Οι γεωπολιτικοί λόγοι του «έντιμου» συμβιβασμού ΗΠΑ- Γερμανίας

Η ελληνική οικονομία συχνά τα τελευταία χρόνια βρέθηκε με αρνητικό τρόπο και με ανάλογες αρνητικές συνέπειες στο επίκεντρο του οξυμένου ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού. Αποτέλεσε το θύμα του πολέμου ευρώ – δολαρίου αλλά και όχημα παρέμβασης των ΗΠΑ στις κεντρικές επιλογές διαχείρισης της κρίσης της ευρωζώνης, που συνεχίζεται αν δεν αναβαθμίζεται, σε άμεση πλέον συνάρτηση και με τις εξελίξεις στο ουκρανικό αλλά και στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής.
Όμως αν το κυρίαρχο στις σχέσεις- αντιθέσεις των ιμπεριαλιστών είναι ο ανταγωνισμός (που σήμερα σε σύμπλεξη με τη βαθιά και αθεράπευτη οικονομική κρίση και τη βάρβαρη επίθεση του κεφαλαίου γίνεται ιδιαίτερα καταστροφικός και επικίνδυνος για τους λαούς), ωστόσο πάντα στο πλαίσιο αυτών των σχέσεων ενυπάρχει και η συνεργασία.

Μπορούσε να γίνει αλλιώς;

Η ιστορία διδάσκει! Για όσους βέβαια θέλουν να διδαχτούν. Και οι τελευταίες εξελίξεις με αφετηρία την έναρξη των «σκληρών διαπραγματεύσεων» και «τερματικό σταθμό» τη «σκληρή» συμφωνία παράτασης των μνημονίων και της επιτήρησης που έκλεισε… «νικηφόρα» η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ με τους θεσμούς της… τρόικας (και θεσμοί και τρόικα, για να ‘μαστε όλοι ευχαριστημένοι!), αποδείχθηκαν ιδιαίτερα διδακτικές για όλους. Για μερίδες της αστικής τάξης που φιλοδοξούν ένα «νέο κερδοφόρο πλαίσιο εξάρτησης» (έστω με καταβύθιση της κοινωνίας), για τους «ευρωλάγνους» μικροαστούς που θέλουν «σταθερότητα» και ανακοπή της προλεταριοποίησής τους εντός ευρώ, αλλά, κυρίως και για άλλους λόγους, αποδείχθηκαν διδακτικές για το λαό, το λαϊκό-εργατικό κίνημα, τον κόσμο και τις οργανώσεις της αριστεράς που με τους αγώνες τους τα τελευταία 4-5 χρόνια κλόνισαν το πολιτικό σύστημα που επέβαλλε τη βάρβαρη μνημονιακή πολιτική. Είναι ζήτημα «ζωή και θανάτου» για το λαό να διδαχτεί ώστε να αναπτύξει την πάλη του ενάντια στη σύγχρονη βαρβαρότητα που επιβάλλει ο «πολιτισμός» του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού.

Μεταναστευτικό: Υπεράσπιση της ζωής και των δικαιωμάτων των μεταναστών ή χρησιμοποίησή τους ως «μοχλό πίεσης» προς την Ε.Ε.;

Η κατάσταση και οι εξελίξεις στο κολαστήριο της Αμυγδαλέζας ανέδειξαν ξανά το μεταναστευτικό ζήτημα, στη φάση της νέας διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ αυτή τη φορά. Μετά τους νέους θανάτους και τις αυτοκτονίες μεταναστών, την ανάδειξη ξανά των άθλιων συνθηκών διαβίωσης και της ανύπαρκτης ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, τις εξεγέρσεις των κρατούμενων μεταναστών που βρίσκονται έγκλειστοι στα λεγόμενα Κέντρα Κράτησης μόνο και μόνο γιατί δεν διαθέτουν τα λεγόμενα «νομιμοποιητικά έγγραφα» ακολούθησε κοινή δήλωση των αναπληρωτών υπουργών «Προστασίας του Πολίτη» Γιάννη Πανούση και Μεταναστευτικής Πολιτικής Τασίας Χριστοδουλοπούλου (17/2) στην οποία υπήρχε η δέσμευση για το σταδιακό κλείσιμο της Αμυγδαλέζας, την απελευθέρωση απ΄ αυτό των λεγόμενων ευπαθών ομάδων (παιδιά, οικογένειες, ασυνόδευτοι ανήλικοι, έγκυοι, θύματα βασανιστηρίων) και τη μεταφορά τους σε «δομές φιλοξενίας», καθώς και όσων αιτούνται Ασύλου.

Κάτω η κυβερνητική πολιτική υποταγής στον ιμπεριαλισμό! Για τα δικά του δικαιώματα, με τις δικές του δυνάμεις να παλέψει ο λαός

Πλησιάζει τους δύο μήνες η ζωή της νέας συγκυβέρνησης στη χώρα και γίνονται μέρα με τη μέρα όλο και πιο φανερές οι δύο πλευρές στις οποίες βασίζει την παρουσία της και επιχειρεί να στήσει και να εδραιώσει την πολιτική της.
Από τη μια, σταθερά αναβαθμίζει την υποταγή της στις ιμπεριαλιστικές απαιτήσεις. Ήδη στο Γιούρογκρουπ της 9 Μάρτη –τις αποφάσεις του οποίου η κυβέρνηση χαρακτήρισε «καλές»!- (Α.σ.Γ: και τις οποίες σήμερα ξημερώματα επαναφέραμε στις ...ράγες μιας και είχαν εκτροχιαστεί!) έγινε το βήμα της άμεσης προώθησης της «τεχνικής διαπραγμάτευσης». Δηλαδή της μορφοποίησης συγκεκριμένων νέων μέτρων καταλήστευσης του λαού και της χώρας, στη βάση της απόφασης της 20ής Φλεβάρη και της ακατάπαυστα εμπλουτιζόμενης «λίστας Βαρουφάκη».

Παράταση της προηγούμενης και προετοιμασία νέας επίθεσης στο λαό υπέγραψε η κυβέρνηση

Να γεφυρώσουμε τους χθεσινούς με νέους μεγαλύτερους αγώνες!

Μετά την απόφαση της 20^ης Φεβρουαρίου του Γιούρογκρουπ, η κυβερνητική προπαγάνδα, συνεπικουρούμενη από ευρύ φάσμα παραγόντων σαν τον Άνθιμο, τον Ανδριανόπουλο κοκ, θυμίζει ολοένα και περισσότερο τα επιχειρήματα και τη λογική που ακούγαμε όλη την τελευταία πενταετία: «Σημασία δεν έχει αν υπογράψαμε λιγότερο ή περισσότερο μνημόνιο, αλλά ότι η χώρα στάθηκε όρθια», «κρατήσαμε το κεφάλι έξω από το νερό» και πολλά ανάλογα.
Ποιος είναι αυτός που «κράτησε το κεφάλι έξω από το νερό» στα αλήθεια και διασφάλισε έστω προσωρινά την αναπνοή του; Η κυβέρνηση –και μέχρι νεωτέρας- μπορεί πράγματι να εξασφάλισε την επιβίωση της. Η χώρα και ο λαός πάντως παραμένουν κάτω από το νερό, πνιγμένοι από τη φτώχεια, την ανεργία, την εργασιακή βαρβαρότητα, την κοινωνική εξαθλίωση, ενώ οι όποιες ανακουφίσεις της «κοινωνικής σωτηρίας» που προέβλεπε το πρόγραμμα της νέας κυβέρνησης και εξαγγέλθηκαν από τους υπουργούς της με την ανάληψη των καθηκόντων τους, «αναστέλλονται» ως μη αποδεκτές μονομερείς ενέργειες όπως προβλέπει η απόφαση που «στερέωσε» την κυβέρνηση.

Ήρθε – επιτέλους! – η ώρα της Αριστεράς;

Πολλές φορές έχει εξαγγελθεί, ιδιαίτερα από το 2000 και μετά, αυτή η ώρα. Είτε ως επιθυμία είτε ως σχέδιο -εκλογικό κατά κανόνα- και πάντως όχι μέσα στα φλεγόμενα πεδία της πάλης, που δεν ήταν λίγα όλα αυτά τα χρόνια. Για την ακρίβεια, η όποια Αριστερά καλούσε τον κόσμο που βρισκόταν μέσα σε αυτά τα πεδία (π.χ. αντιπολεμικό 2003, αγώνας ενάντια στην κατάργηση του άρθρου 16, Δεκέμβρης 2008, ξεσηκωμός 2010-12 κ.λπ.) να «σηκώσει» το κεφάλι για να δει την «Αριστερά που ερχόταν» από τις κάλπες που «έπρεπε» να στηθούν!
Παράλληλα όλα αυτά τα χρόνια υπήρξαν πολλές σπίθες που δεν έγιναν φλόγες αγώνα, απεργίες που απομονώθηκαν από τις προηγούμενες και τις επόμενες, απεργίες πρωτόγνωρες (Χαλυβουργία) στις οποίες δεν φάνηκε η Αριστερά να θεωρεί ότι «είναι η ώρα της», απεργίες που κηρύχτηκαν, υπερψηφίστηκαν αλλά «απαγορεύτηκε» να γίνουν (από την Αριστερά και αυτό) γιατί έλειπαν οι «όροι και οι προϋποθέσεις». Και βέβαια υπήρξαν πάμπολλες επιθέσεις του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού στο λαό και στη νεολαία, κυρίως από τον Ιούνη -ή πιο σωστά από το Φλεβάρη- του 2012 μέχρι σήμερα στις οποίες απλώς δεν δόθηκε καμιά μάχη, καμιά μαζική αντίσταση, καθώς προφανώς η επικρατούσα Αριστερά θεωρούσε ότι δεν είναι «η ώρα της».

Παρίσι, επίθεση στην Charlie Hebdo. Ο αληθινός δράστης είναι ο ιμπεριαλισμός!

προδημοσίευση από την Προλεταριακή Σημαία που θα κυκλοφορήσει το Σάββατο.

Η ανθρωποσφαγή που εκτυλίχθηκε το πρωινό της Τετάρτης 7 του Γενάρη στα γραφεία της σατυρικής εφημερίδας Charlie Hebdo στην οδό Νικολά Απέρ στο κέντρο του Παρισιού όσο αποτρόπαια είναι άλλο τόσο αναμενόμενη ήταν. Δράστες δυο νεαροί γάλλο-αλγερινοί αυτήν την φορά, από την μεγάλη δεξαμενή των νέων δίχως μέλλον, γάλλων και μεταναστών δεύτερης και τρίτης γενιάς που κυκλοφορούν με απόγνωση και μίσος στις λαϊκές γειτονιές του Παρισιού και άλλων πόλεων. Μια δεξαμενή από την οποία έπαψε προ πολλού να αναζωογονείται η αριστερά και στην οποία ψαρεύουν με επιτυχία οι φασίστες κάθε κοπής, οι αντιδραστικοί τζιχαντιστές και κάθε λογής οπισθοδρομικές δυνάμεις που αναφύονται συνεχώς τον τελευταίο καιρό στην Ευρώπη και στον κόσμο.

Η φασιστικοποίηση οπλίζει το χέρι των φονιάδων της νεολαίας – και γεννά τα φύτρα της ανατροπής

Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος, Μπερκίν Ελβάν, Αμπέλ Γκαρσία Φερνάντεζ, Μάικλ Μπράουν, Ρεμί Φρεζ, Μαρκ Ντάγκαν… Τα βίαια γεγονότα του Φέργκιουσον ήτανε ο τελευταίος κρίκος μιας αλυσίδας δολοφονικής αστυνομικής βίας σε όλον τον κόσμο, όπου οι νέοι άνθρωποι, πολλοί πριν καν ενηλικιωθούν, αντιμετωπίστηκαν από τα όργανα της «τάξης» ως εχθροί που πρέπει να δολοφονηθούν.
«Αναίτια», «τυχαία», ειπώθηκε. «Η κακιά στιγμή», «επιχειρησιακό λάθος», «απειλή κατά της ζωής του αστυνομικού», «τα καρτέλ», «ήτανε ψυχοπαθής ο μπάτσος». Αισχρά ψέματα που δεν είναι τίποτα άλλο παρά εξωραϊσμός των δολοφόνων, δεν αποτελούν τίποτα λιγότερο από συνενοχή στα επόμενα εγκλήματα.
Ο Μπράουν ήτανε μαύρος. Ο Αλέξης ένα πλούσιο κωλόπαιδο που σύχναζε στα Εξάρχεια. Ο Ρεμί και ο Μπερκίν βρέθηκαν μέσα σε ταραχές -άρα φταίνε αυτοί και οι γονείς τους που δεν ήτανε μαζεμένα στο σπίτι τους. Οι 43 Μεξικανοί φοιτητές ήτανε αριστεροί –αρκετό για να «εξαφανιστείς» στις χώρες της Αμερικής.

Για τον διάλογο στo πλαίσιο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Μετά τις ευρωεκλογές ξεκίνησε στο πλαίσιο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ μια έντονη συζήτηση για τα αποτελέσματά της, επικεντρώνοντας κυρίως σε αυτά των ευρωεκλογών σε σύγκριση με αυτά του πρώτου γύρου των περιφερειακών και δημοτικών. Ο προβληματισμός που αναδύεται από τα κείμενα των στελεχών και των μελών της κινείται κυρίως γύρω από το γιατί η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ενώ σε τοπικό επίπεδο καταφέρνει να παίρνει αρκετά καλά αποτελέσματα, δεν καταφέρνει το ίδιο και σε κεντρικές, πολιτικά, εκλογικές μάχες, όπως οι φετινές ευρωεκλογές, ή μάλλον να το πούμε καλύτερα, με βάση τον χαρακτήρα που τους δόθηκε από τις κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις, του συστήματος αλλά και της Αριστεράς.

Και ιδιωτικές εταιρείες στον χορό της φύλαξης των «Κέντρων κράτησης μεταναστών» !

 Εκτός απ’ το αστικό κράτος και τους κατασταλτικούς του μηχανισμούς, και ιδιωτικές εταιρείες πρόκειται να συμμετάσχουν στη φύλαξη των «Κέντρων κράτησης μεταναστών» στη χώρα μας.

Έτσι, σύμφωνα με την ηλεκτρονική εφημερίδα «EU Observer», η πολυεθνική βρετανική εταιρεία Group 4 Securicor (G4S) πρόκειται να συμμετάσχει σε διαγωνισμό μαζί με άλλες για τη φύλαξη των κέντρων κράτησης στη Δράμα, την Ορεστιάδα και την Κόρινθο.

ΟΥΚΡΑΝΙΑ: Πραξικόπημα από ΗΠΑ-ΕΕ και κινήσεις στρατών στην Ευρώπη έφερε ο ιμπεριαλιστικός ανταγωνισμός

Τα γεγονότα που συνιστούν την Ουκρανική κρίση δεν είναι καθόλου από τα «συνηθισμένα». Από την άποψη της στρατηγικής βαρύτητας και των συνεπειών που μπορεί να διαμορφώσουν είναι πολύ παραπάνω ακόμα και από τις αιματηρές επιδρομές με τις οποίες οι Αμερικανονατοϊκοί κομματιάζουν χώρες και λαούς τις τελευταίες δεκαετίες αναζητώντας και επιδιώκοντας τη «νέα τάξη» μετά τις καταρρεύσεις του 89-91 και τα πεδία που αυτές ανέδειξαν.

ΟΥΚΡΑΝΙΑ: Πραξικόπημα από ΗΠΑ-ΕΕ και κινήσεις στρατών στην Ευρώπη έφερε ο ιμπεριαλιστικός ανταγωνισμός

Τα γεγονότα που συνιστούν την Ουκρανική κρίση δεν είναι καθόλου από τα «συνηθισμένα». Από την άποψη της στρατηγικής βαρύτητας και των συνεπειών που μπορεί να διαμορφώσουν είναι πολύ παραπάνω ακόμα και από τις αιματηρές επιδρομές με τις οποίες οι Αμερικανονατοϊκοί κομματιάζουν χώρες και λαούς τις τελευταίες δεκαετίες αναζητώντας και επιδιώκοντας τη «νέα τάξη» μετά τις καταρρεύσεις του 89-91 και τα πεδία που αυτές ανέδειξαν.
Τις τελευταίες μέρες, στη σχετική ειδησεογραφία των εξελίξεων περί την Ουκρανία προστέθηκαν κάπως αχνά δύο ζητήματα. Το ένα αφορά την «επιτυχή δοκιμασία» εκτόξευσης ρώσικου διηπειρωτικού βαλλιστικού πυραύλου που μπορεί να φέρει πυρηνική κεφαλή. Το άλλο είναι η «πρόταση της κυβέρνησης του Κιέβου» να εγκαταστήσουν οι ΗΠΑ αντιπυραυλική ασπίδα στο έδαφος της Ουκρανίας με αντάλλαγμα την οικονομική ενίσχυση της χώρας. Είναι, νομίζουμε, και οι δύο αυτές ειδήσεις χαρακτηριστικές της τροχιάς της κατάστασης που διαμορφώνουν οι ουκρανικές εξελίξεις.

Άκυρο-Λευκό στις Δημοτικές Εκλογές

Η στάση που κρατάμε σε κάθε εκλογική αναμέτρηση εξαρτάται κάθε φορά από τις ιδιαίτερες πολιτικές συνθήκες της περιόδου, τις αναγκαιότητες που κρίνουμε ότι υπάρχουν για το λαό και το κίνημα και, φυσικά, τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των Αυτοδιοικητικών ή Βουλευτικών εκλογών ή των Ευρωεκλογών. Το βέβαιο είναι ότι σε καμιά περίπτωση δε θεωρούμε ότι το κύριο πεδίο της πολιτικής μας παρέμβασης είναι το εκλογικό, χωρίς αυτό να μας οδηγεί στο να αγνοούμε την πολιτική μάχη που δίνεται έτσι κι αλλιώς. Στην πολιτική μάχη συμμετέχουμε πάντα, είτε με ψηφοδέλτιο είτε χωρίς ή ακόμα και απέχοντας.

Οι αγώνες του κυπριακού λαού και η… "ανεξαρτησία" της Κύπρου

Οι πρώτοι κάτοικοι του νησιού ήρθαν από τα παράλια της Παλαιστίνης και της Μ. Ασίας. Οι Ελληνες κατοίκησαν στο νησί μόλις το 1500 π.Χ. Από τότε πέρασαν πολλοί άποικοι και κατακτητές. Φοίνικες, Ασσύριοι, Αιγύπτιοι, Πέρσες, ο Μ. Αλέξανδρος, Ρωμαίοι, Αραβες, Φράγκοι, Ενετοί και στα 1570 οι Τούρκοι, οι οποίοι το 1878 παραχώρησαν την Κύπρο στους Αγγλους. Αναφέρουμε τα στοιχεία αυτά μόνο και μόνο για να φανεί η τεράστια στρατηγική σημασία που είχε το νησί ανέκαθεν.
Η προσάρτηση της Κύπρου στη Μ. Βρετανία επισημοποιήθηκε με τη Συνθήκη της Λωζάνης (Νοέμβριος 1922-Ιούλιος 1923) και το 1925 η Κύπρος κηρύχθηκε αποικία της Μ. Βρετανίας.

Οι "κακής ποιότητας" μετανάστες μπορούν και να πνίγονται!

 

Φτηνά, κάτω από τα όρια επιβίωσης, μεροκάματα σε χωράφια και εργοστάσια. Συλλέκτες ανακυκλώσιμων υλικών αντί ενός εξευτελιστικού αντίτιμου. Διαμονή σε άθλιες παράγκες ή «σπίτια» με ακριβό ενοίκιο ή και άστεγοι. Κυνήγι από την αστυνομία, «κάρφωμα» από τα αφεντικά για να γλιτώσουν τα μεροκάματα, συνεχείς έλεγχοι σε αυτοκίνητα και σπίτια. Φασιστικές ομάδες που τους κυνηγούν, τους τραυματίζουν ή και τους σκοτώνουν, παράλληλα με τα επίσημα πογκρόμ του Ξένιου Δία, εγκλεισμός σε στρατόπεδα συγκέντρωσης άθλιας διαβίωσης όπου δεν έχουν καν το δικαίωμα να… παραπονεθούν, πόσο μάλλον να διαμαρτυρηθούν και να διεκδικήσουν.

«Μας ψεκάζουν» με κάλπες και εκλογικές αυταπάτες! Χρειαζόμαστε μαζικούς αγώνες και Μέτωπο Αντίστασης

Οι ανησυχίες, οι προστριβές και οι αντιθέσεις εντός του συστήματος της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης δεν είναι λίγες και αφορούν σε σημαντικά ζητήματα. Η εικόνα ενός προγράμματος που οδηγεί στην έξοδο από την κρίση και σε σταθερή πολιτική κατάσταση που επιχειρεί να κατασκευάσει η κυβέρνηση Σαμαρά και οι παρατρεχάμενοί της δεν έχει καμιά σχέση με την πραγματικότητα. Αλλά επίσης και οι περιγραφές της καθεστωτικής αριστεράς και όχι μόνο αυτής, που τα εμφανίζουν «όλα σχεδιασμένα και κανονισμένα» από το σύστημα με ένα γραμμικό τρόπο από το …παρελθόν του Μάαστριχτ, ως το μέλλον… των επόμενων δεκαετιών, κάθε άλλο παρά αποτυπώνουν τις υπαρκτές αντιθέσεις και τους όρους διαμόρφωσης των εξελίξεων. Αυτές οι αφηγήσεις και αναγνώσεις της κατάστασης γίνονται για να εξυπηρετηθούν οι αντίστοιχες πολιτικές ανάγκες και στοχεύσεις των εκφωνητών τους, και ταυτόχρονα να αποκρύψουν και να συσκοτίσουν τους πραγματικούς όρους της κατάστασης και μέσα σε αυτούς κυρίως το ρόλο που πρέπει και μπορεί να αναλάβει ο λαός.

ΙΝΔΙΑ Οι συνθήκες διαβίωσης των γυναικών κρατουμένων

της συντρόφισσας Sheela*

Οι γυναίκες γενικά ζουν σε συνθήκες σκλαβιάς από τη γέννηση ως το θάνατο τους. Είτε στο σπίτι είτε έξω, ζουν σε συνθήκες φυλακής. Στην κοινωνία οι γυναίκες είναι αυτές που υφίστανται τα μεγαλύτερα πνευματικά βασανιστήρια. Αυτό γιατί οι γυναίκες έχουν λιγότερα δικαιώματα και ελευθερίες σε σχέση με τους άντρες. Υφίστανται την κοινωνική καταπίεση από την αρχή της ζωής τους. Η ιστορία των αγώνων των γυναικών ενάντια στην κοινωνική καταπίεση και τις ελευθερίες είναι πολύ μακρά. Οι γυναίκες έχουν κατακτήσει και αρκετές νίκες σ΄ αυτόν τον αγώνα. Ταυτόχρονα αναδεικνύονται καθημερινά νέες γυναίκες αγωνίστριες και ηγετικά στελέχη που συνεχίζουν τον αγώνα για απελευθέρωση στη σωστή κατεύθυνση. Δεν μπορούν να ανεχτούν ούτε την υπάρχουσα ανδρική σοβινιστική και πατριαρχική κοινωνία ούτε το εκμεταλλευτικό σύστημα. Έτσι έρχονται να αντιμετωπίσουν σοβαρές προκλήσεις από την κοινωνία.

25 Γενάρη 2014 -Διεθνής Ημέρα Αλληλεγγύης για τους Ινδούς πολιτικούς κρατούμενους*

Απελευθέρωση χωρίς όρους σε όλους τους πολιτικούς κρατούμενους της Ινδίας!

Στην Ινδία πάνω από 10.000 υποτιθέμενοι μαοϊκοί σαπίζουν στις φυλακές. Σ’ αυτούς πρόκειται να προστεθούν αρκετές χιλιάδες ακόμη που εμπλέκονται στα εθνικά απελευθερωτικά κινήματα (Κασμίρ, Μανιπούρ, κα) ή σε άλλα δημοκρατικά κινήματα.
Εκτός από ηγετικά στελέχη και μέλη του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού (ΛΑΣ) , το 90% και πάνω ανήκει σε χωρικούς Αντιβάσι που αντιστάθηκαν στην υποχρεωτική εκκένωση, αγρότες που αγωνίστηκαν ενάντια στα μνημόνια μεταξύ κυβέρνησης και πολυεθνικών για την εκμετάλλευση του πληθυσμού και τη λεηλασία των εθνικών πόρων, ακτιβιστές των εθνικών μειονοτήτων που αγωνίζονται ενάντια στην αυξανόμενη απειλή του ινδουιστικού φασισμού, σπουδαστές, διανοούμενοι, καλλιτέχνες του Δημοκρατικού Μετώπου και άλλων δημοκρατικών οργανώσεων. Ενοχοι γιατί στάθηκαν στο πλευρό του λαού που αντιμετωπίζει τον πόλεμο που διεξάγεται ενάντια του από το ινδικό κράτος. Λαϊκές γυναίκες και φεμινίστριες που ενώθηκαν ενάντια στην τεράστια κλιμάκωση των βιασμών από μεριάς εν μέρει των ενόπλων και αστυνομικών δυνάμεων και παραστρατιωτικών φασιστικών ομάδων που χρηματοδοτούνται από το κράτος, ως όπλο του πολέμου που διεξάγει ενάντια στο λαό.

Δικαίωμα, ναι! Αλλά τίνος πράγματος; Και πώς; για τις κατασχέσεις και τους πλειστηριασμούς

Είναι ξεκάθαρο πλέον ότι η κυβέρνηση με το νόμο για τους πλειστηριασμούς που θα ψηφιστεί αύριο στη Βουλή τους απελευθερώνει πλέον ακόμη περισσότερο και σταδιακά, βολικό για τις τράπεζες,  και προβάλλοντας κάποιες δήθεν θετικές πλευρές για να καθησυχάσει κόσμο. Και μιλάμε πάντα για τους πλειστηριασμούς και όχι τις κατασχέσεις, που κατά τη γνώμη μας είναι εξίσου, αν όχι περισσότερο, σοβαρό ζήτημα και που είναι πλήρως απελευθερωμένες έτσι κι αλλιώς, μιλάμε για τις τράπεζες και όχι για τα ασφαλιστικά ταμεία, για την εφορία αλλά και για τρίτους όπου μπορεί να υπήρχαν οφειλές. Παράλληλα γίνεται ακόμη πιο ξεκάθαρη η τύχη άλλων περιουσιακών στοιχείων όσων χρωστούν δάνεια μιας και με το έως τώρα καθεστώς υπήρχε μια θολούρα της οποίας το ξεκαθάρισμα αφηνόταν στα δικαστήρια. Εννοούμε την υποχρέωση πώλησης όλων των άλλων περιουσιακών στοιχείων στη περίπτωση ένταξης στο νόμο Κατσέλη. Θα επανέλθουμε.
Εδώ αναδημοσιεύουμε μερικά στοιχεία όπως βγήκαν στις εφημερίδες (Ριζοσπάστης) και ακολούθως σχετικό άρθρο από την τελευταία Προλεταριακή Σημαία.

Γιατί χάθηκε η μάχη του Δεκέμβρη;

Ο Δεκέμβρης του 1944 υπήρξε κομβικός από πολλές απόψεις. Έδειξε τα όρια της τότε ηγεσίας του ΚΚΕ, έδειξε το πόσο αδίστακτη ήταν μια ιμπεριαλιστική δύναμη σαν την Αγγλία, έδειξε την επιμονή ενός λαού ο οποίος πάλευε σχεδόν άοπλος απέναντι σε πανίσχυρες ένοπλες δυνάμεις επί 33 μέρες, έδειξε το πόσο αδίστακτη μπορεί να γίνει η ντόπια άρχουσα τάξη αλλά και πόσο εύκολα να ξεπουληθεί, όταν κινδυνεύει η εξουσία της.
Δύο πάντως είναι τα κυριότερα ερωτήματα που απασχόλησαν την αριστερά τις δεκαετίες που ακολούθησαν. Ήταν ο Δεκέμβρης αναπόφευκτος ή ήταν λάθος; Και, από τη στιγμή που ξεκίνησε ο Δεκέμβρης, θα μπορούσαν άραγε να είχαν εξελιχθεί διαφορετικά τα πράγματα;
Στο πρώτο ερώτημα, η απάντηση από όλες τις πλευρές θα καταλήγει να είναι θετική. Δύσκολα θα μπορούσε να υπάρξει ένα είδος δυαρχίας σε μια εξαρτημένη χώρα, με ένα ένοπλο δοκιμασμένο κίνημα από τη μια και με μια άρχουσα τάξη από την άλλη, η οποία προσπαθούσε να επανεδραιώσει τη θέση της. Από τη στιγμή μάλιστα που το ΕΑΜ αλλά και η ηγεσία του ΚΚΕ έπεσαν στον δρόμο των συμφωνιών (Λιβάνου, Καζέρτας, κυβέρνησης εθνικής ενότητας) και δεν επεδίωξαν να πάρουν την εξουσία της Ελλάδας, την οποία ουσιαστικά είχαν απελευθερώσει με τον ΕΛΑΣ, πριν ακόμη εμφανιστούν οι βρετανικές δυνάμεις στη χώρα, ο δρόμος της σύγκρουσης έμοιαζε αναπόφευκτος.