Μια
ακατάσχετη θριαμβολογία κυριαρχεί σε κείμενα και άρθρα στη συντριπτική
πλειοψηφία της Αριστεράς, της αντιπολίτευσης και του αναρχικού χώρου
σχετικά με τις εξελίξεις για την απεργία πείνας του Νίκου Ρωμανού.
Είναι
φυσικά αναμφισβήτητο το γεγονός ότι αποτελεί μεγάλη κινηματική επιτυχία
το ότι ξεσηκώθηκαν μέσα και έξω από την Ελλάδα εκατοντάδες χιλιάδες
άνθρωποι, οι οποίοι με πολύμορφους τρόπους εκδήλωσαν τη συμπαράσταση και
την ευαισθησία τους, το ότι τα αγωνιζόμενα κινήματα έβαλαν στην ατζέντα
τους τα δικαιώματα των κρατουμένων, καθώς επίσης και το γεγονός ότι η
κυβέρνηση αναγκάστηκε να μεταβάλει την άτεγκτη στάση της και να
νομοθετήσει, έστω και την ύστατη στιγμή, μία τροπολογία παρά τη σκληρή
στάση που κρατούσε μέχρι εκείνη τη στιγμή. Και φυσικά το γεγονός ότι
σώθηκε η ζωή ενός 22χρονου, που σε καμία περίπτωση δεν την χρωστούσε στο
κράτος της καταστολής, όπως ούτε και ο φίλος του Αλέξης Γρηγορόπουλος
πριν μερικά χρόνια.
Ωστόσο, η επισκόπηση του περιεχομένου της τροπολογίας που ψηφίστηκε, σε σχέση με τις αλλαγές που επιφέρει στο ήδη υπάρχον καθεστώς, δεν επιτρέπει περιθώρια για θριαμβολογίες.
Με το άρθρο 11 του νόμου «Για τη ρύθμιση δεσμευμένων ή κατασχεμένων χρηματικών απαιτήσεων και μετρητών και άλλες διατάξεις» που ψήφισε η Βουλή στις 10-12-2014, που ακόμη δεν έχει πάρει αριθμό ούτε δημοσίευση στο ΦΕΚ, προβλέπεται ότι στο τέλος της παρ. 1 του άρθρου 58 του ν. 2776/1999 (Σωφρονιστικός Κώδικας) προστίθενται εδάφια που έχουν ως εξής :……








Πορεία αλληλεγγύης στον Νίκο Ρωμανό πραγματοποιήθηκε στην Κωνσταντινούπολη, το Σάββατο, χωρίς να λείψουν τα επεισόδια...



