AΛΛΟΣ ΔΡΟΜΟΣ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ

Οι κυνηγημένοι του Εμφυλίου

Την περασμένη εβδομάδα έγραφα για την ταινία της Αλίντας Δημητρίου «Η ζωή στους βράχους», η οποία προβάλλεται αύριο στις 8.30 στην αίθουσα Παύλος Ζάννας. Μια ταινία που αντιστέκεται στη λήθη, ανάχωμα στη που προσπαθούν να σβήσουν. Το ίδιο έρχομαι σήμερα να υποστηρίξω και για το ντοκιμαντέρ του Σταύρου Ψυλλάκη «Άλλος δρόμος δεν υπήρχε» Στην Κρήτη, ένα τμήμα του Δημοκρατικού Στρατού επιβίωσε, ακόμα και όταν ο Εμφύλιος τέλειωσε στην υπόλοιπη Ελλάδα. Οι αντάρτες αυτοί (έξι άνδρες και δύο γυναίκες έμειναν τελικά) παράνομοι και επικηρυγμένοι, κρύβονταν για 14 περίπου χρόνια στο νομό Χανίων, ανασυγκροτώντας τις παράνομες οργανώσεις. Το 1962, έξι από αυτούς δραπέτευσαν, μέσω Ιταλίας, στην Τασκένδη. Οι τρεις ζουν και αποτελούν τα κεντρικά πρόσωπα του ντοκιμαντέρ. Στην ταινία παρακολουθούμε το «θαύμα» της αντοχής των τσακισμένων υπολειμμάτων του Δημοκρατικού Στρατού και την αυτοθυσία των απλών ανθρώπων που τους έκρυβαν τόσα χρόνια. «Πρωταγωνιστές» και «αφανείς» αυτής της ιστορίας, εξίσου φωτεινοί και δυσεύρετοι, πέρα από ιδεολογίες, ενσαρκώνουν κάτι πολύ σημαντικό: βαθιά προσήλωση στον ίδιο τον άνθρωπο και στην αξιοπρέπειά του. Και αυτό είναι το θέμα της ταινίας… Η ταινία είναι βασισμένη στο ομότιτλο βιβλίο που έγραψαν Ο Νίκος και η Αργυρώ Κοκοβλή, δύο από την ομάδα των έξι ανταρτών. Μιλώντας για τους ανθρώπους αυτούς, οι οποίοι είναι οι ήρωες της ταινίας του, ο σκηνοθέτης Σταύρος Ψυλλάκης, έχει πει: «Αυτοί οι άνθρωποι είναι η ενσάρκωση, τα σύμβολα, ενός αγώνα που για να ξεπεράσει αυτές τια απίστευτες δυσκολίες, δε φτάνει μονάχα η πίστη σε κάποια ιδεολογία. Όσο ανώτερη κι αν είναι. Απαιτείται κάτι πολύ περισσότερο: μια βαθιά εντιμότητα. Μια προσήλωση στον ίδιο τον άνθρωπο και στις αξίες που αντιπροσωπεύει». Οι κυνηγημένοι του Εμφυλίου Την περασμένη εβδομάδα έγραφα για την ταινία της Αλίντας Δημητρίου «Η ζωή στους βράχους», η οποία προβάλλεται αύριο στις 8.30 στην αίθουσα Παύλος Ζάννας. Μια ταινία που αντιστέκεται στη λήθη, ανάχωμα στη που προσπαθούν να σβήσουν. Το ίδιο έρχομαι σήμερα να υποστηρίξω και για το ντοκιμαντέρ του Σταύρου Ψυλλάκη «Άλλος δρόμος δεν υπήρχε» Στην Κρήτη, ένα τμήμα του Δημοκρατικού Στρατού επιβίωσε, ακόμα και όταν ο Εμφύλιος τέλειωσε στην υπόλοιπη Ελλάδα. Οι αντάρτες αυτοί (έξι άνδρες και δύο γυναίκες έμειναν τελικά) παράνομοι και επικηρυγμένοι, κρύβονταν για 4 περίπου χρόνια στο νομό Χανίων, ανασυγκροτώντας τις παράνομες οργανώσεις. Το 1962, έξι από αυτούς δραπέτευσαν, μέσω Ιταλίας, στην Τασκένδη. Οι τρεις ζουν και αποτελούν τα κεντρικά πρόσωπα του ντοκιμαντέρ. Στην ταινία παρακολουθούμε το «θαύμα» της αντοχής των τσακισμένων υπολειμμάτων του Δημοκρατικού Στρατού και την αυτοθυσία των απλών ανθρώπων που τους έκρυβαν τόσα χρόνια. «Πρωταγωνιστές» και «αφανείς» αυτής της ιστορίας, εξίσου φωτεινοί και δυσεύρετοι, πέρα από ιδεολογίες, ενσαρκώνουν κάτι πολύ σημαντικό: βαθιά προσήλωση στον ίδιο τον άνθρωπο και στην αξιοπρέπειά του. Και αυτό είναι το θέμα της ταινίας… Η ταινία είναι βασισμένη στο ομότιτλο βιβλίο που έγραψαν Ο Νίκος και η Αργυρώ Κοκοβλή, δύο από την ομάδα των έξι ανταρτών. Μιλώντας για τους ανθρώπους αυτούς, οι οποίοι είναι οι ήρωες της ταινίας του, ο σκηνοθέτης Σταύρος Ψυλλάκης, έχει πει: «Αυτοί οι άνθρωποι είναι η ενσάρκωση, τα σύμβολα, ενός αγώνα που για να ξεπεράσει αυτές τια απίστευτες δυσκολίες, δε φτάνει μονάχα η πίστη σε κάποια ιδεολογία. Όσο ανώτερη κι αν είναι. Απαιτείται κάτι πολύ περισσότερο: μια βαθιά εντιμότητα. Μια προσήλωση στον ίδιο τον άνθρωπο και στις αξίες που αντιπροσωπεύει».

Η ΕΠΟΧΗ 15 Μαρτίου 2009

15/03/2009
Κατηγορίες: Εποχή, Κινηματογράφος . . Συντάκτης: kersanidis

1 σχόλιο

Comments RSS TrackBack Identifier URI