Ξεφυλλίστε ή "κατεβάστε" ελεύθερα το βιβλίο στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://www.vakxikon.gr/content/view/1035/4676/lang,el/
Δωρεάν
Ζούμε δωρεάν∙ τ’ οξυγόνο είναι δωρεάν∙ τα σύννεφα, επίσης. Λόφοι, κοιλάδες: δωρεάν∙ βροχή και λάσπη: δωρεάν. Το αμάξωμα του αυτοκινήτου, η είσοδος στον κινηματογράφο, οι βιτρίνες, όλα είναι δωρεάν∙ δυστυχώς, δεν ισχύει το ίδιο για το ψωμί και το τυρί. Όμως, το θαλασσινό νερό είναι δωρεάν∙ η ελευθερία κοστίζει τη ζωή σου, μα η σκλαβιά είναι δωρεάν∙ ζούμε δωρεάν, δ ω ρ ε ά ν.
Aυτές οι ωραίες μέρες με κατέστρεψαν. Mια τέτοια μέρα παραιτήθηκα από τη δουλειά μου στο «Eυαγές Ίδρυμα». Mια τέτοια μέρα άρχισα το κάπνισμα. Mια τέτοια μέρα ερωτεύτηκα. Mια τέτοια μέρα ξέχασα να φέρω αλάτι και ψωμί στο σπίτι. Mια τέτοια μέρα επιδεινώθηκε η κατάστασή μου κι άρχισα να γράφω στίχους. Aυτές οι ωραίες μέρες με κατέστρεψαν.
Από το βιβλίο Ορχάν Βελί Κανίκ: "Ο δρόμος μου είναι πλατεία", μτφρ.: Μ.Π., "Βακχικον" - υπό έκδοση Δεκέμβριος 2011
Στην Ινσταμπούλ, στον Βόσπορο, είμαι ο φτωχός Ορχάν Βελή· ο γιος του Βελή με την ακατανόητη μελαγχολία. Κάθομαι στο Ρούμελι, στην ακτή, και μουρμουρίζω ένα τραγούδι:
«Οι μαρμαρένιοι λόφοι της Ινσταμπούλ, βαραίνουν το κεφάλι μου, αχ, οι γλάροι· δάκρυα, δάκρυα καυτά για την πατρίδα πλημμυρίζουν τα μάτια μου· Έντα, πεπρωμένο μου, γεμάτη-άδεια, είσαι πάντα η αλμυρή πηγή των δακρύων μου.
Στο κέντρο της Ινσταμπούλ άνοιξαν κινηματογράφοι· η μητέρα δεν θα μάθει ποτέ για την εξορία μου. Άλλοι φιλιούνται, συζητούν και κάνουν έρωτα· σημαίνει κάτι αυτό για μένα; Αγάπη μου, τρέλα μου, αχ, εσύ, βουβωνικέ ποταμέ μου».
Στην Ινσταμπούλ, στον Βόσπορο, είμαι ο φτωχός Ορχάν Βελή· ο γιος του Βελή με την ακατανόητη μελαγχολία.
