Το ισπανικό κείμενο (διήγημα)

Ένα βράδυ πριν λίγους μήνες, καθώς ήμουν μόνη στο σπίτι και δεν είχα τι να κάνω κι αφού είχα μελετήσει τα ισπανικά μου και μετά είχα πλήξει και πλήξει πάρα πολύ, πήρα το μολύβι κι έγραψα σε μια κόλλα χαρτί ένα μικρό κείμενο.

 Τίποτα δεν θα ήταν παράξενο σ’ αυτό, αν το κείμενο που είχε βγει στο χαρτί, ήταν γραμμένο στα ελληνικά. Όμως το κείμενο είχε γραφτεί στα ισπανικά και έμοιαζε με ποίημα.  Ήταν τριάντα ένας στίχοι ακριβώς και καθώς τους έγραφα, δεν σκεφτόμουν τίποτα. Όταν τέλειωσα, τους διάβασα με περιέργεια για να δω τι έλεγαν :

Οι γεωμέτρες ιερείς

Είμαστε οι υπηρέτες των θεών.
Η κάστα μας χάνεται στα βάθη των γενεών και κανείς δεν ξέρει ποιος ήταν ο πρώτος μας πρόγονος, αυτός που πήρε από τους Ουρανούς το δικαίωμα να δικάζει. Τη λεπτομέρεια αυτή δεν την ξέρει ο λαός. Παντού σ’ όλη τη χώρα, σ’ όλες τις πολιτείες μας είναι στημένα τα αγάλματα ενός μυθικού προγόνου που  λατρεύουμε. Είναι ο Δίκαιος Γεωμέτρης, ο συμπότης των θεών, ο σύντροφος στις ευωχίες τους και ο ιερός μεσολαβητής ανάμεσα σε κείνους και σε μας.

Collapsus (τρία αποσπάσματα από το διήγημα)

Η ακινησία, αγαπητέ κύριε, βλάπτει. Δεν το έχετε ποτέ σας ακούσει;

Ορίστε τώρα τι πάθατε.

Και τι μπορώ να σας κάνω τώρα εγώ; Νομίζετε ότι οι γιατροί είναι θεοί; Κι εμείς άνθρωποι είμαστε όπως  όλος ο κόσμος, δεν κάνουμε θαύματα. Δεν μπορούμε να σας δώσουμε ένα χάπι και να βάλουμε μπροστά το σκουριασμένο μηχανισμό του μυαλού σας. Έπρεπε να είχατε προνοήσει.

Καθημερινές ασκήσεις.

Το πρωί μόλις σηκωθείτε από το κρεβάτι και πριν πάρετε το πρόγευμά σας. Το μεσημέρι πέντε λεπτά προ του φαγητού. Και μια φορά ακόμα το βράδυ πριν τη νυχτερινή σας κατάκλιση. Εύκολες ασκησούλες, ίσα-ίσα για να μη σας βρει αυτή η τρομερή ακαμψία.

Εσείς αδιαφορήσατε. Όπως οι περισσότεροι εξάλλου.

Μας έρχεστε κατόπιν εδώ μαρμαρωμένοι και ζητάτε βοήθεια. Τι να σας κάνουν και οι γιατροί. Η πρόληψη, αγαπητέ κύριε, είναι η καλύτερη θεραπεία, το φωνάζουμε κάθε μέρα. Εσείς όμως αδιαφορείτε.

Ξαφνικά βρίσκεστε μπροστά στην πόρτα του αυτοκινήτου σας παραδείγματος χάριν και μένετε κόκαλο. Σας παίρνουν σηκωτούς και σας φέρνουν άρον άρον στο νοσοκομείο. Κι εμείς τώρα πρέπει να σας κάνουμε καλά.

Αν είναι δυνατόν. Δεν γίνονται θαύματα, κύριε.

Είπαμε: λίγες προληπτικές ασκησούλες. Πόσο χρόνο θα σας πάρουν; Ένα, δυο λεπτά; Αυτό είναι όλο. Και διατηρείστε σε φόρμα. Ξέρετε να ανοίξετε μια πόρτα. Ξέρετε να κυκλοφορήσετε στους δρόμους και στους διαδρόμους. Μπορείτε να διακρίνετε το ωφέλιμο από το βλαβερό. Απλά πράγματα.

Και τι κάνατε εσείς με τα πρώτα ύποπτα συμπτώματα;

Δεν δώσατε σημασία ασφαλώς. Θα υποθέσατε ότι δεν είναι τίποτα, μια προσωρινή πνευματική κούραση, ένα συνηθισμένο κενό. Αδιαφορήσατε με λίγα λόγια. Ώσπου σταθήκατε στην πόρτα του αυτοκινήτου σας και εκεί πετρώσατε. Μείνατε  μια δυο ώρες σαν όρθιο αντικείμενο, μέχρι που σας πήραν είδηση οι διερχόμενοι και κάλεσαν τις πρώτες βοήθειες. Έτσι δεν έγινε περίπου;

Φτωχέ μου κύριε, πέσατε θύμα της τεμπελιάς σας.

Να δούμε τώρα τι μπορούμε να κάνουμε για σας. Ελπίζω να με ακούτε και να με καταλαβαίνετε.

Έλενα, είμαστε έτοιμοι;

Άνοιξε σε παρακαλώ το μνημογράφο.