Εἶναι ὁ Χριστὸς τὸ κέντρο τῆς ζωῆς μας;

Εἶναι ἡ ζωή μας χριστοκεντρική; Βλέπουμε σὲ κάθε στιγμή της τὸν Χριστὸ μπροστά μας, νὰ μᾶς εὐλογεῖ καὶ νὰ κατευθύνει τὰ βήματά μας; Γιὰ κάθε μας πράξη καὶ ἐνέργεια θέτουμε τὸ ἐρώτημα, ἂν αὐτὴ θὰ ἀρέσει στὸν Χριστό μας; Ἐγκαταλείπουμε τὸ ἐγώ μας καὶ εἴμαστε ἕτοιμοι νὰ θυσιασθοῦμε γιὰ τοὺς συνανθρώπους μας; Μποροῦμε μὲ παρρησία νὰ ἀναφωνοῦμε αὐτὸ ποὺ φώναζε μὲ στεντόρεια φωνὴ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος: «Ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός» (Γαλ. β΄ 20); 

Εἴμαστε Ὀρθόδοξοι;

Ἡ Ὀρθοδοξία μας εἶναι ἡ μόνη ἀλήθεια. Δὲν εἶναι ἰδέα, δὲν εἶναι θεωρία, δὲν εἶναι σύστημα. Εἶναι ὁ Κύριός μας  Ἰησοῦς, ποὺ ὁ ἴδιος μᾶς διαβεβαιώνει ὅτι εἶναι ἡ ἀλήθεια λέγοντας «Ἐγώ εἰμι ἡ ἀλήθεια» (Ἰωάν. ιδ΄ 6). Αὐτὸς ὁ Θεάνθρωπος εἶναι ἡ Ὀρθοδοξία μας!

Ἡ Ὀρθόδοξη πίστη μας δὲν εἶναι ὑπόθεση γνώσεως. Κυρίως εἶναι ὀρθὸς τρόπος ζωῆς. Ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι ταυτόσημη μὲ τὴν ὀρθοπραξία.

Εὐχὴ εἰς τὸν λυτῆρα τῆς Ἑλληνικῆς οἰκονομικῆς ἡμῶν κρίσεως, Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, διὰ πρεσβειῶν τῆς Παναγίας Αὐτοῦ Μητρὸς

Εἰσαγωγὴ καταστροφικῶν ἀσθενειῶν

Στὴ δύσμοιρη πατρίδα μας δὲν εἰσάγουμε μόνο ἀγαθά, εἴδη ἐξελιγμένης τεχνολογίας, μηχανήματα, φάρμακα, ἀποικιακὰ τρόφιμα καὶ ποτά, εἴδη ποὺ δὲν παράγονται στὸν τόπο μας, ἀλλὰ εἶναι ἀπαραίτητα στὴ σύγχρονη κοινωνία μας. Μαζί, ὅμως, μὲ αὐτά, δυστυχῶς, εἰσάγουμε καὶ προϊόντα καταστροφικά, ὅπως θρησκευτικὲς δοξασίες, ἐλευθέρια ἤθη καὶ ἀσθένειες ψυχικές, σωματικὲς καὶ περιβαλλοντικές.

Ἀπ’ τὸ σπίτι ποὺ λείπει ὁ Χριστός χορεύει διαρκῶς ὁ πονηρός.

Ζοῦμε σὲ ἐποχὴ ἀποστασίας ἀπὸ τὸ θεῖο θέλημα. Ἔχουμε θέσει στὸ περιθώριο τὸ Θεό μας καὶ πορευόμαστε σύμφωνα μὲ τὶς ἐπιθυμίες τῶν καρδιῶν μας. Ἰσχύει γιὰ τὴν κοινωνία μας καὶ γιὰ κάθε ἕνα ἀπὸ ἐμᾶς ὁ λόγος τοῦ Ψαλμωδοῦ (Ψαλμ. ΝΒ΄ 4), τὸν ὁποῖον μὲ πόνο ψυχῆς ἐπαναλαμβάνει ὁ θεῖος Παῦλος: "Πάντες ἐξέκλιναν, ἅμα ἠχρειώθησαν· οὐκ ἔστι ποιῶν χρηστότητα, οὐκ ἔστιν ἕως ἑνός» (Ῥωμ. γ΄ 12).