Παρασκευή μεσημέρι.

Ο απολογισμός; Με μία πρώτη ματιά .. τίποτα.

Μία ακόμα εβδομάδα ποτισμένη στην καθημερινότητα. Μία ακόμα εβδομάδα με τα γνωστά τρεχάματα, έγγραφα, τηλέφωνα και καφέδες. Οι πέντε εργάσιμες της εβδομάδας πέρασαν στο παρελθόν και οι δύο πολυπόθητες περιμένουν ανυπόμονα στο μέλλον, πριν περάσει και πάλι το σφουγγάρι στον μαυροπίνακα του χρόνου και φτου και από την αρχή.

Κι όμως ήταν όντως έτσι τα πράγματα; Πόσοι άνθρωποι αναζητούν ακριβώς αυτή την, έστω και κατά διαστήματα χαοτική, ηρεμία της καθημερινότητας και δεν την βρίσκουν; Και πόσοι από εμάς που την έχουμε την ξορκίζουμε σαν κακό πνεύμα;

Δύο άτομα μου υπενθύμισαν πως πρέπει να χαίρομαι για την καθημερινότητα μου. Γιατί;

Γιατί ξυπνάω και έχω την υγεία μου.

Γιατί ξυπνάω και έχω το μυαλό μου

Γιατί ξυπνάω και έχω επιλογές

Γιατί ξυπνάω και έχω τα αγαπημένα μου πρόσωπα υγιή.

Γιατί ξυπνάω και έχω ανθρώπους που με σκέφτονται να μου λένε καλημέρα

Γιατί ξυπνάω και έχω μία δουλειά να εργαστώ

Γιατί ξυπνάω και έχω ένα σπίτι να γυρίσω

Τα ‘γιατί’ του κάθε ανθρώπου διαφέρουν και σίγουρα υπάρχουν και τα ‘γιατί όχι’. Αλλά, ενόψει των πολυπόθητων 2.880 λεπτών, ας δούμε με τα μάτια όσων τα ‘γιατί όχι’ τους συντρίβουν τα ‘γιατί’ τους και ας εισέλθουμε στις δύο αυτές μέρες χαρούμενοι για τις 5 ημέρες καθημερινότητες που περάσαμε.

Ο απολογισμός της εβδομάδας; 10.080 λεπτά ζωής!

Βιασύνη. Συνεχής βιασύνη σε κάθε εκδήλωση της ζωής μας. Τρέχουμε στο δρόμο, τρέχουμε στη δουλειά μας, τρέχουμε να προλάβουμε τα ψώνια, τρέχουμε να πιούμε έναν καφέ, τρέχουμε να δούμε φίλους και γνωστούς. Τρέχουμε κόντρα στην ίδια μας την ζωή. Και κάπου σε αυτόν τον αγώνα δρόμου, ασυναίσθητα, αρχίσαμε να τρέχουμε και στον έρωτα.

Βιαζόμαστε. Βιαζόμαστε να προσπεράσουμε τα πάντα. Το μπροστινό αυτοκίνητο, τον συνάδελφο στο φωτοτυπικό μηχάνημα, τον άλλον στην ουρά του ταμείου, το διπλανό τραπέζι στην παραγγελία, τις καθημερινές αγγαρείες. Βιαζόμαστε 24 ώρες το 24ώρο. Και κάπου ανάμεσα σε όλα τα κορναρίσματα, τις λάθος φωτοτυπίες, τις αποδείξεις και μερικούς καφέδες-στο-πόδι, προσθέσαμε και το φλερτ και την μαγεία του ανακαλύπτω τον άλλον σταδιακά.

Μια ζωή ταχυφαγείο. Όλα στη δίνη της νοοτροπίας «όσα περισσότερα προλάβω» Και ειρωνικά, ενώ σχεδόν πάντα τα προλαβαίνουμε όλα, δεν απολαμβάνουμε τίποτα. Μέσα στην βιασύνη μας, τίποτα δεν πρόλαβε να μπει μέσα μας, να μας αγγίξει πραγματικά. Στιγμές- ζεσταμένο φαγητό που σε δύο μέρες δεν θα θυμόμαστε καν την γεύση του. Αλλά μάθαμε να χαιρόμαστε και να είμαστε υπερήφανοι που προλάβαμε να φάμε.

Ψιτ, σταμάτα!

Ή τουλάχιστον βιάσου να ονειρευτείς.