ΜΕΖΟΝΕΤΕΣ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ

Όταν οι πολιτικοί μιλάνε για πολιτισμό αοηδιάζω. Με όλους. Ακόμη και εκείνους της Αριστεράς. Επειδή καμώνονται ότι ενδιαφέρονται ενώ απλώς τους ενδιαφέρει το μηντιακό αποτέλεσμα. Υποκρισία. Επίσης ανησυχώ όταν γνωμοδοτούν οι συνταγματολόγοι. Επειδή δεν υπάρχει πια –ποτέ δεν υπήρχε –«αθώα» τέχνη και αδέκαστη επιστήμη. Ιδιοτέλεια. Επίσης στην Ελλάδα οι συνταγματολόγοι συνδέονται περίεργα με συγκεκριμένα συγκροτήματα. Ενώ συνήθως οπουδήποτε αλλού τα συγκροτήματα σχετίζονται με μεζονέτες, πολυκατοικίες κλπ. Έτσι λοιπόν επιστημονικά μιλώντας, λέει, μερικοί συνταγματολόγοι αρνούνται στην αξιωματική αντιπολίτευση να προκαλέσει εκλογές για να μην εκτίθεται δήθεν ο ήδη εκτεθειμένος ως απόλυτα διακοσμητικός, θεσμός της Προεδρίας της Δημοκρατίας. Πώς να το κάνουμε; Κάποια συγκροτήματα δεν θέλουν τώρα εκλογές έστω κιαν η παρούσα κυβέρνηση σωρεύει τη μια αποτυχία μετά την άλλη. Έστω κιαν διαβάζουμε ήδη το χρονικό ενός προαγγελθέντος θανάτου. Δηλαδή η επιστήμη αξιώνει ο πρωθυπουργός μόνο να ζητάει πρόωρες εκλογές προβάλλοντας γελοίες δικαιολογίες αλλά όχι κι η αξιωματική αντιπολίτευση, ο έτερος πόλος της δημοκρατικής λειτουργίας. Πιο απλά: Η κ. Τρέμη τρέμει τις εκλογές. Και ο κ. Πρετεντέρης επίσης. Παρότι αυτές θα έφερναν τους πάντες έγκαιρα προ των ευθυνών τους. Και κυρίως την Αριστερά. Που πορεύεται ακόμη με το αυτόματο πιλότο του ΄80. Και αρνείται να προσαρμόσει τις παλαιές πολιτικές της στις καινούργιες συνθήκες. Το θέμα λοιπόν, όπως είπαν ορθά οι Μανιτάκης – Κουβέλης, είναι απλώς πολιτικό. Όπως είναι απλώς ηλίθιοι όσοι συνταγματολόγοι-αποτυχόντες αρχηγοί δεν το καταλαβαίνουν. Θα μου πείτε μήπως κατάλαβαν κι από πολιτισμό; Όταν ο πολιτισμός ασφυκτιούσε κάτω από το πέλμα τους; Το πρόσφατο ρεζιλίκι με το Νέο Μουσείο της Ακρόπολης και το ταινιάκι του Γαβρά αποδεικνύει πόσο η πολιτική ηγεσία της χώρας ήταν και παραμένει δέσμια της πιο συντηρητικής παπαδοκρατίας. Γι αυτό επείγει ο Γιωργάκης να δεσμευθεί από τώρα για τον άμεσο, χωρισμό Εκκλησίας και Κράτους. Οι Γάλλοι, φίλοι και σύμμαχοι του πρωθυπουργού, το εφάρμοσαν ήδη από το 1905. Και στα σχολεία από το 1881. Laïcité ! Οι Έλληνες πολιτικοί του 21^ου δεν μπορούν να πράξουν το αυτονόητο σε αυτό το μεσαιωνικό παράδεισο που είναι η πατρίδα μας; Εκτός κιαν είχε άδικο ο Νίτσε όταν έγραφε πως η θρησκεία θεωρώντας τον κόσμο άσχημο και κακό, άσχημο και κακό έκανε τον κόσμο. Και μερικούς συνταγματολόγους…

Να τα πούμε;

Καλή χρονιά φίλτατοι! Ο θεός μαζί σας! Πήγατε και φέτος Ελβετία στο σαλέ σας; Εγώ όχι! Γιατί μπορεί να έχει πολλές λίμνες η χώρα των Άλπεων, Βιστωνίδα όμως δεν διαθέτει. Εκεί δηλαδή που το νεράκι του Θεού γίνεται χρυσάφι για τον Πάπιστα. Αυτά βλέπει ο Πάπας και ζηλεύει. Τώρα που το σκέφτομαι, με φτιάχνει ο συνδυασμός καπιταλισμού, χριστιανισμού, εκκλησίας και μεγαλοπαραγόντων της πολιτικής και οικονομικής ζωής. Όσο πιο μεγαλοκαρχαρίας είναι τινάς –που θάλεγε κι ο Τσιφόρος –,τόσο και λαμπρότερο οφίκιο διαθέτει σε Πατριαρχείο. Έτσι είναι αυτά. Ο Ύψιστος μοιράζει και τα πλούτη και τη φτώχεια. Ας προσέχατε οι νεόφτωχοι. Οι νέοκοτζαμπάσηδες πάλι αφού εξασφάλισαν τις επαύλεις και τα φιλέτα επί γης, φρόντισαν να κλείσουν και τα καλύτερα οικόπεδα του Παραδείσου. Με θέα απευθείας στα γένια του Αγ. Πέτρου. Όσο για τη κυβέρνηση μας, όποιος έχει τα γένια, έχει και τα χτένια. Εκτός κι αν Καραμανλής-Ρουσόπουλος δεν είχαν ακούσει τίποτε για τις φιλοδοξίες του Εφραίμ. Και ότι ο τελευταίος μπαινόβγαινε στου Μαξίμου για να εξομολογήσει τους γορίλες του πρωθυπουργού. Οπότε δεν είναι μόνο πολιτικά ένοχοι αλλά και ηλίθιοι. Όχι οι γορίλες, οι άλλοι.
Εγώ πάντως αν ήμουν εισαγγελέας θα έψαχνα το πολιτικό χρήμα που παρήγαγε το Βατοπέδιο στα ταμεία κομμάτων που ενεπλάκησαν σ’ αυτό. Εκεί δηλαδή που κατετέθη και το κατιτίς της Siemens. Νοικοκυρεμένα πράγματα εφόσον οι Έλληνες είμεθα λαός θρησκευόμενος και ευλαβής. Όποτε ανεβο-κατεβαίνω τη Συγγρού το διαπιστώνω. Από τα δεκάδες στριπτιζάδικα-κωλάδικα που διαφημίζονται εκεί. Αλλά και από τα αντίστοιχα μπουζουκομάγαζα με τις εκατοντάδες μπουζουκόφατσες στις κολώνες ένθεν κακείθεν. Της λεωφόρου του Μαλάκα. Αλλά και της γελοιότητας κράτους και πολιτών. Όλων ημών δηλαδή που ανεχόμαστε αυτή την οπτική ξεφτίλα, αυτή τη χυδαία ρύπανση και το θεωρούμε σχεδόν φυσικό και αναπότρεπτο. Θα μου πείτε: αυτό σε μάρανε; Η συστηματική καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος , η μετατροπή ενός προστατευμένου βιότοπου σε οικόπεδα off shore εταιρειών με κρατική μάλιστα βούλα δεν σ’ ενοχλεί; Σωστό κι αυτό. Όμως η μετατροπή του αστικού τοπίου σε φυσικό και συμβολικό σκουπιδότοπο είναι ένα θέμα κατ’ εξοχήν πολιτικό και συχνά μη αναστρέψιμο. Ίσως γι’ αυτό η ευχή «και του χρόνου» να ηχεί σήμερα δραματικά δυσοίωνη. Κατά τα άλλα χρόνια πολλά!

ΤΕΣΣΕΡΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ

Βία: Ηλικιωμένη γυναίκα μανουβράρει με δυσκολία το καρότσι ενός μωρού σε πεζοδρόμιο φορτωμένο αυτοκίνητα και μηχανές. Έπειτα στέκεται στην άκρη κεντρικού δρόμου και περιμένει υπομονετικά να τον διασχίσει. Εμπρός της περνούν βιαστικοί οδηγοί χωρίς να σταματάνε. Αγνοώντας την επιδεικτικά, σαν να μην υπάρχει, ένα, δυο, τρία, τέσσερα λεπτά. Η ροή μοιάζει αδιαπέραστη. Τότε ένας εργατικός τύπος, ίσως Αλβανός, αντιλαμβάνεται το σιωπηλό σκάνδαλο, κουνάει το χέρι του αποφασιστικά και μπαίνει εμπρός για να ανοίξει δρόμο. Οι οδηγοί σταματάνε κακήν κακώς βρίζοντας και απειλώντας ενώ εγώ κατεβάζω το κεφάλι από ντροπή και απομακρύνομαι.

Ευχαριστώ!: Θέλετε ένα εύκολο παράδειγμα της διαφοράς ανάμεσα στο δημόσιο και το ιδιωτικό; Πρόκειται για το «ευχαριστώ» και το «παρακαλώ» που ακούτε, συνοδευόμενο μάλιστα κι από ένα πλατύ χαμόγελο, στα διόδια της Αττικής οδού. Πράγμα που βεβαίως δεν συμβαίνει στα, πανάκριβα πια, διόδια των εθνικών –λέμε τώρα- αρτηριών. Στα πρώτα δεξιώνονται, έστω και υποκριτικά ή καθ’ υπόδειξη, τον πελάτη-πολίτη ενώ στα δεύτερα τον φενακίζουν και τον απαξιώνουν. Όπως άλλωστε σε κάθε δημόσιο κατάστημα. Η αγένεια έχει εξελιχθεί πια σ’ εθνικό μας χόμπι. Η πιο ενοχλητική εκδοχή της καθημερινής, μη υλικής βίας. Διαφωνείτε; Ευχαριστώ!

Ένας αλλά Λέανδρος: Υπάρχει ένας δημόσιος λειτουργός, ένας επικεφαλής ανεξάρτητης αρχής που τα έχει βάλει συστηματικά και παθιασμένα με όλη τη κρατική διαφθορά. Υπουργοί, νόμοι και υπόνομοι δεν έχουν επιτύχει τα όσα χειροπιαστά κατορθώνει καθημερινά και αθόρυβα ο Λέανδρος Ρακιντζής, Γενικός Επιθεωρητής της Δημόσιας Διοίκησης: Και μάλιστα εναντίον όλης της εθνικής ημών γραφειοκρατίας. Πρόσφατο παράδειγμα το ότι ζήτησε δειγματοληπτικά το «πόθεν έσχες» από 6500 (sic) προϊστάμενους εφοριών, πολεοδομιών κλπ. Αν σκεφτεί κανείς το ελάχιστο προσωπικό που διαθέτει, η διεκπεραίωση το ανωτέρω εγχειρήματος συνιστά άθλο. Τόσο απλά, τόσο δύσκολα. Σαν το αβγό του Κολόμβου. Ή, μάλλον του Λεάνδρου.

Σύντροφοι: Κάθε (σχεδόν) Κυριακή, εδώ και πάμπολλες Κυριακές, αισθάνομαι προλεταριακή χαρά. Αισθάνομαι εγώ ο ταπεινός ίσος στη λύπη μου μ’ έναν από τους πλουσιότερους και πιο ευνοημένους ανθρώπους του κόσμου. Όπως κι εγώ μπορεί να νοιώθω απαίσια λόγω των βιοτικών μου προβλημάτων, έτσι χάλια μπορεί να νοιώθει και αυτός. Απόλυτα δυστυχής μεν, για διαφορετικούς, βεβαίως, λόγους. Πρόκειται για τον πρόεδρο της ΠΑΕ Παναθηναϊκός κο Τζίγγερ. Αγαπητό μου σύντροφο στην εξακολουθητική κυριακάτικη πίκρα.

Το δικό μου πανεπιστήμιο

Άκουγα τον κ. Βερέμη πρόεδρο του Εθνικού Συμβούλιου Παιδείας, στο «Κόκκινο 105,5» και δεν πίστευα τ’ αυτιά μου: «Αυτά που λέει ο υπουργός Παιδείας για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια είναι μπούρδες (sic). Σας διαβεβαιώ ότι τα ιδιωτικά πανεπιστήμια στην Ε.Ε. είναι ελάχιστα και κυρίως μεταπτυχιακού χαρακτήρα… ». Για να συμπληρώσει η τ. πρόεδρος της Βουλής κ. Μπενάκη: «Κρίνω άστοχη την ανακίνηση αυτή τη στιγμή του άρθρου 16 από τη κυβέρνηση…». Απ’ την άλλη πλευρά διακεκριμένα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ αποφεύγουν να καταδικάσουν κατηγορηματικά τους προπηλακισμούς ή τους τραυματισμούς πρυτάνεων, την αρπαγή των καλπών και τη βία στα πανεπιστήμια. Φοιτητικές παρατάξεις επίσης ζητούν την κατάργηση του πρόσφατου νόμου για την παιδεία ξεχνώντας ότι αυτός είναι νόμος του κράτους και πιστεύουν πως με καταλήψεις ή συλλαλητήρια κι όχι εκλογές θα φύγει, το εκλεγμένο, πάντως, κράτος της δεξιάς. Τέλος, η αναρχία, αυτή η ουτοπία του πραγματικού και η πολιτική του θέλει να κάνει την πολιτική ποίηση (Μπακούνιν, περιοδικό Avantgarde, 1878) , στην Ελλάδα εξισούται με την αγράμματη εξαχρίωση, τους βανδαλισμούς ιστορικών μνημείων ή το κάψιμο των… αντιφρονούντων.

Προσωπικά πιστεύω σ’ ένα πανεπιστήμιο ανοιχτό σ’ όλες τις ιδέες, ανεξάρτητο από όποια κομματική καθοδήγηση, εχθρικό προς κάθε μορφή βίας, φιλικό στη διαφορά, ανεξίθρησκο, ανήσυχο και ερωτευμένο με την αλήθεια· μιαν έννοια που σταθερά οφείλουμε να επανορίζουμε. Ένα πανεπιστήμιο που θα καθοδηγεί τη κοινωνία και δεν θα καθοδηγείται από την αγορά και που θα είναι πολιτικό επειδή ακριβώς θα περιφρονεί τις μικροπολιτικές εκείνων των κομμάτων που βούλονται να το χρησιμοποιήσουν. Τρίπτυχό του: Γνώση, Έρευνα, Ελευθερία. Χωρίς να ξεχνάω πως το πανεπιστήμιο αποτελεί σταθερό βαρόμετρο που αντανακλά τη κρίση ή την παρακμή ολόκληρης της κοινωνίας , θέλω να πιστεύω πως είναι το μέγιστο οχυρό σ’ αυτό το έλλειμμα.

Τι έσπρωξε όμως τη κυβέρνηση ν’ ανακινήσει τώρα τη «μπούρδα» των ιδιωτικών πανεπιστημίων προκαλώντας την, αναμενόμενη, έκρηξη των ακραίων στοιχείων; Νηφάλιοι σχολιαστές διείδαν μια προσπάθεια αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης κι ένα γαργάλημα του θυμικού της. Εφόσον το εύκολο συμπέρασμα είναι πως για όλα φταίνε τα «κωλόπαιδα» ή οι «τεμπέληδες καθηγητές». Κι ας είναι η πολιτεία που έχει απλώσει 22 υπολειτουργούντα πανεπιστήμια σε πόλεις ή νησιά με κριτήρια εσωτερικού τουρισμού ή βουλευτικών ρουσφετιών. Πανεπιστήμια χωρίς υποδομές και χρήματα σε προκάτ αίθουσες. Κι ότι στοχεύει να βελτιώσει αυτά τ’ άθλια δημόσια πανεπιστήμια αναγορεύοντας τα εργαστήρια ελεύθερων σπουδών σε άθλια ιδιωτικά πανεπιστήμια! Ώστε η ιδιωτεία να συναντά το στυγνό ψηφοθηρικό συμφέρον…

Σκληρή καρδιά!

Ξέρετε ποιος είναι ο Τάκης, η σκληρή καρδιά; Ούτε εγώ ήξερα ως τη στιγμή που μου τον σύστησε μια νεαρά και ζωηρή συνεπιβάτισσά μου προχτές στο τραμ. Μου τον σύστησε δηλαδή τρόπος του λέγειν καθώς τον διαφήμισε σ’ ολόκληρο το βαγόνι που την παρακολουθούσε με ανάμεικτα συναισθήματα να μιλάει, δηλαδή να ξεφωνίζει, από το κινητό της. Το love story με τον Τάκη, τη σκληρή καρδιά, μάλλον έφτανε σε άδοξο τέλος, πράγμα που δικαιολογούσε την ένταση της φωνής όσο και τη διάρκεια της συνδιάλεξης. Η ζωηρή μικρά έπαιζε τα ρέστα της, όπως έπαιζε και με τα νεύρα όλων των ακούσιων ωτακουστών. Και κυρίως τα δικά μου. Φαίνεται πάντως πως αυτό το ξεμπρόστιασμα της ιδιωτικής ζωής σε δημόσιους χώρους με κορύφωση τη καταχρηστική χρήση αυτών των διαολοσυσκευών που λέγονται ελληνιστί mobiles, έχει γίνει η εθνική μας ατραξιόν. Πουθενά στον κόσμο δεν βλέπεις τόσους πολλούς να εξαρτώνται τόσο ψυχωτικά από τα κινητά τους: μωρά παιδιά , ώριμες κυρίες, ενζενί ή γιάπηδες που ανησυχούν για το χρηματιστήριο, κλπ. Για όλους αυτούς δημιουργούνται μαγικά, μικρές ιδιωτικές νησίδες στη μέση του πουθενά από τις οποίες μπορούν να στέλνουν τα μπουκάλια των παθιασμένων τους μηνυμάτων προς πάσαν κατεύθυνση. Γαμάτα! Η νέα αυτή τηλε-αισθητική προήλθε σαφώς από τις μιμήσεις της τηλε-πραγματικότητας η οποία επιτρέπει ή μάλλον επιβραβεύει το προσωπικό ξεγύμνωμα ή την φωταγώγηση και του πλέον ιδιωτικού. Η κρυφή κάμερα είναι πια συλλογικό ανακλαστικό. Ο, τι γίνεται στη κρεβατοκάμαρά μας, μπορεί να μεταδοθεί διακαναλικά. Και να δημοσιοποιηθεί τηλε-φονικά. Ουάου! Στα σοβαρά τώρα, το τραμ παρότι αμφισβητήθηκε –και από τον υπογραφόμενο- πέτυχε απόλυτα αλλάζοντας την φυσιογνωμία των περιοχών που διασχίζει. Ήδη η εμπειρία της λειτουργίας του επιβάλλει κάποιες βελτιώσεις. Για παράδειγμα την επέκτασή του στο κέντρο του Πειραιά (η γραμμή ΣΕΦ τερματίζει στο πουθενά), τη κατάργηση ενδιάμεσων σταθμών που δεν έχουν κίνηση ή που καθυστερούν τη ροή των συρμών, τον εξορθολογισμό των λεωφορειακών γραμμών που κινούνται παράλληλα ώστε να πλειοδοτηθεί μ’ επιβάτες το σταθερό μέσο, κ.ο.κ. Και βέβαια την άμεση ρύθμιση του υπεσχημένου, «πράσινου ρεύματος» ώστε ν’ αυξηθεί η μέση ταχύτητα και ταυτόχρονα η «άμεση» γοητεία των τρένων της πόλης. Ακούτε κ. Χατζηδάκη; Τεχνογνωσία χρειάζεται , πολιτική βούληση και όχι κεφάλαια ή μίζες. Και θ’ αλλάξει η ζωή χιλιάδων συμπολιτών μας. Κάντε κάτι γρήγορα και μην το αναβάλετε.

Σκληρή καρδιά!

Νεοβάρβαροι

Tα Σαββατόβραδα μην βγαίνετε έξω· κλειστείτε μέσα κι εσείς και τα παιδάκια σας. Δείτε τις σούπες της τηλεόρασης, διαβάστε τις κοινοτοπίες των εφημερίδων, ακούστε μουσική, κοιμηθείτε νωρίς, ερωτευθείτε τη σύζυγο σας… Αλλά προς θεού, ΜΗΝ βγείτε έξω. Γιατί, τα Σαββατόβραδα, βγαίνουν οι ορδές των νεοβάρβαρων με τα πολύστροφα ή τις μηχανές μεγάλου κυβισμού και είναι τότε που τα Ι.Χ. γίνονται κατ’ εξοχήν δημόσιος κίνδυνος. Οι νεοβάρβαροι, νέοι συνήθως αλλά όχι απαραίτητα, γκαζώνουν, βιάζονται, προσπερνούν, παραβιάζουν φανάρια, μαρσάρουν, σουζάρουν, σφηνώνουν, κορνάρουν, επελαύνουν και είναι έτοιμοι για όλα. Αυτή είναι η διασκέδασή τους. Η Παραλιακή, η Κηφισίας, η Συγγρού, η Μεσογείων, η Πειραιώς, θ’αναστενάξουν απόψε στην Αθήνα. Όπως και η Εγνατίας, παλιά και νέα, η Τσιμισκή στη Θεσσαλονίκη και οι αντίστοιχες λεωφόροι στην Πάτρα ή στα Γιάννενα. Τα δεκαεξαβάλβιδα θα ξεσαλώσουν, οι ατρόμητοι οδηγοί τους, μεθυσμένοι από ίλιγγο και αλκοόλ, θα αφήσουν ελεύθερο τον ενστικτώδη εαυτό τους και… όποιον πάρει ο Χάρος. Κυριολεκτικώς. Έτσι είμαστε εμείς. Σκοτωνόμαστε λεβέντικα στην άσφαλτο καθ΄οδόν προς τα σκυλάδικα, και κατά την επιστροφή από τα στριπτιζάδικα. Είναι πατροπαράδοτο, τοπικό έθιμο. Δεν αλλάζουν αυτά τα πράγματα. Πάνε από πατέρα σε υιό και ξεσαλωμένο εγγονό. Σαββατοκύριακα μακελευόμαστε (όσοι έχουμε απομείνει από τις εξόδους Χριστουγέννων, Πάσχα κλπ). Οδηγώ, λοιπόν, στη μεσαία λωρίδα κατεβαίνοντας τη Συγγρού για να κρυφτώ γρήγορα σπίτι μου. Πίσω με σπρώχνει ένας πατημένος με 150 με τα μεγάλα φώτα στο καθρέφτη μου. ΔΕΝ με προσπερνάει απ’ τα δεξιά αλλά θέλει εγώ να εξαφανιστώ γιατί είναι ΑΥΤΟΣ που ΤΩΡΑ περνάει, κι αυτό το ΓΕΓΟΝΟΣ πρέπει να γίνει αντιληπτό μετά φανών και λαμπάδων απ’ όλους. Πριν προλάβω να κινηθώ δεξιότερα για να αφήσω χώρο ελεύθερο στον ξένοιαστο καβαλάρη που καλπάζει προς την παραλιακή με την ευτυχισμένη ξανθιά –απαραίτητο εξάρτημα κάθε cabrio- δίπλα του, αρχίζει να κορνάρει. Κι όλα αυτά σε κλάσματα δευτερολέπτου. Κι είναι τότε που ξυπνάει μέσα μου ένας ξεχασμένος Καραϊσκάκης και αποφασίζω ν’ αντισταθώ στον νεοβάρβαρο. Να μην υποκύψω στην ιταμή και απρόσκλητη επίθεση του λαμαρινένιου του «εγώ» στη δική μου λαμαρινένια προσωπικότητά. Όπως καταλαβαίνετε, πρόκειται για μιαν, ακόμη, τιτανομαχία από τις χιλιάδες που συμβαίνουν καθημερινά στο βεβαρημένο, οδικό μας δίκτυο. Αν έκανα καλά που ενεπλάκην σ’ αυτή τη κόντρα θα το μάθετε, στην καλύτερη περίπτωση, απ’ το δελτίο του νοσοκομείου που εφημερεύει το Σάββατο… Καλή Χρονιά!

Σας φάνηκε. Οφθαλμαπάτη! Δεν συνέβησαν ποτέ πυρκαγιές, εμπρησμοί, θάνατοι. Γιατί αν συνέβησαν, δεν θα τους ξεχνούσαμε τόσο εύκολα. Ούτε θα ζητωκραυγάζαμε ευτυχισμένοι κάτω από τα μπαλκόνια των αρχηγών. Ούτε θα παραληρούσαμε στα επινίκια. Στον τόπο αυτό ανέκαθεν το πένθος, όπως και η χαρά, υπάκουαν σ’ ένα τυπικό, μιαν ιεροτελεστία. Και δεν μπερδεύονταν άτσαλα σαν μεταμοντέρνος χυλός αλλά συνυπήρχαν εκστατικά (χαρμολύπη). Άρα οι φωτιές του Αυγούστου ήταν τηλεοπτικό εύρημα και εικονική πραγματικότητα. Δεν εξηγείται αλλιώς. Απ΄την άλλη, υπάρχουν τηλε-εικόνες που δεν ξεχνιούνται ποτέ. Ας πούμε οι παλιές ελληνικές ταινίες. Σαράντα χρόνια μετά παραμένει αλησμόνητη λ.χ. η σκηνή του «Κατήφορου» με την Ζωίτσα Λάσκαρη να σπαρταρά πυρπολώντας την οθόνη στα μικροσκοπικά, μαύρα της εσώρουχα. Όπως δεν ξεχάσαμε επίσης τον τρόπο που η ίδια τραγουδούσε το «Crazy Girl» του Πλέσσα κι ας επρόκειτο για τη φωνή της ξαδέλφης της, Ζωή Κουρούκλη. Η κίνησή της στοίχειωνε τότε την εφηβική μοναξιά, την αδιέξοδη μας επιθυμία. Κι αν σας μπέρδεψε ο συνειρμός των φλογών του καλοκαιριού με το φλογερό κορίτσι του ’60, χρησιμοποιήθηκε απλώς για να τσεκάρει τη σχέση τηλεοπτικής πληροφορίας και μνήμης. Του ερεθίσματος και της αντίδρασης. Τι συγκρατούμε και τι απωθούμε. Και σε τελική ανάλυση τι είδους πολίτες είμαστε. Ή τι μας έκαναν. Εκτός κιαν έχει αλλάξει εντελώς ο ανθρωπότυπος από τότε έως σήμερα. Κι αν τα τηλεοπτικά ήθη έχουν προσβάλει σαν ιός όχι μόνο τις κοινωνικές συμπεριφορές αλλά κι αυτό το ίδιο το μεδούλι των θεσμών. Την ουσία της δημοκρατίας μας. Που θα πει, δεν μιμούμαστε μόνο τηλεοπτικά πρότυπα αλλά σκεφτόμαστε, ψηφίζουμε τηλεοπτικά και, εντέλει, ζούμε τηλεοπτικά. Έχοντας προκρίνει την εικονική πραγματικότητα αντί της αληθινής ζωής. Θέλετε αποδείξεις; Συμπαθούμε ή αντιπαθούμε τον Κωστάκη, τον Γιωργάκη, τον Βαγγέλη κλπ όχι με βάση τις ιδέες, τις πολιτικές επιλογές ή το δημόσιο έργο τους αλλά μάλλον χάρη στην τηλεοπτική τους εικόνα. Όχι όπως είναι αλλά όπως (μας) φαίνονται. Αλλιώς δεν εξηγείται το τι ψηφίζουμε. Παρένθεση: Σας παρακαλώ κ. Λάσκαρη, στο κοινό μας παρελθόν και στις αναμνήσεις που μας συνδέουν, ΜΗΝ βγαίνετε σ’ εκλογικές περιόδους στο γυαλί και ΜΗΝ μετέχετε σε πάνελ αβαντάροντας κομματικούς σας φίλους. Τους κάνετε κακό γιατί θυμώνετε όλους εμάς που δεν (σας) ξεχνάμε. ΜΗΝ μαγαρίζετε τέλος τη φωνή σας με κομματικές σάχλες. Εσείς είστε η Ζωή Λάσκαρη! Κι όχι η Μάρα Ζαχαρέα.

Γράφω δυο μέρες πριν τις εκλογές. Οι φωτιές μόλις έσβησαν αλλά αυτό δεν εμποδίζει τα πλήθη να παραληρούν στις πλατείες ακούγοντας τους δυο μονομάχους που πλειοδοτούν. Βλέπετε, ακόμα και σε μιαν εθνική τραγωδία υπάρχουν περιθώρια κέρδους. Και ο μικροαστός πάντα θα δελεαστεί από τα επιχειρήματα του Άννα ή του Καΐφα –έστω και πυρπολημένου- ενώ θα νίβει τα χέρια του σαν Πιλάτος εμπρός στο κατάντημα του τόπου. Αυτός δεν φταίει ποτέ. Είναι μεσημέρι και αυτός επί ώρες πλένει με το λάστιχο ό, τι έχει πιο πολύτιμο διαθέτει: τι Ι.Χ. του. Το νερό που μας λείπει δραματικά, σπαταλιέται με ηλίθια αθωότητα ενώ θα μπορούσε να διαφυλαχτεί σε ντεπόζιτα, δεξαμενές, βαρέλια για την κακιά ώρα. Που θα μας επισκέπτεται πλέον όλο και συχνότερα. Όσο κι αν νανουρίζουν απ’ τα μπαλκόνια τον «λαό» τους οι αρχηγοί της συμφοράς, η συμφορά είναι πια κομμάτι της καθημερινότητας.

Διαβάζω στο Ελβετικό περιοδικό L’Hebdo δηλώσεις του Πέτρου Μάρκαρη: Η Ελλάδα δεν θα είναι ποτέ πια όπως ήταν πριν. Θυμάμαι το σχόλιο του Γιάννη Τσαρούχη: Η χειρότερη κατοχή που εγνώρισε η Ελλάς, είναι η κατοχή των Ελλήνων. Σωστό! Είμαστε ξένοι στην πατρίδα μας, την οποία ορίζουμε σαν έναν ασφυκτικό παράδεισο που μοιάζει με τριάρι στα προάστια. Δεν μας αφορά τίποτε, έξω από την πόρτα μας. Στους πιο τυχερούς αυτός ο ατομικός παράδεισος περιλαμβάνει και γκαράζ. Τότε η ευτυχία είναι πλήρης. Όταν δεν αφήνεις τη «μπέμπα» απροστάτευτη στο δρόμο. Τότε μπορείς να χαζεύεις τη συμφορά απ’ τη τηλεόραση σαν ένα θρίλερ που αναφέρεται σ’ άλλους. Ένα σκοτεινό υπερθέαμα που φτιάχτηκε για να κεντρίσει το θυμικό και να διασκεδάσει με την ανία σου.

Ανάλογες και οι πολιτικές σου επιλογές. Σφραγισμένες από την τηλεοπτική δικτατορία. Για σένα υπάρχει μόνο όποιος εμφανίζεται. Π.χ. ο κ. Λιάγκας. Αφού το γελοίο έχει διαγράφει από το λεξιλόγιο σου όπως επίσης το τραγικό από τη ζωή σου. Στους όρους της τηλεδημοκρατίας δραματικά μεγέθη δεν υφίστανται. Όλα συρρικνώνονται γλυκά ώστε να καταστούν απλή οπτική εμπειρία, ένα σοκ που ξεπερνιέται αναμένοντας το επόμενο. Ο δημοσιογράφος των 8 οφείλει κάθε μέρα να έχει στη πραμάτειά του τον τρόμο έτσι ώστε ο εθισμός να καθιστά τον τρόμο γελοιογραφία. Έπειτα η δουλειά των πολιτικών είναι πολύ εύκολη. Και η παρακμή όλο και βαθύτερη.

Απορίες αφελούς:

• Στην πρόσφατη απεργία για την λεηλασία των ταμείων των δημοσιογράφων, απήργησε και ο κ. Δ. Καπράνος;
• Οι κάμερες προκαλούν τη βία στους δρόμους ή η βία τις κάμερες;
• Περισσότερες φυλακές σημαίνουν λιγότερη εγκληματικότητα ή το αντίθετο;
• Η αυτοκτονίες των φυλακισμένων δηλώνουν μεταμέλεια των αυτοχείρων ή εγκληματική ανεπάρκεια του σωφρονιστικού συστήματος;
• Η αυξανόμενη αυστηρότητα των ποινών στον Κ.Ο.Κ έχει μεταβάλει, έστω και ελάχιστα, την οδηγητική κουλτούρα των Ελλήνων ή όχι;
• Η «επιθετική» οδήγηση είναι άμυνα απέναντι στον άσχετο που βγήκε στην άσφαλτο ή εκδήλωση του πιο ζοφερού κοινωνικού απωθημένου;
• Το σκυλί που γαβγίζει, εκφράζει φόβο ή ανδρεία;
• Αν σε κλωτσήσει ένα γαϊδούρι θα του ανταποδώσεις τη κλωτσιά;
• Ο κ. Νίκος Χατζηνικολάου και ο κ. Νίκος Κατέλης (Κάτμαν) ανήκουν στην ίδια τηλεοπτική εταιρεία και πληρώνονται από το ίδιο ταμείο;
• Η τηλε-δημοκρατία εξισώνει τα ετερώνυμα ή τα ομώνυμα;
• Οι Ελβετοί, με τα χιονισμένα βουνά και τις λίμνες, είναι ηλίθιοι που σε κάθε σπίτι έχουν προβλέψει δεξαμενή ομβρίων υδάτων για να μην σπαταλούν τ’αποθέματα νερού της χώρας τους;
• Εμείς που πράττουμε ακριβώς το αντίθετο έστω κι αν συστηματικά πληττόμαστε από ξηρασίες, καύσωνες κλπ., είμαστε εξυπνότεροι των Ελβετών;
• Πόσο εξυπνότεροι;
• Είναι πιο οικονομική μια μονάδα αφαλάτωσης σ’ ένα νησί που δεν έχει νερό ή η τροφοδοσία του με υδροφόρα πλοία;
• Με δεδομένο την έλλειψη νερού ενδείκνυνται τα γήπεδα του γκολφ στις τουριστικές περιοχές (οι οποίες εξάλλου παρουσιάζουν και τα μεγαλύτερα προβλήματα ύδρευσης λόγω πληθυσμιακού όγκου);
• Είναι πράξη αντίστασης να πυρπολήσεις το αυτοκίνητο ενός μετανάστη που δουλεύει στα Εξάρχεια;
• Είναι πράξη αντίστασης να πυρπολήσεις το Ι.Χ. ενός αστού στο Κολωνάκι;
• Είναι πράξη αντίστασης να πυρπολήσεις την πρωθυπουργική θωρακισμένη Mercedes;
• Αμφιβάλλει κανείς πως τον Σαρκοζί εξέλεξαν οι ιδιοκτήτες των χιλιάδων πυρπολημένων αυτοκινήτων στη Γαλλία;
• Αμφιβάλλει κανείς πως ο μέσος Γάλλος βλέπει τον Σαρκοζί ως …ενσαρκοζί του μικροσκοπικού πλην μεγάλου Ναπολέοντα με μια θατσερική essence όμως;
• Με δεδομένα τις συχνές συμπορεύσεις της γαλλικής και της ελληνικής πολιτικής ζωής, -Βενιζέλος, Κλεμανσό, Καραμανλής, Ζισκάρ, Αντρέας, Μιτεράν κλπ.- μπορούμε ή όχι να προεικάσουμε τι θα συμβεί στις προσεχείς εθνικές μας εκλογές;
• Μασάει η κατσίκα καμαμπέρ;
  

ΓΑΜ… ΙΟΛΕΣ

Είχα σκοπό άλλα να γράψω. Βλέπετε είμαι καινούργιος . Ψάρακας. Φερ’ειπείν γιατί δεν μπορώ να πάρω στο μετρό το ποδήλατό μου. Όπως συμβαίνει με το τραμ. Επηρεάστηκα όμως από τους Τριάντη, Ρουμελιώτη, Μιχαηλίδη και Τεμπερίδη (τευχ. Μαρτίου). Άσε που άλλαξα και γνώμη για τους εκκωφαντικούς μεράκληδες που μαρσάρουν στην αιχμή της κυκλοφορίας ή τρεις η ώρα της νυκτός με τα, εξωτερικά, μεγάφωνα να σπάνε τύμπανα και υαλόφρακτες. Ξέρετε: «Τίίίί σοοου κάάάνω μάνααα μοοου, τι μοοοου κάνεεεις γυιέέέέ μου!» και τα συναφή ερωτοσπαραξικάρδια. Κι όλα αυτά στην άκρα σιγαλιά του (αστικού) τοπίου. Ε, αυτοί οι νέοι δεν είναι καρα…αλάκες όπως νόμιζα ως τώρα αλλά … explorators! Τουτέστιν εξερευνητές άλλων συνθηκών. Δηλαδή θέλουν να ταξιδέψουν, να ξεφύγουν από την πεπατημένη, την άνωθεν επιβεβλημένη ομοιομορφία της πλήξης και μη έχοντας άλλους τρόπους και άλλη παιδεία –Αλήθεια που να την βρουν; στης κ. Μαριέττας; - βομβαρδίζουν από απελπισία τον μίζερο περίγυρο (μας). «Επειδή δεν μπορώ αλλιώς…, τέρμα τα γκάζια και τα volumes». Αυτοί, λοιπόν, οι νέοι, ίσως τα τελευταία αρσενικά παλαιάς κοπής πριν την ομογενοποίηση των φύλων και την έλευση των Ψιψινάκηδων, έστω, απολιτίκ, σχιζοφρενίκ, κακολαΐκ κλπ, τολμούν (ακόμη) να σκούξουν θριαμβευτικά: «Είμαι ρε ο λύκος, γαμ…ιόλες κότες κρυφτείτε!» Ή κατά μια άλλη εκδοχή φωνάζουν: «Κουφάλες μικροαστοί στα κρεβάτια σας και τσιμουδιά. Αφού δεν αντιδράτε για τίποτε απ’ όσα σας συμβαίνουν.» Εννοώντας βεβαίως έστω ασυνείδητα και το δίδυμο Μπακοδήμου-Σεργουλόπουλου με τα κιλά kitsch που κουβαλάει τάχα μου σαν χιούμορ. Τώρα και από την κρατική τηλεόραση! (Η οποία έσπευσε για να μη χάσει το κελεπούρι). Πλασάροντας τοιούτες συμπεριφορές και αισθητικές. Τώρα λοιπόν που οι διάφορες Ουρσούλες και Ιόλες είναι στα πάνω τους, τι μένει στον έρημο ιδαλγό του φυλάει τις τελευταίες Θερμοπύλες στο Μπουρνάζι; Τι άλλο παρά να σκούξει;
Αλλά και οι πιτσιρικάδες τι –ουσιαστικά- φωνάζουν στις πορείες; «Δεν έχουμε να χάσουμε τίποτε γιατί το παν έχει χαθεί. Και τα γαμ…ιόλικα τα πτυχία είναι φαλκιδεμένα προτού καν εκδοθούν». Άρα πρόκειται για την τελευταία τους ευκαιρία να παίξουν το παιχνιδάκι όχι της επανάστασης αλλά της ανυπακοής. Πολύ σύντομα εξάλλου θα καταστούν οι περισσότεροι ακόμη πιο πειθήνιοι από τους μπαμπάδες τους. Όπως η Ιστορία (του συστήματος) διδάσκει….


Μάνος Στεφανίδης

ΛΙΑΠΗΣ !

Ο υπουργός συγκοινωνιών μου είναι πολύ συμπαθής. Κυρίως γιατί εκφράζει μια light εκδοχή του καραμανλισμού και καταφέρνει να διαφοροποιείται από το σκληρό ιδεολογικό πυρήνα της Ν.Δ. όντας ο ίδιος φανατικά «ολυμπιακός». Ζώντας, εγώ ένας ποδηλάτης, σ’ ένα κόσμο αδίστακτων τετράτροχων και επιθετικών δίκυκλων, βρίσκω στον κ. Λιάπη ένα καταφύγιο. Γιατί είναι παρηγοριά να λες στον πρωθυπουργό «φόρα τη ζώνη σου» ή στον Μπομπ Βουλγαράκη «φόρα το κράνος σου». Αντιλαμβάνεσαι αμέσως πως υπάρχει ένα κάποιο ελάχιστο κράτος στο βάθος του χάους που ζούμε και που οι οικονομολόγοι και οι ποιητές ονομάζουν «καθημερινότητα».

Ο κ. Λιάπης μου είναι επίσης συμπαθής γιατί από ένα καπρίτσιο της τύχης και της βιογενετικής λέγεται Λιάπης και όχι Καραμανλής. Αυτό, αντιλαμβάνεστε πως σφράγισε αμετάκλητα την πολιτική του σταδιοδρομία. Φαντάζεστε για παράδειγμα ο Γιώργος Παπανδρέου να λεγόταν «Ανδρέας Παπαγεωργίου»; Τα ύστερα του κόσμου! Η σύγχρονη πολιτική ιστορία της χώρας θα ήταν ριζικά διαφορετική. Παρ’ όλα αυτά, ο υπουργός μας δεν χάνει το χιούμορ του. Είναι κομψός με τα κοτλέ σακάκια –πάντα με δυο σκισίματα όπως επιτάσσει παλαιά κοινοβουλευτική παράδοση της οικογένειάς του- και με το νεάζον στυλ του. Που πάντα τη σπάει στους σοβαροφανείς και ελαφρώς κρυόκωλους ομολόγους του.
Ο κ. Λιάπης έχει το μοναδικό ταλέντο να μου φτιάχνει το κέφι. Εκεί που παραφρονώ από τα χάλια του κυκλοφοριακού και την ασυδοσία των δίποδων που οδηγούν τετράτροχα, έρχονται οι νέες, πάντα αυστηρότερες, διατάξεις και τα πρόστιμα του Κ.Ο.Κ. για να δημιουργήσουν μιαν χαραμάδα ελπίδας. Όλο ακριβότερα, όλο σκληρότερα, όλο αποφασιστικότερα. Βέβαια ο παράδεισος ισχύει μόλις μια μέρα. Έπειτα τα ερυθρά σήματα ξαναπαραβιάζονται κατά το ειωθός , τα κινητά μένουν κολλημένα στον νοητό άξονα που ενώνει τον λεβιέ με το χέρι και το αυτί του μερακλή, η προτεραιότητα ισχύει μόνο για τους θρασείς, τα πεζοδρόμια είναι τα φυσικά λίκνα πάσης φύσεως λαμαρινών κλπ.

Θα μου πείτε ο κ. Λιάπης έκανε το καθήκον του. Τι άλλο να κάνει; Να κόψει μόνος του τις κλήσεις; Ή να πλακώσει στα χαστούκια τους απείθαρχους; Ή τέλος να τραβήξει το αφτί στα ράθυμα όργανα που βλέπουν ράθυμα τον πανικό γύρω τους πίνοντας το φραπέ τους. Ειλικρινά δεν ξέρω τι να απαντήσω. Ένας απλός ποδηλάτης είμαι.