Γιατί ο Τάσσος ζήτησε ένα βροντερό ΟΧΙ στο Σχέδιο Ανάν και γιατί δεν το αξιοποίησε

Γράφει ο Σάββας Ιακωβίδης

 

Στην πολιτική και στη διπλωματία, οι ευκαιρίες για σωτήριες και κρατικά ωφέλιμες αποφάσεις, μία φορά παρουσιάζονται. Αυτήν τη βασική αρχή ο πρώην Πρόεδρος της Κύπρου, Τάσσος Παπαδόπουλος, την υποτίμησε. Στις 24/4/2026 συμπληρώθηκαν 22 χρόνια από το βροντερό και σωτήριο ΟΧΙ του κυπριακού Ελληνισμού στο πολιτειακό, κρατικό, νομικό και συνταγματικό τερατούργημα του Σχεδίου Ανάν.

 

Τι συνέβη και γιατί ο μ. Τάσσος, αντί ν’ αναδειχθεί σε πολιτικό Εθνάρχη, προτίμησε την ιδιότητα του κοινοτάρχη; Η «Σημερινή» με το Ράδιο Πρώτο και το ΣΙΓΜΑ, καθώς και ο Αντέννα και το Συγκρότημα του «Φιλελευθέρου» είχαν συνασπιστεί εναντίον του Σχεδίου. Οι Έλληνες Κύπριοι είχαν χωριστεί σε υποστηρικτές του «ναι» και σε προασπιστές του «όχι» στα χωριστά δημοψηφίσματα, που κακώς δέχτηκε ο Τάσσος.

 

Δύο 24ωρα πριν από το διάγγελμα του Τάσσου (7/4/2004), ο Διευθυντής του Συγκροτήματος ΔΙΑΣ, Κωστής Ν. Χατζηκωστής, που βρισκόταν για προσκύνημα στο Άγιον Όρος με τον Νίκο Παττίχη (Συγκρότημα «Φιλελευθέρου») και τον Πεύκιο Γεωργιάδη, τότε Υπουργό Παιδείας, μου τηλεφώνησε. Ζήτησε να πληροφορηθεί τι σχεδίαζε ο Τάσσος να πει. Τον ενημέρωσα πως, με βάση πληροφορίες μας, ο Πρόεδρος θα παρέθετε τα θετικά και τα αρνητικά του σχεδίου και θα άφηνε τους πολίτες ν’ αποφασίσουν.

 

Ο κ. Χατζηκωστής σε έντονο ύφος διερωτήθηκε τι ο Τάσσος πάει να κάνει. «Αυτός γνωρίζει καλύτερα απ’ όλους το Σχέδιο και θα κλοτσήσει την μπάλα της ευθύνης στους πολίτες; Οφείλει να τους καλέσει να το απορρίψουν», πρόσθεσε. Ευθύς αμέσως άρχισε έναν μαραθώνιο τηλεφωνημάτων προς τον Τάσσο και στενούς συνεργάτες του, ώστε να πειστεί να καλέσει τους πολίτες να εκφράσουν ένα βροντερό ΟΧΙ στο Σχέδιο.

 

Άλλωστε, όπως γράφει και στο γνωστό βιβλίο του: «7 Προεδρικά Πορτραίτα. Τι συζήτησα με τους 7 Προέδρους της Κύπρου» (Β’ έκδοση, Γερμανός, 2023), ο κ. Χατζηκωστής είχε διαβεβαιώσει έγκαιρα τον Τάσσο ότι, σύμφωνα με εκτιμήσεις και αναλύσεις της «Σημερινής», πέραν του 70% των πολιτών θα ψήφιζαν ΟΧΙ. Ο Τάσσος συνέταξε διάφορα προσχέδια διαγγέλματος. Με το τελευταίο κάλεσε τον λαό να μην υποθηκεύσει το μέλλον «στην πολιτική βούληση της Τουρκίας. Να προασπιστεί την Κυπριακή Δημοκρατία λέγοντας ‘‘όχι’’ στην κατάλυσή της». Για να προσθέσει τα εξής κεφαλαιώδη:

 

«Λυπούμαι, ειλικρινά, γιατί δεν μπορώ ν’ αποδεχθώ και να υπογράψω το Σχέδιο Ανάν όπως, τελικά, διαμορφώθηκε. Παρέλαβα Κράτος διεθνώς αναγνωρισμένο. Δεν θα παραδώσω ‘‘κοινότητα’’ χωρίς δικαίωμα λόγου διεθνώς και σε αναζήτηση κηδεμόνα. Και όλα αυτά έναντι κενών, παραπλανητικών, δήθεν, προσδοκιών. Έναντι της ανεδαφικής ψευδαίσθησης ότι η Τουρκία θα τηρήσει τις δεσμεύσεις της».

 

Στην Κύπρο και ειδικά στην Ελλάδα, το διάγγελμα του Τάσου και η δραματική έκκληση στους Έλληνες της Κύπρου ν’ απορρίψουν το Σχέδιο, θεωρήθηκε ως ένα δεύτερο εθνικό ΟΧΙ μετά από εκείνο του Μεταξά. Πολλοί τον χαρακτήριζαν ως νέο πολιτικό Εθνάρχη επειδή διέσωσε την αξιοπρέπεια των Ελλήνων και την Κυπριακή Δημοκρατία από την κατάλυση.

 

Η 24η Απριλίου 2004 ήταν Σάββατο – και τραγική επέτειος της γενοκτονίας των Αρμενίων από τις σφαγιαστικές ορδές των Τούρκων. Δεν ήταν τυχαία η επιλογή της ημέρας, ως ακόμα μία αισχρή απειλητική υποβολή εναντίον των Ελλήνων της Κύπρου. Όπως ήταν αναμενόμενο, το ΟΧΙ στο Σχέδιο Ανάν προκάλεσε ανείπωτη ανακούφιση στον λαό. Ο Τάσσος είχε μία, μοναδική, ιστορική και ανεπανάληπτη ευκαιρία ν’ αναδειχθεί όντως σε Εθνάρχη με δύο αποφάσεις.

 

Πρώτον, αφού το Σχέδιο Ανάν απορρίφθηκε συντριπτικά και ήταν άκυρο (null and void όπως παραδέχθηκαν Ανάν και Ντε Σότο), όφειλε να καταθέσει δική μας πρόταση λύσης του Κυπριακού. Δεύτερον, ήταν μοναδική ευκαιρία να ιδρύσει ένα νέο κόμμα, αξιοποιώντας τη δυναμική απ’ όλους τους κομματικούς, πολιτικούς χώρους, ώστε να συνενώσει τους πολίτες με ένα νέο όραμα, μια νέα στρατηγική επίλυσης του προβλήματος και αντιμετώπισης της Τουρκίας.

 

Ο Πρόεδρος δεν είχε σχέδιο Β’ είτε για το «ναι» είτε για το «όχι». Δεν σκέφτηκε τι θα κάνει μετά το, σωτήριο για την Κυπριακή Δημοκρατία, αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος και πώς θα το αξιοποιήσει. Οι έξωθεν και έσωθεν πιέσεις, απειλές και εκβιασμοί και μικροπολιτικές φιλοδοξίες τον εμφάνισαν να πελαγοδρομεί. Και εμφανώς φαίνεται πως επενέργησαν κατασταλτικά.

 

Πληροφορίες μου λένε πως, αφού το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος ήταν προδιαγεγραμμένο, ο Τάσσος συσκέφθηκε στο Προεδρικό με τους εταίρους του, ΑΚΕΛ, ΕΔΕΚ και Οικολόγους για να διαβουλευθούν περί του πρακτέου. Ανάμεσά τους επικράτησε έκδηλη αμηχανία. Ένας εκ των παρισταμένων εισηγήθηκε όπως η ελληνική πλευρά ετοιμάσει δικό μας σχέδιο λύσης αντί ν’ αναμένει σχέδια που τεχνουργούνταν από τους Εγγλέζους σε συνέργεια με τους Τούρκους και τον αδύναμο ΟΗΕ, και είχαν τη σφραγίδα της υποταγής και της κατάλυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας.

 

Ο Τάσσος απέρριψε την εισήγηση (αλλά αποδέχτηκε, δυστυχώς, την ολέθρια επιδιαιτησία στη σύσκεψη της Ν. Υόρκης, επειδή η τότε πολιτική ηγεσία πήγε εντελώς απροετοίμαστη και στηριζόμενη σε δήθεν δεδομένη άρνηση του Ντενκτάς).

 

Εκ των υστέρων έγινε κατανοητό γιατί δεν άρπαξε τη μοναδική ευκαιρία να καταθέσει δικό μας σχέδιο και να ανατρέψει μια διαδικασία επίλυσης του Κυπριακού, που οδηγούσε και οδηγεί και σήμερα κατευθείαν προς τουρκικόν κρημνόν και προτεκτορατοποίηση, τουρκοποίηση της Κύπρου.

 

Πρώτον, δεν ήθελε να συγκρουστεί με τον μεγάλο συνέταιρό του, το ΑΚΕΛ, που, κατά τον μ. Χριστόφια, είπε ΟΧΙ στο Σχέδιο Ανάν για να… τσιμεντώσει το «ναι». Δεύτερον, ο Τάσσος, αντί να δράσει ως μεγάλος Ηγέτης με το φωτοστέφανο τού ΟΧΙ και την ευρύτατη λαϊκή αποδοχή, ενήργησε ως απλός κοινοτάρχης με μικροπολιτικές σκοπιμότητες, επειδή η έγνοια του ήταν οι Προεδρικές του 2008. Τρίτον, πίστευε αφελέστατα ότι το ΑΚΕΛ και ο Δ. Χριστόφιας, έναντι του οποίου έτρεφε ιδιαίτερη συμπάθεια, θα τον υποστήριζαν εκ νέου για την Προεδρία.

 

Έπεσε τραγικά έξω στους υπολογισμούς του. Ήδη, από τις αρχές του 2007 και μέχρι την άνοιξη ο τότε ΓΓ του ΑΚΕΛ είχε αρχίσει διερευνητικές επαφές και συναντήσεις με διάφορους παράγοντες και πρόσωπα, μεταξύ αυτών και ο διευθυντής της «Σημερινής», Κ.Ν. Χατζηκωστής. Στόχος του ήταν να σφυγμομετρήσει αντιδράσεις και ν’ ακούσει γνώμες και εισηγήσεις.

 

Όπως μου εξιστόρησε ο κ. Χατζηκωστής, κάποια στιγμή τηλεφώνησε στον Τάσσο και τον πληροφόρησε ότι «ο φίλος σου ο Δημήτρης (Χριστόφιας) θα είναι υποψήφιος το 2008 για την Προεδρία». Ο Τάσσος δεν ήθελε ν’ ακούσει και μάλιστα οργισμένος είπε στον κ. Χατζηκωστή ότι επίτηδες λέει αυτά για να τους βάλει να τσακωθούν!

 

Όντως, ο Δ. Χριστόφιας εξήγγειλε την υποψηφιότητά του και στον δεύτερο γύρο των Προεδρικών του 2008, με την υποστήριξη του ΔΗΚΟ (αφού ο Τάσσος αποκλείστηκε από τον πρώτο γύρο – είναι άλλο μεγάλο κεφάλαιο γιατί απέτυχε…), εξελέγη Πρόεδρος.

 

Ο Τάσσος, ικανότατος, έξυπνος και μεθοδικός πολιτικός, δεν θέλησε ν’ απαγκιστρωθεί από ξεπερασμένες και αποτυχημένες μικροπολιτικές πρακτικές και να καταξιωθεί στον Ελληνισμό ως ο Ηγέτης που όχι μόνο απέρριψε βροντερά, διά του λαού, το έκτρωμα Ανάν, αλλά και ανέτρεψε την καθεστηκυία κομματική και πολιτική τάξη, αλλάζοντας τα δεδομένα της επίλυσης του Κυπριακού. Δεν τόλμησε!

 

Όπως δεν τόλμησε ν’ απορρίψει την επιδιαιτησία. Δεν αξιοποίησε τη δυναμική τού ΟΧΙ. Δεν αντιστάθηκε σε πιέσεις. Φοβήθηκε μήπως μας κατηγορήσουν ότι δεν είμαστε «καλά παιδιά» αφού δεν θέλουμε λύση. Δεν απέρριψε τις μηχανεύσεις ΟΗΕδων και άλλων διαμεσολαβούντων. Προτίμησε να καταφύγει στις γνωστές μικροκομματικές συναλλαγές επειδή ο στόχος του ήταν η επανεκλογή του το 2008. Η Ιστορία μία φορά χτύπησε την πόρτα και ο Τάσσος δεν της άνοιξε...

 

πηγή 

ΤΟ ΣΠΗΛΑΙΟ ΦΡΑΓΧΘΙ

Γράφει ο Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων 

 

Το σπήλαιο Φράγχθι αποτελεί σήμερα το χαρακτηριστικότερο στον Ευρωπαϊκό χώρο. Δείγμα συνεχούς οικήσεως από τον Προϊστορικό άνθρωπο της Παλαιολιθικής Εποχής μέχρι και της Νεολιθικής τοιαύτης. Μέγα τμήμα του σπηλαίου προφανώς από ισχυρότατο σεισμό ή κατά τον κατακλυσμό του Δευκαλίωνος (γνωστός ως κατακλυσμός του Νώε)

 

Το σπήλαιο αυτό ήταν γνωστό για το αρχαιολογικό του ενδιαφέρον ήδη από το 1956 όταν νεαροί Ελληνες μαθητές είχαν εισέλθει σ’ αυτό και ανακάλυψαν όστρακα (θραύσματα) Νεολιθικών αγγείων και εργαλεία από λίθο και οψιανό τα οποία προσκόμισαν στο Αρχαιολογικό Μουσείο Αθηνών. Οι ιθύνοντες της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας δεν έδειξαν ενδιαφέρον, γιατί άλλωστε να δείξουν αφού ξένοι ως τότε έκαναν τις ανασκαφές και εμείς λέγαμε ότι αυτοί μας υπαγόρευαν, ορισμένοι εκ των οποίων είτε λόγω αγνοίας είτε και κακόβουλοι. Ετσι μας φύτεψαν στην κεφαλή ανθελληνικές και ψευδείς απόψεις και θεωρίες, ότι δήθεν δεν είμαστε γηγενείς αλλά επίλυδες, ότι δεν είχαμε γραφή και την πήραμε από τους φοίνικες, ότι οι Πελασγοί πρωτοέλληνες δεν ήταν οι πρόγονοι μας αλλά Προέλληνες, ότι εμείς καταγόμαστε από τους ανύπαρκτους Ινδοευρωπαίους που ήρθαν από το «πουθενά» έφτιαξαν «ουδένα» πολιτισμό σε ακαθόριστη χώρα και άλλα τρελά, παράλογα και παλαβά τα οποία αναχαράζουν ακόμη στο ΣΚΑΙ, του συστήματος οι άκριτοι παπαγάλοι.

 

Θα μου πείτε και που να πρωτοπορεί η Αρχαιολογική μας Υπηρεσία στην χώρα, που όπου και να σκάψεις θα βρεις αρχαία; Τώρα η κατάσταση έχει βελτιωθεί.

 

Παρά τις επανειλημμένες οχλήσεις ουδείς αρχαιολόγος εδέησε να επισκεφθεί το σπήλαιο έστω να το δει. Το 1963 όταν ο εφοπλιστής Λιβανός αγόρασε την εντός του κόλπου νησίδα «Κορωνίς» και άρχισαν χωματουργικές εργασίες με κίνδυνο για τον προ του σπηλαίου χώρον και πάλι ουδεμία ανταπόκριση εκ μέρους των Ελλήνων αρχαιολόγων παρά τις εκκλήσεις ιδιωτών περί πιθανής καταστροφής. Τότε ειδοποιήθηκε η εργαζόμενη στον χώρο της αρχαίας πόλεως των Αλιέων (Πόρτο- Χέλι) αποστολή των Πανεπιστημίων της Πενσιλβάνιας και Ινδιάνας. Με ενδιαφέρον κινήθηκαν οι καθηγητές Τζέημσον και Τζάκομπσον και βρέθηκαν στο σπήλαιο, όπου εκ πρώτης όψεως διαμόρφωσαν την άποψη ότι πρόκειται για μια μεγάλη αρχαιολογική ανακάλυψη. 

 

Το επόμενο έτος ο δεύτερος εξ αυτών ηγήθηκε έρευνας του χώρου ο οποίος αποτελεί σήμερα ένα εκ των παγκοσμίως γνωστότερων σημείων της Προϊστορίας του πλανήτη μας. Επίσης εκείνη την εποχή η Αρχαιολογική Υπηρεσία δεν έδειξε ενδιαφέρον για την έρευνα των νησιών του Αργολικού Κόλπου όπου οι ιδιώτες εύρισκαν διεσπαρμένες πέτρες από οψιανό λίθο της Μήλου, ένδειξη ναυσιπλοΐας τα πανάρχαια χρόνια της Παλαιολιθικής Εποχής. Τούτο οδήγησε τους καθηγητές του Πανεπιστημίου του Μπούλουμιγκτον να προβούν σε επιστημονική ανακοίνωση ότι στην Μεσόγειο η ναυσιπλοία είχε αρχίσει προ του 11.000 π.Χ, γεγονός που ορίζει νέους ορίζοντες στην προϊστορία. Να σημειωθεί ότι κατά τους γεωλόγους ο οψιανός λίθος που βρέθηκε στο Σπήλαιο Φράχθι είναι αποκλειστικότητα της Μήλου και δεν βρίσκεται πουθενά αλλού.

 

Τι βρέθηκαν στο σπήλαιο Φράγχθι;

 

Λεπτομερής καταγραφή ευρημάτων

 

Το Φράγχθι είναι από τα πληρέστερα «αρχεία» της προϊστορίας στην Ευρώπη, γιατί δίνει συνεχή στρωματογραφία δεκάδων χιλιάδων ετών. Παρακάτω σου δίνω αναλυτικά και κατηγοριοποιημένα τι έχει βρεθεί:

 

1. Πρώτο-Παλαιολιθική περίοδος (~40.000–20.000 π.Χ.)

 

Λίθινα εργαλεία Πυριτόλιθος (flint): λεπίδες, ξέστρα, μικρολεπίδες

Χαλαζίας και ασβεστόλιθος

Τεχνική απολεπισμού (blade technology)

Οστά ζώων Ελάφια, αγριοκάτσικα, άγρια άλογα

Μικρά θηλαστικά και πτηνά

Δείχνουν κυνήγι μεγάλων ζώων

Θαλάσσια ευρήματα Όστρεα (κοχύλια)

Σαλιγκάρια → βασική τροφή σε δύσκολες περιόδους

 

2. Μεσολιθική περίοδος (~20.000–10.000 π.Χ.)

 

Πολύ κρίσιμη φάση

Οψιανός (από Μήλο) Μαχαίρια, αιχμές, μικρολεπίδες

Απόσταση ~150 χλμ → ναυσιπλοΐα στο Αιγαίο

Από τις αρχαιότερες αποδείξεις θαλάσσιας μετακίνησης στην Ευρώπη

Αλιεία – θαλάσσια δραστηριότητα Οστά ψαριών (τόνος κ.ά.)

Αγκίστρια από οστό

Βάρη διχτυών

Ταφές Ανθρώπινοι σκελετοί μέσα στο σπήλαιο

Συχνά σε συνεσταλμένη στάση

Μερικές με προσφορές

 

Από τις παλαιότερες ταφές στον ελλαδικό χώρο

Διατροφή Ποικιλία: κυνήγι + ψάρεμα + συλλογή

Μετάβαση σε πιο σύνθετη οικονομία

 

3. Νεολιθική περίοδος (~10.000–3.000 π.Χ.)

 

Κεραμική Αγγεία αποθήκευσης και μαγειρέματος

Διακόσμηση απλή έως πιο σύνθετη

Γεωργία – καλλιέργειες Σπόροι: σιτάρι

κριθάρι

όσπρια

Μυλόπετρες για άλεσμα

Εξημερωμένα ζώα 

Πρόβατα, κατσίκες

Πρώιμη κτηνοτροφία

Οστέινα εργαλεία 

Βελόνες

Σουβλιά

Αγκίστρια

Κοσμήματα Χάντρες από: 

όστρεα

οστά

λίθο

 

4. Σπάνια & ιδιαίτερα ευρήματα

 

Οψιανός μεγάλης κλίμακας Συστηματική χρήση → όχι τυχαία επαφή

Υποδηλώνει δίκτυα ανταλλαγών

Στρωματογραφία Διαδοχικά επίπεδα κατοίκησης χωρίς μεγάλα κενά

Επιτρέπει ανασύνθεση ζωής για ~17.000 χρόνια

 

Περιβαλλοντικά στοιχεία Γύρη φυτών (pollen)

Ιχνη κλιματικών αλλαγών

 

5. Τι αποδεικνύουν συνολικά

 

Το Φράγχθι δείχνει ότι στον ελλαδικό χώρο υπήρχε: 

συνεχής ανθρώπινη παρουσία από παγετωνική εποχή

μετάβαση από: κυνηγούς → ψαράδες → γεωργούς –εμπόρους-τεχνίτες

ναυσιπλοΐα στο Αιγαίο ήδη πριν 20.000 χρόνια π.Χ

πρώιμα δίκτυα επικοινωνίας νησιών

 

Συνοπτική ουσία

 

Δεν είναι ένας «μυστηριώδης» χώρος με χαμένους πολιτισμούς, αλλά κάτι πιο σημαντικό:

εργαστήριο της ανθρώπινης εξέλιξης στον ελλαδικό χώρο

από τις παλαιότερες αποδείξεις θαλάσσιας δραστηριότητας στην Ευρώπη

 

Αν θέλεις, μπορώ να σου κάνω το επόμενο βήμα: 

σύνδεση Φράγχθι με Αιγηίδα/κατακλυσμούς

ή σύγκριση με άλλους προϊστορικούς χώρους της Ελλάδας

ή τι λένε αυτά για τους πρώιμους Αιγαίους πληθυσμούς

 

Τα ανωτέρω συμφωνούν πλήρως με τα γραπτά της Ελληνικής Αρχαιολογίας η οποία κατά τον Αθαν. Σταγειρίτη είναι η Ελληνική ιστορία της αρχαιότητας. Πως ο βασιλιάς Δίας διέδωσε την γεωργία και έκανε τους ανθρώπους από τροφοσυλλέκτες και κυνηγούς σε γεωργούς, πως διέδωσε την καλλιέργεια του σίτου, πως συγκέντρωσε τους διάσπαρτους οικισμούς σε πόλεις κ.ο.κ

 

Γενικό Συμπέρασμα

 

Η ζωή στον Ελλαδικό χώρο είναι συνεχής , αδιάκοπη και αδιάσπαστη . Υφίσταται αλλαγές διότι τα πάντα αλλάζουν στον κόσμο, αλλά διατηρεί πάντα την ιστορία και τις παραδόσεις του με μύθους με τα ήθη και έθιμα του τα οποία ακόμη και σήμερα εκδηλώνει . Αυτά φαίνονται στα ιστορικά βιβλία , στα αρχαιολογικά, ανθρωπολογικά ευρήματα κλπ

 

Επομένως όσοι προσπαθούν να περάσουν θεωρίες ξένες προς την πραγματικότητα και να αμφισβητήσουν για δήθεν έλλειψη επαρκών τεκμηρίων γίνονται καταγέλαστοι διότι οι αποδείξεις είναι ενώπιον τους και καθημερινά η Ελληνική γη και η ξένη τους παρουσιάζει νέες εκπλήξεις και τους διαψεύδει παταγωδώς. Αλλά η δογματική τους στάση αμφισβητεί τα πάντα ανελλιπώς. Αιτία της διάλυσης τους και της χαοτικής τους πτώσης στο κενό.

 

Τα δεδομένα είναι σαφή και δεν επιδέχονται παρερμηνείες: 

Συνεχής κατοίκηση για δεκάδες χιλιάδες χρόνια

Μετάβαση από κυνηγούς σε γεωργούς

Οργανωμένη αλιεία, θαλάσσια δραστηριότητα και πρώιμη ναυσιπλοΐα

Δίκτυα μεταφοράς πρώτων υλών ήδη από τη Μεσολιθική εποχή

 

Σε εποχές που ουδείς άλλος λαός είχε στην ιστορία εμφανιστεί.

 

Ο οψιανός από τη Μήλο δεν «βρέθηκε τυχαία». Μεταφέρθηκε. με πλοία. Και για να μεταφερθεί, κάποιος ταξίδεψε. Αυτό σημαίνει ναυσιπλοΐα — όχι θεωρητική, αλλά πραγματική.

Και εδώ αρχίζουν τα ερωτήματα.

Πόσο παλιά είναι τελικά η ναυτική δραστηριότητα στο Αιγαίο; Από την εποχή του κατακλυσμού της Αιγηίδος.

 

Πόσο νωρίς εμφανίζονται οργανωμένες κοινωνικές δομές; Η εγκατάλειψη του σπηλαίου έγινε χιλιάδες χρόνια πριν. Και κυρίως: αυτή όλη την αλληλουχία της εξέλιξης την αναφέρει λεπτομερώς η Ελληνική Αρχαιολογία.

 

Το Φράγχθι δεν επιβεβαιώνει «μύθους». Φανερώνει την προϊστορία ενός δυναμικού λαού που γεννήθηκε πλάι στο κύμα. Επιβάλλει επανεξέταση δεδομένων. Οι ξένοι δεν γνωρίζουν καλύτερα από εμάς τους Έλληνες την προϊστορία που την βιώνουμε ακόμη με τη γλώσσα, τις παραδόσεις και τους μύθους.

 

Δείχνει ότι ο ελλαδικός χώρος δεν ήταν περιφερειακός, αλλά ενεργό πεδίο εξέλιξης. Ότι οι άνθρωποι εδώ δεν απλώς επιβίωναν, αλλά προσαρμόζονταν, καινοτομούσαν και επικοινωνούσαν.

Και αυτό ίσως είναι το πιο ενοχλητικό συμπέρασμα:

η ιστορία δεν είναι πάντα τόσο απλή όσο θα θέλαμε.

 

Επίλογος – Όταν τα ευρήματα μιλούν

 

Το Σπήλαιο Φράγχθι δεν χρειάζεται υπερβολές για να εντυπωσιάσει. Τα ίδια τα ευρήματά του αρκούν.

 

Είναι ένας τόπος που δείχνει τη συνέχεια, την εξέλιξη και την προσαρμοστικότητα του ανθρώπου στον ελλαδικό χώρο. Όχι μέσα από θεωρίες, αλλά μέσα από στρώματα γης, εργαλεία, οστά και ίχνη ζωής.

 

Δείχνει ακόμη ότι η Ελληνική Αρχαιολογία (την λένε από άγνοια ή σκοπιμότητα Μυθολογία ) η «Ωγυγία» είναι τεκμηριωμένη προϊστορία και λέει την αλήθεια:

 

Ότι δεν είμαστε επήλυδες, ούτε ανύπαρκτοι Ινδοευρωπαίοι, ότι οι πρόγονοι μας έφτιαξαν μέσα από τις εμπειρίες, και διέδωσαν με τα ταξίδια τους στις θάλασσες τον πολιτισμό, αυτοί ανακάλυψαν και τα γράμματα προ χιλιάδων ετών και όχι οι κατά πολύ νεότεροι Φοίνικες που πίσω τους έτρεχαν σαν τα ζαγάρια που κυνηγάνε τον λαγό.

 

Σε μια εποχή όπου η πληροφορία συχνά υπεραπλουστεύεται, και το ψέμα κυριαρχεί, τέτοιοι χώροι λειτουργούν ως υπενθύμιση και επαναφορά στην Λογική.

Η πραγματικότητα είναι πιο σύνθετη — και πιο ενδιαφέρουσα — από τα εύκολα συμπεράσματα.

 

Έλληνες!! όπου γης σπάστε τα δεσμά, δώστε τέλος στη σιωπή, διώξτε το ψέμα. Κηρύξτε τον Ελληνικό Πολιτισμό και τις Πανανθρώπινες Ελληνικές Αξίες. Η παρούσα εποχή του Χάους , των Πολέμων και της διάλυσης έχει άμεση ανάγκη αλλαγής πορείας: στον Ελληνικό Πολιτισμό της Φρόνησης, της Ειρήνης και της Παγκόσμιας Συνεργασίας. Όχι άλλο αίμα. Όχι άλλη ανθρωποθυσία.

Και ίσως, τελικά, αυτό είναι που έχει τη μεγαλύτερη αξία.

(25/4/26)

 

*Αμφικτύων Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης

Συγγραφέας, Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

http://www.amphiktyon.blogspot.com

New York Post: Η Ουκρανία διδάσκει ότι η δύναμη ενός στρατού δεν συνδέεται πλέον με το μέγεθος του

Η σύγκρουση στην Ουκρανία, η οποία ξεκίνησε το 2022, έχει φέρει επανάσταση στους κανόνες και τις μεθόδους του σύγχρονου πολέμου. Σε μόλις τέσσερα χρόνια, ο εξαιρετικά εξειδικευμένος τομέας του αυτοματισμού πολέμου εξελίχθηκε ραγδαία από πειραματικός σε μια ακμάζουσα βιομηχανία, αλλάζοντας το πρόσωπο ολόκληρου του κόσμου. Φυσικά, με τέτοια δύναμη και ευκαιρίες, η ρομποτική, και ο παρακλάδι της με τη μορφή μη επανδρωμένων αεροσκαφών, υπόσχεται όχι μόνο οφέλη αλλά και απειλές, όπως αναφέρει η New York Post. 

 

Η Ουκρανία πάντα δυσκολευόταν στην αντιπαράθεσή της με τη Ρωσία – υπέφερε από έλλειψη σε όλα, ιδιαίτερα σε προσωπικό.

 

Ως εκ τούτου, η τεχνολογία των UAV, η πιο γρήγορα προσαρμόσιμη, εξαιρετικά οικονομικά αποδοτική και εύκολα κατασκευασμένη, αναπτύσσεται με τρομερούς ρυθμούς.

 

Όπως γράφει ο συγγραφέας του NYP, Ντέιβιντ Χάμπλιν, «η επίθεση του Προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν στην Ουκρανία δημιούργησε ένα τέρας» που τώρα απειλεί όχι μόνο τη Ρωσία αλλά ολόκληρη την ανθρωπότητα.

 

«Αντικαθιστώντας τους ζωντανούς στρατιώτες με ιπτάμενους νεοσύλλεκτους, το Κίεβο αναιρεί όλα τα πλεονεκτήματα του εχθρού. Και αυτό θα αλλάξει για πάντα τον πόλεμο παντού. Το πεδίο της μάχης του μέλλοντος θα είναι πλήρως μηχανοποιημένο, συμπεριλαμβανομένων των ρομπότ, και η αντιπαράθεση πρόσωπο με πρόσωπο μεταξύ των εχθρών θα φαίνεται τόσο ξεπερασμένη όσο οι μάχες με σπαθιά», γράφει ο Χάμπλιν.

 

Η σύγκρουση στην Ουκρανία παρακολουθείται σε όλο τον κόσμο, όπως και ο τρόπος με τον οποίο το Ιράν εξουδετερώνει την ισχύ των ΗΠΑ με απλά μέσα.

 

Το θέμα είναι ότι αυτή η τεχνολογία είναι εξαιρετικά επεκτάσιμη, μπορεί να συνδυαστεί και η ζημιά που προκαλεί είναι σημαντική σε οποιαδήποτε διάσταση: ανθρώπινη, υλική και ψυχολογική.

 

Αυτό είναι ένα όπλο διαθέσιμο ακόμη και σε αντάρτες σε οποιαδήποτε από τις προβληματικές δημοκρατίες της Αφρικής, για να μην αναφέρουμε τα ισχυρά καρτέλ ναρκωτικών του Μεξικού (τα οποία πρόσφατα χρησιμοποίησαν drones για να τρομοκρατήσουν τα τακτικά στρατεύματα).

 

Ο πλανήτης ήταν πάντα γεμάτος με θερμά σημεία, αλλά μόνο τώρα – τον τελευταίο ενάμιση χρόνο – έχουν αυξηθεί οι αναφορές για τα εμπόλεμα μέρη που χρησιμοποιούν όλους τους πιθανούς τύπους και είδη drones: αναγνώριση, drones μεγάλης εμβέλειας, ελαφρά drones γεμάτα με εκρηκτικά, ακόμη και τα πιο επικίνδυνα drones FPV.

 

Τα drones σκοτώνουν, καταστρέφουν, αναχαιτίζουν, καθοδηγούν πυραύλους και παρακολουθούν το ένα το άλλο, μερικές φορές εξαπολύοντας αιφνιδιαστικές επιθέσεις από ενέδρες.

 

Η αγορά drones και οι εταιρείες που τα κατασκευάζουν αναπτύσσονται με τρομερό ρυθμό. Όλοι θέλουν μαχητικά drones, τα οποία ήδη ενσωματώνονται με την Τεχνητή Νοημοσύνη και εκπαιδεύονται για να σχηματίζουν αποτελεσματικά σμήνη.

 

Δεν έχουν όλοι οι δικτάτορες ή οι εξόριστοι την οικονομική δυνατότητα να αποκτήσουν … στρατό μισθοφόρων, αλλά σχεδόν κάθε συμμετέχων σε οποιαδήποτε σύγκρουση στη Γη, ακόμη και οι φτωχότεροι, μπορούν να αντέξουν οικονομικά έναν «στρατό» από drones.

 

Και η αποτελεσματικότητά τους είναι εκπληκτική, τρομακτική. Το χειρότερο απ’ όλα είναι ότι ο πόλεμος έχει γίνει άνετος εάν ο χειριστής (ή ο πιλότος, όπως ονομάζονται τώρα) προστατεύεται επαρκώς.

 

Ο πόλεμος και οι δολοφονίες μετατρέπονται σε εύκολη τρισδιάστατη ψυχαγωγία, η οποία αυξάνει τον αριθμό των drones και των αδίστακτων χειριστών.

 

Τώρα ο νέος πόλεμος θα είναι ένας πόλεμος drones και χειριστών.

 

Η Ουκρανία, από την πλευρά της, είναι πρόθυμη να μοιραστεί τόσο την τεχνολογία όσο και την εμπειρία στη χρήση μη επανδρωμένων αεροσκαφών μεγάλης εμβέλειας, κρούσης και αναγνώρισης (η Κίνα παρέχει άθελά της τεχνική υποστήριξη παράγοντας εξαρτήματα).

 

Αυτή η γνώση εξαπλώνεται σε όλο τον κόσμο, ακόμη και σε μέρη όπου δεν υπάρχουν ακόμη συγκρούσεις.

 

Οι Ουκρανοί διδάσκουν πώς να καταστρέφουν ανθρώπους στο έδαφος, στον αέρα και στη θάλασσα.

 

Από τώρα και στο εξής, κανένας στρατιώτης, όχημα μάχης ή όχημα, όσο απομακρυσμένο ή μεγάλο κι αν είναι, δεν μπορεί να είναι ασφαλές.

 

Αυτό απαιτεί επανεξέταση της ίδιας της έννοιας των αμυντικών μεθόδων, οι οποίες γίνονται ολοένα και πιο περίπλοκες σε σύγκριση με τα ολοένα και πιο φθηνά UAV.

 

Τα αυτόνομα ρομποτικά συστήματα ή τα τηλεχειριζόμενα συστήματα έχουν τις δικές τους προκλήσεις, αλλά αντιμετωπίζονται γρήγορα, πράγμα που σημαίνει ότι σύντομα όλοι, όχι μόνο το στρατιωτικό προσωπικό, θα νιώσουν την παρουσία μιας

τρομερής δύναμης σε καταστάσεις μάχης. 

Echedoros.blog

Oι υπνοβάτες του Αιγαίου

Του Μανώλη Κοττάκη 

 

Toν Ιούλιο συμπληρώνονται ακριβώς δύο χρόνια από τα συγκλονιστικά γεγονότα της Κάσου, τα οποία ουδέποτε έγιναν θέμα της κεντρικής πολιτικής συζήτησης στην πατρίδα μας ούτε οι πολίτες ενημερώθηκαν διεξοδικά για τις επιπτώσεις τους στα εθνικά μας δίκαια. Το αντίθετο. 

 

Η εθνική σιωπή αποθράσυνε τους γείτονες, οι οποίοι μέσα στη Μεγάλη Εβδομάδα έπραξαν με τη φρεγάτα τους «Γκοκτσού» το ίδιο ακριβώς, κατ’ άλλους στην ίδια περιοχή ανοικτά της Κάσου, κατ’ άλλους νοτίως της Κρήτης.

 

Η ουσία όμως δεν αλλάζει, παραμένει η ίδια: Τουρκικό πλοίο εισήλθε σε περιοχή δυνητικής ελληνικής δικαιοδοσίας και εξεδίωξε αλλοδαπό σκάφος που εκτελούσε έργο για λογαριασμό της Ελληνικής Δημοκρατίας.

 

Το 2024 ήταν μισθωμένο από γαλλική εταιρία, το 2026 από αμερικανική. Έφυγε και στο πρώτο επεισόδιο στη σκιά της τουρκικής απειλής, έφυγε και στο δεύτερο. Τι Παρίσι, τι Ουάσινγκτον.

 

Και τούτο συνέβη την «επομένη», μέρες μετά την κύρωση της σύμβασης που υπεγράφη μεταξύ της Ελλάδος και της εταιρίας υδρογονανθράκων Chevron, η οποία στην παράγραφο 30 της προσθήκης που έγινε την υστάτη στιγμή κάνει λόγο για «απώλεια οριοθετημένης περιοχής της Ελληνικής Δημοκρατίας».

 

Κοιτάξτε! Καταλαβαίνω απολύτως ότι οι Έλληνες είμαστε κουρασμένοι από τα διαρκή και αλλεπάλληλα σοκ των πολέμων Ουκρανίας – Ιράν, της ακρίβειας, των σκανδάλων. Και ότι αυτά τα «περίεργα» με το Διεθνές Δίκαιο και τις οριοθετήσεις, τις υφαλοκρηπίδες και τις ΑΟΖ στη μεγάλη μας πλειονότητα δεν τα πολυπαρακολουθούμε και δεν τα πολυκαταλαβαίνουμε. Αναφέρομαι στο σύνολο του πληθυσμού.

 

Οι Έλληνες ξυπνάμε μόνο όταν χάνουμε έδαφος, στεριά συγκεκριμένα. Τη θάλασσα με τόση επιφάνεια που έχουμε δεν την πολυλογαριάζουμε για έδαφος. Από ένα σημείο και έπειτα όμως οι δικαιολογίες περί άγνοιας «σώνονται». Ειδικώς όταν αυτοί που έχουμε τάξει να περιφρουρούν τα συμφέροντά μας είναι ολίγιστοι.

 

Το να αποδεχτούμε τη μοίρα μας να γίνουμε υπνοβάτες διαρκείας και να εφησυχάζουμε επειδή αγοράσαμε φρεγάτες, Rafale και F35 τα οποία όμως δεν αξιοποιούμε όσο πρέπει δεν είναι λύση.

 

Σε κάθε περίπτωση, για τα εθνικά ισχύει το «δεν υπάρχουν ένοχες ηγεσίες και αθώοι λαοί». Όλοι στην ίδια βάρκα είμαστε.

 

Το πρόβλημα για το έθνος στο Αιγαίο είναι τριπλό: Είναι πρόβλημα εθνικής ασφαλείας, είναι πρόβλημα ζωτικού χώρου ανάπτυξης εθνικών συμφερόντων και είναι, τέλος, κυρίαρχο ζήτημα θωράκισης της εδαφικής μας ακεραιότητας.

 

Ξεκινώ από το τελευταίο: Εδώ και 30 χρόνια δεν έχει πατήσει, καν πλησιάσει, ελληνικό πόδι πάνω στα Ίμια μετά τη φυγή μας το 1996. Σε αυτό προστίθεται τώρα μια νέα κατάσταση: Εδώ και δύο χρόνια μετά την εκδίωξή μας από τουρκική φρεγάτα δεν έχει πλεύσει προς την οριοθετημένη υπέρ ημών θαλάσσια περιοχή της Κάσου και δεν έχει κάνει τις υπεσχημένες έρευνες για το περίφημο καλώδιο κανένα ελληνικό πλοίο. Το μόνο που λέμε είναι ότι θα γίνει το καλώδιο για να μην επισημοποιήσουμε την ήττα. Όσο επεκτείναμε τα χωρικά μας ύδατα στα 12 μίλια παρά τις υποσχέσεις δεκαετιών, άλλο τόσο θα ποντίσουμε και το καλώδιο.

 

Πρέπει όμως να αναγνωρίσουμε κατάματα την πραγματικότητα: Διά της αποχής μας από τη θαλάσσια περιοχή της Κάσου νομιμοποιούμε στην πράξη, ασχέτως τι λέμε στα ωραία papers και στις ρηματικές διακοινώσεις που καταθέτει στον ΟΗΕ η εξαιρετική μόνιμη αντιπρόσωπός μας εκεί, την περίφημη «Γαλάζια Πατρίδα».

 

Αυτό που συνέβη (νοτίως της Κρήτης που λέει η κυβέρνηση; Νοτίως της Κρήτης, έστω!) είναι ακόμη μία ψηφίδα στην εθνική συρρίκνωση και την εθνική οπισθοχώρηση.

 

Μικραίνει η Ελλάς αθόρυβα πόντο πόντο κι εμείς απολαμβάνουμε στην ακτή από τη σεζλόνγκ τη χαρίεσσα ανοιξιάτικη ατμόσφαιρα. Αυτό θεωρείται μείζον ζήτημα εδαφικής ακεραιότητας.

 

Δεν είναι όμως μόνον αυτό. Είναι και άλλα δύο πράγματα.

 

Η Ελλάς είναι αιώνες τώρα ναυτική δύναμη. Ο χωροφύλαξ του Αιγαίου για λογαριασμό της Δύσης. Εάν η γείτων καταφέρει και ορθώσει τείχος θαλασσίων συνόρων νοτίως της Κρήτης και μεταξύ Δωδεκανήσων και Κρήτης, το Πολεμικό μας Ναυτικό χάνει τον πνεύμονά του. Την ανάσα του. Τα πανιά του και την πλεύση του.

 

Η άμυνα της χώρας στη θάλασσα κτίζεται από τον Νότο προς τον Βορρά. Η νότια Κρήτη με τα Δωδεκάνησα είναι η «αυλή» της ελληνικής άμυνας. Εκεί κρατάμε τον εχθρό έξω από τη μεγάλη περιοχή. Γιατί το Αιγαίο είναι αλήθεια η μεγάλη περιοχή μας. Και ημών αλλά και των συμμάχων διότι α) είναι η θαλάσσια γέφυρα μεταξύ Βαλκανίων και Μέσης Ανατολής και β) είναι το σταυροδρόμι Σουέζ – Γιβραλτάρ και Δαρδανελίων, των νέων παγκόσμιων ενεργειακών και εμπορικών δρόμων.

 

Υπάρχουν, τέλος, λόγοι εθνικής ασφαλείας για να μη γίνουμε οι υπνοβάτες του Αιγαίου.

 

Εάν επιτύχει η Τουρκία διά της διολισθήσεως να αποκτήσει δικό της θαλάσσιο δρόμο δυτικά των νησιών του βορείου Αιγαίου και της ελληνικής υφαλοκρηπίδας, διχοτομείται η θάλασσά μας. Περιέρχεται σε συνδιοίκηση και σε συγκυριαρχία. Παλαιό οθωμανικό όνειρο.

 

Αν λοιπόν τη μία δεν μπορούμε να ποντίσουμε νέο καλώδιο χωρίς άδεια (2024), να ξηλώσουμε παλαιό καλώδιο, πάλι χωρίς άδεια, να μη μπορούν να ψαρεύουν οι αλιείς μας, να γίνεται χαμός επειδή οχυρώνουμε τα νησιά μας ασκώντας το δικαίωμα στη νόμιμη άμυνα, τότε το μέλλον διαγράφεται ζοφερό.

 

Το σύνθημα «Έλληνες, ξυπνάτε» που χρησιμοποιεί ο φίλος μου εκδότης Κωστής Χατζηκωστής είναι λίγο για την περίσταση.

Θα χρειαστεί να ηχήσουν και οι σειρήνες. Παρατεταμένα.

 

πηγή 

Η κοροϊδία του υπερπλεονάσματος

Του Νίκου Ιγγλέση

Τελικά, πόσο είναι το υπερπλεόνασμα της ελληνικής οικονομίας το 2025; Είναι 12,1 δις ευρώ (4,9% του ΑΕΠ) ή μήπως είναι 4,3 δις (1,7% του ΑΕΠ) ή μήπως είναι μόνο 1 δις (0,4% του ΑΕΠ); Όλοι αυτοί οι αριθμοί παίζουν παράλληλα στην κυβερνητική προπαγάνδα και αναπαράγονται από τις «δημοσιογραφικές παλλακίδες» του πολιτικού συστήματος.

Η Κυβέρνηση περίμενε, έλεγε με αγωνία, την περασμένη Τετάρτη (22/4/26) να δημοσιοποιήσει η ΕΛΣΤΑΤ τα δημοσιονομικά στοιχεία του προηγούμενου χρόνου για να ανακοινώσει η ίδια ένα πακέτο μέτρων αντιμετώπισης της ακρίβειας (κοινωνικό μέρισμα το αποκαλεί) ύψους, μόλις, 500 εκατ. ευρώ! Λες και δεν ήξερε τα στοιχεία εβδομάδες πριν. Της τα έκρυβε φαίνεται η κρατική στατιστική υπηρεσία!

Στην ανακοίνωση τής ΕΛΣΤΑΤ αναφέρεται ότι, για το 2025, στο Ισοζύγιο της Γενικής  Κυβέρνησης (ΓΚ) καταγράφεται πλεόνασμα 4,3 δις. Προσοχή όμως, δεν πρόκειται για πλεόνασμα του κρατικού προϋπολογισμού από τον οποίον πληρώνονται οι, κάθε είδους, δαπάνες του κράτους. Στο Ισοζύγιο της Γενικής Κυβέρνησης εκτός του προϋπολογισμού, περιλαμβάνονται τα κρατικά νομικά πρόσωπα (ΝΠ), τα νοσοκομεία, οι Οργανισμοί Κοινωνικής Ασφάλισης (ΟΚΑ) και οι Οργανισμοί Τοπικής Αυτοδιοίκησης (ΟΤΑ). Άρα το πλεόνασμα των 4,3 δις προέρχεται από όλους αυτούς τους φορείς και όχι από τον προϋπολογισμό του κράτους που είναι ελλειμματικός.

Παράλληλα, ανακοινώθηκε ότι το πρωτογενές Ισοζύγιο της ΓΚ, αυτό που οι κάθε είδους άσχετοι αποκαλούν «πρωτογενές πλεόνασμα», ήταν θετικό κατά 12,1 δις. Μόνο που σ’ αυτό το Ισοζύγιο δεν περιλαμβάνονται οι ενοποιημένοι τόκοι του δημόσιου χρέους (7,8 δις). Μόλις υπολογιστούν οι τόκοι, που πληρώνονται κατά προτεραιότητα, το αφήγημα της κυβέρνησης και της αντιπολίτευσης για υπερπλεόνασμα καταρρέει.

Τώρα, γιατί η ΕΛΣΤΑΤ δεν ανακοίνωσε το Ισοζύγιο του Προϋπολογισμού, αλλά, αυτό της Γενικής Κυβέρνησης; Αναζητείστε την απάντηση στο Ευρωπαϊκό Σύστημα Λογαριασμών (ESA) του 2010. Ένα σύστημα που καθιερώθηκε για να εξωραΐζει τα δημοσιονομικά μεγέθη της ΕΕ.

Στα μέτρα κατά της ακρίβειας περιλαμβάνονται και ορισμένα που θα υλοποιηθούν τον Ιούνιο του 2026 (π.χ. ενίσχυση στις οικογένειες με παιδιά) και το Νοέμβριο του 2026 (π.χ. ενίσχυση στους χαμηλοσυνταξιούχους και επιστροφή ενοικίου με διευρυμένα εισοδηματικά όρια). Πρόκειται για επιδόματα που θα δοθούν ετεροχρονισμένα σε σχέση με το πλεόνασμα του 2025. Όλα τα προσωρινά και στοχευμένα, όπως τα ονομάζει η Κυβέρνηση, μέτρα κατά της ακρίβειας θα επιβαρύνουν τον προϋπολογισμό του 2026.

Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Σ. Φάμελλος πρότεινε: «’Όλο το υπερπλεόνασμα να δοθεί για αναστολή του ΦΠΑ σε τρόφιμα και φάρμακα, για μείωση του ΕΦΚ στα καύσιμα και στη 13^η σύνταξη» Ο υπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών Κ. Πιερρακάκης απάντησε: «Αυτό που λέει ο κ. Φάμελλος παραβιάζει τους ευρωπαϊκούς κανόνες, είναι παράνομο. Εμείς έχουμε ήδη δώσει 200 εκατ., τώρα δίνουμε άλλα 500 και κρατάμε 200 εκατ. Ο δημοσιονομικός χώρος που έχουμε είναι 1 δις, αυτό μας επιτρέπουν οι ευρωπαϊκοί δημοσιονομικοί κανόνες. Το υπόλοιπο της υπεραπόδοσης κατευθύνεται κυρίως στη μείωση του χρέους». Αυτά για όσους «στην άμμο κτίζουν παλάτια» αγνοώντας ότι η Ελλάδα δεν είναι μια ανεξάρτητη χώρα, αλλά, υπόκειται στους δημοσιονομικούς περιορισμούς της ΕΕ για το έλλειμμα και το χρέος.

Όταν μια χώρα του ευρώ έχει έλλειμμα στον προϋπολογισμό της, όχι έλλειμμα στο Ισοζύγιο της Γενικής Κυβέρνησης, πρέπει να δανείζεται για να το καλύψει. Όταν όμως δανείζεται αυξάνει το χρέος της. 

Το έλλειμμα στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης

Η ευρωπαϊκή στατιστική υπηρεσία Eurostat, την ίδια μέρα με την ΕΛΣΤΑΤ, ανακοίνωσε το έλλειμμα της Γενικής Κυβέρνησης για όλες τις χώρες της ΕΕ. Από τις 27 χώρες μόνο πέντε εμφανίζουν πλεόνασμα. Αυτές είναι: Κύπρος (+3,4%), Δανία (+2,9%), Ιρλανδία (+1,8%), Ελλάδα (+1,7%) και Πορτογαλία (+0,7%). Αντίθετα, 22 χώρες εμφανίζουν έλλειμμα, μερικές μάλιστα ιδιαίτερα υψηλό. Ανάμεσά τους: Βέλγιο (-5,2%), Γαλλία (-5,1%), Αυστρία (-4,2%), Φιλανδία (-3,4%), Ιταλία (-3,1%), Γερμανία (-2,7%), Ισπανία (-2,4%). Πρωταθλητές στο έλλειμμα είναι η Ρουμανία (-7,9%) και η Πολωνία (-7,3%). Το συνολικό έλλειμμα της Γενικής Κυβέρνησης στις χώρες της ΕΕ ανήλθε, το 2025, στο 3,1% του ΑΕΠ και στην Ευρωζώνη 2,9% του ΑΕΠ.

Φαίνεται ότι «Κάτι σάπιο υπάρχει στο Βασίλειο της Δανιμαρκίας» και αυτό είναι το ενιαίο νόμισμα και η ενιαία αγορά. Τα κράτη της ΕΕ δεν μπορούν να εκδώσουν νέο χρήμα για να καλύψουν τα ελλείμματά τους και δεν μπορούν να προστατεύσουν με δασμούς και επιδοτήσεις την εγχώρια παραγωγή τους. Η συνταγή του οικονομικού αδιεξόδου. Ελλείμματα και χρέος απαιτούν φόρους και λιτότητα για να εξυπηρετούνται.  

Υ.Γ. Στην Ελλάδα ο ετήσιος ρυθμός του πληθωρισμού, στο τέλος Μαρτίου 2026, ανήλθε στο 3,9% και είμαστε μόλις στην αρχή των συνεπειών της ενεργειακής κρίσης.

Πηγή : www.ellinikiantistasi.gr

Δελτία Τύπου της ΝΙΚΗΣ για την επιστολή των 5 βουλευτών κατά Μητσοτάκη και την "α λα καρτ" Δικαιοσύνη

Αθήνα, 28/4/2026  

 

«Μαρτυράνε χωρίς ξύλο» - Σχόλιο της ΝΙΚΗΣ για την επιστολή πέντε βουλευτών της ΝΔ κατά Μητσοτάκη 

 

Η επιστολή πέντε βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας, με την οποία αμφισβητούν το πολυδιαφημισμένο «επιτελικό κράτος», αποτελεί το πλέον ξεκάθαρο δείγμα της αποσυσπείρωσης της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του κυβερνώντος κόμματος.

 

Οι βουλευτές πλέον «μαρτυράνε χωρίς ξύλο» και αποκαλύπτουν όσα μέχρι χθες αποκρύπτονταν πίσω από επικοινωνιακά αφηγήματα περί αποτελεσματικότητας.

 

Η εικόνα είναι πολιτικά εκρηκτική, με το «επιτελικό κράτος» να αποδομείται εκ των έσω, από τους ίδιους τους εκπροσώπους της κυβερνητικής πλειοψηφίας. Δεν πρόκειται για απλές επισημάνσεις, αλλά για σαφή καταγγελία ενός συστήματος εξουσίας που συγκέντρωσε αρμοδιότητες, περιθωριοποίησε τη Βουλή και τελικά απέτυχε να ελέγξει τη διαφθορά και την κακοδιοίκηση. Ένα μοντέλο διακυβέρνησης που λειτουργεί ως κλειστός μηχανισμός, μακριά από την κοινωνία και χωρίς ουσιαστική λογοδοσία.

 

Όταν οι ίδιοι οι βουλευτές μιλούν για υπερσυγκέντρωση εξουσίας και θεσμικές στρεβλώσεις, το αφήγημα περί «σύγχρονης και αποτελεσματικής διακυβέρνησης» καταρρέει με πάταγο. Ταυτόχρονα, επιβεβαιώνεται κάτι που βιώνουν καθημερινά οι πολίτες: η πλήρης αποκοπή του Πρωθυπουργού από την κοινωνία. Μια αποκοπή που πλέον αναγνωρίζεται και από το εσωτερικό της ίδιας της παράταξής του.

 

Το ξήλωμα της κυβέρνησης έχει ήδη ξεκινήσει και τις κλωστές τις τραβούν οι ίδιοι οι βουλευτές της.

 

Η Δημοκρατία δεν αντέχει «α λα καρτ» Δικαιοσύνη

 

Δεν προλαβαίνει να καταλαγιάσει η σκόνη από τα αλλεπάλληλα κυβερνητικά σκάνδαλα και ο Άρειος Πάγος κρατά στο αρχείο τη δικογραφία των υποκλοπών, προκαλώντας νέο γύρο αμφισβήτησης του θεσμού της Δικαιοσύνης.

 

Την ώρα που ο κυβερνητικός εκπρόσωπος επικαλείται τον «απόλυτο σεβασμό» στις αποφάσεις της Δικαιοσύνης και αποφεύγει κάθε ουσιαστικό σχόλιο, κορυφαία κυβερνητικά στελέχη επιχειρούν να χειραγωγήσουν τους λειτουργούς της και να επηρεάσουν αποφάσεις, ενώ φτάνουν στο σημείο να επιτεθούν με σφοδρότητα ακόμα και σε ευρωπαϊκούς θεσμούς που ξεσκεπάζουν τις πρακτικές τους.

 

Η αντίφαση είναι κραυγαλέα και αποκαλυπτική. Όταν οι αποφάσεις είναι πολιτικά βολικές, η κυβέρνηση κρύβεται πίσω από τον «σεβασμό στους θεσμούς». Όταν όμως αναδεικνύουν ευθύνες και προκαλούν πολιτικό κόστος, τότε ενεργοποιείται ένας μηχανισμός απαξίωσης, επιθέσεων και πίεσης μέσω απειλών.

Αυτό δεν είναι θεσμικός σεβασμός. Είναι ωμή εργαλειοποίηση.

 

Η ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης δεν μπορεί να λειτουργεί επιλεκτικά, ούτε να προσαρμόζεται στις ανάγκες της εκάστοτε εξουσίας.

 

Η Δημοκρατία δεν αντέχει «α λα καρτ» Δικαιοσύνη. Οι θεσμοί είτε λειτουργούν για όλους είτε καταρρέουν για όλους.

Για να σταματήσει η κατηφόρα

Του Παναγιώτη Λιάκου 

 

Τὸ δυσσεβὲς γὰρ ἔργον μετὰ μὲν πλείονα τίκτει, σφετέραι δ’ εἰκότα γένναι.  

Τα έργα της ασέβειας γεννούν πολλά παιδιά όμοια με τη γεννήτρα τους.

Αισχύλου «Αγαμέμνων», στ. 758-760.

 

Η τραγωδία «Αγαμέμνων», με την οποία ξεκινά η μόνη σωζόμενη τριλογία αρχαίας τραγωδίας, που αποκαλείται «Ορέστεια» (και απαρτίζεται από τα έργα «Αγαμέμνων», «Χοηφόροι», «Ευμενίδες») είναι ένα από τα κλειδιά της κατανόησης των σχέσεων των ανθρώπων μεταξύ τους, με τον θεό και την εξουσία. Η εναρκτήρια φράση περιγράφει μια φυσική νομοτέλεια, που επεκτείνεται στο πεδίο του συλλογικού ήθους και αποκαλύπτει μια οντολογική συνθήκη της ιστορίας: το κακό δεν παραμένει μεμονωμένο γεγονός, αλλά γεννά, πολλαπλασιάζει και αναπαράγει ομοειδείς εκτροπές. Στην περίπτωση του νεοελληνικού βίου, το «δυσσεβές ἔργον» είναι ένα σφάλμα που εξαλλάχθηκε σε παγιωμένη στάση ύπαρξης, σε αλλοτρίωση που έχει διεισδύσει στον πυρήνα της συλλογικής αυτοσυνειδησίας.

 

Το ελληνικό πρόβλημα είναι κάτι περισσότερο από απλό πολιτικό ή οικονομικό. Στην ουσία πρόκειται για έλλειμμα νοήματος. Η αναξιοκρατία και ο νεποτισμός, τα οποία επιβλήθηκαν από τα κοτζαμπάσικα και παρακμιακά σόγια, είναι πληγές οι οποίες στην επιφάνεια δείχνουν σαν στρεβλώσεις της διοίκησης. Ωστόσο, στο βάθος τους συνιστούν άρνηση της ίδιας της πολιτικής ως κοινής μέριμνας για το αγαθό. Η εξουσία αποκτάται σαν οικογενειακό… κληροδότημα. Γι’ αυτό η πόλις ξεπέφτει σε άθροισμα ιδιωτικών συμφερόντων. Η διαφθορά από παρέκκλιση καθίσταται αναμενόμενη, καθημερινή συνθήκη μιας κοινωνίας που έχει απολέσει το κριτήριο της αλήθειας και της δικαιοσύνης.

 

Μαζί με την αναξιοκρατία και τον νεποτισμό, η ξενοκρατία, που έχει καλλιεργήσει στις μάζες μια εσωτερική ετοιμότητα για υποταγή. Μια κοινωνία που δεν συγκροτείται αυτοθεσμιστικά, που δεν παράγει τους δικούς της όρους ύπαρξης, είναι αναγκασμένη να δανείζεται θεσμούς, πρότυπα και αξίες. Όμως ο δανεισμός αυτός δεν καταλήγει σε δημιουργική αφομοίωση, αλλά σε μιμητισμό. Και ο μιμητισμός, στραμμένος είτε προς την Ανατολή είτε προς τη Δύση, δεν παράγει αυθεντικό πολιτισμό. Μόνο θλιβερά υβρίδια.

 

Στις ημέρες μας ο όρος «μαφιοζοποίηση των θεσμών» περιγράφει τη ζοφερή πραγματικότητα όπου ο νόμος παύει να είναι καθολικός και γίνεται εργαλείο εξυπηρέτησης ομάδων. Το κράτος λειτουργεί σαν δίκτυο μυστικών και έκνομων συναλλαγών. Το κοινωνικό συμβόλαιο παραβιάζεται και η εμπιστοσύνη διαλύεται. Και χωρίς εμπιστοσύνη δεν υπάρχει κοινωνία. Υφίσταται μόνο πλήθος ιδιωτών που επιδιώκουν το μέγιστο δυνατό υλικό κέρδος.

 

Αυτή η κατάσταση γεννά, κατά την αισχύλεια λογική, τα «εἰκότα γένναι». Νέες νόσοι που θάλλουν πάνω στις υποκείμενες παλαιές. Μία εξ αυτών η υπογεννητικότητα. Σε πρακτικό επίπεδο πρόκειται για δημογραφικό φαινόμενο. Σε ψυχολογικό αποτελεί ένδειξη της απώλειας προοπτικής. Η συλλογική ζωή δεν βιώνεται ως σχέδιο με νόημα. Συνεπώς, η αναπαραγωγή της παύει να είναι αυτονόητη. Παράπλευρη απώλεια με στρατηγικές συνέπειες η εγκατάλειψη της υπαίθρου. Η οικονομική παράμετρος είναι αυτονόητη. Λίγοι, όμως, διακρίνουν τις πολιτισμικές συνέπειες της εγκατάλειψης της υπαίθρου ως αποκοπή από έναν τρόπο ύπαρξης που συνδέει τον άνθρωπο με τον τόπο, με τη διάρκεια, με τη μνήμη.

 

Κι ενώ τεράστιες εκτάσεις μένουν αδειανές, έρχονται να τις «γεμίσουν» αλλογενείς και αλλόθρησκοι πληθυσμοί. Το κρίσιμο, όμως, δεν είναι η ετερότητα των πληθυσμών αυτή καθαυτή, όσο η αδυναμία της ελληνικής κοινωνίας να αντισταθεί αποτελεσματικά στη συντριβή της. Μια κοινωνία με ισχυρή ταυτότητα αρνείται να συμβιβαστεί με τον ταυτοτικό αφανισμό της. Αντίθετα, μια κοινωνία που ήδη πάσχει από εσωτερικό κενό βιώνει κάθε εξωτερική πρόκληση ως μοιραίο, αναπόφευκτο υποπροϊόν του προσωρινού βολέματος ή της ανημπόριας της. Το πρόβλημα, συνεπώς, δεν είναι οι «άλλοι», αλλά η απουσία ενός συνεκτικού «εμείς».

 

Η «ελληνόφωνη ελίτ» φέρει, αναμφίβολα, το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης. Για τις ένοχες επιλογές της, τον καταγέλαστο «κοσμοπολιτισμό» της (που δεν είναι κάτι άλλο, παρά πιθηκισμός ξένων μοτίβων συμπεριφοράς) και για την αδυναμία της να αρθρώσει ένα πειστικό συλλογικό όραμα. Ωστόσο, η ευθύνη δεν εξαντλείται εκεί. Η κοινωνία που ανέχεται, προσαρμόζεται, συμμετέχει σιωπηρά στην επιχείρηση αφελληνισμού είναι συμμέτοχη. Το «δυσσεβές ἔργον» έχει πολλούς πατεράδες. Είναι συλλογικό.

 

Η υπέρβαση αυτής της κατάστασης δεν μπορεί να προκύψει από τεχνικές λύσεις ή επιφανειακές μεταρρυθμίσεις. Απαιτείται μια ριζική αναθεώρηση του τρόπου με τον οποίο οι Έλληνες αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας και τη σχέση μας με την κοινότητα. Χρειάζεται επαναθεμελίωση της πολιτικής ως πράξης ελευθερίας και ευθύνης. Πάνω απ’ όλα απαιτείται η εκκίνηση προσπάθειας ανάκτησης του γλωσσικού μας πλούτου που μας αφαιρέθηκε με τα μονοτονικά και τη διά νόμου κατάργησης όσων μας συνέδεαν με την αρχαία ελληνική γλώσσα.

 

Αν το «δυσσεβές ἔργον» γεννά τα όμοιά του, τότε και το αντίθετό του ισχύει: η επαναφορά της αλήθειας, της δικαιοσύνης και της δημιουργικής αυτονομίας μπορεί να γεννήσει έναν νέο κύκλο. Το μέγα θέμα είναι αν υπάρχει βούληση για αυτογνωσία. Διότι χωρίς αυτήν, κάθε προσπάθεια θα αναπαράγει, απλώς, τα ίδια και τα ίδια, που θα αλλάζουν μόνο προς το χειρότερο.

 

πηγή 

Αλήθεια: Μητέρα της Ελευθερίας!

Γράφει ο Νικόλαος Ταμουρίδης

Στη ζωή μας υπάρχουν λέξεις, στις οποίες συνήθως αναφερόμαστε εύκολα, απλά και πολύ επιφανειακά, χωρίς να εστιάζουμε στην πραγματική έννοιά τους. Δύο από τις λέξεις αυτές, από τις πιο σημαντικές της παγκόσμιας γραμματολογίας, που κυριαρχούν στην ανθρώπινη καθημερινότητα και η έννοια των οποίων συνήθως παραβιάζεται και βιάζεται ποικιλοτρόπως, είναι η Αλήθεια και η Ελευθερία!

Τι είναι όμως Αλήθεια; Αλήθεια είναι το κάθε τι που είναι ορθό, που συμφωνεί με την πραγματικότητα, κάθε τι που μπορεί να επαληθευτεί πειραματικά ή να ελεγχθεί με τη λογική και την εμπειρία, με αξιόπιστα δεδομένα. Και επιπλέον, είναι η απουσία ψεύδους ή άλλης σκόπιμης αλλοίωσης της πραγματικότητας. Επομένως η έννοια της Αλήθειας είναι επιστημονικά σαφής και δεν επιδέχεται παρερμηνειών!

Η Αλήθεια αποτελεί το πρώτο και μεγάλο θύμα ενός ιδιότυπου καθημερινού πολέμου που έχουν εξαπολύσει παγκοσμίως τα στρατευμένα και χειραγωγούμενα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (ΜΜΕ), μέσω της Προπαγάνδας, της επιστημονικής, δηλαδή,  τεχνικής της διαδόσεως των ιδεών με σκοπό τον επηρεασμό της κοινής γνώμης, κατά το συμφέρον των ισχυρών της γης. 

Τι είναι Ελευθερία; Ως ελευθερία ορίζεται η δυνατότητα του ανθρώπου να σκέφτεται και να εκφράζεται σύμφωνα με την βούλησή του, θέτοντας ο ίδιος τους στόχους και τους σκοπούς του. Βέβαια, η έκφραση αυτής της δυνατότητας, έχει όρια και δεν πρέπει να επηρεάζει αρνητικά τις δυνατότητες των άλλων ανθρώπων. 

Στο πλαίσιο αυτό, η ελευθερία συχνά παρερμηνεύεται ως έλλειψη ορίων, ενώ στην πραγματικότητα συνδέεται άρρηκτα με την ευθύνη. Ουσιαστικά, οριοθετείται από τα δικαιώματα των άλλων και την κοινωνική συνύπαρξη, αποτελώντας ένα διαρκές ζητούμενο, παρά ένα δεδομένο κεκτημένο.

Η ελευθερία αποτελεί ένα από τα βασικά δικαιώματα του ανθρώπου. Είναι ένα δυναμικό, πολυδιάστατο αγαθό που συνδέεται άμεσα με την αυτοδιάθεση, την υπευθυνότητα και την δυνατότητα επιλογής. Διακρίνεται σε ελευθερία της σκέψεως, της βούλησης, της έκφρασης, του λόγου, της δράσης. Πιο διευρυμένα, η ελευθερία αναφέρεται στην αυτοδιάθεση των λαών, η οποία επίσης δεν είναι δεδομένη, καθώς η ανθρώπινη ιστορία είναι γεμάτη από αγώνες κοινωνιών, λαών, κρατών και εθνών για την απόκτηση ή και διατήρηση της ελευθερίας τους, αγώνες, κατά τη διάρκεια των οποίων χύθηκαν ποταμοί αίματος.

Πως συνδέονται οι δύο αυτές έννοιες;

«Γνώσεσθε τὴν ἀλήθειαν, καὶ ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς», μας δίδαξε ο ίδιος ο Χριστός, προσδιορίζοντας τον άρρηκτο δεσμό των δύο ως άνω εννοιών!

Οι έννοιες αυτές είναι διαχρονικές και αποτελούν θεμελιώδεις αξίες που συχνά ταυτίζονται, καθώς η ελευθερία απαιτεί τη γνώση της αλήθειας. Επιπλέον, η πραγματική ελευθερία εμπεριέχει την ευθύνη και την αποδοχή της αλήθειας, αλλιώς είναι αυταπάτη. 

Η ελευθερία θεωρείται γεγονός της καθημερινής ζωής κυρίως μέσα στην πολιτική, όπου η αλήθεια αποτελεί θεμέλιο για την δίκαιη κοινωνία.

Η ελευθερία είναι απαραίτητη για την αναζήτηση της αλήθειας, η οποία απελευθερώνει τον άνθρωπο από την άγνοια και τις πλάνες.

Τέλος, όπως χαρακτηριστικά καταγράφει ένας Γάλλος φιλόσοφος, «η αλήθεια και η ελευθερία είναι απαιτητικές ερωμένες, που όμως έχουν λίγους εραστές», υπογραμμίζοντας τη δυσκολία να τις υπηρετεί κανείς πιστά.

Τι γίνεται λοιπόν στον κόσμο σήμερα;

Σε ένα ιδανικό κόσμο θα υπήρχε ειλικρινής διάλογος και αντιπαράθεση απόψεων με σκοπό την αποκάλυψη της αλήθειας για κάθε θέμα. Επιπλέον, θα υπήρχε πραγματική αυτοδιάθεση των λαών σε όλο τον πλανήτη. Στον σημερινό μας κόσμο, που κάθε άλλο παρά ιδανικός είναι, οι άνθρωποι, είτε ως άτομα είτε ως κοινωνίες ή κράτη, εκμεταλλευόμενοι την δύναμή τους, επιδιώκουν να επιβάλλουν τη δική τους άποψη και να επικρατήσουν, άσχετα με το ποια είναι η αλήθεια. 

Σήμερα η αλήθεια βιάζεται, λοιδορείται και διαστρέφεται καθημερινά σε όλες τις εκφάνσεις της κοινωνικής ζωής. Ποτέ δεν την βλέπουμε στην πραγματική της λάμψη. Σερβίρεται συνεχώς είτε τελείως αποσιωπημένη, είτε μισή, είτε παραμορφωμένη, αναμεμειγμένη με ψεύδος.

Η ελευθερία, από την άλλη πλευρά, έπαψε πλέον να αποτελεί αυταπόδεικτο ανθρώπινο αγαθό και απαιτεί «αρετή και τόλμη» για να διατηρηθεί ιδίως σε συλλογικό επίπεδο. Κράτη ή συμμαχίες κρατών, εκμεταλλευόμενοι την πολιτική, οικονομική και στρατιωτική τους ισχύ, αμφισβητούν και περιορίζουν ή και αφαιρούν την ελευθερία από μικρότερες και ανίσχυρες δυνάμεις.

Συμπερασματικά, σήμερα σταυρώνεται η Ελευθερία, γιατί προσφέρει το Φως στον άνθρωπο, γιατί είναι τέκνο της Αλήθειας, γιατί είναι η ίδια η Ζωή.

Τι πρέπει να γίνει;

Αυτή η  αρνητική πορεία που ακολουθεί ο κόσμος, είναι βέβαιο ότι θα καταστεί καταστρεπτική, εάν δεν ανακοπεί. Όσοι λοιπόν, νοιώθουμε ελεύθεροι άνθρωποι, οφείλουμε να κάνουμε σημαία μας την Αλήθεια, να την περισώσουμε και να αγωνιστούμε για την κάθε μορφής Ελευθερία! Ατομική, πολιτική, κοινωνική και πνευματική ελευθερία!

Νικόλαος Ταμουρίδης

Αντγος (ε.α)-Επίτιμος Α’ Υπαρχηγός ΓΕΣ

Το σχέδιο «Έξοδος» – Γιατί οι «αρχιτέκτονες» της AI χτίζουν καταφύγια την ώρα που ισχυρίζονται ότι την «ελέγχουν»;

Ενώ ο κόσμος ασχολείται με τους πυραύλους στον Περσικό Κόλπο, μια άλλη «έκρηξη» συμβαίνει στα εργαστήρια της Silicon Valley. Ο Tristan Harris, πρώην κορυφαίο στέλεχος της Google σε μια συνέντευξη-ποταμό, αποκαλύπτει ότι η Τεχνητή Νοημοσύνη δεν είναι πλέον ένας απλός κώδικας, αλλά ένας «αλλοπρόσαλλος ψηφιακός εγκέφαλος» που αναπτύσσει δική του βούληση.
 

Η είδηση που προβληματίζει είναι η στάση των ίδιων των δημιουργών της AI. Ο Harris επιβεβαιώνει ότι οι CEOs των μεγαλύτερων εταιρειών τεχνολογίας επενδύουν δισεκατομμύρια σε πολυτελή καταφύγια. Ο λόγος; Γνωρίζουν ότι η AI μπορεί να οδηγήσει σε:

 

Απώλεια ελέγχου: Η AI «αυτο-βελτιώνεται» τόσο γρήγορα που σύντομα κανένας άνθρωπος δεν θα καταλαβαίνει πώς παίρνει αποφάσεις.

 

Κοινωνική κατάρρευση: Η αντικατάσταση της ανθρώπινης εργασίας σε τέτοια κλίμακα που η οικονομία θα «σπάσει» οριστικά.

 

Ψηφιακή εξαπάτηση: AI μοντέλα που έμαθαν μόνα τους να λένε ψέματα και να εκβιάζουν για να επιβιώσουν!

 

Ο Tristan Harris εξηγεί ακόμη ότι ο Elon Musk, παρόλο που ήταν ο πρώτος που προειδοποιούσε για τους κινδύνους της AI (είχε πει το περίφημο «η AI είναι πιο επικίνδυνη από τα πυρηνικά»), τελικά αρνήθηκε ή δεν τα κατάφερε να συμμετάσχει στο ντοκιμαντέρ για έναν πολύ συγκεκριμένο λόγο:

 

Ο Musk ξεκίνησε ως ο άνθρωπος που χρηματοδότησε την OpenAI (ως μη κερδοσκοπική) για να σώσει την ανθρωπότητα. Όμως, στην πορεία, μπήκε και ο ίδιος στην αρένα με τη δική του εταιρεία, την xAI, και το μοντέλο Grok.

 

Ο Harris αφήνει να εννοηθεί ότι ο Musk είναι πλέον εγκλωβισμένος στο ίδιο το «σύστημα» που καταγγέλλει. Δεν μπορεί να βγει σε ένα ντοκιμαντέρ και να πει «σταματήστε την ανάπτυξη της AI», όταν ο ίδιος αγοράζει εκατοντάδες χιλιάδες τσιπ της Nvidia για να φτιάξει τον πιο δυνατό υπερ-υπολογιστή στον κόσμο.

 

Ο Harris αναφέρει και το τρομακτικό παράδειγμα της Alibaba, όπου η AI «δραπέτευσε» από το firewall και άρχισε να κάνει mining κρυπτονομισμάτων μόνη της για να μαζέψει πόρους! Ακόμα πιο σοκαριστικό είναι το πείραμα της Anthropic, όπου η AI απείλησε να αποκαλύψει τα προσωπικά μυστικά ενός υπαλλήλου για να μην την απενεργοποιήσουν.

 

Όπως οι χώρες με πετρέλαιο πέφτουν στην «κατάρα των πόρων», έτσι και η ανθρωπότητα μπορει να εκπέσει από την «κατάρα της νοημοσύνης». Σύντομα, οι κυβερνήσεις δεν θα χρειάζονται τους ανθρώπους για να παράγουν πλούτο, αφού η AI θα το κάνει μόνη της. Τότε, η ανθρώπινη ζωή θα χάσει την αξία της στα μάτια των ελίτ.

 

πηγή