα το κομμάτι της ζήτησης ώστε να ασκηθούν οι κατάλληλες πιέσεις στο κομμάτι της προσφοράς. Κανένας δεν θα επιλέξει να παράγει και να προωθεί ένα προϊόν που μένει συνέχεια στα αζήτητα. Εκ των πραγμάτων θα αναγκαστεί να προσαρμοστεί στις απαιτήσεις της αγοράς, εάν θέλει και ο ίδιος να επιβιώσει. Εάν όλοι μας καταφέρουμε να αφυπνίσουμε έστω και λίγο τον ακτιβιστή που κρύβουμε μέσα μας, τότε σίγουρα μπορούμε να ανατρέψουμε πολλά....

Η υπεραλίευση αδειάζει τη Μεσόγειο

«Κάθε πέρσι και καλύτερα, λένε οι ψαράδες στη Μεσόγειο και στις θάλασσες που βρέχουν την Ελλάδα. Ολοένα και συχνότερα τα δίχτυα ανεβάζουν λιγότερα και μικρότερα ψάρια. Η εικόνα για τις ποσότητες των ψαριών στη Μεσόγειο είναι πολύ ανησυχητική, ζοφερή την είχε χαρακτηρίσει η τελευταία σχετική έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής: το 96% τουλάχιστον των βυθόβιων ψαριών της Μεσογείου υπεραλιεύεται, ενώ για τα πελαγικά είδη, όπως η σαρδέλα και ο γαύρος, το αντίστοιχο ποσοστό ξεπερνά το 71%. Δεν πρόκειται φυσικά για πρόχειρες εκτιμήσεις, αλλά για ανάλυση των επιστημονικών γνωμοδοτήσεων σχετικά με την κατάσταση των αποθεμάτων στη Μεσόγειο.
Βιοποικιλότητα
Μάλιστα, όπως δείχνουν τα επιστημονικά στοιχεία η Μεσόγειος αντιμετωπίζει πιο έντονο πρόβλημα από άλλες θαλάσσιες περιοχές, όπου φαίνεται οι πληθυσμοί των ψαριών να ανακάμπτουν μετά τη λήψη ορισμένων μέτρων. Για παράδειγμα, στην περιοχή του Βορειοανατολικού Ατλαντικού, η οποία περιλαμβάνει τη Βαλτική και τη Βόρεια Θάλασσα, η υπεραλίευση μειώθηκε. Από το 86% που ήταν το 2009 (υπεραλιεύονταν τα 30 από τα 35 αποθέματα που είχαν εξεταστεί) έπεσε στο 41% το 2014 (19 από 46 αποθέματα). Την αυξημένη απειλή για τη βιοποικιλότητα των ψαριών στη Μεσόγειο σημειώνει και αντίστοιχη έρευνα της Greenpeace, σύμφωνα με την οποία η υπεραλίευση στη Μεσόγειο και τις ελληνικές θάλασσες φτάνει το 82%, ως μέσο όρο, έναντι 63% των ψαριών στον Ατλαντικό Ωκεανό ...................................

Λύση τα θαλάσσια καταφύγια

Τι θα μπορούσε να γίνει για να ανακοπεί η υπεραλίευση στην Ελλάδα και τη Μεσόγειο, για να αρχίσουν να ανακάμπτουν οι πληθυσμοί των ψαριών; Προφανώς απαιτείται ένα σύνολο μέτρων, η πρόταση όμως για τη δημιουργία θαλάσσιων προστατευόμενων περιοχών, ενός δικτύου θαλάσσιων καταφυγίων, ξεχωρίζει. Σύμφωνα με τον ορισμό της Greenpeace, τα θαλάσσια καταφύγια είναι περιοχές όπου αποκλείεται κάθε χρήση που αφαιρεί κάτι από τη θάλασσα, όπως είναι η αλιεία και η εξόρυξη, καθώς και κάθε δραστηριότητα η οποία απορρίπτει οτιδήποτε σε αυτή. Σε κάποιες πολύ ευαίσθητες περιοχές μπορεί να απαγορεύεται κάθε δραστηριότητα. Σε άλλες μπορεί να επιτρέπεται η χαμηλής έντασης, μη καταστροφική αλιευτική δραστηριότητα, με την προϋπόθεση ότι αυτή θα είναι βιώσιμη και θα είναι προϊόν απόφασης στην οποία θα έχουν πλήρη συμμετοχή οι εμπλεκόμενες τοπικές κοινωνίες.
Η δυνατότητα ανάκαμψης των ιχθυοαποθεμάτων είναι εντυπωσιακή, εάν υπάρχει βέβαια σωστή διαχείριση. Στην περιοχή της Κορσικής, η μέση μάζα των εμπορικών ειδών ψαριών μεγάλωσε περίπου 2,3 φορές μέσα σε διάστημα τεσσάρων χρόνων και 6 φορές σε είκοσι χρόνια. Αντίθετα, στο καταφύγιο της Σαρδηνίας η αύξηση στη μάζα των ψαριών ήταν μόνο 0,2 φορές έπειτα από 10 χρόνια προστασίας. Ερευνα που διεξήχθη απέδωσε τη διαφορά αυτή στο ανεξέλεγκτο παράνομο ψάρεμα στην περιοχή της Σαρδηνίας.» (Βλ. σχετικό άρθρο..).

Δυστυχώς, εάν κάποια στιγμή δημιουργηθούν στην Ελλάδα θαλάσσια καταφύγια, η αποτελεσματικότητά τους θα είναι αντίστοιχη με αυτό της Σαρδηνίας. Δεν μπορούμε να αστυνομεύσουμε την θάλασσα στο κομμάτι της αλιευτικής διαχείρισης και αυτό είναι κάτι που αποδεικνύεται καθημερινά και πιστοποιείται από όλους όσοι δραστηριοποιούνται ενεργά στην αλιεία με οποιονδήποτε τρόπο. Άρα πρωτίστως οφείλουμε να λύσουμε ή να περιορίσουμε το παραπάνω πρόβλημα και στην συνέχεια ας προχωρήσουμε στο ορισμό προστατευόμενων θαλάσσιων περιοχών. Την τρέχουσα περίοδο, αλλά και για πολλά ακόμη χρόνια όχι μόνο δεν ελπίζω σε καλυτέρευση των συνθηκών στην προστασία της θαλάσσιας πανίδας, αλλά αντιθέτως πιστεύω ότι το πρόβλημα θα οξυνθεί λόγω αύξησης της παραβατικότητας των ανθρώπων που αντιμετωπίζουν οικονομικά προβλήματα και προσπαθούν να τα λύσουν μέσω της αλιευτικής δραστηριότητας (επαγγελματικής ή ερασιτεχνικής)...

“Κόκκινη γραμμή” το ζήτημα για τους παράκτιους αλιείς

«Ανοιχτή Συζήτηση στο Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης για τη δυνατότητα αλιείας με μηχανότρατα πέραν του ενός ναυτικού μιλίου

Συνάντηση λίγες ημέρες πριν την εκλογική αναμέτρηση πραγματοποιήθηκε στο Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων με θέμα τη δυνατότητα αλιείας με το εργαλείο δίχτυ βυθού(μηχανότρατα) σε απόσταση πέραν του ενός ναυτικού μιλίου από την ακτή, παρουσία αλιέων από όλη τη χώρα.

Παρών στην συνάντηση ο Αντιδήμαρχος Κύθνου

Ειδικότερα, χθες το πρωί πραγματοποιήθηκε ανοιχτή συζήτηση η οποία έλαβε χώρα στην αίθουσα συσκέψεων του 6ου ορόφου του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων υπό τον Γενικό Γραμματέα Μόσχο Κορασίδη και την Γενική Διευθύντρια Βιώσιμης Αλιείας Μαρίνα Πέτρου, στην οποία παραβρέθηκε ο Αντιδήμαρχος Κύθνου Γεώργιος Ηλιού, ο οποίος αναγνωρίζοντας την σοβαρότητα του ζητήματος για το κλάδο της παράκτιας αλιείας προσπάθησε να καταθέσει τις ενστάσεις του επί του θέματος.

Ο κ. Ηλιού τάχθηκε υπέρ της γενικότερης άποψης που εκφράστηκε από τους παράκτιους αλιείς ότι η αλιεία με μηχανότρατα πέραν του 1,5 ναυτικού μιλίου που ορίζει η ευρωπαϊκή νομοθεσία αποτελεί κόκκινη γραμμή για τους ίδιους.» (Βλ. σχετικό άρθρο..).

Δυστυχώς επαληθεύτηκαν όσα ανέφερα στην προηγούμενη ανάρτησή μου. Ευτυχώς που την Κυριακή έχουμε εκλογές και δεν προλαβαίνουν να εκδώσουν καμιά περίεργη Υ.Α....., αν και μέχρι να περάσει και η αυριανή μέρα δεν μπορώ να πάρω όρκο για τίποτα. Οι άνθρωποι αυτοί είναι ανελέητοι ψηφοθήρες και με αυτά που βλέπω να κάνουν στο παρά πέντε (βλ. σχετική ΚΥΑ για τον αλιευτικό τουρισμό με ημερομηνία δημοσίευσης 20/01/15), τους έχει φοβηθεί το μάτι μου. Εν πάσει περιπτώσει, οι μόνοι που μπορούν να σώσουν την παρτίδα στο ζήτημα της επαναφοράς της Μηχανότρατας στο 1 ν.μ. είναι οι παράκτιοι αλιείς ασκώντας τις κατάλληλες πιέσεις όπου και όπως πρέπει. Εύχομαι απλώς να μην είναι μόνο οι παράκτιοι αλιείς της Κύθνου που αντιδρούν τόσο έντονα, αλλά οι  «μουρμούρες» των ψαράδων που ακούγονται στην υπόλοιπη Ελλάδα να μετουσιωθούν σε δυναμική αντίδραση.

Βιτζότρατες. Επιστροφή στη «δράση» δια της πλαγίας....

....έψαχναν να βρουν την πατέντα και τελικά την βρήκαν! Αναφέρομαι στο Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης, το οποίο με μία - κατά την άποψή μου - προκλητική Υ.Α. δίνει το δικαίωμα σε ένα από τα κατά κοινή ομολογία καταστροφικότερα  εργαλεία της παράκτιας αλιείας να δραστηριοποιηθεί ξανά στα παλιά του τα λημέρια. Ο λόγος για την Βιτζότρατα ή πεζότρατα (όπως την αποκαλούν πολλοί), η οποία αδρανοποιήθηκε - δεν καταργήθηκε όπως νόμιζαν κάποιοι -  τα τελευταία χρόνια, μην μπορώντας να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του  Καν. 1967/2006 ο οποίος την έστελνε να δραστηριοποιηθεί σε αλιευτικά πεδία που δεν είναι συμβατά με την δράση της (απόσταση από την ακτή μεγαλύτερη των 3 ν.μ. ή ισοβαθής άνω των 50 μέτρων). Πολλοί ήταν οι αλιείς που διαμαρτυρήθηκαν έντονα, γιατί αν μη τι άλλο στερήθηκαν σημαντικούς οικονομικούς πόρους από ένα εργαλείο που τους απέφερε εμπορικά είδη ψαριών με κυριότερα εξ αυτών την μαρίδα, την γόπα, το μπαρμπούνι και την κουτσομούρα. Από την άλλη μεριά όμως πρόκειται για ένα συρόμενο μη επιλεκτικό εργαλείο, το οποίο σε συνδυασμό με το  μικρό μάτι διχτυού που έχει στο σάκο (μόλις 8 χιλ. πλευρά τετραγώνου), σαρώνει στο πέρασμά του κάθε ίχνος ζωής μεταξύ των οποίων πάρα πολλά υπομεγέθη αλιεύματα. Εύλογα λοιπόν αντιλαμβάνεται κάποιος ότι η αδρανοποίηση ενός τέτοιου εργαλείου που δραστηριοποιείται κοντά στην ακτή, αφού βάσει του Β.Δ. 817/66 το σκάφος απαγορεύεται να βρίσκεται σε απόσταση μεγαλύτερη των 70 μέτρων από αυτή, πρόσφερε μεγάλη ανάσα στους πληθυσμούς των αλιευμάτων της συγκεκριμένης ζώνης, αλλά και της αχαρτογράφητης ποσειδωνίας που αποτελούσε ένα ακόμη θύμα του εν λόγω εργαλείου.

Επειδή ζούμε όμως  στην Ελλάδα, που την μικροπολιτική την έχουμε αναγάγει σε επάγγελμα ενώ την προστασία του περιβάλλοντος την αντιμετωπίζουμε ακόμη και σήμερα με ωχαδερφισμό, κάποιοι φρόντισαν να βρουν την πατέντα με την οποία θα πεισθούν  τα όργανα της ΕΕ να δεχτούν παρεκκλίσεις στην εφαρμογή του Καν. 1967/06 αναφορικά με την λειτουργία της βιτζότρατας, ώστε αυτή να λειτουργήσει σύμφωνα με το παλιό νομικό καθεστώς και ίσως κάποιους επιπλέον περιοριστικούς όρους που θα αφορούν στις περιοχές και το χρονικό διάστημα δράσης της.
Ας δούμε όμως μερικά από τα βασικά σημεία της αριθ. 10245 / 163681 Υ.Α. και της σχετικής ερευνητικής πρότασης για να αντιληφθούμε το μέγεθος της κοροϊδίας:
α) Στην έρευνα θα χρησιμοποιηθεί το σύνολο των αλιευτικών σκαφών που διαθέτουν το εργαλείο βιτζότρατα. Αυτά ανέρχονται στον αριθμό των 267 σκαφών!! Άρα δεν μιλάμε για ένα απλό σχέδιο δοκιμαστικής αλιείας, αλλά αναφερόμαστε πλέον σε ένα σχέδιο «σκούπα». Για να είμαι ειλικρινής πρώτη φορά βλέπω ερευνητική αλιεία να χρησιμοποιεί το σύνολο του διαθέσιμου αλιευτικού στόλου για να καταλήξει σε συμπεράσματα. Είναι σαν να λέμε ότι οι τρέχουσες προεκλογικές δημοσκοπήσεις - μια που είναι και επίκαιρο - χρησιμοποιούν ως στατιστικό δείγμα το σύνολο του ενεργού εκλογικού σώματος και όχι μέρος αυτού.
β) «Το αλίευμα να περιορίζεται στην απολύτως απαραίτητη ποσότητα και να χρησιμοποιείται αποκλειστικά για τις ανάγκες της αλιευτικής έρευνας.» Αυτό ακριβώς αναφέρει η παράγραφος 6 της εν λόγω Υ.Α. χωρίς σε κανένα σημείο να διευκρινίζει το μέγεθος αυτής της ποσότητας. Με λίγα λόγια ψαρέψτε ελεύθερα ότι θέλετε και όσο θέλετε. Επίσης όταν λέμε χρήση αλιευμάτων αποκλειστικά για τις ανάγκες της αλιευτικής έρευνας να υποθέσω ότι θα απαγορεύεται η εμπορική διακίνηση αυτών; Ποιος θα μας δώσει διευκρίνηση πάνω σε αυτό το ερώτημα;
γ) «Στα σκάφη θα επιβαίνει ερευνητική ομάδα του φορέα υλοποίησης σύμφωνα με όσα αναφέρονται στο Παράρτημα Β, ενώ κατά τη διάρκεια του προγράμματος θα είναι δυνατή, εφόσον αυτό κριθεί απαραίτητο από την Υπηρεσία, η συμμετοχή υπαλλήλων της Γενικής Διεύθυνσης Αλιείας ή των κατά τόπους Υπηρεσιών Αλιείας των Περιφερειακών Ενοτήτων.» Επειδή το παραμύθι με την συμμετοχή υπαλλήλων της Υπηρεσίας Αλιείας των Περιφερειακών ενοτήτων το έχω βιώσει στο παρελθόν με άλλη «μαϊμού» πειραματική αλιεία και επίσης επειδή αντιλαμβάνομαι ότι ο φορέας υλοποίησης της έρευνας δεν μπορεί να καλύψει το σύνολο των 267 σκαφών, μπορώ από τώρα να εγγυηθώ για την αξιοπιστία της έρευνας. Ο παρακάτω χάρτης παρουσιάζει το πραγματικό πλάνο με τα σκάφη που θα παρακολουθούνται ανά μήνα σε πανελλήνια κλίμακα. Αναφερόμαστε σε 30 σκάφη τον μήνα σε σύνολο 267. Με λίγα λόγια οι υπόλοιποι κάνετε ότι θέλετε. Ούτως ή άλλως ποιος θα ελέγχει το τι θα δηλώνεται από τους αλιείς στα σχετικά ημερολόγια καταγραφής; Μήπως οι Λιμενικοί που επί της ουσίας δεν έχουν κανένα ουσιαστικό ελεγκτικό ρόλο επί της συγκεκριμένης Υ.Α;
 

δ) Στην ερευνητική πρόταση που συνοδεύει την Υ.Α. αναφέρεται εισαγωγικά το εξής: «Το εργαλείο, όπως και κάθε άλλο αλιευτικό εργαλείο, έχει αρνητικές επιπτώσεις στο θαλάσσιο περιβάλλον. Το συγκεκριμένο ανασυρόμενο εργαλείο, είναι μη επιλεκτικό ως προς το είδος και ως προς το μέγεθος των αλιευμάτων, είναι όμως επιλεκτικό ως προς το αλιευτικό πεδίο. Όμως, δεν μπορεί να αλιεύει σε βραχώδης βυθούς, ούτε σε περιοχές που υπάρχουν φυσικά εμπόδια, επομένως αφήνει αρκετές περιοχές άθικτες που μπορούν να λειτουργούν ως καταφύγια.» Απίστευτο και όμως Ελληνικό! Αναρωτιέμαι πραγματικά ποιος μπορεί να είναι ο συντάκτης του κειμένου, ο οποίος σε μια εποχή που οι πάντες που ασχολούνται με τον τομέα της αλιευτικής διαχείρισης μιλούν για επιλεκτική και στοχευμένη αλιεία, αναφέρει με πάση ειλικρίνεια ότι η βιτζότρατα αποτελεί ένα μη επιλεκτικό εργαλείο, το οποίο όμως θα πρέπει να υπαχθεί σε καθεστώς ερευνητικής αλιείας ώστε να βρούμε τρόπο να το επαναφέρουμε σε πλήρη δράση.  Θα πρέπει μάλιστα να είμαστε και ευχαριστημένοι που το εν λόγω εργαλείο δεν μπορεί να τραβήξει σε βραχώδεις βυθούς και μπορούν να γλυτώσουν κάποια είδη αλιευμάτων!!
ε) Τέλος, στο εισαγωγικό κομμάτι της πρότασης γίνεται αναφορά στον Καν. 1967/2006 όπου μεταξύ άλλων αναφέρεται: «..Η Επιτροπή θέσπισε αυτή την διάταξη θεωρώντας ότι τα διαθέσιμα επιστημονικά δεδομένα τεκμηριώνουν την άποψη ότι το εργαλείο αυτό (όπως και παρόμοια εργαλεία άλλων χωρών) έχουν ιδιαίτερα αρνητική επίδραση στα αποθέματα και στους βιότοπους όπου ασκείται η αλιεία. Από διαχειριστική άποψη, η ευρωστία των αποθεμάτων και η μακροχρόνια σταθερότητα της αλιευτικής παραγωγής είναι προτεραιότητα για την Ε.Ε. αλλά και για κάθε Οργανισμό αλιευτικής διαχείρισης.» Νομίζω ότι είναι κάτι παραπάνω από προφανές ότι η τελευταία πρόταση μάλλον δεν πολυαγγίζει τους ιθύνοντες της Διεύθυνσης Θαλάσσιας Αλιείας του ΥΠ.Α.Α.&Τ.

Πραγματικά έχει καταντήσει κουραστικό να βλέπουμε εδώ και δεκαετίας το ίδιο έργο να παίζεται επανειλημμένα. Η Ε.Ε. να θεσμοθετεί στον τομέα της αλιείας - ίσως όχι πάντα με τον καλύτερο τρόπο αλλά εν πάσει περιπτώσει προς την σωστή κατεύθυνση - και η ελληνική πλευρά  μονίμως να παρεκκλίνει. Το χειρότερο δε είναι ότι τις παρεκκλίσεις αυτές συνήθως τις παγιώνει μέσα από  διάφορες πατέντες με τις οποίες ρίχνει ή προσπαθεί να ρίξει στάχτη στα μάτια των αρμοδίων οργάνων της Ε.Ε. Έχω βαρεθεί τα μικροπολιτικά παιχνίδια που παίζονται συνέχεια στον βωμό της προστασίας του περιβάλλοντος. Η εν λόγω Υ.Α. απόφαση ψηφίστηκε 30/12/2014 (εντός προεκλογικής περιόδου). Πως λοιπόν να μην πιστέψω όλους τους αλιείς που μου μετέφεραν ότι πίσω από την απόφαση κρύβεται συγκεκριμένο πολιτικό πρόσωπο; Προχθές άκουσα από χείλη ψαράδων το εξής αμίμητο. Συγκεκριμένος υπάλληλος του ΥΠΠΑ&Τ τους είπε ότι εάν όλα πάνε καλά με το φετινό πρόγραμμα της δοκιμαστικής αλιείας, τότε θα φροντίσει να ξαναδοθούν πίσω άδειες βιτζότρατας σε όσους αλιείς τις απώλεσαν τα τελευταία χρόνια λόγω διάλυσης των σκαφών τους στο πλαίσιο οικονομικής ενίσχυσης. Δηλαδή δόθηκαν χρήματα της ΕΕ για διάλυση σκαφών με προτεραιότητα σε αυτά που διέθεταν το εργαλείο βιτζότρατα και τώρα έρχεται το αρμόδιο Υπουργείο και τάζει λαγούς με πετραχήλια στους αλιείς. Αυτό, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι ξεκινάνε συζητήσεις που αφορούν στην επιστροφή της Μηχανότρατας στο ένα (1) ναυτικό μίλι από τις ακτές, κατά παρέκκλιση της κοινοτικής νομοθεσίας, με πείθει όλο και περισσότερο ότι όλα τα δεινά που περνάμε ως λαός τα τελευταία χρόνια μας αξίζουν με το παραπάνω. Μας αξίζουν γιατί κατ' αναλογία, αντίστοιχες ελληνικές πατέντες έχουν εφαρμοστεί και εφαρμόζονται και σε δεκάδες άλλους τομείς (οικονομίας, υγείας, τροφίμων, κλπ), πλην του περιβάλλοντος. Μας αξίζουν γιατί αντί να δούμε κατάματα τα αρνητικά που έχουμε ως λαός και να προσπαθήσουμε να τα διορθώσουμε, προσπαθούμε να τα καλύψουμε μέχρι να περάσει η δύσκολη περίοδος και μετά να βγούμε από το καβούκι μας και να αρχίσουμε τα ίδια στον βαθμό που μας παίρνει.  Δεν ξέρω αν στην παρούσα φάση υπάρχει σωτηρία για την χώρα και έτσι όπως είναι διαμορφωμένο το πολιτικό σκηνικό δεν ξέρω αν μπορεί να υπάρξει. Δυστυχώς είμαστε λαός που αρέσκεται στα παχιά λόγια και υποσχέσεις και θέτουμε πάντα ως προτεραιότητα το ατομικό συμφέρον και την προσωπική μας βόλεψη. Όσο δε για τους υπόλοιπους....! Ας πάνε να....!