Η μανούλα....

Την Κυριακή 9 Μαίου είναι η γιορτή της μητέρας....

Αφιερωμένο λοιπόν το παρακάτω κείμενο.... Σε όλες μας....

Αυτό πάλι, δεν το περίμενε…..Πώς την κύκλωσε έτσι η μοναξιά χωρίς να το καταλάβει καν; Και τι είδους παράπονα μπορούσε να έχει; Όλα ήρθαν βολικά, όλα όπως τα ήθελε εκείνη και ο Ανδρέας, ο άντρας της…..Όλα τα όνειρά τους έγιναν πραγματικότητα, όλα αυτά για τα οποία πάλευαν τόσα χρόνια, πραγματοποιήθηκαν…..τι ζητούσε τώρα;

Ο Κωνσταντίνος, γεννήθηκε πρώτος, πριν είκοσι χρόνια και δεν τους κούρασε ούτε για μια στιγμή…..Ακόμα και όταν ήταν η ώρα του να φάει, εκείνος περίμενε υπομονετικά να εμφανιστεί η μαμά του με το μπιμπερό στα χέρια. Όταν έβγαζε δόντια, αυτή η περίοδος που όλοι οι γονείς τρέμουν, πάλι ο Κωνσταντίνος κατέπληξε τους πάντες με την στωικότητά του, πηγαίνοντας κόντρα σε όλες τις δυσοίωνες προβλέψεις συγγενών και φίλων…..Στο σχολείο, υπήρξε άριστος μαθητής, υπόδειγμα για όλους και ο χαρακτήρας του αποσπούσε πάντα τα καλύτερα σχόλια….

Δύο χρόνια αργότερα, γεννήθηκε ο δεύτερος γιος της ο Λάζαρος και όλοι, με μια ελαφρώς χαιρέκακη διάθεση, της είπαν ότι αρκετά είχε σταθεί τυχερή και πως ότι είχε γλιτώσει από τον πρώτο, θα τα πλήρωνε στον δεύτερο…..Απατήθηκαν όλοι…..

Ενάντια σε όλες τις προβλέψεις, ενάντια σε όλες τις γνώσεις της ψυχολογίας, ο Λάζαρος, ακολούθησε πιστά τα βήματα του μεγάλου του αδελφού…..Ήρεμος, ήσυχος, καλόβολος και πάνω απ’ όλα χαμογελαστός…..εδώ ήταν το σημείο που υπερτερούσε του Κωνσταντίνου που κατά γενική ομολογία, υπήρξε πιο «βαρύς»…..Στο σχολείο, αποδείχτηκε κι αυτός ούτε λίγο ούτε πολύ διάνοια….Το σπουδαιότερο όμως, ήταν ότι η ίδια ποτέ δεν υπέστη καμιά ταλαιπωρία από αυτές που άκουγε να περνούν άλλοι γονείς μέχρι να στρώσουν τα βλαστάρια τους στο διάβασμα….

Η εξαδέλφη της για παράδειγμα, ήξερε απ’ έξω κι ανακατωτά όλα τ’ ανώμαλα ρήματα, ήταν άριστη στην ιστορία και οι γνώσεις σε φυσική, χημεία ήταν αξιοζήλευτες, ενώ το δυνατό της σημείο ήταν σίγουρα η γεωγραφία. Όλα αυτά χάρη στα παιδιά της που η ίδια είχε αναλάβει να διαβάζει για να μην μείνουν αναλφάβητα μια χαρά παιδιά…..Μαζί, μάνα, γιος και κόρη, έβγαλαν το γυμνάσιο, μαζί θα έβγαζαν και το λύκειο!

Εκείνη πάλι, πότε έρχονταν οι εξετάσεις, πότε περνούσαν, ούτε που το καταλάβαινε και στο τέλος έπαιρνε και το ενδεικτικό με άριστους βαθμούς και φυσικά καμάρωνε….

Ήρθε η ώρα για τις εξετάσεις του Λυκείου….Καμιά αλλαγή….Όλοι οι βαθμοί σκαρφάλωναν ψηλά, το Πανεπιστήμιο, όπως όλα έδειχναν, θ’ άνοιγε σύντομα τις πόρτες του για να υποδεχτεί κατ’ αρχήν τον Κωνσταντίνο….Μόνο που δεν ήταν στην Αθήνα…..

Όταν έμαθε ότι ο γιος της έπρεπε να εγκατασταθεί στην Ξάνθη για να σπουδάσει μηχανολόγος ηλεκτρολόγος, δεν ήξερε αν έπρεπε να χαρεί ή να βάλει τα κλάματα, αλλά προτίμησε να χαρεί, αφού ήταν για το καλό του….Του ετοίμασαν το σπίτι που βρήκαν, του το επίπλωσαν και ο Κωνσταντίνος έφυγε….

Στην αρχή, η έλλειψή του, ήταν ανεκτή….Μετά δυσκόλεψαν τα πράγματα. Κάθε φορά που του μιλούσε στο τηλέφωνο, νόμιζε ότι το παιδί δεν ήταν καλά, ότι ακουγόταν άκεφο και κείνη ξενυχτούσε παλεύοντας σκληρά να μην πάρει το αυτοκίνητο για να τρέξει κοντά του να τον αγκαλιάσει όπως τότε που ήταν παιδάκι και να τον κρατήσει σφιχτά για να κρατήσει ταυτόχρονα μακριά κάθε κακό…..Ο Αντρέας, πολλές φορές τα έβαζε μαζί της, την έλεγε «υπερπροστατευτική» και «υπερβολική» ….. σε τίποτα δεν την καταλάβαινε.  Το αγαπημένο του πείραγμα ήταν εκείνο το «μανούλα» που της έλεγε με τόση τρυφερότητα, χωρίς να μπορεί όμως να κρύψει και μια δόση επιτίμησης, ίσως-ίσως και ειρωνείας….

Κάθε φορά που εκείνη πήγαινε στην Ξάνθη, να δει τον Κωνσταντίνο, να τον περιποιηθεί, να του μαγειρέψει κανένα φαγάκι από αυτά που του άρεσαν, εκείνος κατέβαζε τα μούτρα ή την ειρωνευόταν….Λίγο την ένοιαζε….Εκείνη ανάσαινε μόνο που κοιτούσε το παιδί της, μόνο που έβλεπε τα μάτια του να λάμπουν από χαρά γιατί του είχε φτιάξει το αγαπημένο του κέικ με σοκολάτα……

Μετά ο Λάζαρος, πέρασε στα Γιάννενα…..Άδειασε το σπίτι….Ερήμωσε η ζωή της….Πού να πρωτοτρέξει; Στην Ξάνθη ή στα Γιάννενα; Ποιον να πρωτοφροντίσει; Τον Κωνσταντίνο ή τον Λάζαρο; Για ποιον να πρωτοστεναχωρηθεί; Και για τους δύο……

Έξαλλη γινόταν όταν κάποιες μακάριζαν την τύχη της που τα παιδιά της σπούδαζαν…. Τέτοιες σπουδές, να έλειπαν…..Αυτό ήθελε να τους πει αλλά ντρεπόταν και να το εκστομίσει…..

Τελευταία ο Κωνσταντίνος, της είχε ζητήσει να μην ανεβαίνει στην Ξάνθη απροειδοποίητα και την είχαν ζώσει τα μαύρα φίδια…..Για να της λέει ένα τέτοιο πράγμα το παιδί της, ήταν ηλίου φαεινότερο….Με κάποια είχε μπλέξει! Όταν το είπε στον Αντρέα, εκείνος έβαλε τα γέλια και την έβγαλε από τα ρούχα της.

- Δηλαδή τόσο αστείο σου φαίνεται που ο γιος σου έμπλεξε τόσο νέος; τον είχε ρωτήσει νευριασμένη.

- Μα καλή μου…..μανούλα, είναι απόλυτα φυσιολογικό! Της είχε απαντήσει με κατανόηση ο Αντρέας. Να σπουδάσει τον στείλαμε, όχι να…μονάσει! Τόσες κοπέλες γύρω του, τυφλός δεν είναι, αναμενόμενο λοιπόν!

- Και δεν σε ανησυχεί που ο γιος σου έχει μπλέξει;

- Αντιθέτως με καθησυχάζει! Η εποχή του είναι! Έπειτα με όποια και να έμπλεξε, θα του φτιάχνει ίσως και κανένα φαγητό της προκοπής!

- Μ’ αυτό το πλευρό να κοιμάσαι! Οι σημερινές ούτε αυγό δεν ξέρουν να βράσουν! Το μόνο που θα καταφέρει η λεγάμενη, είναι να τον εξαντλήσει!

- Βρε γυναίκα, έλα στα καλά σου! Είκοσι χρονών άντρας είναι πια ο γιος μας! 

- Ποιος άντρας χριστιανέ μου! Αυτός ακόμα παιδί είναι! Κι έπειτα αν έμπλεξε, με τι μυαλό θα σπουδάσει;

- Με το ίδιο που τόσα χρόνια έχει και βλέπεις πόσο καλά τα πάει! Ηρέμισε γυναίκα…..Μεγάλωσε ο Κωνσταντίνος….Είναι ώρα να τον αφήσεις να φύγει από τα φουστάνια σου….

Δεν είχε συνεχίσει την συζήτηση…..Ήταν μάταιο…..Ο άντρας της δεν την καταλάβαινε!

Ο Λάζαρος, από την πλευρά του, δεν έδειχνε και τόση χαρά με τις επισκέψεις της μητέρας του και με πολύ ευγενικό τρόπο της το είπε μετά από λίγο καιρό που έμενε μόνος του στο διαμέρισμα που του νοίκιασαν στο κέντρο των Ιωαννίνων.

- Μανούλα, δεν είναι σωστό να αφήνεις κάθε λίγο και λιγάκι τον μπαμπά μόνο του και να έρχεσαι εδώ πάνω…..

- Μα να μην σε περιποιηθώ αγόρι μου; τον είχε ρωτήσει με παράπονο.

- Μπορώ και μόνος μου μαμά! Για κοίταξε στο ψυγείο μου…..

Τέτοιο σοκ, είχε χρόνια να περάσει. Μέσα στο ψυγείο του γιου της, υπήρχε κρέας κοκκινιστό, μακαρόνια και ένα μπολ πατάτες φούρνου με κοτόπουλο.

- Πού τα βρήκες αυτά; τον ρώτησε σαστισμένη.

- Τι θα πει πού τα βρήκα; Τα μαγείρεψα!

- Εσύ!! Εσύ μαγείρεψες όλα αυτά;

- Γιατί σου φαίνεται τόσο παράξενο; Κατέβασα από το ίντερνετ ένα σωρο συνταγές! Όπως βλέπεις λοιπόν, ούτε πεινάω, ούτε υποφέρω! Γι αυτό σου λέω, δεν χρειάζεται να ταλαιπωρείσαι! Τα καταφέρνω και μόνος μου!

- Και πότε θα σε βλέπω;

- Όταν μπορώ να έρχομαι εγώ στην Αθήνα! Υπάρχουν και οι διακοπές Χριστουγέννων, Πάσχα και φυσικά το καλοκαίρι!

Άρρωστη γύρισε από τα Γιάννενα εκείνη τη φορά, αλλά δεν τόλμησε και να ξαναπάει, γιατί ο Λάζαρος της το είχε ξεκαθαρίσει…..Θα τα έλεγαν από το τηλέφωνο…..

Εκείνο το απόγευμα μόνο…..Πριν μια εβδομάδα…… Του τηλεφώνησε να δει τι κάνει….

- Έλα Λάζαρε….Τι κάνεις παιδί μου; τον είχε ρωτήσει.

- Μια χαρά μαμά….Εσείς τι κάνετε; Ο μπαμπάς;

- Καλά είμαστε όλοι, μην ανησυχείς!.....Μόνο που έχει κρύο…είπαν που θα χιονίσει….Τι καιρό κάνει στα Γιάννενα;

- Ε…Κρύο κι εδώ…Ψιλοχιονίζει κιόλας….Όμορφα είναι!

- Έφαγες;

- Έφαγα μαμά!

- Τι έφαγες;

- Είχα κάνει σούπα…Δεν σου είπα να μην ανησυχείς; Δεν θα πεθάνω από πείνα! Τώρα σε λίγο θα βγω….Θα πάμε για πίτσα με τα παιδιά….

Έκλεισε το τηλέφωνο και άνοιξε την τηλεόραση. Τι το θελε; Ανταποκρίσεις απ’ όλη την Ελλάδα. Μεγάλη κακοκαιρία στην Βόρεια Ελλάδα, χωριά αποκλεισμένα και στα Γιάννενα πολύ χιόνι και δεν είχε ρεύμα! Το ρεύμα κτύπησε εκείνη….Πήρε πάλι τηλέφωνο.

- Λάζαρε!

- Έλα καλέ μαμά! Τι είναι πάλι;

- Τι μου είπες παιδί μου πριν από λίγο; Τι «ψιλοχιονίζει» που χαλάει ο κόσμος εκεί πάνω από τα χιόνια! Τώρα τα είδα στην τηλεόραση!

- Ε, καλά! Υπερβολές των δημοσιογράφων!

- Ποιες υπερβολές βρε Λάζαρε; Με τα μάτια μου τα είδα τα βουνά από το χιόνι! Κι έπειτα λέει δεν έχετε ρεύμα!

- Και λοιπόν; Δεν είναι και τόσο τραγικό αυτό!

- Καλά, θα με τρελάνεις; Χωρίς ρεύμα σημαίνει ότι δεν έχετε θέρμανση!

- Και είπα εγώ ότι έχω; Και τώρα που σου μιλάω, κάτω από το πάπλωμα είμαι!

- Τότε τι μαύρα καλά μου είπες ότι είσαι;

- Μα αφού είμαι καλά, ψέματα να σου πω; Και ούτε θα πάθω τίποτα με μια μέρα!

- Και πώς θα βγεις για πίτσα με τέτοιο χιόνι;

- Δίπλα είναι η πιτσαρία μαμά και πριν ανησυχήσεις και πάλι, σου λέω ότι έχει γεννήτρια το μαγαζί και δουλεύει κανονικά! Ησύχασες τώρα;

- Όχι!

- Δεν μπορώ να σε βοηθήσω περισσότερο! Καληνύχτα!

Πώς την εννοούσε την καληνύχτα; Πώς να είναι καλή μια νύχτα όπου εκείνη θα ήταν μέσα στη ζέστη της και το παιδί της κουκουλωμένο κάτω από ένα πάπλωμα να τουρτουρίζει;

- Ηρέμισε γυναίκα, της είπε πάλι ο άντρας της και πάλι την νευρίασε.

- Πώς να ηρεμίσω Αντρέα; Το παιδί μου υποφέρει!

- Απ’ ότι μου είπες, μάλλον εσύ υποφέρεις…μανούλα και όχι ο Λάζαρος! Για έναν νέο, αυτό είναι μια ακόμα περιπέτεια, μια ακόμα αφορμή για να γελάσει με τους φίλους του που θ’ ανταλλάσσει, αυτή τη στιγμή που μιλάμε, παθήματα!

- Να το! Το είπες και μόνος σου! Παθήματα!

- Μα έτσι είναι! Και ούτε μπορείς μια ζωή να είσαι ένα βήμα μπροστά από τα παιδιά για να τα προστατεύεις! Άντρες είναι! Δηλαδή τι θα γίνει όταν θα πάνε φαντάροι; Θα πας μαζί τους;

Τι το ήθελε και της το είπε αυτό; Τι της το θύμισε; Δεν έφταναν όλα όσα περνούσε;

Θυμήθηκε την κύρια Εύη….Την είχε γνωρίσει στο κομμωτήριο…. Ο γιος της υπηρέτησε τσολιάς. Κάθε μέρα η κυρία Εύη, όταν είχε φρουρά ο γιος της στο Σύνταγμα, πήγαινε και κείνη και τον καμάρωνε. Τα μάτια της δεν έπαιρνε από πάνω του….Στο τέλος την πήραν είδηση όλοι, αλλά το μυαλό τους πήγε στο πονηρό….

- Ρε συ….του είπε ένας φίλος μια μέρα. Έχεις πάρει χαμπάρι αυτή που σου κάνει καμάκι;

- Μα τι λες τώρα; ο νεαρός είχε γίνει κατακόκκινος.

- Καλά! Κοιμάσαι κακομοίρη μου! Δεν την βλέπεις την ώριμη που στήνεται κάθε φορά και σε τρώει με τα μάτια;

- Η μάνα μου είναι….είχε απαντήσει ο κακόμοιρος ακόμα πιο κόκκινος ενώ ο φίλος του είχε γελάσει μέχρι δακρύων….

Βέβαια μετά η κυρία Εύη, είχε ακούσει από τον γιο της τα εξ αμάξης και σταμάτησε το χάζι στο Σύνταγμα, αλλά ότι την καταλάβαινε, την καταλάβαινε την καημένη την…. μανούλα…..

Κατέφυγε στα άλμπουμ. Τελευταία όλο και περισσότερο τα ξεφύλλιζε και άφηνε το μυαλό της να γυρίζει πίσω στα όμορφα χρόνια.

Γιατί καμιά μάνα δεν συνειδητοποιεί, πόσο πολύτιμα είναι αυτά τα χρόνια που έχει κοντά της, στην αγκαλιά της το παιδί της;

Γιατί εκνευρίζεται με τις παιδιάστικες φωνούλες που την ζαλίζουν όλη μέρα;

Γιατί δεν έχει τον χρόνο ν’ απολαύσει αυτό που τόσο σύντομα θα της στερήσει το γεγονός ότι τα παιδιά μεγαλώνουν και φεύγουν;

Έπειτα ήταν και το άλλο…..Πώς βρέθηκαν ξαφνικά τόσες ώρες ελεύθερες;  Γιατί παλιά δεν της έφτανε η μέρα και τώρα δεν ήξερε πώς να την κάνει να περάσει;

Το μαγείρεμα ήταν μια υπόθεση λίγων λεπτών….

Το πλύσιμο και το σίδερο που πριν λίγο καιρό ήταν ένα τακτικό και πολύωρο μαρτύριο, τώρα γινόταν μέσα σε μια μέρα και για λίγη ώρα….ε, βέβαια! Ποιος να λερώσει ρούχα και πόσα;

Η καθαριότητα και το μάζεμα του σπιτιού γινόταν περισσότερο από συνήθεια, παρά από πραγματική ανάγκη…ε, βέβαια; Ποιος να κάνει άνω κάτω το σπίτι, αφού οι συνήθεις ύποπτοι, έλειπαν;

Όλα ήταν ίδια και όμως όλα είχαν αλλάξει…..Ακόμα και ο άντρας της, της φαινόταν διαφορετικός και αν ήθελε να είναι δίκαιη, έπρεπε να παραδεχτεί ότι δικό της ήταν το λάθος που δεν τον αναγνώριζε. Φαίνεται πως τόσα χρόνια, όλη της η ενέργεια πήγαινε στα παιδιά, όλη της η προσοχή ήταν στραμμένη στους γιους της και τώρα που είχαν φύγει, ξαφνικά μπόρεσε να δει ξεκάθαρα τον άνθρωπο που τόσα χρόνια ζούσε μαζί του, χωρίς να τον βλέπει όμως…..Κι άλλες τύψεις……

Έπρεπε να κάνει κάτι. Έπρεπε να πάρει σημαντικές αποφάσεις. Ο Αντρέας είχε δίκιο, η…. «μανούλα» έπρεπε να ξαναγίνει σύζυγος και σύντροφος. Τα παιδιά είχαν μεγαλώσει ήταν ώρα να τ’ αφήσει να πετάξουν από την φωλιά και κείνη να μείνει πίσω, να τα καμαρώνει και να δεχτεί όλα τα εύσημα γιατί τους είχε μάθει να πετούν όμορφα και προς την σωστή κατεύθυνση. Ήξερε τον σωστό δρόμο, όπως ήξερε και πόσο δύσκολο ήταν να τον βαδίσει.

Αν τουλάχιστον δεν ένοιωθε αυτό το βάρος να την πιέζει στο στήθος….. Αν τουλάχιστον δεν αισθανόταν τόσο….αχρησιμοποίητη…..

Πήρε βαθιά ανάσα. Τίποτα δεν ήταν τόσο δύσκολο όσο φαινόταν! Είχε καταφέρει πολύ πιο δύσκολα πράγματα στη ζωή της, θα κατάφερνε κι αυτό. Αυτή η κατάσταση δεν μπορούσε να συνεχιστεί……Έγραψε με μαρκαδόρο ένα χαρτί και το κόλλησε στο ψυγείο της.

Ο Αντρέας που γύρισε στο σπίτι το απόγευμα χαμογέλασε όταν διάβασε αυτό που η γυναίκα του είχε γράψει με όμορφα καλλιγραφικά γράμματα:

« Δεν μπορεί……Θα στρώσει»!

Μια νοικοκυρά εξομολογείται....

Και όσο πλησιάζω να βάλω την λέξη ΤΕΛΟΣ στο βιβλίο που γράφω, τόσο η διάθεση ανεβαίνει! Ελπίζω το παρακάτω κείμενο να φτιάξει και την δική σας!

«Η καλή νοικοκυρά, είναι δούλα και κυρά» ….Λαϊκή σοφία….

Τώρα γιατί εγώ τις περισσότερες μέρες και ώρες της ημέρας, αισθάνομαι μόνο δούλα, δεν το καταλαβαίνω! Αν σας πω τον πόνο μου, μήπως μπορέσετε να με βοηθήσετε;

Εγώ που λέτε, μεγάλωσα ως κορίτσι από σπίτι… Όχι ότι κατάλαβα ποτέ αυτή τη συγκεκριμένη ρήση, διότι αν εξαιρέσουμε τον Κύριο υμών, που γεννήθηκε σε στάβλο όλες από κάποιο σπίτι βγήκαμε! Δεν είναι όμως εκεί το θέμα μας!

Πολύ περιορισμένη, με γονείς αυστηρούς, σπίτι σχολή και σχολή σπίτι. Έμαθα να κεντώ, να ράβω, να μαγειρεύω και όλα όσα χαρακτηρίζουν την καλή νοικοκυρά.

Μαράζι το είχαν οι δικοί μου να παντρευτώ και εγώ η μικρή αφελής, για να μην τους φάει το μαράζι, παντρεύτηκα νωρίς. Είκοσι χρονών και ήμουν παντρεμένη! Για να καταλάβετε το πτυχίο μου το πήρα παντρεμένη. Καλά, ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία θα μου πείτε και θα συμφωνήσω! Γιατί όμως συμφώνησα με τον μέλλοντα σύζυγό μου να μην εργαστώ, αυτό δεν το κατάλαβα και δεν θυμάμαι κιόλας μετά από τόσα χρόνια….πάντως ότι συμφώνησα, το θυμάμαι!

Νοικοκυρά λοιπόν! Όχι απαραίτητα από τις υστερικές, που δεν προλαβαίνει να κάνει ο άντρας ένα βήμα μες το σπίτι και αμέσως αρχίζουν να στριγκλίζουν: «ΜΗΗΗ! Τα πατάκια! Έχω κάνει παρκέ»! Βοήθησε βέβαια και το γεγονός ότι δεν έκανα ποτέ παρκέ…..

Άρχισε λοιπόν ο έγγαμος βίος και μπορώ να πω χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα. Εκείνος στη δουλειά, εγώ στο σπίτι σε δημιουργικές ενασχολήσεις του τύπου: μαγείρεμα, ξεσκόνισμα, σκούπισμα και πότε-πότε και τα τζάμια, όταν είχε εξαντληθεί, κάθε διαπραγμάτευση με το πανί και το καθαριστικό που δεν είχαν το φιλότιμο να καθαρίσουν από μόνα τους τα βρώμικα τζάμια! Παρένθεση: Πολλές διαφημίσεις μ’ αρέσουν, αλλά θα θυμάμαι πάντα και θ’ αναστενάζω εκείνη με την κυρία που έφευγε από το σπίτι και πίσω της κάτι παντοδύναμο της το έκανε να λάμπει και γύριζε η κυρία και το έβρισκε έτοιμο! Κλείνει η παρένθεση….

Στην αρχή δεν ήταν άσχημα ομολογώ. Οι δουλειές λίγες, δύο άτομα ήμασταν, το σπίτι μικρό, μια χαρά! Βρήκα και την ησυχία μου για να λέμε του στραβού το δίκιο και δεν μου κακοφάνηκε. Όπως όλα τα ζευγάρια, έτσι και εμείς, αφού υποχρεώσεις δεν υπήρχαν, ζωή χαρισάμενη περνούσαμε. Με τις εκδρομές μας, με τις ταβερνούλες μας, με τα θέατρα και τους κινηματογράφους μας, με φίλους στην Αράχοβα και άλλα τέτοια…. Ποιότητα ζωής το λένε αυτό, αν έχετε υπόψη σας!

Μετά, όπως όλοι, σκεφτήκαμε ότι η ευτυχία μας για να ολοκληρωθεί, πρέπει να κάνουμε και ένα παιδάκι. Βοήθησαν βέβαια και οι γύρω που άρχισαν τα κλασσικά: «Άντε! Και του χρόνου διπλή!» Παρένθεση για σας τις ανύπαντρες. Όταν ακούτε τέτοια ευχή, μην αγριοκοιτάζετε! Η ευχή δεν έχει σχέση με τα κιλά σας! Και συνεχίζω: Ευχή στην ευχή, παραίνεση στην παραίνεση, τι να κάναμε και εμείς; Μικροί ήμασταν, αθώοι ήμασταν, ανίδεοι επίσης για το τι μας περίμενε, το κάναμε το παιδάκι! Εκεί λίγο αναστατωθήκαμε γιατί όπως και να το κάνουμε, όταν είσαι πρωτάρα στη μητρότητα, δυσκολεύεσαι λίγο! Κλαίει το μωρό και εσύ αναρωτιέσαι γιατί χάλασε! Τσιρίζει αυτό γιατί θέλει άλλαγμα η πάνα και εσύ του χώνεις την πιπίλα στο στόμα και το λες και αχάριστο που τη φτύνει! Φτερνίζεται αυτό, την ώρα που του ταΐζεις την φρουτόκρεμα στην καλύτερη, την ψαρόσουπα στη χειρότερη και μετά εσύ θέλεις κλίβανο για να φύγει η αηδία από πάνω σου!

Εν τω μεταξύ, οι ώρες της ημέρας, αρχίζουν και λιγοστεύουν κατά μυστηριώδη τρόπο! Εσύ, ως μητέρα και νοικοκυρά, αρχίζεις να παίρνεις και από τις ώρες της νύχτας για να προλάβεις. Το σιδέρωμα ας πούμε, είναι εργασία νυκτός πλέον και έχεις και τον εκλεκτό σου να διαμαρτύρεται που δεν σε βλέπει καθόλου! Αναρωτιέσαι πώς τα καταφέρνουν αυτές που εκτός όλων των άλλων εργάζονται και αισθάνεσαι λίγο ως ηλίθια εκ γενετής και άχρηστη και καθυστερημένη και…και…Δηλαδή περνάς μια κρίση ταυτότητος που να μην τύχει σε άνθρωπο!

Η συνέχεια γνωστή. Τι; Μ’ ένα παιδί θα μείνουμε; Ένα ίσον κανένα, είναι και το δημογραφικό πρόβλημα της Ελλάδας στη μέση, κάνεις και δεύτερο! Ευτυχώς στο παρά πέντε, συνειδητοποιείς ότι δεν θα λύσεις μόνη σου το δημογραφικό και δεν κάνεις και τρίτο!

Τώρα έχεις πια μια ολοκληρωμένη οικογένεια και την καμαρώνεις…όταν δεν είσαι ένα όρθιο πτώμα από την κούραση! Διότι τώρα άτομα τέσσερα στο σπίτι, ποδάρια οκτώ, εκ των οποίων τα έξι, δεν εννοούν να καταλάβουν ότι δεν μεταφέρουμε μέσα στο σπίτι όλο το υπέδαφος Αθηνών και περιχώρων, γι αυτό και υπάρχει μια θαυμάσια εφεύρεση: Οι παντόφλες! Επίσης οι δυνάστες σου, δεν θέλουν να εννοήσουν πως ότι παίρνουμε το βάζουμε στη θέση του και ο κατάλληλος χώρος για τα άπλυτα είναι ένας και όχι όπου μας έρθει βολικά!

Βασική βέβαια υποχρέωση της νοικοκυράς είναι το φαγητό και εκεί παίζω και χάνω συνεχώς! Διότι για να μαγειρέψεις, πρέπει πρώτα να πας να ψωνίσεις! Λιγότερα πέρασε ο Κύριος στο Γολγοθά του!

Σούπερ μάρκετ ώρα εννέα το πρωί: Μπαίνεις, παίρνεις το καροτσάκι σου και ξεκινάς με τον κατάλογο ανά χείρας. Τώρα….δεν κατεβήκατε από τα βουνά…ξέρετε! Δεν φτάνει που πρέπει να έχεις το νου σου στα αγαθά, δίνεις και μάχη με το καροτσάκι που εννιά φορές στις δέκα, πάει όπου θέλει αυτό, φέρνοντας σε απόγνωση εσένα, γιατί χωρίς να θέλεις τρομοκρατείς και τους άλλους πελάτες που το βλέπουν να έρχεται κατά πάνω τους! Στο παρά πέντε μια φορά μου γλίτωσε η στήλη με κάτι βάζα μαρμελάδας!

Η εξαδέλφη μου, δεν το ξεχνάω αυτό, δεν στάθηκε τόσο τυχερή, έπεσε το καρότσι φορτωμένο πάνω σε μια θεόρατη στοίβα γάλατα, γέμισε το σούπερ μάρκετ κουτιά εβαπορέ, σκόνταψαν κάποιοι αφηρημένοι και τσακίστηκαν στα καλά καθούμενα, την έπιασε υστερικό γέλιο την γυναίκα μπροστά στο χάος που είχε δημιουργήσει, τρεις ώρες έκαναν να την συνεφέρουν οι υπάλληλοι!

Παράλληλα πρέπει να έχεις και το νου σου στα καροτσάκια των άλλων ιδιαίτερα αν έχεις κάλλους! Μου έχει περάσει εμένα καροτσάκι πάνω από το μικρό μου δακτυλάκι και ήταν φορτωμένο με του Θεού τα καλά, αλλά καλό δεν είδε το πόδι μου μετά την ισοπέδωση!

Αφού λοιπόν καταφέρεις να κατευθύνεις με επιτυχία το καρότσι, πρέπει και να ψωνίσεις…. Εδώ είναι που φτάνεις στις ουρές με τα τυριά και τα σαλάμια όπου αν δεν υπάρχουν χαρτάκια προτεραιότητας, λίγο θερμόαιμος να είσαι ή να είναι ο απέναντι που διεκδικείτε ταυτοχρόνως το ίδιο κομμάτι γκούντα, λες και σταμάτησε η Ολλανδία να το παράγει και βρίσκεσαι εμπλεκόμενη με τον έτερο διεκδικητή ως μη όφειλες!

Έπειτα στο σούπερ μάρκετ, έχεις και ένα άλλο πρόβλημα να ξεπεράσεις, που δεν πρέπει να το δείτε απλά, αλλά να του αποδώσετε την βαρύτητα που του οφείλεται….

Μιλάω για την αναποφασιστικότητα που κυριεύει κάθε καταναλωτή μπροστά στα άπειρα είδη του ιδίου προϊόντος! Διότι κάτι η τεράστια ποικιλία της ίδιας σάλτσας, κάτι οι διαφημίσεις που μας βομβαρδίζουν σαν καταδρομικά κάθε μέρα, λίγο θέλει ο άνθρωπος να μείνει με το χέρι μετέωρο και να μην ξέρει τι να πάρει; Εμένα μια φίλη μου, παραλίγο να κλείσει το σούπερ μάρκετ και να την κλειδώσουν μέσα! Την βρήκαν εντελώς τυχαία μπροστά στα σαπούνια με το χέρι στον αέρα, να μην μπορεί ν’ αποφασίσει ποιο να προτιμήσει!

Και τέλος πάντων, τα καταφέρνεις, γεμίζεις το καρότσι, έχοντας εθελοντικά ξεχάσει ότι μπήκες για τα απολύτως απαραίτητα και έχεις τελειώσει μ’ ένα αίσθημα βαθιάς ικανοποίησης ότι γι άλλη μια φορά κρατήθηκες στο ύψος του καλού καταναλωτή…..ή έστω υπέρ-καταναλωτή…. Πρέπει να περάσεις όμως από το ταμείο, όπου εκεί παρακαλάς γονατιστή ή να ήσουν βιονική ή να είχες παρέα τον κλώνο σου, διότι πρέπει με ταχύτητα αστραπής να βγάζεις τα πράγματα από το καροτσάκι και ταυτοχρόνως να τα βάζεις και στις σακούλες, ενώ η ταμίας αδιάφορη για την ταλαιπωρία σου, πετάει όπως της έρθει κρέατα, καφέδες και μακαρόνια. Δεν έχω φέρει ποτέ στο σπίτι μπισκότα και φρυγανιές…αρτιμελείς ! Σε τρίμμα πάντα! Με το κουταλάκι του γλυκού τα τρώμε!

Και μετά γυρίζεις σπίτι, φορτωμένη σαν δίποδο κανονικά, τα τακτοποιείς στα ντουλάπια και είσαι πανέτοιμη να χρησιμοποιήσεις όλα αυτά που αγόρασες! Εκεί αρχίζει το μεγάλο και δυσεπίλυτο πρόβλημα! Τι μαγειρεύουν;

Ο άντρας σου δεν τρώει το κοτόπουλο που όμως αρέσει στα παιδιά! Θέλει όσπρια!

Τα όσπρια φέρνουν τα παιδιά στα όρια νευρικής κρίσης, θέλουν κρέας!

Ναι, αλλά το…. στεφάνι σου, αν δει δεύτερη φορά μέσα στην εβδομάδα κρέας, αναρωτιέται: «Γιατί πάλι κρέας; Λιοντάρια είμαστε;»

Μια λύση είναι φυσικά τα μακαρόνια! Ο Θεός να συγχωρήσει την ψυχούλα αυτού που τ’ ανακάλυψε!

Έρχεται η ώρα του φαγητού. Έχεις στρώσει τραπέζι, το φαγητό μοσχομυρίζει και εσύ, αν και πτώμα, πρόλαβες να συγυριστείς και λίγο μην σε δουν και τρομάξουν. Γυρίζει η οικογένεια σπίτι. Καθένας με τα προβλήματά του.

Ο μεγάλος δεν έγραψε καλά στο διαγώνισμα, τσακώθηκε με τον φίλο του, αναβλήθηκε το πάρτι που ήθελε να πάει.

Η μικρή, είναι κεφάτη γιατί η δασκάλα κρεβατώθηκε με τη μέση της και δεν έκαναν μάθημα, η χειρότερή της….φίλη έβγαλε σπυράκι στη μύτη.

Ο άντρας της ζωής μου, έχει νεύρα γιατί κλατάρισε το λάστιχο του αυτοκινήτου, δεν πήγε καλά η δουλειά και ο συνάδελφος του έφαγε τον πελάτη μέσα από τα χέρια και όλα αυτά τα μαθαίνεις ταυτοχρόνως γιατί ταυτοχρόνως μιλούν όλοι! Εσύ δε, πού να προλάβεις να πεις τα δικά σου νέα, που….αντικειμενικά γι’ αυτούς, δεν είναι και τόσο σοβαρά!

Πόσο σοβαρό είναι το γεγονός ότι πήγαν να σε ξεγελάσουν και να σου δώσουν σάπιες ντομάτες ή το ότι τσακώθηκες με τον διαχειριστή για το ρημάδι το ασανσέρ που μονίμως είναι εκτός λειτουργίας και μένετε στον πέμπτο; Έτσι απλά ακούς με κατανόηση και προσπαθείς να τους ηρεμίσεις γιατί θα τους καθίσει το μακαρόνι στο στομάχι και μετά θα σου πουν ότι πρέπει να μάθεις να μαγειρεύεις πιο ελαφρά!

Ν’ αποφύγω μήπως να μιλήσω για τον μεγαλύτερο καημό της παντρεμένης από καταβολής γάμου: Το σιδέρωμα; Πώς πολλαπλασιάζονται αυτά τα ρούχα; Τι ταχύτητα είναι αυτή; Και καλά το πλύσιμο! Και κάθε μέρα ν’ ανάβεις κερί για την ψυχή αυτού που ανακάλυψε το πλυντήριο, και πάλι δεν εξιλεώνεσαι! Πετάς τ’ άπλυτα μέσα, λίγο προσοχή στα χρώματα μόνο, μην βρεθεί ο άντρας σου, δυο μέτρα παλικάρι να φοράει ροζ φανέλα και κατά τα άλλα, πατάς το κουμπί και τελείωσες! Άντε ν’ αντέξεις και το άπλωμα. Το σιδέρωμα όμως;

Ώρες όρθια με τους ατμούς να σε μεταφέρουν σε…..σάουνα και εσύ ν’ αναρωτιέσαι ποιος σε καταδίκασε με τον ίδιο τρόπο που αναρωτιέσαι ποιος σε καταράστηκε, να γεράσεις πάνω από ένα νεροχύτη που δεν έχει φιλότιμο και είναι πάντα γεμάτος! Και έχεις και την κολώνα του σπιτιού σου να αναρωτιέται γιατί επιμένεις τόσο πολύ ν’ αγοράσετε πλυντήριο πιάτων!

Τώρα, αφού μια νοικοκυρά, έχει τελειώσει με όλα, έχει ανεβοκατέβει δέκα φορές μέσα στην ίδια μέρα τον προσωπικό της Γολγοθά, που εδώ ο Κύριος μια φορά την έκανε την διαδρομή και είδαμε πού κατέληξε ,στον Σταυρό να ζητάει συγχώρεση για τους σταυρωτές του, τι περιμένει; Να έρθει το βράδυ! Να καθίσει στον ωραιότατο καναπέ της και ν’ απολαύσει ότι έχουν φιλότιμο να προβάλλουν τα κανάλια…. Και τα κανάλια μπορεί να έχουν φιλότιμο, αλλά το πήραν όλο και δεν άφησαν καθόλου για την οικογένεια ….

Τρεις τηλεοράσεις μέσα στο σπίτι, πολλά τα κανάλια, ο καθένας θέλει να δει και κάτι άλλο, δεν βγαίνει η διαίρεση!

Ο μεγάλος θέλει να δει ποδόσφαιρο και επειδή το θέαμα είναι ακατάλληλο, καλύτερα να είναι μόνος του….Όταν λέω θέαμα, δεν εννοώ τον αγώνα, αλλά τον άντρα μου, όταν βλέπει αγώνα! Μια χαρά άνθρωπος και μορφωμένος, μετατρέπεται σε θηρίο ανήμερο…. Αγριευτικό το θέαμα, δεν το συζητώ….

Ο μικρός θέλει να δει την περιπέτεια στο άλλο κανάλι, αλλά κανείς από τους υπόλοιπους δεν θέλει να την δει, γιατί ήδη από τα διαφημιστικά έχει φανεί ότι είναι από αυτές που κάθε ενάμισι λεπτό κάποιος σκοτώνεται και είναι και βράδυ και τόσο αίμα σου πέφτει λιγάκι δύσπεπτο….  Άσε που αντίθετα με τον πρωταγωνιστή, εσύ δεν έχεις τίποτα εναντίον όλων αυτών που σωριάζονται αιμόφυρτοι στο έδαφος και την ώρα που τους βλέπεις να ταλαιπωρούνται σκέφτεσαι : «Τι κάνει ο άνθρωπος για να ζήσει…»

Η μικρή τώρα, προτιμάει να δει την αγαπημένη της σειρά, εκείνη με τη σαχλή ιστορία που σε κάνει ν’ αναρωτιέσαι σε ποιο πλανήτη ζει ο σεναριογράφος και είναι τόσο μακριά από την πραγματικότητα….

Μέχρι εδώ όλοι είναι καλυμμένοι…. Τρία τα κανάλια, τρεις οι θεατές, τρεις και οι τηλεοράσεις….

Εγώ που θέλω να δω την εκπομπή στο κρατικό κανάλι με το ειδικό αφιέρωμα για τις χαμένες πατρίδες, πού να πάω; Μήπως στο απέναντι κατάστημα ηλεκτρικών ειδών που οι τηλεοράσεις του παίζουν όλη τη νύχτα; Θα παίζει κρατικό κανάλι καμιά τους; 

Έχοντας πάρει την απόφαση ν’ αγοράσω και τέταρτη τηλεόραση την άλλη μέρα, κι ας με κρίνει Ο Θεός, παρακολουθώ την σαχλή σειρά, παρέα με την κόρη μου και από μέσα μου επαναλαμβάνω μέχρι να το πιστέψω :

 

« Δεν μπορεί….Θα στρώσει….!»

Για έναν γάμο....

Συγχαρητήρια! Παντρεύτηκες!

Αυτό δεν ήθελες; Άσε την γκρίνια και δεν με γελάς εμένα! Ανάμεσα στα γράμματα, τις σπουδές, τα πτυχία και τις δηλώσεις περί ανεξαρτησίας, πάντα σε μια γωνιά του μυαλού σου καραδοκούσε η ελπίδα για ένα άσπρο μακρύ φόρεμα, με ουρά κατά προτίμηση, ανθοδέσμη με λευκά λουλούδια στα χέρια και μια εκκλησία γεμάτη κόσμο να σε περιμένει ν’ ανέβεις τα σκαλιά για να ενώσεις την ζωή σου μ’ αυτόν τον έναν, τον ιδανικό και τέλειο. Δεν έγιναν όλα όπως τα ήθελες; Όπως τα ονειρεύτηκες;

Η πρόταση γάμου, ήρθε στη σωστή ώρα. Ούτε σε ταλαιπώρησε, ούτε τον πίεσες, ούτε γέρασες στην αναμονή. Όλα νοικοκυρεμένα. Ένας χρόνος δεσμού, ένας χρόνος αρραβώνα και μετά γάμος…..

Βγήκε το νυφικό με την μακριά ουρά, όπως το ήθελες έγινε, η ανθοδέσμη πετάχτηκε στην εκκλησία και την έπιασε η εξαδέλφη σου, η δεξίωση απέσπασε τον θαυμασμό όλων , όπως και η πολυώροφη τούρτα η στολισμένη με τα ολόλευκα τριαντάφυλλα και εσύ τώρα είσαι τακτοποιημένη στο καινούριο σου διαμέρισμα με τα μεγάλα μπαλκόνια και τις πολλές γλάστρες, γιατί αρέσουν και στους δύο τα λουλούδια…..

Πήγατε και ταξίδι του μέλιτος στη Βενετία, γιατί σας είπαν ότι όλα εκεί είναι ρομαντικά, αλλά δεν σας είπε κανείς ότι ο χειμώνας δεν είναι καλή εποχή για την πόλη των Δόγηδων και έτσι μάλλον απογοητεύτηκες, γιατί έπεσες σε κακοκαιρία και δεν είδες σχεδόν τίποτα……

Τελικά πολλά δεν λένε όσοι ξέρουν. Σαν ένας όρκος σιωπής, ανάμεσα στους έμπειρους που αποκλείει από την έτοιμη γνώση τους άπειρους και τους υποδεικνύει ότι πρέπει να κουραστούν για ν’ αποκτήσουν την δική τους εμπειρία….Αυτό έκανε και η μητέρα σου…..Πολλά γνώριζε για τον γάμο και δεν σου είπε τίποτα, δεν σε προετοίμασε για όσα θα έβρισκες μπροστά σου. Δεν σου είπε καν πόσο δύσκολο είναι να συμβιώσουν δύο άνθρωποι, με διαφορετικές απόψεις, αλλά και διαφορετικές συνήθειες, όσο κι αν αγαπιούνται…. Τον αγαπάς τον άντρα σου και το ξέρει. Όπως σε αγαπάει και κείνος και το ξέρεις εσύ. Δεν υπάρχει θέμα γύρω από αυτό….. Υπάρχουν όμως πολλά άλλα θέματα ανοιχτά και δεν ξέρεις πώς να τα διευθετήσεις. Είσαι και φορτωμένη από άχρηστες συμβουλές και γενικότητες του τύπου : « Η γυναίκα μπορεί να κάνει τον άντρα της ότι θέλει», αλλά κανείς δεν σου είπε τον τρόπο! Κανείς, ούτε καν η μητέρα σου δεν σ’ έμαθε την μαγική συνταγή, έτσι που όταν εσύ και κείνος διαφωνείτε για κάτι, να τον πείθεις να γίνει το δικό σου…..

Υπάρχει επίσης και εκείνη η γενικότητα που λέει : «Οι άντρες είναι σαν τα μικρά παιδιά» αλλά δεν διευκρινίζει τι κάνεις μ’ ένα μικρό παιδί….τριάντα δύο χρονών! Εσύ θυμάσαι πως όταν ήσουν παιδί, η μητέρα σου τις έβρεχε για να σε συνετίσει, αλλά είσαι σίγουρη ότι το ξύλο δεν είναι ο ενδεδειγμένος τρόπος για να συνετίσεις τον άντρα σου!

Έπειτα ούτε καν η αδελφή σου, που είναι παντρεμένη εδώ και πέντε χρόνια, δεν σου είπε τι κάνεις εκείνες τις μουντές και δύσκολες μέρες που το κανάλι επικοινωνίας έχει μπλοκάρει για ανόητες αιτίες. Εκείνες τις μέρες που ότι και να πεις εσύ, εκείνος το παίρνει στραβά και όσες προσπάθειες κάνει εκείνος σ’ εκνευρίζουν και τις θεωρείς ανόητες….

Ντρέπεσαι να παραδεχτείς ότι αυτές τις μέρες, ξαπλώνεις δίπλα του και τον νοιώθεις ξένο και θέλεις να κλάψεις και θέλεις να γυρίσεις στην μαμά σου και να σε πάρει αγκαλιά και να ξαναγίνεις μικρό κοριτσάκι…..Ντρέπεσαι επίσης να στραφείς σ’ εκείνον και να του ζητήσεις να ξεχάσετε την ανόητη εκείνη παρεξήγηση για να τελειώσει αυτή η ιστορία….. Θέλεις επίσης να βρεις λύση, όταν γυρίζει από την δουλειά του με προβλήματα και έχεις και συ τα δικά σου και όμως πρέπει να τα παραμερίσεις για να τον παρηγορήσεις ή για να του δώσεις κουράγιο που κι εσύ δεν έχεις απόθεμα από δαύτο!

Είναι στιγμές που θυμώνεις με όλες τις παντρεμένες που κρατούν τόσα μυστικά για τον έγγαμο βίο και όσο είσαι ελεύθερη σου μιλούν μόνο για τα καλά του γάμου και δεν σου μαθαίνουν απλές τακτικές….μάχης!

Τι κάνεις ας πούμε όταν παινεύει τόσο πολύ την μαμά του που σου έρχεται να ξεφωνίσεις, αλλά δεν τολμάς να σταματήσεις το υμνολόγιο, από φόβο μην τσακωθείτε, όπως τότε που εκείνη σου έκανε δώρο μια ζακέτα σε αποτρόπαιο χρώμα και κείνος δεν καταλάβαινε γιατί δεν ήθελες να την φορέσεις αφού ήταν δώρο της μαμάς του!

Είναι και κείνη η τρομακτική ρήση που λέει : «Ο άντρας είναι η κολώνα του σπιτιού» που σε μπερδεύει….Αν ο άντρας είναι η κολώνα, η γυναίκα τι ακριβώς είναι; Το ντουβάρι; Ναι, αλλά αυτή η λέξη σε παραπέμπει σε κατάσταση ηλιθιότητας γιατί διαφορετικά δεν θα λέγαμε για έναν άνθρωπο «αυτός είναι ντουβάρι» υπονοώντας το χαμηλό επίπεδο αντίλήψης!

Είναι και κάτι άλλο που σ’ εκνευρίζει, αλλά κανείς δεν φαίνεται να νοιάζεται για σένα και ειδικά εκείνος. Δεν καταλαβαίνει ότι ο γάμος είναι και για σένα ένα μπερδεμένο κουβάρι και σε έφερε μπροστά σε καταστάσεις που σου ήταν άγνωστες.

Πρώτα-πρώτα, όσο κι αν η μητέρα σου σε είχε διδάξει πολλά γύρω από το νοικοκυριό, στο πατρικό σου ήσουν πάντα βοηθός, ενώ τώρα έγινες στρατηγός σε μια μάχη που δεν γνωρίζεις τους κανόνες! Ξαφνικά, από κει που έβρισκες έτοιμο το φαγητό σου σερβιρισμένο, τώρα πρέπει και να το μαγειρέψεις και να το σερβίρεις και να πλύνεις τα πιάτα! Και ο μεγάλος πονοκέφαλος είναι ΤΙ να μαγειρέψεις!

Έπειτα το σπίτι….Έκανες βέβαια κανένα ξεσκόνισμα για να μην γκρινιάζει η μαμά, αλλά κι αν έκανες ότι το ξεχνούσες, υπήρχε πάντα η ίδια η μαμά για να καλύψει τα κενά…..Τα χαλιά για παράδειγμα εμφανιζόντουσαν και εξαφανιζόντουσαν μυστηριωδώς, κάτω από άγνωστες διεργασίες που εσύ αγνοούσες, ενώ τώρα…..Ακόμα και τα ρούχα σου τα έριχνες στο καλάθι για τ’ άπλυτα και όταν τα έβλεπες ξανά, ήταν πλυμένα, σιδερωμένα και κρεμασμένα στη ντουλάπα σου, ενώ τώρα έχεις όχι μόνο τα δικά σου να φροντίσεις, αλλά και κείνου……

Ίσως δεν το κατάλαβες, αλλά μπήκες στην τροχιά….. Πολύ σύντομα, έμαθες και προχώρησες και πέρα από αυτά που ήξερες και καμαρώνεις που ο άντρας σου σε παινεύει για την μαγειρική σου, ενώ η μητέρα σου, σου ζητάει την συνταγή για το κοκκινιστό….. Πολύ σύντομα, όσες δουλειές σου φαίνοντας βουνό, έγιναν ρουτίνα και της κάνεις με εκπληκτική ταχύτητα…. Ακόμα πιο σύντομα, έμαθες πότε ο άντρας σου είναι «ανοιχτός» για συζητήσεις κι έτσι καταφέρνεις να τον πείθεις πιο εύκολα, ενώ οι καυγάδες μειώθηκαν στο ελάχιστο και ο έγγαμος βίος, σταμάτησε να μοιάζει ναρκοπέδιο…..Πάρα πολύ γρήγορα επίσης, τον έπεισες και κατάλαβε ότι πρέπει και κείνος να συνεισφέρει στο σπίτι γιατί οι εποχές άλλαξαν και οι γυναίκες πια δουλεύουν όπως και οι άντρες και πρέπει οι δουλειές να μοιράζονται τίμια…..

Όταν όμως όλα μπήκαν στη θέση τους, δεν σκέφτηκες πως οι φουρτούνες τώρα άρχιζαν. Τώρα ήταν το δύσκολο, αλλά πάλι στο σκοτάδι σε άφησαν όσες γνώριζαν….

Καμιά δεν σου είπε ότι έπρεπε να έχεις το νου σου γιατί όταν ο πρώτος ταραξίας θα ερχόταν στη ζωή σου και στη ζωή του, το καράβι θα άρχιζε πάλι να τρίζει από την νέα φουρτούνα…. Το παιδί που τόσο λαχταρούσατε και οι δύο, δεν σας είπε κανείς ότι μπορεί να γίνει έως και καταλύτης μιας σχέσης που μόλις είχε αρχίσει να περπατάει… Ξενύχτια, αγωνίες, κλάματα και εσύ καταλαβαίνεις ότι αν θέλεις να τα καταφέρεις χωρίς απώλειες, πρέπει να γίνεις μια super woman, ακούραστη και έτοιμη ν’ αντιμετωπίσεις μέχρι και την ζήλια «της κολώνας του σπιτιού» που δεν είναι πια ο μόνος που απολαμβάνει της αμέριστης προσοχής σου! Γυρίζει από την δουλειά και σαν δεύτερο μωρό, εννοεί να σου πει με λεπτομέρειες όλο τον καυγά με τον συνάδελφο, τη στιγμή που το παιδί ουρλιάζει γιατί πεινάει και θέλει άλλαγμα και φυσικά παρεξηγείται που εσύ τρέχεις να καλύψεις τις ανάγκες του μοναδικού μέλους της οικογένειας που δεν μπορεί να αυτοεξυπηρετηθεί!

Παρ’ όλα αυτά, όταν όλοι επιτέλους κοιμούνται εσύ κοιτάζεις τα δύο πλάσματα που είναι πια όλος ο κόσμος σου και αναρωτιέσαι πως ζούσες τόσα χρόνια χωρίς τις γκρίνιες και τα γέλια τους. Η φροντίδα τους αντικατέστησε τη φροντίδα για τον εαυτό σου και ενώ πριν κάποια χρόνια γκρίνιαζες για όλα, τώρα χαμογελάς για όλα, ακόμα κι όταν νοιώθεις ότι θα εκραγείς από την ένταση…. Ο άντρας σου, το παιδί σου, το σπίτι σου και απέναντι απ’ όλα αυτά η δουλειά σου και οι φιλοδοξίες σου γιατί βέβαια επειδή είσαι σύζυγος και μητέρα, δεν σταμάτησες να είσαι εσύ και όλα όσα επιθυμείς….

Το χειρότερο, χαμογελάς με κατανόηση όταν ακούς ότι κάποια παντρεύεται, γιατί ξέρεις πια πόσα της είναι άγνωστα, αλλά δεν μιλάς ούτε συ και τώρα ξέρεις και τον λόγο που σ’ άφησαν στο σκοτάδι η μητέρα σου, η αδελφή σου και όλες όσες παντρεύτηκαν πριν από σένα…..Ο λόγος είναι απλός και δεν κρύβει καμιά υστεροβουλία. Δεν υπάρχουν συνταγές σ’ ένα γάμο. Δεν υπάρχουν συμβουλές που να ταιριάζουν σε όλους.

Ο γάμος είναι προσωπική υπόθεση με τόσες ιδιαιτερότητες, όσες ιδιαιτερότητες έχει ο κάθε χαρακτήρας. Κάθε πόρτα που κλείνει πίσω της ένα ζευγάρι, κλείνει και άλλα μυστικά, άλλα προβλήματα, διαφορετικά….ναρκοπέδια. Το παιχνίδι παίζεται με άλλους κανόνες και δεν μπορείς εσύ να διδάξεις τους δικούς σου κανόνες σε ξένο παιχνίδι….Θα είναι σαν να του διδάξεις να παίξει σκάκι με τους κανόνες από το τάβλι….. Το μόνο που θα μπορούσες να πεις είναι ότι θέλει ψυχραιμία….Θέλει την ικανότητα να μην μεγαλοποιείς τα ασήμαντα και να μην υποτιμάς τα σοβαρά…..

Ίσως να πρέπει να μάθεις πότε-πότε να λες:

« Δεν μπορεί…..Θα στρώσει!»

Για έναν έρωτα....

« Οι θνητοί, ονόμασαν τον έρωτα φτερωτό, γιατί είχε φτερά.

   Οι θεοί, γιατί είχε την δύναμη να δίνει φτερά….»

 

Ανάμεσα σε παλιά λευκώματα, γεμάτα από δραματικά και στομφώδη μικρά τετράστιχα, έψαχνες και συ να καταλάβεις τι ήταν πραγματικά αυτός ο έρωτας που για χάρη του ξοδεύτηκαν τόνοι χαρτιού, καταναλώθηκε απίστευτη ποσότητα μελάνης, τον ύμνησαν ποιητές, τον τραγούδησαν τροβαδούροι, τον υποκρίθηκαν στην μεγάλη οθόνη ιερά τέρατα και τον ανέβασαν στις θεατρικές σκηνές πολυτάλαντοι άνθρωποι….

Στο δημοτικό, έρωτας ήταν για σένα ο συμμαθητής στο τρίτο θρανίο, που τον κοίταζες την ώρα που η δασκάλα προσπαθούσε να στριμώξει στο κεφάλι σου τους κανόνες τονισμού ή την διαίρεση, χωρίς να καταλαβαίνει πως εσύ εκείνη τη στιγμή ήσουν ήδη γεμάτη από την παρουσία του ντροπαλού αγοριού που είχε σκλαβώσει την παιδική σου καρδιά. Τον κοιτούσες στην διάρκεια του μαθήματος και δεν τον χόρταινες και μετά, στο διάλειμμα, προσπαθούσες να είσαι κάπου κοντά στο οπτικό του πεδίο μήπως και σε προσέξει επιτέλους, αλλά εκείνος κρατούσε τα μάτια του προσκολλημένα στην μπάλα γιατί ήταν τερματοφύλακας και ο εγωισμός του δεν σήκωνε γκολ……. Ντράπηκες που χάρηκες, αλλά χάρηκες όταν σε μια τέτοια προσπάθεια απόκρουσης, εκείνος έσπασε το χέρι του, αναγκάστηκε να κάθεται σ’ ένα παγκάκι στα διαλείμματα και έτσι επιτέλους απαλλάχτηκες από την στρογγυλή αντίζηλο. Τώρα μπορούσες με μια φίλη σου να περνάς τυχαία από κοντά του και να πιάνετε την κουβέντα…..

Εκείνη την εποχή έμαθες ότι ένας μεγάλος έρωτας είναι ταυτόχρονα και μεγάλος εγωιστής……

Στο γυμνάσιο, έρωτας ήταν για σένα ο κούκλος από την δευτέρα τάξη, με τα πράσινα μάτια, που μπορούσες να τον βλέπεις μόνο στα διαλείμματα. Την ώρα του μαθήματος, γέμιζες τις σελίδες στο πρόχειρο με τ’ όνομά του, στεφανωμένο από δεκάδες καρδούλες. Την λέξη «αγάπη» την είχες μάθει να την λες και να την γράφεις σε όλες τις γλώσσες την ώρα που ο καθηγητής ανίδεος για το δράμα σου παρέδιδε ιστορία. Δεν μπορούσε να καταλάβει φυσικά, πως στην ηλικία σου, οι χτύποι μιας ερωτευμένης καρδιάς υπερκαλύπτουν όλους τους άλλους ήχους, και κυρίως την φωνή ενός ταπεινού καθηγητή που διδάσκει γεγονότα χωρίς κανένα ενδιαφέρον, γεγονότα που έγιναν αιώνες πριν εσύ γεννηθείς και….ερωτευθείς. Ο έρωτάς σου έπαιζε μπάσκετ, έμαθες και εσύ για να είσαι κοντά του. Του άρεσαν οι κοπέλες που τις ενδιέφερε ο αθλητισμός και γι αυτό γράφτηκες μέχρι και σε ομάδα μπάσκετ για να γίνεις καλή. Σε κανέναν δεν είπες ότι σιχαινόσουν το μπάσκετ, ούτε στην καλύτερή σου φίλη που δεν καταλάβαινε πως άρχισες να ενδιαφέρεσαι ξαφνικά για ένα άθλημα που μέχρι την προηγούμενη μέρα δεν υπήρχε για σένα και εσύ ντράπηκες να της πεις την αλήθεια. Ο κούκλος όμως σε πρόσεξε και παίζατε μαζί σε όλα τα διαλείμματα, παραμελώντας ακόμα και την καλύτερή σου φίλη.

Εκείνη την εποχή έμαθες, ότι ένας μεγάλος έρωτας, μπορεί ταυτόχρονα να γίνει ο χειρότερος προδότης μιας φιλίας……

Στο λύκειο, έρωτας ήταν για σένα πάλι ένας συμμαθητής, από την τρίτη Λυκείου, που άρεσε σε όλες, αλλά διάλεξε εσένα, χωρίς να κάνεις καμιά προσπάθεια, χωρίς να μάθεις κάτι που δεν σου άρεσε, χωρίς να υποκριθείς κάτι που δεν ήσουν. Αυτή ήταν ίσως και η πιο δυνατή στιγμή του έρωτα για σένα. Δεν ήταν πια πλατωνικό, γιατί μετά το σχολείο, στο διπλανό πάρκο, ανταλλάσσατε δεκάδες φιλιά μαθαίνοντας ο ένας από τον άλλον. Θα ήσουν απόλυτα ευτυχισμένη, αν δεν υπήρχαν δύο βασικά εμπόδια: Το σχολείο και οι γονείς σου. Το μεν σχολείο, από το δημοτικό ακόμη, ήταν το εμπόδιο ανάμεσα σε σένα και τον έρωτα, επέμενε να σε ζαλίζει με άχρηστες γνώσεις, την στιγμή που εσύ μόνο για τον έρωτά σου μπορούσες να σκεφτείς, να νοιώσεις και ν’ ακούσεις. Ήσουν όμως εκπαιδευμένη πια, ήξερες να προσποιείσαι ότι παρακολουθείς μ’ ενδιαφέρον τα πληκτικά μαθήματα και άφηνες ελεύθερο το μυαλό σου να πετάξει κοντά σ’ εκείνον…. Οι γονείς όμως ήταν τώρα ένα σημαντικό εμπόδιο. Δεν σε άφηναν να βγεις και αν σε άφηναν απαιτούσαν επιστροφή σε λογική ώρα…. Λογική για ποιον όμως; Όχι πάντως για σένα! Σε περιόριζαν, σε καταπίεζαν και εσύ αναγκαζόσουν να επινοείς δεκάδες ψέματα για να ξεκλέβεις πολύτιμο χρόνο που τον περνούσες φυσικά στην αγκαλιά του…. Επιστρατεύθηκαν φίλοι, αγγάρεψες συμμαθητές, ακόμα και ξαδέλφια, το μυαλό σου κατέβαζε το ένα μεγάλο ψέμα μετά το άλλο. 

Εκείνη την εποχή έμαθες, ότι ένας μεγάλος έρωτας, μπορεί να σε κάνει τον καλύτερο ψεύτη……

Στο πανεπιστήμιο, έρωτας ήταν για σένα ο συμφοιτητής σου από το δεύτερο έτος ψηλός, με μακριά μαλλιά και εκφραστικό πρόσωπο, οργανωμένος σε πολιτική νεολαία και εξαιρετικά παθιασμένος γι αυτό που έκανε. Χωρίς δεύτερη σκέψη, γράφτηκες και εσύ στο κόμμα, παρακολούθησες αμέτρητες βαρετές συγκεντρώσεις, χειροκρότησες ανθρώπους που δεν καταλάβαινες λέξη απ’ όσα έλεγαν, ζητωκραύγασες συνθήματα που δεν σε αφορούσαν και έλιωσες παπούτσια σε πορείες που το μόνο που θυμάσαι απ’ αυτές είναι οι πόνοι στα πόδια.  Ήσουν όμως μαζί του, εκείνος σε θαύμαζε γιατί λίγα κορίτσια έδειχναν τόσο ενδιαφέρον για το κόμμα και τελικά κατέκτησες τον μακρυμάλλη νεαρό ιππότη σου….

Εκείνη την εποχή έμαθες, ότι ένας μεγάλος έρωτας, μπορεί να έχει άμεση σχέση και με την πολιτική……

Λίγο πριν πάρεις το πτυχίο σου, ένας σύντομος αλλά θυελλώδης έρωτας, σε συνάντησε τυχαία και σε παρέσυρε στην δίνη του για αρκετούς μήνες. Πήγαινε κόντρα σε όλα όσα ήθελες, σε όσα ήξερες, σε όσα άντεχες, αλλά παρ’ όλα αυτά, αφέθηκες να τον ζήσεις. Εκείνη την εποχή έμαθες, ότι ένας μεγάλος έρωτας, μπορεί να είναι παράλογος και να κάνει και σένα παράλογο……

Στην πρώτη σου δουλειά, έρωτας ήταν για σένα ένας συνάδελφος. Όμορφος, σοβαρός, μετρημένος, με εξαιρετικούς τρόπους και μεγάλες φιλοδοξίες. Είχες μαζί του τόσα κοινά, που νόμισες ότι βρήκες επιτέλους το λιμάνι που χρειαζόσουν. Πήγατε μαζί διακοπές, κάνατε κοινές παρέες, τον γνώρισαν οι γονείς σου, γνώρισες τους δικούς του και ξαφνικά, τίποτα δεν ήταν ίδιο. Κάτι άρχισε να μην σου πηγαίνει, κάτι άρχισε να σ’ ενοχλεί στην συμπεριφορά του. Στον αέρα οσμιζόσουν απάτη, αλλά χωρίς αποδείξεις. Μικρά και μεγάλα ψέματα, έρχονταν να καλύψουν τα προηγούμενα και το μόνο που μπορούσες να παραδεχτείς ήταν ότι ήταν αριστοτεχνικά στημένα…..  Σχεδόν δεν ξαφνιάστηκες όταν τον έπιασες το καλοκαίρι να φιλάει παθιασμένα πίσω από μια βάρκα μιαν άλλη.

Εκείνη την εποχή έμαθες, ότι ένας μεγάλος έρωτας, μπορεί να είναι ταυτόχρονα και μια μεγάλη απάτη…..

Κοντά στα τριάντα, έρωτας δεν υπήρξε για σένα….. Τον γνώρισες σαν έναν τυχαίο, συνηθισμένο άνθρωπο, που είχε φαρμακείο στην γειτονιά σου. Πήγαινες τακτικά για ν’ αγοράσεις τα χάπια της μαμάς που είχε πίεση και επειδή ήταν τόσο ομιλητικός και ευχάριστος, έπιανες την κουβέντα. Δεν το θεώρησες σπουδαίο όταν σου πρότεινε να βγείτε για καφέ, ούτε την επόμενη φορά που σου είπε να πάτε για φαγητό. Σχεδόν δεν κατάλαβες ότι άρχισες να βγαίνεις μαζί του στην αρχή κάθε βδομάδα και μετά μέρα παρά μέρα, για να γίνει κάθε μέρα.  Όταν σε φίλησε για πρώτη φορά, τότε ξαφνιάστηκες και τον κοίταξες, αλλά πάλι δεν είδες στα μάτια του τον μεγάλο έρωτα….Αφέθηκες όμως να σε πάει εκεί που εκείνος νόμιζε, του άφησες το τιμόνι βολεμένη στη θέση του συνοδηγού, ίσως γιατί είχες κουραστεί από τους μεγάλους έρωτες…..

Χρειάστηκε ένα τόσο δα μικρό ατύχημα για να ξυπνήσεις. Δεν περίμενες ότι θα έπεφτε πάνω του ένας απρόσεκτος οδηγός ένα βράδυ που γύριζε σπίτι του. Σε πήρε τηλέφωνο ο ίδιος από το νοσοκομείο, όπου είχε πάει για λίγα ράμματα στο κεφάλι. Έτρεξες κοντά του σαν τρελή και όταν τον είδες με τον επίδεσμο κατάλαβες επιτέλους…..

Εκείνη την εποχή έμαθες, ότι ένας μεγάλος έρωτας, έρχεται καμιά φορά ύπουλα για να σε πιάσει στον ύπνο…..

Είχες μάθει πια όλα όσα ήθελες να ξέρεις. Η διαδρομή της αναζήτησης, είχε τελειώσει και εσύ ήσουν ευτυχισμένη. Δεν είχες κανέναν λόγο να πεις τίποτα απ’ όσα έλεγες τις προηγούμενες φορές που τέλειωνε άδοξα ένας έρωτας. Ούτε καν ένα :

« Δεν μπορεί….Θα στρώσει!»

Για μία φιλία.....

Κατ' αρχήν καλό μήνα! Μπήκε ο Φλεβάρης, χιόνια δεν είδαμε στην Αττική (εκτός από κάτι πολύ πολύ ψιλά) αλλά δεν πειράζει, δεν το κάνω θέμα, εγώ γράφω και όπου να 'ναι τελειώνει και αυτό το βιβλίο, ας είναι καλά οι άφθονες βροχές φέτος!

Αυτός ο μήνας θα είναι γεμάτος αναρτήσεις όπως προβλέπεται και πάμε με μια ακόμα blog ιστορια ....

Για μια φιλία....

Στα μαθητικά σου λευκώματα, ανάμεσα σε δεκάδες απλοϊκών ερωτήσεων που ζητούσαν την γνώμη σου για τον έρωτα, την αγάπη, τον άντρα, την γυναίκα, υπήρχε και μια άλλη ερώτηση που απαντούσες χωρίς να την σκεφτείς ίσως γιατί θεωρούσες δεδομένο το αγαθό της : «Τι είναι φιλία;»…..

Ήταν τα άγουρα χρόνια που στο μυαλό και στην καρδιά δεν υπήρχαν ούτε όρια ούτε αναστολές, νόμιζες πως όλος ο κόσμος, εσένα περίμενε για να τον κατακτήσεις…….Δίπλα σου υπήρχε πλήθος, που με απίστευτη επιπολαιότητα ονόμαζες «οι φίλοι μου» και θα έπεφτες στην φωτιά για καθέναν χωριστά αλλά και για όλους μαζί χωρίς καν να στο ζητήσουν. Οι γονείς σου διαφωνούσαν και κάθε μέρα ήταν αιτία καυγά που αντί να διαβάζεις ξεχνιόσουν στο τηλέφωνο γιατί πάντα κάποιος από την παρέα είχε πρόβλημα και εσύ ήθελες να βοηθήσεις ή αν δεν μπορούσες να δώσεις βοήθεια, έδινες απλόχερα την παρηγοριά…..

Μαζί τους μοιράστηκες γέλια, κλάματα και αστεία. Αυτοί ήταν οι πρώτοι που έμαθαν για τον κρυφό σου έρωτα για εκείνον ή εκείνη από το άλλο τμήμα που όμως δεν ήξερε καν ότι υπάρχεις…..

Η πρώτη σου κοπάνα με κείνο το τρελό χτυποκάρδι ήταν μαζί τους…..Φύγατε από το σπίτι κανονικά, δήθεν για να πάτε στο σχολείο, συναντηθήκατε όμως στο παρκάκι και με γέλια που ήταν για να κρύψουν την αγωνία, βρεθήκατε στο πρώτο λεωφορείο που θα σας έπαιρνε μακριά από την ρουτίνα των μαθηματικών και των αρχαίων. Σε κάποια καφετέρια, μακριά από γνωστούς, σ’ εκείνη την πρώτη κοπάνα, ήταν και το πρώτο τσιγάρο, από ένα πακέτο αγορασμένο «ρεφενέ» από το χαρτζιλίκι…..Γέλια, φωνές και ενοχλημένα βλέμματα από τους γύρω θαμώνες, που βολεμένοι πια στην ζωή τους, είχαν ξεχάσει πώς είναι να είσαι έφηβος και να κάνεις το πρώτο σου σκασιαρχείο με φίλους που αγαπάς και που είναι όλος σου ο κόσμος…..

Η επιστροφή είχε άλλη ατμόσφαιρα. Πάνω από τα χαμογελαστά στόματα, τα μάτια έκρυβαν και μια ανησυχία….. «Κι αν μας κατάλαβαν;»…..Κανείς δεν είχε καταλάβει τίποτα ή κι αν κάτι κατάλαβαν οι γονείς δεν είπαν τίποτα, ίσως γιατί όρμησαν και σε κείνους οι μνήμες της πρώτης δικής τους παράνομης βόλτας…..

Το απόγευμα, κρυφά τηλέφωνα για να πάρεις τα μαθήματα που έχασες γιατί κοντά ήταν το δεύτερο τρίμηνο και φοβόσουν πολύ εκείνη την καταραμένη καθηγήτρια των αρχαίων που έμοιαζε και κείνη τόσο αρχαία, όσο το μάθημά της…..

Και τα χρόνια περνούσαν γλυκά γιατί ήταν γλυκιά η συντροφιά και τίποτα δεν είναι τόσο βαρύ όταν το μοιράζεσαι. Ακόμα και οι καυγάδες και οι παρεξηγήσεις είχαν μια γεύση διαφορετική και τα μούτρα που κράταγε ο ένας στον άλλον, είχαν σύντομο τέλος και η επανασύνδεση ήταν γεμάτη ένταση αγάπης…..Κανείς φυσικά δεν σε καταλάβαινε, εκτός από τους φίλους και τις φίλες. Οι γονείς σου μιλούσαν άλλη γλώσσα από την δική σου και καμιά από τις δύο πλευρές δεν είχε το λεξικό για την γλώσσα της άλλης και ούτε ενδιαφερόταν να το αποκτήσει. Αυτά που για να πεις στους γονείς σου καυγάδιζες, με την παρέα ήταν δεδομένα, ήταν το περιεχόμενο μιας και μόνης ματιάς…..Ακόμα και τα όνειρα, τα σχέδια για το μέλλον, ήταν κατανοητά από εκείνους, ενώ στους γονείς σου προκαλούσαν πονοκέφαλο….

Όταν έλεγες «δεν μπορώ να διαβάσω», οι γονείς ξεσπούσαν σε ένα μονόλογο που έμοιαζε να μην έχει τέλος για την μόρφωση, για την καριέρα, για τα βάσανα της ζωής γενικά και της δικής τους ειδικότερα, για το πόσα λεφτά πηγαίνουν στα φροντιστήρια, κατέληγαν στα παράπονα για την αχαριστία σου και την αναισθησία σου, ενώ ο φίλος ήταν απλώς στην ίδια κατάσταση. Είχε ίσως και κείνος μόλις ακούσει την ίδια κατσάδα και καταλήγατε ο ένας στην παρηγοριά του άλλου…. Και αφού μιλούσες με τις ώρες μαζί του στο τηλέφωνο, αφού εκτοξεύατε απειλές που ποτέ δεν θα κάνατε πράξη, αφού βγάζατε όλη την ένταση, τελικά αποφασίζατε πως έπρεπε και να διαβάσετε, κατεβάζατε το ακουστικό και στωικά βουτούσατε στην πλατιά θάλασσα των λατινικών που σας απωθούσε….Τόσο απλά…..

Εκεί, στην τελευταία τάξη, άρχιζαν όλα ν’ αλλάζουν ξαφνικά. Ούτε και συ δεν κατάλαβες πώς ήρθε και φώλιασε ο φόβος, καλά κρυμμένος μέσα στην λαχτάρα να φύγεις από το σχολείο και να μην ξαναγυρίσεις ποτέ στην ρουτίνα του και στην ανία του….

Ναι, δεν ήθελες να ξαναδείς τα απαίσια κάγκελά του….

Ναι ο πίνακας ήταν το πιο αποτρόπαιο θέαμα που θα είχες να θυμάσαι….

Ναι, αυτό το μαγγανοπήγαδο σ’ έπνιγε…..

Γιατί όμως ένοιωθες τώρα φόβο; Τον έδιωχνες, σαν την πιο ηλίθια ιδέα που σου είχε περάσει ποτέ, αλλά αυτός ύπουλα ξαναμαζευόταν στις κρυφές γωνιές του μυαλού σου…..Κοίταζες τους φίλους σου, τον κόσμο σου και ήξερες ότι αυτό ακριβώς φοβόσουν….Το σχολείο, όταν τελείωνε, θα έσπαγαν και οι αόρατες αλυσίδες που καθημερινά σ’ έδεναν μ’ αυτά τ’ αγαπημένα πρόσωπα….

Ήξερες ότι μετά τις εξετάσεις, τίποτα δεν θα ήταν το ίδιο….Ο ένας ίσως ήταν στην Κρήτη, η άλλη στα Γιάννενα, ο τρίτος ίσως στην Θεσσαλονίκη και συ ποιος ξέρει που….

Και η φιλία; Τι θα γινόταν η φιλία με σκορπισμένους τους υπηκόους της στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα; Πόσο θ’ άντεχε να κρατάει τις δυνάμεις της; Όσους όρκους κι αν έκανες, κι αν κάνατε όλοι, ότι δεν θα χαθείτε για τίποτα στον κόσμο, τι θα γινόταν όταν στο βασίλειο θα έμπαιναν και ξένοι; Συμφοιτητές ας πούμε….Το έδαφος το ένοιωθες να γλιστράει κάτω από τα πόδια σου και ήταν αυτό που σε κρατούσε όρθιο στα χρόνια της εφηβείας σου, στα χρόνια της φυλακής σου….Ήταν ίσως και άδικο τώρα που τους χρειαζόσουν πιο πολύ, τώρα θα χάνονταν από κοντά σου…….

Τα φτερά άνοιξαν όμως, γιατί η φύση δεν σηκώνει εμπόδια στην πορεία της. Και σκορπίσατε στους τέσσερις ανέμους. ….Στην αρχή ήταν δύσκολα. Ένοιωθες μόνος σ’ εκείνο το πανεπιστήμιο….Τα τηλέφωνα έπαιρναν φωτιά, αναζητούσες λίγη από την παρηγοριά των σχολικών σου χρόνων….Μετά αραίωσαν κι αυτά….

Νέο έδαφος τοποθετήθηκε κάτω από τα νεανικά σου πόδια και η παρηγοριά ήρθε από καινούριους φίλους που είχες αποκτήσει με την καθημερινή επαφή . Η ανάμνηση των σχολικών σου φίλων δεν πονούσε πια, μόνο σ’ έκανε να χαμογελάς και να διηγείσαι στην νέα παρέα τα κατορθώματα εκείνων των χρόνων…..Βρισκόσασταν στην αρχή με τους «παλιούς» στις διακοπές και ανταλλάσσατε τις εμπειρίες της ζωής που αποκτήσατε, αλλά μέσα σου βιαζόσουν να γυρίσεις στις νέες προκλήσεις….

Αποφάσισες πως η φιλία και σαν έννοια και σαν πράξη έχει πολλές εκφάνσεις και διαφορετικές διαστάσεις…..Ξεχώρισαν και κάποιοι και δέθηκες μαζί τους. Εύκολα πίστεψες, πως εκείνη η φιλία, η παλιά, ήταν «παιδικές ανοησίες», ενώ τώρα, αυτή η καινούρια φιλία, είχε την σταθερότητα της ωριμότητας και θ’ άντεχε στον χρόνο…. Στο χρόνο ίσως, αλλά στη ζωή; Όσο τα χρόνια προχωρούσαν και οι νέα φιλία δυνάμωνε, τόσο πιο σίγουρος αισθανόσουν για την διάρκειά της και την αντοχή της.

Προχώρησες βέβαια. Το Πανεπιστήμιο τελείωσε, κάποιοι έφυγαν φαντάροι, κάποιες παντρεύτηκαν και έκαναν παιδιά και ξαφνικά άνοιξες μια μέρα τα μάτια και πάλι είχατε σκορπίσει…. Οι σύντροφοι των φίλων καθόριζαν πια την διάρκεια της φιλίας ή την ημερομηνία λήξης της…..Αν ο δικός σου σύντροφος, δεν ταίριαζε με του φίλου, αν ο άντρας της φίλης δεν ταίριαζε με σένα, τότε δεν υπήρχε μέλλον….

Και η φιλία; Πού είχε πάει; Δεν υπήρχε μοναξιά, υπήρχαν παρέες και με κάποιες από αυτές η επικοινωνία ήταν συχνή. Όπου όμως κι αν αναζήτησες, όσο βαθιά κι αν έψαξες, πουθενά δεν βρήκες την γλύκα εκείνης της φιλίας, της πρώτης.

Πριν μελαγχολήσεις πρόλαβες να πεις « ευτυχώς»….Ευτυχώς που αξιώθηκα και έζησα τη φιλία….. Ευτυχώς κατάφερα να αισθανθώ όλα όσα αισθάνθηκα στα ευλογημένα χρόνια….. Κι αν όλο αυτό τέλειωσε, δεν πειράζει. Οι ρίζες αυτής της νέας μεταλλαγμένης φιλίας, ίσως δεν είναι τόσο βαθιές, ούτε ίσως τόσο γερές, κι αν το καλοσκεφτείς, μοιάζει με υποκατάστατο εκείνης της βαθιάς, ανιδιοτελούς σχέσης των νεανικών σου χρόνων.

Όταν δεν είσαι μαζί με τους φίλους, δεν τους σκέφτεσαι συνεχώς όπως τότε, γιατί τώρα πρέπει να σκεφτείς το γάμο σου, την δουλειά σου, τα παιδιά σου και είναι πολλά όλα αυτά για να σε απασχολεί συνεχώς το πρόβλημα του φίλου….Έπειτα είναι και το άλλο….

Μαζί με την ωριμότητα ήρθε και η επιφύλαξη….σταμάτησες ν’ ανοίγεις την καρδιά σου στον φίλο. Σταμάτησες να του λες όλα όσα σε βασανίζουν, κρατάς κλειστά τα περισσότερα χαρτιά και έχεις την βεβαιότητα ότι το ίδιο κάνει και αυτός….Δεν τον αδικείς φυσικά…. Ξέρεις…..Καταλαβαίνεις και δικαιολογείς τις επιφυλάξεις του…. Τότε το μεγαλύτερο μυστικό ήταν ένας ανεκπλήρωτος έρωτας, ένας κακός βαθμός στο διαγώνισμα, ένας καυγάς με τους γονείς για το χαρτζιλίκι….

Τώρα υπάρχουν προβλήματα πια. Οικονομικά, αισθηματικά, προβλήματα με τα παιδιά, με το δάνειο…. Για όλα αυτά σπάνια θα μιλήσεις με τον φίλο….Έχεις τον σύντροφο για να καλύπτει τα κενά, για να σε παρηγορήσει ή για να σε βγάλει έξω από τα ρούχα σου…Μ’ αυτόν είναι η καθημερινή επαφή. Μαζί του κάθεσαι κουρασμένος στο ίδιο θρανίο, μαζί του κοιτάς απηυδισμένος τον ίδιο μαυροπίνακα, γεμάτο λογιστικές πράξεις που δεν έχουν τέλος, μαζί του πλήττεις και μαζί του γελάς ή κλαις….. 

Ευτυχώς που δεν υπάρχουν στην ηλικία σου λευκώματα, γιατί αν τώρα σε ρωτούσαν τι θα πει φιλία, δεν θα ήξερες τι ν’ απαντήσεις…..Ούτε και ξέρεις τώρα, στην ωριμότητά σου, πού να την αναζητήσεις…. Κι όταν τα πράγματα γίνονται δύσκολα, δεν τρέχεις σε κανέναν φίλο πια…. Κοιτάς προς τον ουρανό και λες….

« Δεν μπορεί!.....Θα στρώσει!.....»

Ένα χαμένο απόγευμα....

Τώρα που το σκεφτόταν, πολλά είχε χάσει στη ζωή της……

Ευκαιρίες, άντρες, μέρες, βδομάδες, μήνες, χρόνια….τι ήταν ένα ακόμα απόγευμα; Στο κάτω-κάτω, άνθρωποι χάνονται, σκυλιά, κλειδιά, πορτοφόλια, κινητά…..τι ήταν ένα απόγευμα; Μερικές ώρες που θα μπορούσε να τις είχε αξιοποιήσει καλύτερα από το να περπατάει σ’ ένα δρόμο γεμάτο καταστήματα και ανθρώπους…..

Ποτέ δεν είχε προσέξει πόσα πολλά λένε οι άνθρωποι και μάλιστα δυνατά, χωρίς να τους νοιάζει αν τους ακούν οι διπλανοί τους. Στέκονταν ακόμα και μπροστά σε βιτρίνες και μιλούσαν και δεν τους ένοιαζε αν ο καταστηματάρχης, στημένος στην πόρτα, παρακολουθούσε μ’ ενδιαφέρον τα όσα λέγονταν…..
Η κυρία στο απέναντι πεζοδρόμιο, φορτωμένη τσάντες, στηριζόταν πότε στο ένα πόδι και πότε στο άλλο, σημάδι πως ήταν κουρασμένη, αλλά δεν διανοήθηκε να σταματήσει να μιλάει στην γυναίκα απέναντί της….Τι να έλεγαν άραγε; Δεν ήταν δύσκολο ν’ ακούσει……

- Μπορείς να το φανταστείς; Μου κουβάλησε στο σπίτι αυτό το…το φρικιό… ήμαρτον Παναγία μου και είχε την απαίτηση να την καλοδεχτώ για νύφη! Που αν ήξερες Τούλα μου τι κορίτσια του πρότεινα, θα έβγαινες από τα ρούχα σου!

- Τόσο χάλια ήταν; ρωτούσε τώρα η κυρία που την έλεγαν Τούλα.

- Μα τι να σου πω; τι να σου πρωτοπώ δηλαδή! Φαντάσου ότι έχει τατουάζ στην πλάτη!

- Ε, καλά, όλα τα κορίτσια κάνουν τώρα! Είναι μόδα!

- Τι μόδα μου λες Τούλα μου; Είναι άξια αυτή να μεγαλώσει παιδιά; Έπειτα υποτίθεται ότι ήρθε να γνωρίσει τον πεθερό και την πεθερά και φορούσε μια φούστα….Τι φούστα ήταν αυτή; Φαρδιά ζώνη ήταν! Και να την τραβάει δεξιά και να την τραβάει αριστερά, πού να κατέβει η φούστα; Όλα τα μπούτια έξω η ξετσίπωτη! Και το μπλουζάκι κολλητό! Δεύτερο δέρμα! Με τέτοιο ντύσιμο, άχρηστη η φαντασία! Όλα στην φόρα!

- Μα δεν βλέπεις πως όλες έτσι ντύνονται; έλεγε η Τούλα, σε μια προσπάθεια να λογικέψει την υποψήφια…κακιά πεθερά.

- Ναι αυτές τις… «όλες» δεν τις θέλω για νύφες, όπως δεν θέλω κι αυτήν! Άσε που το μαλλί ήταν βαμμένο και μάλιστα κακοβαμμένο! Άσε με Τούλα μου και είμαι να σκάσω! Τίποτα παιδί μου! Ένα τσουλάκι! Κρίμα και τον είχα για έξυπνο τον γιο μου!

- Και τι θα κάνεις δηλαδή, αφού αυτός την αγαπάει και την θέλει;

- Τι να κάνω; ξέρω κι εγώ; Ο προκομμένος μου το δήλωσε ξεκάθαρα: «Εγώ θα την πάρω και ας μην σ’ αρέσει»!

- Τώρα εδώ που τα λέμε…..αυτός θα ζήσει μαζί της!
- Έτσι λες; σε γελάσανε! Εγώ πού θα είμαι; Μακριά; Δεν θα την βλέπω να μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι; Κι αν χωρίσουνε, γιατί θα χωρίσουνε δεν τίθεται ζήτημα, ποιος θα τρέχει μετά; Εγώ! Όχι Τούλα μου! Δεν θα κάνει αυτός τις τρέλες του και μετά θα τρέχει η δόλια η μάνα να μαζεύει τα συντρίμμια!

Απομακρύνθηκε, γιατί δεν ήθελε ν’ ακούσει άλλα. Ήδη λυπόταν κι ας μην γνώριζε τον γιο της κυρίας. Τον περίμενε μεγάλος αγώνας με αμφίβολη την νίκη…..Στάθηκε μπροστά σε μια βιτρίνα με εντυπωσιακά μαγιό και σύνολα για την παραλία, αλλά δεν ήταν της τύχης να την απολαύσει.Δίπλα της στάθηκαν δυο κοπέλες.

- Νομίζω Άννα, είπε η μια, ότι εδώ θα βρεις σίγουρα κάτι που να σου αρέσει!

- Ωραία είναι, αλλά…..

- Τι «αλλά»; Αφού δεν έχεις μαγιό! Καλοκαίρι ήρθε, δεν θα πάτε με τον Άρη για κανένα μπάνιο;
- Ναι….δηλαδή….Ο Άρης σκέφτηκε…..
- Τι σκέφτηκε πάλι, αυτό το φωτεινό μυαλό; η ειρωνεία στη φωνή της κοπέλας, ήταν πολύ έντονη και αυτή που την έλεγαν Άννα, διαμαρτυρήθηκε.
- Τώρα τι ύφος είναι αυτό;

- Πες μου τι σκέφτηκε και θα σου πω!

- Να….μου είπε ότι πριν σκεφτώ την παραλία, πρέπει να επισκεφτώ κάποιο γυμναστήριο γιατί η κυτταρίτιδα…..
- Ε, δεν είμαστε καλά! Σου είπε τέτοιο πράγμα;
- Για την ακρίβεια μου είπε, πως δεν μπορεί να κυκλοφορήσει μαζί μου στην παραλία, γιατί αισθάνεται άσχημα όταν γύρω του βλέπει τόσο ωραίες κοπέλες…..

- Και εσύ τι του είπες;

- Τι να του πω; Τίποτα!

- Ε, είσαι εντελώς ζώον κορίτσι μου!

Η κοπέλα είχε θυμώσει πραγματικά τώρα και δεν την ένοιαζε που ήταν σε πολυσύχναστο δρόμο. Στράφηκε στην Άννα κατακόκκινη.

- Δέχτηκες να σου πει κάτι τέτοιο και δεν τον έστειλες στην μάνα του; Και ποιος είναι αυτός που θα ντραπεί να κυκλοφορήσει μαζί σου; Γιατί δεν κοιτάει τα χάλια του;

- Ποια χάλια του;
- Ε, όχι κι έτσι Άννα μου! Επειδή εσύ στραβώθηκες και κρεμάστηκες επάνω στον κύριο, δεν σημαίνει πως είμαστε όλες αόμματες! Πες του χαιρετίσματα, ότι οι άντρες σήμερα, δεν κυκλοφορούν σαν αρκούδες να μην φαίνεται το δέρμα από την τρίχα! Υπάρχει και η ηλεκτρόλυση για περιπτώσεις σαν την δική του όπου ξεκίνησε γι άνθρωπος και στην πορεία βρέθηκε να κυκλοφορεί σαν τον άνθρωπο των σπηλαίων με προβιά εκ γενετής! Πρώτο αυτό κι έπειτα την κοιλίτσα που έχει αρχίσει να φουσκώνει κάτω από την τρίχα, δεν την πρόσεξε; Ή μήπως δεν πρόσεξε ότι σήμερα οι άντρες φροντίζουν να έχουν γυμνασμένο σώμα με ανοιχτές πλάτες και μπράτσα και όχι περιφέρειες σαν γυναίκες; Αν αυτός έχει μάτια και βλέπει τις πιο καλλίγραμμες από σένα, τότε έχεις και εσύ και βλέπεις τους άντρες που κυκλοφορούν σαν άντρες και όχι σαν μαϊμούδες! Μ’ έσκασες πια!
- Και περίμενες να του τα πω εγώ όλα αυτά;

- Όχι, δεν είμαι τόσο αισιόδοξη! Μπορείς όμως να κάνεις κάτι πιο απλό που θα είναι και η σωτηρία σου!
- Θα μου πεις πάλι να χωρίσω;
- Κάθε μέρα θα σου το λέω! Δεν είναι για σένα αυτός, θα σε κάνει δυστυχισμένη!

- Ξέρεις πόσων χρονών είμαι Άννα;
- Όσο κι εγώ υποθέτω! Τριάντα δύο! Και λοιπόν;

- Μα δεν καταλαβαίνεις; Τα χρόνια περνάνε….Ο Άρης, δεν είναι βέβαια ο τέλειος, αλλά θέλει να με παντρευτεί….

- Και γιατί να μην θέλει; Στην εποχή μας σπανίζουν οι ηλίθιες! Μία βρήκε και θα την αφήσει; Και έπειτα τα χρόνια περνάνε και περνάνε καλά, όταν ζεις όμορφα! Αν τον παντρευτείς θα σου κάνει την ζωή κόλαση! Καλύτερα μόνη….

- Γεροντοκόρη θέλεις να πεις!

- Έστω! Γεροντοκόρη το θέλεις; Γεροντοκόρη! Αλλά ευτυχισμένη γεροντοκόρη! Όχι δυστυχισμένη σύζυγος! Κι έπειτα η ζωή δεν τελειώνει σ’ έναν Άρη! Σκέφτηκες όμως ότι μπορεί να μοιάζει τέλμα μ’ έναν τέτοιο;
- Μπορεί να στρώσει!
- Το ανέκδοτο του αιώνα! Δεν στρώνει αγάπη μου και πάρ’ το απόφαση! Όλοι οι δικηγόροι, χρυσές δουλειές κάνουν με ζευγάρια που όταν παντρεύτηκαν πίστευαν ότι το ταίρι τους θα….στρώσει!
Έφυγε κι από αυτή την βιτρίνα. Μπορεί να μην είδε τελικά μαγιό, αλλά βρήκε και άλλη μία γυναίκα που συμφωνούσε μαζί της απόλυτα και ας μην ήξερε ούτε το όνομά της.

Παρακάτω στάθηκε αφηρημένη σε μια βιτρίνα που δεν την αφορούσε γιατί ποτέ δεν ασχολήθηκε με τον αθλητισμό. Αφορούσε όμως δυο άντρες που ήρθαν και στάθηκαν δίπλα της. Τους έριξε ένα λοξό βλέμμα. Νέοι και οι δύο με στυλ ανερχόμενου στελέχους σε πολυεθνική. Από την πρώτη στιγμή όμως, φάνηκε πως και κείνοι μηχανικά κοιτούσαν τις ρακέτες, τις φόρμες και τα αθλητικά παπούτσια.
- Καταλαβαίνεις φίλε μου; ακούστηκε ο πρώτος. Έξι μήνες στην εταιρεία και πήρε την προαγωγή και εγώ δύο χρόνια να κτυπιέμαι εκεί μέσα και τίποτα!
- Και από προσόντα;

- Άσε με σε παρακαλώ! Τα ίδια πτυχία έχουμε, αλλά εγώ βλέπεις δεν φοράω φούστα!

- Λες αυτό να βοήθησε;
- Κυρίως αυτό! Ξέρεις τι με βγάζει από τα ρούχα μου με τις γυναίκες καριέρας;
- Ότι τρώνε τις καλύτερες θέσεις;
- Και αυτό! Αλλά πώς τις τρώνε; Χρησιμοποιούν αυτό, που αν κάνει το λάθος να το χρησιμοποιήσει πρώτος ο άντρας, το λένε παρενόχληση! Το σεξ!
- Δηλαδή κόλλησε στον διευθυντή; Αυτό μου λες;
- Δεν είπα ότι πήγε και μαζί του! Αλλά ξέρεις τώρα πως γίνονται αυτά τα πράγματα! Βλέμματα, χαμόγελα όλο υποσχέσεις και μετά πέφτει το φρούτο! Και έχω και την Λέλα!
- Τι σχέση έχει η Λέλα τώρα με όλα αυτά;
- Η Λέλα μπορεί να μην έχει, έχει όμως η μάνα της!
- Τώρα είναι που με μπέρδεψες!
- Γιατί δεν έχεις μόνιμο δεσμό, γι αυτό δεν καταλαβαίνεις! Είναι μήνες τώρα που έχει αρχίσει και τρώγεται η Λέλα για το τι θα γίνει με μας και πού θα πάει αυτή η κατάσταση και δεν έχω καμιά αμφιβολία, ότι πίσω απ’ όλα είναι η μάνα της!
- Για γάμο μιλάς;

- Εγώ ούτε το συζητάω! Η Λέλα δεν έχει άλλο θέμα συζήτησης!
- Τώρα εδώ που τα λέμε, τέσσερα χρόνια τραβιέστε!
- Τώρα εσύ με ποιον είσαι δηλαδή; Κι επειδή είμαστε τέσσερα χρόνια μαζί, πρέπει και να παντρευτούμε; νέοι είμαστε ακόμα!
- Άλλο ο άντρας, άλλο η γυναίκα! Ο άντρας και στα σαράντα να παντρευτεί, δεν έγινε και τίποτα, αλλά η γυναίκα….είναι και το θέμα του παιδιού στη μέση….
- Μπράβο ρε φίλε! Όσο πας και το καλυτερεύεις! Εδώ δεν ξέρουμε τι να κάνουμε με μας, θα έχουμε και παιδιά! Δεν είμαι εγώ για τέτοια! Εγώ θέλω να ζήσω!
- Στάσου γιατί τώρα δεν μου τα λες καλά! Να ήσουν ελεύθερος να πω μάλιστα, θέλει το παιδί να…..κάνει τη ζωή του! Από τη στιγμή όπως που εδώ και τέσσερα χρόνια έχεις μόνιμο δεσμό, δεν πας πουθενά χωρίς εκείνη, τα περισσότερα βράδια μένετε ή σπίτι της ή σπίτι σου, ποια η διαφορά; Τι λιγότερο θα κάνεις αν παντρευτείς ή τι περισσότερο, αν συνεχίσεις να ζεις έτσι όπως ζεις;
- Τώρα με μπέρδεψες!
Απομακρύνθηκε χαμογελώντας ειρωνικά. Πόσοι τέτοιοι δεν κυκλοφορούσαν ανάμεσα στο πλήθος; Πόσες γυναίκες αισθάνονταν εγκλωβισμένες σε μια παρόμοια σχέση και πίεζαν για να φτάσουν να παντρευτούν και το μόνο που ήθελαν να σώσουν μ’ έναν τέτοιο γάμο, ήταν τα χρόνια που είχαν χάσει σ’ αυτήν ακριβώς τη σχέση….να μην πουν ότι πήγαν χαμένα; Το είχε κάνει και η ίδια κάποτε….Στην αρχή ήταν πολύ ερωτευμένη. Δεν είδε τις ζωτικές διαφορές με εκείνον, δεν αντιλήφθηκε το χάσμα που τους χώριζε. Ήρθε η συνήθεια….ύπουλη…..Ο ένας χρόνος έγιναν δύο, τα δύο χρόνια τέσσερα και πριν το καταλάβει, ήταν μαζί του οκτώ χρόνια.
Στα γενέθλια των τριάντα της, συνειδητοποίησε πως τα περιθώρια στένευαν επικίνδυνα και άρχισε να πιέζει για έναν γάμο, που δεν ήταν καθόλου σίγουρη, αν της ταίριαζε πια τουλάχιστον με τον συγκεκριμένο. Οι παρωπίδες έπεσαν και της έκλεισαν όλους τους ανοιχτούς παράδρομους για να βλέπει μόνο την ευθεία που όμως ήταν γεμάτη αγκάθια….Εκείνος στην αρχή αντέδρασε…..Μετά οι αντιδράσεις παραμερίστηκαν από τις απειλές της για χωρισμό…..Επιστρατεύθηκαν πέπλα και κοστούμι. Βρέθηκε κουμπάρος και εκκλησία. Το έγκλημα ολοκληρώθηκε. Στην αρχή έλεγε πως όλα θα έστρωναν, πως εκείνος θ’ άλλαζε, θα γινόταν καλύτερος σύζυγος, καλύτερος σύντροφος, καλύτερος άνθρωπος….. Ποτέ δεν έγινε….

Στο τέλος επιστρατεύθηκαν δικηγόροι και βρέθηκε μ’ ένα διαζύγιο στο χέρι και μια πίκρα μέσα της, μια μοναξιά να μην την αφήνει να δει ότι υπήρχε ζωή και πιο κάτω, πιο πέρα από την αποτυχία. Για την ακρίβεια την χρεώθηκε την αποτυχία και πλήρωσε όλο τον λογαριασμό μόνη της με τα χαμένα της χρόνια…..Δεν της έκανε εντύπωση όταν έμαθε ότι εκείνος παντρεύτηκε σχεδόν αμέσως μετά το διαζύγιο και ακόμα πιο….αμέσως βρέθηκε με ένα παιδί….Εκείνη, μετά το διαζύγιο, το μόνο που μπόρεσε να κάνει, ήταν συλλογή αποτυχιών.Πάντα κατέληγε στο ίδιο αποτέλεσμα….Πάντα έμενε με τον ίδιο σύντροφο, τον μόνο πιστό της: Την μοναξιά…..
Τελικά της πήρε πολύ καιρό να συνειδητοποιήσει ότι κάτι έκανε λάθος η ίδια. Κάπου πρέπει η ίδια να στράβωνε τις σχέσεις της. Δεν μπορεί όλοι τους τρελοί εκτός από κείνη. Οι φίλες της, ήταν όλες παντρεμένες πια και με προβλήματα εφηβείας από τα παιδιά τους που την έλεγαν τρυφερά «θεία»….Ίσως για να μην την πουν «γεροντοκόρη»….Είχε και την μάνα της να της λέει τα κλασσικά : «Παντρέψου βρε κορίτσι μου! Τι περιμένεις πια; Τα χρόνια πέρασαν, πότε θα κάνεις κι εσύ ένα παιδί; Πότε θα δω κι εγώ εγγονάκι;» Λες και η μοναξιά είναι μια επιλογή που είχε γίνει συνειδητά από την ίδια….Λες και κείνη δεν είχε κουραστεί να περιφέρει τον εαυτό της πάντα σαν τρίτη ή σαν πέμπτη μιας παρέας, αλλά ποτέ σαν ζευγάρι…..
Κοίταξε γύρω της γιατί ξαφνικά ο κόσμος της φάνηκε λιγοστός….Τα μαγαζιά είχαν κλείσει, το ενδιαφέρον χάθηκε, ο δρόμος άδειασε. Είχε περάσει άλλο ένα απόγευμα….Χαμένο….Χαμένη και η ζωή της τελικά; Ίσως….Αλλά όλα, ακόμα και η κακοτυχία, έχουν ένα τέλος….Σήκωσε πάλι ψηλά το κεφάλι. Αύριο ήταν μια καινούρια μέρα και πάντα μια καινούρια μέρα, δίνει την ίδια υπόσχεση. Πάντα η ανατολή του ήλιου λέει το ίδιο πράγμα:

« Κάνε υπομονή! Δεν μπορεί…..Θα στρώσει!....»