Οι
ελληνικές πόλεις στα χρόνια της Ρωμαιοκρατίας συνέχισαν να ζουν λίγο πολύ όπως
και πριν, τότε που τις κυβερνούσαν οι βασιλείς των ελληνιστικών βασιλείων. Δεν
μπορούσαν να ασκούν εξωτερική πολιτική, αλλά εξέλεγαν τους τοπικούς τους
άρχοντες που φρόντιζαν για τα εσωτερικά ζητήματα της πόλης.
Αυτές
οι γενιές των Ελλήνων που ήρθαν στη ζωή μετά τις κατακτήσεις του Μεγάλου
Αλεξάνδρου είχαν μεν συνείδηση του μεγάλου πολιτισμού τους, αλλά είχαν ξεχάσει πώς
είναι να ζει κανείς ελεύθερος και ανεξάρτητος στην πόλη του. Αυτό ήταν ήδη μια μακρινή ανάμνηση που δεν νομίζω
ότι τους προκαλούσε θλίψη. Με λίγα λόγια οι Έλληνες επί Ρωμαιοκρατίας ήταν καλά
προσαρμοσμένοι στα δεδομένα της εποχής τους.
